Тейлор мен Калдвелл ісі: Келісім шарттарының орындалмауы мүмкіншілігі
Taylor v Caldwell
Тейлор мен Калдвелл ісі – ағылшын шарттық құқығындағы маңызды сот шешімі. Ортақ құқық бойынша мүмкінсіздік доктринасын орнықтырды. Шарт бұзу себептері, құқықтық жағдайлар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның шарттық құқықтағы маңызды ісі – «Тейлор против Колдуэлл» ісі, судья Блэкберн жасаған және жалпы құқықтық мүмкінсіздік доктринасын қалыптастырған шешімді қамтиды.
Landmark English contract law case
Taylor v Caldwell is a landmark English contract law case, with an opinion delivered by Mr Justice Blackburn which established the doctrine of common law impossibility.
Фактілер
Колдуэлл мен Бишоп Сари Гарднз және Музыка залына ие болды және оны Тейлор мен Льюиске күніне 100 фунт стерлингке жалға беруге келісті. Тейлор музыка залын төрт концертке, 17 маусым, 15 шілде, 5 тамыз және 19 тамыз күндері күндізгі және кешкі мерекелерге пайдалануды жоспарлаған. Олар Симс Ривстің ән орындауы, 35-40 адамдық әскери және квадриль тобы, ашық ауадағы ойын-сауықтар, менстрельдер, фейерверктер мен толық жарықтандыру, балет немесе дивертисмент, сиқыршы және грек мүсіндері, тартысқан арқанмен өнер көрсетулер, мылтық ату орындары, пневматикалық қарумен ату, қытай және париж ойындары, көлдегі қайықтар және су спорты сияқты әртүрлі әсем ойын-сауықтар ұсынуға ниеттенді. Тараптар қол қойған келісімшарт бойынша, жауапкерлер британдық артистердің көп бөлігін қамтамасыз етуге міндетті болды. Тейлор мен Льюис әр концерт күні кешке жүз фунт стерлингті кросс-чекемен төлеуге келісті, сондай-ақ барлық қажетті артистерді, оның ішінде мырза Симс Ривсті өз қаражаты есебінен табуға және қамтамасыз етуге міндеттенді. Содан кейін, 1861 жылдың 11 маусымында, алғашқы концертке бір апта қалғанда, музыка залы толығымен өртеніп кетті. Арызданушылар музыка залының иелерін келісімшартты бұзғаны үшін сотқа берді. Келісімшарттың өзінде, келісімшарт соңындағы "Құдай қаласа" деген сөзден басқа, негізгі құралдарға тәуекелді бөлу туралы ешқандай тармақ болған жоқ.
Caldwell & Bishop owned Surrey Gardens & Music Hall, and agreed to rent it out to Taylor & Lewis for £100 a day. Taylor had planned to use the music hall for four concerts and day and evening fetes on Monday 17 June, Monday 15 July, Monday 5 August, and Monday 19 August 1861. They were going to provide a variety of extravagant entertainments including a singing performance by Sims Reeves, a thirty five to forty piece military and quadrille band, al fresco entertainments, minstrels, fireworks and full illuminations, a ballet or divertissement, a wizard and Grecian statues, tight rope performances, rifle galleries, air gun shooting, Chinese and Parisian games, boats on the lake, and aquatic sports. According to the contract the parties had signed, the defendants were to provide most of the British performers. Taylor & Lewis agreed to pay one hundred pounds sterling in the evening of the day of each concert by a crossed cheque, and also to find and provide, at their own cost, all the necessary artistes for the concerts, including Mr. Sims Reeves. Then, on 11 June 1861, a week before the first concert was to be given, the music hall burned to the ground. The plaintiffs sued the music hall owners for breach of contract for failing to rent out the music hall to them. There was no clause within the contract itself which allocated the risk to the underlying facilities, except for the phrase "God's will permitting" at the end of the contract.
Үкім
Сот төрешісі Блэкберн өз үкімін тараптар арасындағы келісім, олардың "жалға алу" терминін қолданғанына қарамастан, келісімшарт екенін анықтаудан бастады. Англиядағы мүлік құқығы бойынша, жалға алу шартында жалға алушы жалға алу мерзімі ішінде ғимаратқа заңды иелік етеді, ал осы істе қаралып отырған "жалға алу шарты" бойынша заңды иелік жауапкерлерде қалды. Блэкберн судьясы абсолютті жауапкершілік ережесі тек нақты, анықталған келісімдерге ғана қолданылатынын, келісімнің негізінде жасырын немесе айқын шарттар бар жағдайларға емес, деп түсіндірді. Ол сондай-ақ, Суррей Гарденс музыка залының әрі қарай жұмыс істеуі келісімшартты орындау үшін маңызды жасырын шарт екенін айтты. Музыка залының қирауы екі тараптың да кінәсінен тумады және екі тараптың да келісімшартты орындауын мүмкінсіз етті. Блэкберн судьясы Францияның азаматтық кодексі мен Рим құқығына сілтеме жасап, егер белгілі бір заттың болуы келісімшарт үшін маңызды болса және ол затты сатушы тараптың кінәсінен тумай қираса, тараптар затты тапсыру міндеттемесінен босатылады деді. Ол сондай-ақ, жеке тұлғаның орындауы қажетті келісім жасалғанда, орындаушы қайтыс болса, ағылшын ортақ құқығы бойынша оның мұрагерлері жауапкершілікке тартылмайтын жағдайға ұқсастық жасады. Осылайша, Блэкберн судьясы екі тарапты да келісімшарт бойынша міндеттемелерінен босатты.
Mr Justice Blackburn began his judgement by finding that the agreement between the parties was a contract, despite their use of the term "lease". Under the common law of property in England at the time, under a lease the lessee would obtain legal possession of the premises during the lease period, while the "lease" at issue in this case specified that legal possession would remain with the defendants. Blackburn J reasoned that the rule of absolute liability only applied to positive, definite contracts, not to those in which there was an express or implied condition underlying the contract. He further reasoned that the continued existence of the Music Hall in Surrey Gardens was an implied condition essential for the fulfilment of the contract. The destruction of the music hall was the fault of neither party and rendered the performance of the contract by either party impossible. Blackburn J cited the civil code of France and the Roman law for the proposition that when the existence of a particular thing is essential to a contract, and the thing is destroyed by no fault of the party selling it, the parties are freed from obligation to deliver the thing. He further analogized to a situation in which a contract requiring personal performance is made, and the party to perform dies, when under English common law the party's executors are not held liable. Blackburn J thus held that both parties were excused from their obligations under their contract.
Маңыздылық
Осы мәселе туғанға дейін, келісімшартқа қатысушы тараптар толығымен міндетті деп есептелген және түбегейлі өзгерген жағдайлар орындамауды ақтамайтын. Оның орнына, келісімшарт бұзылған болып есептелінетін, және бұл залапты өтеу туралы талап етуге құқық беретін. Бұл шешім, тар мағынада болғанымен, келісімшартты бұзу негізінде таратудың қазіргі заманғы доктринасына есік ашты.
Until this case, parties to a contract were held to be absolutely bound and a failure to perform was not excused by radically changed circumstances. Instead, the contract was breached, and that gave rise to a claim for damages. This ruling, although quite narrow, opened the door for the modern doctrine of contract avoidance by frustration.