Кеннет Уолш: Екінші дүниежүзілік соғыстың батыры және ұшқыш асы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскерінің Құрмет медалінің иегері және Екінші дүниежүзілік соғыстағы аса көрнекті ұшқыш, американдық жүзуші

Кеннет Амброз Уолш (24 қараша 1916 жыл - 30 шілде 1998 жыл) – АҚШ теңіз жаяу әскерінің подполковнигі және Құрмет медалінің иегері. Екінші дүниежүзілік соғыста 21 жау ұшағын жойған төртінші сапы бойынша АҚШ теңіз жаяу әскерінің ұшқыш-эйді. Ол Корея соғысының алғашқы жылы Кореяда да қызмет етті және 1962 жылдың ақпанында теңіз жаяу әскерінен зейнетке шықты.

Ерте өмір

Уолш Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында туған. Ол 1933 жылы Нью-Джерси штатының Джерси-Сити қаласындағы Дикинсон орта мектебін бітірді.

Әскери мансап

Уолш 1933 жылғы 15 желтоқсанда 17 жасында теңіз жаяу әскерлері корпусына қабылданып, қызметке кірді. Оңтүстік Каролина штатындағы Паррис аралындағы теңіз жаяу әскерлері корпусының жаттығу лагеріндегі жаттығудан кейін, ол Вирджиния штатының Куантико базасында авиациялық механик және радист болды. 1936 жылғы наурыз айында Флорида штатының Пенсакола қаласындағы Әскери-теңіз авиациясының (NAS) базасында ұшқышқа дайындыққа жіберілді. 1937 жылғы 26 сәуірде АҚШ Әскери-теңіз авиаторының алтын қанаттарын алғанда ол әлі де қарапайым сарбаз болды, бірақ одан кейін көп ұзамай капрал атағына ие болды. Солтүстік Каролинадағы VMF 121 эскадрильясына тағайындалғанға дейін үш авиатасымалдағышта төрт жыл бойы барлау ұшағын басқарды. Перл-Харборға шабуыл кезінде ол техникалық сержант болды, ал 1942 жылғы 11 мамырда 1-ші теңіз авиациялық қанатындағы 12-ші теңіз авиациялық тобында қызмет етіп, Теңіз пулеметшісі (уәкіл офицеріне тең) атағын алды. Ол келесі қазанда екінші лейтенант болып тағайындалды және 1943 жылғы маусымда бірінші лейтенант болып жоғарылатылды. Сондай-ақ ол авиатасымалдағыштарға қону сигналын беруге білікті теңіз жаяу әскерлерінің ұшқыштарының санаулы бірі болды. 1942 жылғы қыркүйектен бері VMF 124 эскадрильясына тағайындалған Уолш корпустың алғашқы Vought F4U Corsair эскадрильясының ең тәжірибелі ұшқыштарының бірі болды. 1943 жылғы ақпанда Гуадалканалға келген эскадрилья бірден жауынгерлік қимылдарға қатысты. Ол 1943 жылғы 1 сәуірде үш жапон ұшағын, ал 1943 жылғы 13 мамырдағы келесі ұрыста тағы екеуін жоқ қылды, соның нәтижесінде Corsair эскадрильясының алғашқы асы болды. 1943 жылғы тамыздың соңына қарай Уолш 20 жеңіске жетті, оның ішінде Соломон аралдарындағы екі жауынгерлік қимылы оған Құрмет медалін әкелді. 1943 жылғы 15 қазанда ол АҚШ-қа оралды. Президент Франклин Д. Рузвельт 1944 жылғы 8 ақпанда Уолшке Құрмет медалін табыс етті; ол сыйлықты алған кезде уақытша капитан болып тағайындалды және 1948 жылғы 13 қарашада тұрақты капитан болып жоғарылатылды. Уолш 1945 жылғы сәуірде жауынгерлік миссияларға оралып, VMF 122 эскадрильясында қызмет етті және 1945 жылғы 28 сәуірден 12 мамырға дейінгі Филиппин аралдарындағы ерлігі мен ерекше жетістіктері үшін 7-ші Ұшқыштар кресімен марапатталды. Ол 1945 жылғы 22 маусымда Окинавадағы VMF 222 эскадрильясының операциялық офицері болып қызмет еткенде соңғы жеңісін одда. Ол Окинавадағы 14-ші теңіз авиациялық тобының 2-ші теңіз авиациялық қанатының операциялық офицерінің көмекшісі болды. 1946 жылғы наурызда ол АҚШ-қа оралды. Уолш Корея соғысы кезінде 1950 жылғы 15 шілдеден 1951 жылғы шілде айының соңына дейін Кореяда VMR 152 (Теңіз көлігі эскадрильясы 152) эскадрильясында C-54 көлігін басқарды. 1955 жылғы сәуірде майор, ал 1958 жылғы қазанда подполковник атағына ие болды.

Walsh enlisted in the Marine Corps on 15 December 1933, at age 17. Following recruit training at Marine Corps Recruit Depot Parris Island, South Carolina, he became an aircraft mechanic and radioman at Marine Corps Base Quantico, Virginia. In March 1936, he was transferred, and entered flight training at NAS in Pensacola, Florida. He was still a private when he received his Wings of Gold as a U. S. Naval Aviator on 26 April 1937, but was promoted to corporal soon thereafter. He flew scout observation aircraft over the next four years on three aircraft carriers, before assignment to VMF 121 in North Carolina. At the time of the attack on Pearl Harbor, he was a master technical sergeant, becoming a Marine Gunner (equivalent to warrant officer) on 11 May 1942, while serving with Marine Aircraft Group 12, 1st Marine Aircraft Wing. He was commissioned a second lieutenant the following October and was promoted to first lieutenant in June 1943. He was also one of a handful of Marine aviators qualified as an aircraft carrier landing signal officer. Assigned to VMF 124 since September 1942, Walsh was one of the most experienced pilots in the Corps' first Vought F4U Corsair squadron. The unit had arrived at Guadalcanal in February 1943, and was immediately committed to combat. He claimed his first three Japanese planes on 1 April 1943 and two more in his next combat action, 13 May 1943, becoming the first Corsair fighter ace. Walsh brought his score to 20 victories by the end of August 1943, including two combat actions over the Solomon Islands which earned him the Medal of Honor. He returned to the United States on 15 October 1943. President Franklin D. Roosevelt presented Walsh the Medal of Honor on 8 February 1944; he was promoted to temporary captain effective 8 February when he received the award and was promoted to permanent captain on 13 November 1948. Walsh returned to flying combat missions in April 1945, serving with VMF 122, and was awarded his 7th Distinguished Flying Cross for heroism and extraordinary achievement from 28 April to 12 May 1945, in the Philippine Islands area. He scored his last kill while serving as the Operations Officer of VMF 222 at Okinawa on 22 June 1945. He became the Assistant Operations Officer of Marine Aircraft Group 14, 2nd Marine Aircraft Wing on Okinawa. He returned to the United States in March 1946. Walsh served in Korea during the Korean War with VMR 152 (Marine Transport Squadron 152), flying C 54 transports, from 15 July 1950 to late July 1951. He was promoted to major in April 1955 and lieutenant colonel in October 1958.

Зейнетақы және кейінгі өмір

1955 жылы Уолш отбасымен Санта-Ана қаласының Батыс Флорал Парк ауданына көшіп барды. Уолш 1962 жылдың 1 ақпанында теңіз жаяу әскерінің подполковнигі шенімен зейнетке шықты. Ол тарих семинарларына белсенді қатысып, Тынық мұхиты соғысымен қызығушылық танытқан зерттеушілер мен тарихшыларға көмектесе берді. Уолш 81 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол әйелі Беула мен ұлын қалдырды және 1998 жылдың 13 тамызында Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.