16 ғасырдағы римдік суретшілер: Микеланджело мен Рафаэльдің ықпалымен пайда болған жаңа стиль. Солтүстік Еуропа суретіне гуманизм мен мифологияны енгізді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVI ғасырдағы өнер қозғалысы
16th century art movement
Романизм – өнер тарихшыларының XVI ғасырда Римге саяхат жасаған Төменгі елдерден шыққан суретшілерді атау үшін қолданатын термин. Римде олар Микеланджело, Рафаэль және оның шәкірттері сияқты көрнекті итальян суретшілерінің ықпалына түсті. Отанына оралғаннан кейін бұл солтүстік суретшілер (оларды «романшылар» деп атайды) итальяндық форма тілін сіңірген Ренессанс стилін жасады. Бұл стиль Барокко пайда болғанға дейін, XVII ғасырдың басына дейін өз ықпалын сақтап келді. Мифологиялық сюжеттерге сүйене отырып, романшылар гуманистік білімі бар қолдаушылардың қызығушылығы мен талғамына сай жаңа тақырыптарды солтүстік өнеріне енгізді. Романшылар көбінесе діни және мифологиялық туындыларды суреттеді, оларда күрделі композициялар қолданылып, жалаңаш адам денелері анатомиялық тұрғыдан дұрыс, бірақ қиын поздарда бейнеленді. Олардың стилі қазіргі көрерменге көбінесе күшпен жасалғандай және жасанды көрінеді. Дегенмен, суретшілер өздерінің бұл әрекеттерін формамен күресте қиын мәселелерді бейнелеу арқылы жасалған интеллектуалды сынақ ретінде қарастырды. Романизм термині қазір бұрынғыдай жиі қолданылмайды, себебі романшылардың құрамына кірген суретшілердің туындыларын жақсырақ түсіну олардың итальян өнеріне жауаптарындағы ортақ белгілерден гөрі әртүрліліктерді көрсетті.
Romanism is a term used by art historians to refer to painters from the Low Countries who had travelled in the 16th century to Rome. In Rome they had absorbed the influence of leading Italian artists of the period such as Michelangelo and Raphael and his pupils. Upon their return home, these Northern artists (referred to as ‘Romanists’) created a Renaissance style, which assimilated Italian formal language. The style continued its influence until the early 17th century when it was swept aside by the Baroque. By drawing on mythological subject matter, the Romanists introduced new themes in Northern art that corresponded with the interests and tastes of their patrons with a humanist education. The Romanists painted mainly religious and mythological works, often using complex compositions and depicting naked human bodies in an anatomically correct way but with contrived poses. Their style often appears forced and artificial to the modern viewer. However, the artists saw their efforts as an intellectual challenge to render difficult subjects through a struggle with form. The term Romanism is now less commonly used as a better understanding of the work of the artists that formed part of the Romanists has highlighted the diversity rather than the commonalities in their responses to Italian art.
Римдіктер
Римге қазіргі итальяндық өнерді және классикалық үлгілерді зерттеу үшін барған суретшілердің алғашқы тобына әдетте Ян Госсарт, Ян ван Скорль, Мартен ван Хеемскерк, Питер Коэк ван Аэльст, Ламберт Ломбард, Ян Сандерс ван Хемесен, Михель Кокси және Франс Флорис жатады. Бернард ван Орли де бұл топқа жиі қосылады, бірақ ол, мүмкін, Италияға ешқашан бармаған және тек Брюссельде тоқылған папалық кілемдеріне арналған Рафаэльдің эскиздері мен карикатуралары арқылы итальян стилімен танысқан. Ян Госсарт 1508/9 жылдары Римге сапар шеккен алғашқы голланд суретшілерінің бірі болды. Солтүстік Нидерландыға оралғаннан кейін ол негізінен мифологиялық сахналарды суреттеді. Ян ван Скорль 1522 және 1523 жылдары Римде жұмыс істеді, онда оған Микеланджело мен Рафаэль ерекше әсер етті. Питер Коэк ван Аэльст 1527 жылға дейін Италияда болған болуы мүмкін. Мехелендік Михель Кокси шамамен 1529 және 1538 жылдар аралығында Римде ұзақ уақыт болды. Ол Рафаэльдің ықпалына түсті (содан оның лақап аты «Фламанд Рафаэлі» болды) және оралғаннан кейін толыққанды итальяндық стилде жұмыс істеді. Мартен ван Хеемскерк шамамен 1532 жылы Римге сапар шегіп, классикалық мүсіндерден көптеген картиналар мен суреттер жасады. Солтүстікке оралғаннан кейін оның туындылары жалаңаш адам денесінің анатомиясына ерекше назар аударатын, өте итальяндық стильдің таралуына көмектесті. Льеждік Ламберт Ломбард 1537 жылы Римге сапар шегіп, классицизм туралы ықпалды теорияларды дамытты. Флорис шамамен 1540 жылдан бастап Римде болды және оған негізінен Микеланджело мен Джулио Романо әсер етті. Оралғаннан кейін ол Антверпендегі ең беделді «римдіктердің» біріне айналды, өзінің үлкен шеберханасы және көптеген шәкірттері мен ізбасарлары арқылы жаңа стильді таратуға көмектесті, олардың ішінде Криспин ван ден Броек, Франс Пурбус Ескі, Ламберт ван Нуорт, Антония Блокландт ван Монтфорт, Мартен де Вос және Амброзиус I мен Франс Франкен I аға-інілер болды. Бұл кейінгі буын суретшілері әдетте маньеристер деп аталады. Олар пропорцияға үлкен сезімталдық танытты және бірінші буын «римдіктерден» қарапайым формальды тіл қолданды.
In the first group of artists who went to Rome to study contemporary Italian art as well as the Classical models are typically included Jan Gossaert, Jan van Scorel, Maarten van Heemskerck, Pieter Coecke van Aelst, Lambert Lombard, Jan Sanders van Hemessen, Michiel Coxie and Frans Floris. Bernard van Orley is often also included in this group even though he likely never visited Italy and only familiarized himself with the Italian style from prints and Raphael’s cartoons for the papal tapestries, which were woven in Brussels. Jan Gossaert was one of the first Netherlandish artists to make the Rome trip in 1508/9 and after his return to the northern Netherlands, he mainly painted mythological scenes. Jan van Scorel worked in Rome in the years 1522 and 1523 where he was particularly impressed by Michelangelo and Raphael. Pieter Coecke van Aelst was probably in Italy before 1527. Michiel Coxie of Mechelen was in Rome for a longer period of time roughly between 1529 and 1538. He was most influenced by Raphael (hence his nickname ‘the Flemish Raphael') and worked in a completely Italianized style upon his return. Maarten van Heemskerck travelled to Rome around 1532 where he produced many paintings and drawings after Classical sculpture. After his return to the north, his work helped spread a very Italianizing style, with a particular emphasis on the anatomy of the naked human body. Lambert Lombard of Liège travelled to Rome in 1537 and developed influential theories about classicism. Floris was in Rome from about 1540 and was influenced mainly by Michelangelo and Giulio Romano. He became upon his return one of the most influential Romanists in Antwerp who helped spread the new style through his large workshop and numerous students and followers including Crispin van den Broeck, Frans Pourbus the Elder, Lambert van Noort, Anthonie Blocklandt van Montfoort, Marten de Vos and the brothers Ambrosius I and Frans Francken I. This later generation of artists are usually referred to as Mannerists. They showed a greater feeling for proportion and used a simpler formal language then the first generation of Romanists.
Италиялық әсерлер
Романистерге ең маңызды әсер еткендер – Микеланджелоның (әсіресе Сикстин капелласындағы жұмыстары), Рафаэльдің (Рафаэль бөлмелеріндегі фрескалары) және Рафаэльдің шәкірттері: Джулио Романо, Полидоро да Караваджо және Перино дель Вага. Римдегі классикалық ескерткіштер мен заттар да Нидерланд суретшілері үшін маңызды зерттеу және шабыт көзі болды. Кейінірек, басқа итальян қалалары да маңызды тартымдылыққа ие болды, әсіресе Венеция, онда Доменико Тинторетто басты шабыт көзі болды. Россо Фиорентино, Вазари және түрлі мүсіншілер флоренциялық суретшілердің қатарында болды, олар солтүстік суретшілеріне ұнады, ал Эмилияда Пармиджанино мен оның ізбасарлары басым үлгі саналды.
The most important influences on the Romanists were works by Michelangelo (particularly his work in the Sistine Chapel), Raphael (frescoes in the Raphael Rooms), and Raphael’s students such as Giulio Romano, Polidoro da Caravaggio and Perino del Vaga. The Classical monuments and artefacts in Rome were also an important object of study and inspiration for Netherlandish artists in Rome. In a later phase other Italian cities exercised an important appeal in particular Venice, where Domenico Tintoretto was the principal source of inspiration. Rosso Fiorentino, Vasari and various sculptors were the Florentine artists that appealed to the Northern artists while in Emilia, Parmigianino and his followers were the preferred models.