Кіріспе

Франческо (Франко) Антонио Фаччо (8 наурыз 1840 – 21 шілде 1891) – итальяндық композитор және дирижер. Верона қаласында туған ол 1855 жылдан бастап Милан консерваториясында музыка оқыды, онда Стефано Рончетти Монтевитидің шәкірті болды. Ғлымгер Уильям Эшбрук атап көрсеткендей, сол жерде ол Арриго Боитомен, өзінен екі жас кішірек болған, өмір бойына сақталатын достық қарым-қатынас орнатты және олармен көптеген жолдармен ынтымақтасты. Алғашқыда ол екі операның авторы ретінде танымал болды. Teatro alla Scala опера театрының музыкалық директоры қызметін атқарған жылдары (1871–1889) Фаччо Италияның әртүрлі аймақтарында және шетелде Верди музыкасын дирижерлік етіп, танымал дирижер ретінде белгілі болды.

Дирижер ретінде

Фаччо Италиядан екі жылға кетіп, "Скандинавияда опера дирижері ретінде өнер шеберлігін жетілдірді, бірақ 1868 жылдың күзінде Миланға оралғаннан кейін Каркано театрында қызметке орналасты". Ла Скалада ол сол жылдың 12 ақпанында "Амлетоның" жаңартылған нұсқасын қойған үйдің музыкалық директоры болып тағайындалды. Бұл қойылым сәтті болмады және Фаччоның өмірінде қайтадан қойылған жоқ. Ла Скалада ол 1872 жылы "Аиданың" алғашқы итальяндық қойылымын жүргізді, одан кейін 1887 жылы Вердидің "Отелло" және 1884 жылы "Дон Карло" операларының тұңғыш қойылымы өтті. Фаччо Пуччинидің мансабын бастауға көмектесті, 1884 жылы Милан консерваториясының "Capriccio sinfonico" атты дипломдық жұмысын орындады. Виктор Маурел 1883 жылы Париждегі Théâtre des Nations театрында Théâtre Italien труппасын қайта жаңғыртуды жоспарлағанда, Фаччо бас дирижер болады деп үміттенді. Ол 100 000 франктан кем емес сома күтті. Алайда, Ла Скаладағы Корти ағайындылары Фаччомен Миланда қалғанын қамтамасыз ететін жаңа келісімшартқа қол қойды. Соңында, оның орнына Дьяльдино Дьяльдини алды, ал жас Арнальдо Конти дирижердің көмекшісі болды: Фаччо 1883-1884 жылғы маусымда Парижде "Симон Бокканеграның" сегіз қойылымының төртеуін ғана жүргізді. Ол бірнеше итальян қалаларында, сондай-ақ "Отеллоның" тұңғыш көрсетілімі өткен шетелде де дирижерлік қызметін жалғастырды. Олардың арасында 1889 жылдың 5 шілдесінде Лондон болды. Сифилис диагнозы қойылғаннан кейін, ол Монцадағы психиатриялық ауруханаға жатқызылды және сол жерде қайтыс болды.

Faccio-ның басқа да қызметтері

Фаччо "Амлетоның" премьерасынан кейін де шығармашылықпен айналысты, оның ішінде "Квартетто" жазды. 1870 жылы Джованни Рикорди оған Викториен Сардудың пьесасы негізінде үшінші опера, "Patria" жазуды тапсырды. Верди өзі Факционың атынан пьесаға құқықтарды алуға тырысты, бірақ Сарду Вердидің өзі драманы музыкаға қояды деген үмітпен бас тартты. 1874 жылы Рикорди фортепиано дуэті үшін 1859 жылы жазылған симфониясын жариялады. 1866 жылы Бойто да, Фаччо да Гарибальдимен бірге шайқасу үшін итальян армиясына қосылды. Әскери сапарларынан басқа, Фаччо Еуропаны кеңінен аралап, Берлинде Бетховеннің "Фиделио" қолжазбасын қарап, "Таннхаузер" мен "Лоэнгрин" музыкасын танысты. 1867 жылы Еуропадағы саяхаты аяқталып, ол "Гамлет" аталған пароходпен Копенгагенге келді және Шекспир трагедиясымен аталған басқа кемелерді көруге қуанды. Данияда болғанда ол Елсинорға арнайы сапар жасап, Корольдік сарайды аралады, онда ол кез келген сәтте "өлтірілген корольдің адасқан және мазасыз көлеңкесін" көре алатындай сезімде болды. 1868 жылы Ла Скалада Бойтоның "Мефистофель" операсының сәтсіз премьерасы Италиядағы "Болашақ музыкасының" өкілдері болған Бойто мен Фаччоға композиторлық табысқа жету қажеттігін арттырды.