Швейцарлық Альпі тақырыпты ән – Ranz des Vaches. Малшылардың сағыныш пен туған жерге құштарлықты білдіретін дәстүрлі күйі. Жаугерлерде ностальгияны тудырған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швейцария альпілік әні
Swiss Alpine song
Ранц де Ваш немесе Кухрайхен – швейцариялық альпілік малшылары малдың жайылымға бара жатқанда немесе жайылымнан қайтып келе жатқанда мүйіз арқылы ойнайтын қарапайым әуен. Кухрайхен швейцариялық ностальгиямен және үй сағынумен байланысты (сонымен қатар mal du Suisse "швейцариялық ауру" немесе Schweizerheimweh "швейцариялық үй сағынуы" деп те аталады).
A Ranz des Vaches or Kuhreihen is a simple melody traditionally played on the horn by the Swiss Alpine herdsmen as they drove their cattle to or from the pasture. The Kuhreihen was linked to the Swiss nostalgia and Homesickness (also known as mal du Suisse "Swiss illness" or Schweizerheimweh "Swiss homesickness").
Швейцарияның ностальгиясында
1907 жылы Натталл энциклопедиясында жазған пастор Джеймс Вуд мұндай әуеннің "шет елдерде ойналғанда швейцариялықтарда үйге деген икемсіз құштарлықты тудыратынын" айтты, бұл швейцариялық жалдамалы әскерлерде диагностикаланған mal du Suisse немесе ностальгия туралы 18 ғасырғы мәліметтерді қайталайды. Швейцариялық жалдамалы әскерлерге Кухрейхен әнін айтуға тыйым салынды, себебі ол дезертирлікке, ауруға немесе өлімге алып келетін ностальгияны тудырды. Жан-Жак Руссоның 1767 жылғы "Музыка сөздігінде" швейцариялық жалдамалы әскерлерге өздерінің швейцариялық әндерін айтпау үшін қатаң жазалаумен қорқытылғандығы жазылған. Ностальгияның романтикалық байланысы, Кухрейхен және Швейцария Альпісі 19 ғасырда Швейцарияға деген ынтаны, Швейцариядағы алғашқы туризмнің дамуын және Еуропалық мәдени элитаның қызығушылығын тудырған маңызды фактор болды.
The Reverend James Wood, writing in the Nuttall Encyclopaedia in 1907, said that such a tune "when played in foreign lands, produces on a Swiss an almost irrepressible yearning for home", repeating 18th century accounts the mal du Suisse or nostalgia diagnosed in Swiss mercenaries. Singing of Kuhreihen was forbidden to Swiss mercenaries because they led to nostalgia to the point of desertion, illness or death. The 1767 Dictionnaire de Musique by Jean Jacques Rousseau claims that Swiss mercenaries were threatened with severe punishment to prevent them from singing their Swiss songs. The Romantic connection of nostalgia, the Kuhreihen and the Swiss Alps was a significant factor in the enthusiasm for Switzerland, the development of early tourism in Switzerland and Alpinism that took hold of the European cultural elite in the 19th century.
Қабылдау
Кухрейендер 1805 жылғы Unspunnenfest мерекесінен кейін Г. Ж. Кюн мен Дж. Р. Висс редакциялаған жинақта романтизацияланды. 1826 жылғы төртінші басылымы фортепианоға ноталар ұсынды және көркем суреттермен әсем безендірілді, оның негізгі аудиториясы – Швейцарияға саяхатқа шыққан білімді туристер болатын. Бұл жинақ сол кезде қалыптасып келе жатқан швейцариялық йодль өнеріне де ықпал етті. Ол Романтизм әдебиетінде кең таралған тақырыпқа айналды және Ахим фон Арнимнің 1805 жылғы «Швейцариялық» поэмасында, Клеменс Брентаноның 1809 жылғы «Des Knaben Wunderhorn» шығармасында, сондай-ақ Адольф Шарль Адамның 1834 жылғы «Шале» операсында (королева Виктория үшін «Швейцар коттеджі» деген атпен қойылған) пайда болды. «Ranz des Vaches» әнінің ең танымал үлгісі – Джоаккино Россинидің «Уильям Телль» операсының увертюрасының үшінші бөліміндегі гобой мен флейтаға арналған солистік орындаушылық, ол 1829 жылғы тұсаукесерінен бері көптеген туындыларда жүздеген рет қолданылды, көбінесе пасторальдық көріністі бейнелеу үшін. Тағы бір мәшһүр мысал – Гектор Берлиоздың «Фантастикалық симфониясының» үшінші бөліміндегі гобой мен кор англез тақырыбы. Генри Дэвид Торо орманды бұлбұлдың әнін «ранц де вах» әнімен салыстырды: «Сонымен, сиыр қоңырауының музыкасында фермерлер ішетін сүтке қарағанда тәттірек және пайдалырақ нәрсе бар. Мен үшін бұл ән – «ранц де вах». Мен жабайы табиғатты аңсаймын, мен аяғыммен басып өте алмайтын табиғатты, орманды аңсаймын, онда орманды бұлбұл мәңгілікке дейін ән салады, сағаттар ерте таңғы уақыттарда болады, шөпте шық жатады және күн мәңгілікке дейін дәлелденбеген болады, мен өзімнің айналамда топырақ үшін құнарлы белгісіздікке ие болуым мүмкін». «Бұршақ егістігі» деген «Уолден» тарауында Торо үйінің жанында өсірген бұршақтары туралы былай деп жазады: «Мен өсірген және менің соқасы оларға «Ranz des Vaches» әнін ойнаған бұршақтар, олар қуана-қуана өзінің жабайы және бастапқы күйіне оралды».
The Kuhreihen were romanticized in the wake of the Unspunnenfest of 1805 in a collection edited by G. J Kühn and J. R. Wyss. The fourth edition of 1826 gave scores for piano and was luxuriously illustrated, its intended market the educated early tourists to Switzerland. The collection also influenced the Swiss yodel that was emerging at the time. It became somewhat of a topos in Romantic literature, and figures in the poem Der Schweizer by Achim von Arnim (1805) and in Clemens Brentano's Des Knaben Wunderhorn (1809) as well as in the opera Le Chalet by Adolphe Charles Adam (1834) which was performed for Queen Victoria under the title The Swiss Cottage. Perhaps the most famous of the Ranz des Vaches is the cor anglais and flute solo in the third section of the overture to Gioachino Rossini's opera William Tell, which has been used hundreds of times in many derivative works since its 1829 premiere, frequently to symbolize a pastoral setting. Another famous example is the oboe and cor anglais theme of the third movement of Hector Berlioz's Symphonie fantastique. Henry David Thoreau compared the song of the wood thrush to a ranz des vaches: "So there is something in the music of the cow bell, something sweeter and more nutritious, than in the milk which the farmers drink. This thrush’s song is a ranz des vaches to me. I long for wildness, a nature which I cannot put my foot through, woods where the wood thrush forever sings, where the hours are early morning ones, and there is dew on the grass, and the day is forever unproved, where I might have a fertile unknown for a soil about me." In his Walden chapter "The Bean Field," Thoreau writes of the beans he plants near his home: "They were beans cheerfully returning to their wild and primitive state that I cultivated, and my hoe played the Ranz des Vaches for them."