1793 жылғы Әділет органдары заңы

Кіріспе

1793 жылғы Сот жүйесі туралы заң (ch. 22 of the Acts of the 2nd United States Congress, 2nd Session,) – 1793 жылдың 2 наурызында қабылданған АҚШ-тың федералды заңы. Ол сот процедураларына қатысты бірқатар ережелерді белгіледі. 1789 жылғы Сот жүйесі туралы заң Конституциямен бекітілген Жоғарғы Соттан өзге, екі төменгі деңгейдегі соттарды құрған болатын. Ең төменгі деңгейде федералды округтік соттар болды, олардың әрқайсысында округтік судья қызмет етті. Олардың округтерінің шекаралары көбінесе штаттардың шекараларымен сәйкес келді. Әрбір федералды округ үш екінші деңгейдегі соттардың – округтік соттардың біріне де қарасты. Әр округтік сот алқасы Жоғарғы Соттың екі судьясы мен бір округтік судьядан тұрды; олар жылына екі рет, заңмен белгіленген уақытта және жерде істерді қарау үшін округтерге сапар шекті. 1792 жылы Жоғарғы Сот судьялары, сондай-ақ Бас прокурор Эдмунд Рэндольф президент Джордж Вашингтонды осы жүйеде өзгерістер жасауға шақырды; ол қараша айында Конгреске жасаған жылдық үндеуінде кейбір өзгерістерді ұсынды, ал Сенат комитеті 1793 жылдың қаңтарында заң жобасын ұсынды. 1793 жылғы заңның алғашқы үш тарауы сот жүйесінің құрылысына қатысты. Бірінші тарау округтік соттарға тек бір Жоғарғы Сот судьясымен жұмыс істеуге рұқсат берді. Көптеген шеткері аймақтардағы ерекшеліктерді ескермегенде, Жоғарғы Сот судьялары 1891 жылғы Сот жүйесі туралы заңмен апелляциялық соттар құрылғанға дейін округтік сот судьялары ретінде қызмет етуді жалғастырды. Екі судьядан (бір Жоғарғы Сот судьясы, бір округтік сот судьясы) тұратын соттар тең дауыс бере алғандықтан, екінші тарау осы жағдайлар үшін ережелерді белгіледі. Үшінші тарау қылмыстық істер бойынша арнайы округтік сот сессияларын рұқсат етіп, реттеді, олар заңмен белгіленген кезекті сессиялардан гөрі ыңғайлырақ жерлерде немесе уақытта өткізілуі керек еді. Қалған бес тарау әртүрлі сот тәжірибесін реттеді. 4-тарау, Вашингтонның сұрауы бойынша, кепілдік төлемдерін кім қабылдайтыны туралы мәселені қарастырды. 5-тарау сотқа шақыру және сотқа тыйым салу туралы бұйрықтарға қатысты ережелерді жасады; сотқа тыйым салу туралы бұйрықтарға қатысты ережелер, мысалы, тыйым салу туралы хабарлама беруді талап ету және федералды соттардың мемлекеттік соттардың қызметіне араласуына тыйым салу, бүгінгі күнге дейін сақталып келеді және бұл заңның ең маңызды мұрасы болуы мүмкін. 6-тарау округтер аралық сотқа шақыруға рұқсат берді, бірақ азаматтық істердегі куәларды 100 мильден артық сапар шектірмеу керек еді. 7-тарау соттарға өз ережелерін жасауға рұқсат берді; бұл қолданыстағы тәжірибені заңдастырды және Жоғарғы Сотқа барлық соттар үшін ережелер жасау билігін беруге бағытталған Палатаның түзетуіне жауап болды. 8-тарау өрт сөндірушілердің ордерлерін орындау кезінде тәркіленген мүлікті бағалаудың тиісті мемлекеттік соттарда жасалған бағалау ережелеріне сәйкес болуын талап етті. Кейбір жағдайларда "1793 жылғы Сот актісіне" сілтеме іс жүзінде 1789 жылғы Сот актісіне сілтеме жасайды; мысалы, Марбери мен Мэдисон ісінде маңызды роль атқарған мандамус бұйрығы туралы 1789 жылғы заңда айтылған, ал емес 1793 жылғы заңда.

The Judiciary Act of 1793 (ch. 22 of the Acts of the 2nd United States Congress, 2nd Session, ) is a United States federal statute, enacted on March 2, 1793. It established a number of regulations related to court procedures. The Judiciary Act of 1789 had created, in addition to the Supreme Court authorised by the Constitution, two lower levels of courts. Federal district courts, each with a district judge, composed the lowest level. Their district boundaries generally matched state lines. Every federal district also fell within the circuit of one of the three second level courts, the circuit courts. Two Supreme Court justices and one district judge composed each circuit court bench; they traveled to each district to hear cases twice a year, at locations and times specified by statute. In 1792, Supreme Court justices and also the Attorney General, Edmund Randolph, had urged President George Washington to push for changes in this system; he included a call for some changes in his annual address to Congress that November, and a Senatorial committee put a bill forward in January 1793. The first three sections of the 1793 act concerned the structure of the court system. The first section authorised circuit courts to function with only one Supreme Court justice. With some exceptions in outlying areas, Supreme Court justices continued to sit as circuit court judges, one per circuit, until the Judiciary Act of 1891 created the courts of appeals. Since courts with two judges (one Supreme Court justice, one district court judge) could cast tie votes, the second section stated rules for those. The third authorised and regulated special circuit court sessions for criminal cases, to be held at more convenient places or times than the statutory regular sessions offered. The remaining five sections regulated a variety of court practices. Section 4, as requested by Washington, dealt with who could take bail payments. Section 5 made rules for writs of ne exeat and of injunction; the rules for injunctions, such as requiring notice to the target of the injunction, and barring federal injunctions from stopping state court activities, remain largely in effect to this day and are perhaps this bill's most lasting legacy. Section 6 authorised inter district subpoenas, but these were not to require witnesses in civil cases to travel over 100 miles. Section 7 authorised courts to make their own rules; this codified existing practice, and was a reaction to a House amendment aimed at giving the Supreme Court rule making authority over all the courts. Section 8 ordered that appraisals of property seized in execution of writs of fieri facias should follow the same rules as appraisals made for the relevant state courts. In some cases, a reference to the "Judiciary Act of 1793" actually points to the Judiciary Act of 1789; for example, the 1789 Act, not the 1793 one, mentions writs of mandamus, critical to the decision in Marbury v Madison.