Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Камлупс (Қаласы) v Нильсен, [1984] 2 SCR 2 ("Камлупс") – Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда талапкердің таза экономикалық зиян үшін азаматтық талап қоюы үшін орындалуы тиіс талаптар белгіленген. Осы тұрғыдан алғанда, "Камлупс" ісінің маңызы зор, себебі Жоғарғы Сот Лордтар палатасының Anns v Merton LBC шешімінде баяндалған "жақындық" тестін қабылдады. "Камлупс" сонымен қатар "анықталу принципін" тұжырымдайды, онда талапкерге іс қозғауға негіз болатын маңызды фактілер анықталғанға дейін немесе талапкердің тиісінше күтімділік танытуы кезінде анықталуға тиіс болғанға дейін мерзімнің өтуі кейінге шегеріледі. Бұл кейінірек Central Trust Co v Rafuse ісінде қабылданды және жетілдірілді. Соңында, "Камлупс" талапкердің үкіметке қарсы азаматтық талап қоюына қатысты жағдайларды реттейтін құқықты дамытады.
Kamloops (City of) v Nielsen, [1984] 2 SCR 2 ("Kamloops") is a leading Supreme Court of Canada decision setting forth the criteria that must be met for a plaintiff to make a claim in tort for pure economic loss. In that regard, the Kamloops case is significant because the Supreme Court adopted the "proximity" test set out in the House of Lords decision, Anns v Merton LBC. Kamloops is also significant as it articulates the "discoverability principle" in which the commencement of a limitation period is delayed until the plaintiff becomes aware of the material facts on which a cause of action are discovered or ought to have been discovered by the plaintiff in the exercise of reasonable diligence. This was later adopted and refined in Central Trust Co v Rafuse. Finally, Kamloops develops the law governing circumstances where a plaintiff can sue the government in tort.
Фактілер
Британдық Колумбияның Камлупс қаласындағы бір үйдің іргетасы жеткіліксіз болды, бұл қалалық инспекция тексеруі кезінде анықталды. Жұмысты тоқтату туралы бұйрықтар шығарылды, бірақ олар орындалмады. Үй Нильсендерге сатылды. Құрылыс ақауларын анықтағаннан кейін Нильсендер қалаға инспекцияны тиісінше жүргізбегені үшін сотқа шағымданды. Үйдің сатушысы Хьюз да жауапкершілікті мойнына алды. Жалпы жауапкершіліктің 75 пайызы Хьюзге, ал 25 пайызы қалаға жүктелді.
A house in Kamloops, British Columbia, had insufficient foundations, which were discovered upon inspection by the city. Stop work orders were issued but not enforced. The house was sold to the Nielsens. On discovering the construction deficiencies, the Nielsens sued the city for negligent performance of inspection. The vendor of the house, Hughes, assumed liability as well. Seventy five percent of the liability was delegated to Hughes, and twenty five percent was delegated to the city.
Мәселелер
Заң бойынша, қала құрылысты тексеру немесе тексермеу құқығына ие болған. Қала бұл құқықты пайдаланғаны үшін жауапкершілікке тартыла алмайтынын айтты. Заңда сондай-ақ, талапкердің қалаға сотқа шағымдану мерзімі белгіленген, және қала бұл мерзімнің өткенін мәлімдеді. Соңында, қала талап етілген залалдың "таза экономикалық зиян" санатында екенін, ал мұндай зиян заң бойынша әдетте өтелмейтінін көрсетті.
Under statute, the city had a discretion whether to inspect construction. The city argued that it could not be liable for exercising that discretion. The statute also fixed a limitation period in which a plaintiff could sue the city, and the city argued the limitation period had expired. Finally, the city argued that the damages sought were considered to be "pure economic loss," which at law were generally not recoverable.