Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Arbaugh v. Y & H Corp., 546 U. S. 500 (2006), 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауына қатысты АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, ол жұмыспен қамту дискриминациясының құрбандарына жеке іс жүргізу себептерін ұсынады. Сот VII тараудың "қызметкерлердің саны туралы талап" бойынша, әлеуетті жауапкерлерді кем дегенде он бес қызметкерді ұстап тұрғандарға шектейтін, VII тарау талаптарын қарау үшін сот құзыретіне шектеу қойылмайды деп шешті. Бұл талап VII тараудың талаптарының негізгі элементі болып табылады, яғни жауапкер бұл мәселені үкім шығарар алдында көтеруі керек, әйтпесе талаптан бас тартылады.
Arbaugh v. Y & H Corp., 546 U. S. 500 (2006), is a United States Supreme Court decision involving Title VII of the Civil Rights Act of 1964, which provides a private cause of action to victims of employment discrimination. The Court ruled that Title VII's "employee numerosity requirement," which limits potential defendants to those maintaining at least fifteen employees, is not a limit on a court's jurisdiction to hear Title VII claims. The requirement is instead a substantive element of a Title VII claim, which means that a defendant must raise the issue prior to verdict or the requirement will be waived.
Өмірбаян
Дженифер Арбо Нью-Орлеандағы Moonlight Cafe ресторанында 2000 жылдың мамыр айынан 2001 жылдың ақпанына дейін бармен және официантка болып жұмыс істеді. Осы уақыт ішінде ол өзінің бір мейрамхана иесі тарапынан ұдайы жыныстық асырастырып келгенін мәлімдеді. 2001 жылы 8 қарашада Арбо Луизиананың Шығыс округінің АҚШ округінің сотына арыз жазып, Y & H корпорациясына (Мунлайт кафеінің операторы) және иесіне қарсы талаптарды алға тартты. Оның арызында Луизиана штатының заңына сәйкес түрлі құқық бұзушылықтар бойынша, VII тарауды бұза отырып, жыныстық асырау туралы айтылған. Арбоның арызында оның VII тараудағы талаптары оның ісін қарау үшін соттың федералды сұраққа қатысты құзыретіне жүгінгенін мәлімдеді.
Jenifer Arbaugh was employed as a bartender and waitress at the Moonlight Cafe, a New Orleans restaurant, from May 2000 until February 2001. During this time, she alleged that she was continually sexually harassed by one of the restaurant's owners. On November 8, 2001, Arbaugh filed suit in the United States District Court for the Eastern District of Louisiana, asserting claims against Y & H Corporation (the operator of the Moonlight Cafe) and the owner she alleged harassed her. Her complaint alleged sexual harassment in violation of Title VII, in addition to various tort claims under Louisiana state law. Arbaugh's complaint asserted that her Title VII claim invoked the court's federal question jurisdiction to hear her case.
Аудандық сот ісін жүргізу
2002 жылдың қазан айында екі күндік сот процесінен кейін Арбоның пайдасына 40 000 доллар төрелік шығарылды. Екі аптадан кейін Y&H сотқа жүгіну құқығына ие болмағандықтан, сотқа жүгіну туралы өтініш берді, ол бірінші рет сот ісінде VII тарау бойынша "жұмыс беруші" ретінде танылмайды, өйткені ол тиісті мерзім ішінде 20 немесе одан да көп күнтізбелік аптада он бес немесе одан да көп қызметкерді жұмысқа қабылдамады. Егер Арбо VII тарау бойынша жарамды талап білдірмеген болса, Y&H ол сәйкесінше федералды сот төрелігін шақыра алмады деп дәлелдеді. Аудандық сот сотталушының сот жүргізілгеннен кейін мәселені көтеруін "әділсіз және сот ресурстарын ысырап ету" деп санаса да, соттың екі тарапқа да соттан кейінгі мәселелерді анықтауды тапсырды, өйткені сот ісі кез-келген сатыда көтерілуі мүмкін. Аудандар соты сот шешімін қысқарту туралы шешімді қарауға өзгерткеннен кейін, жұмыс берушілер критерийлері қанағаттандырылмаған деп тапты, өйткені Y&H жеткізушілері, меншік иелері мен олардың акционерлерінің әйелдері VII тараудың мақсаттары үшін "қызметкерлер" емес, ал компания оларды қамтымай талапты орындай алмайды. Сот Арбоның пайдасына өз шешімін бұзды, оның VII тараудағы талапты және оның мемлекеттік заң талаптарын бұзған жоқ.
After a two day jury trial in October 2002, a $40,000 verdict was returned in favor of Arbaugh. Two weeks later, Y&H filed a motion to dismiss for lack of subject matter jurisdiction, asserting for the first time in the litigation that it did not qualify as an "employer" under Title VII because it did not employ fifteen or more employees for 20 or more calendar weeks during the relevant time period. If Arbaugh did not state a valid claim under Title VII, Y&H argued that she accordingly failed to invoke federal question jurisdiction. Though the district court considered it "unfair and a waste of judicial resources" for the defendant to raise the issue after trial had already been conducted, the court nevertheless ordered both parties to conduct post trial discovery on the issue, because objections to subject matter jurisdiction could be raised at any stage of litigation. After converting the motion to dismiss to a motion for summary judgment, the district court determined that the employer criteria were not satisfied, because Y&H's delivery drivers, owner managers, and their shareholder wives were not "employees" for Title VII purposes, and the company could not meet the requirement without their inclusion. The court vacated its prior judgment in favor of Arbaugh, dismissed her Title VII claim with prejudice, and her state law claims without prejudice.
Апелляциялық соттың шешімі
Арбоу бұл шешімді қайта қарауға шағымданып, АҚШ-тың 5-ші округтік апелляциялық сотына жүгінді, ол аудандық соттың шешімін бекітті. Бұрынғы шешімдеріне байланысты Апелляциялық сот жауапкердің VII тараудың "жұмыс беруші" ретінде танылмауы аудандық соттың сот ісіне қатысты құзыретін жояды деп тапты. Сот Y&H-де қажетті 15 қызметкер жұмыс істемеген деген қорытындыға қол жеткізу үшін сот ісін қараудың негізсіздігіне байланысты жұмыстан босатуды дұрыс деп тапты.
Arbaugh appealed the reversal to the United States Court of Appeals for the Fifth Circuit, which affirmed the district court's decision. Bound by its prior decisions, the Court of Appeals held that a defendant's failure to qualify as an "employer" under Title VII deprives a district court of subject matter jurisdiction. The court ruled that dismissal for want of subject matter jurisdiction was proper because the record warranted the conclusion that Y&H did not employ the requisite 15 employees.
Соттың пікірі
Арбо АҚШ Жоғарғы Сотына сертификат беру туралы өтініш берді, ол Апелляциялық соттардың арасындағы қарама-қайшылықты шешім қабылдау туралы шешімді қарастырды. АҚШ-тың солиситор-генералына ауызша пікірталасқа қатысуға рұқсат берілді, ол Арбоның құқықтық түсіндіруін қолдап, пікір білдірді. Жоғарғы Сот биылғы бесінші округтің шешімін судья Рут Бадер Гинзбургтің пікірінде бір ауыздан өзгертіп, VII тарауды қолдану үшін қызметкерлердің шегі талапкердің сот төрелігін талап етудің бір элементі болып табылады, бұл сот төрелігі мәселесі емес деп тапты.
Arbaugh petitioned for certiorari to the U. S. Supreme Court, which granted review of the decision to resolve conflicting opinions among the Courts of Appeals on the question whether Title VII's employee numerosity requirement was jurisdictional or simply an element of a plaintiff's claim for relief. The U. S. Solicitor General was granted permission to participate in oral argument as amicus curiae, to argue in support of Arbaugh's legal interpretation. The Supreme Court unanimously reversed the Fifth Circuit's decision in an opinion delivered by Justice Ruth Bader Ginsburg, holding that the threshold number of employees for application of Title VII is an element of a plaintiff's claim for relief, not a jurisdictional issue.
Гинзбургтің көпшілік пікірі
Сот бірінші кезекте федералды сот практикасының мәселелерді шешуде көп жағдайда сот төрелігі талаптары мен сот төрелігінен босату туралы талаптардың элементтерін қате түрде біріктіретінін атап өтті. Соттар істі сот құзыретінің болмауы немесе талаптың көрсетілмеуі үшін қараудан бас тартқан-ақ, еш уақытта нақтыламаған. Жоғарғы Соттың өзі VII тараудың алдыңғы шешімдерінде төменгі соттың талапкердің VII тарау бойынша талап қоюды ұсынбағанын тиісті түрде сотқа жатқызбағаны туралы пікір білдіруден бас тартты, оның орнына төменгі соттың заңның құрылымына назар аударуды жөн көрді. Сот сотқа қатысты шектеулерден туындайтын үш негізгі салдарын сипаттады және олардың қызметкерлердің саны туралы талапқа қатысты емес екендігін анықтады. Біріншіден, сотқа жүгіну құқығына қатысты мәселеде сотқа жүгіну құқығына қатысты, сондықтан ол ешқашан жоғалтылмайды немесе одан бас тартылмайды. Барлық соттарда, тіпті тараптардың ешқайсысы да дау айтпаса да, іс-әрекетті қарау құзыреті бар-жоғын анықтау үшін тәуелсіз міндет бар. Сот VII тараудың мәтінінде ештеңе де Конгресс соттардың өздерінің қызметкерлерінің санының талаптары орындалғанын өз бетінше қамтамасыз етуді көздегенін білдірмейді деп есептеді. Екінші, егер сот төрелігі даулы фактілерге қатысты болса, сот төрешісі дәлелдемелерді қарауға және дауды өз бетінше шешуге құқылы. Керісінше, егер сот төрелігі талаптарының маңызды элементтерін қанағаттандыру мәселесі туындаса, онда бұл мәселе бойынша сот төрелігі тиісті шешім қабылдайды. Үшіншіден, егер федералды сот өзінің сотқа қатысты құзыреті жоқ деп тапса, сот шағымды тұтастай алып тастауы керек, сондықтан сот Арбоның мемлекеттік заң талаптарын бұзған, тіпті олар сотқа қаралып, қазылар алқасы анықтаған болса да. Керісінше, сот федералды талапты келтірмегендіктен қараудан бас тарту туралы өтінішті берген кезде, сот әдетте мемлекеттік құқық талаптарын қарау үшін қосымша юрисдикцияны жүзеге асыру үшін өз қалауы бойынша әрекет етеді. Сот Конгресс қызметкерлердің саны туралы талапты "құқық" деп атай алатынын атап өтті, егер ол қаласа, "қақтығыстағы сома" шегін алуан түрлілік туралы юрисдикцияны белгілеуде пәндік юрисдикцияның құрамдас бөлігіне айналдырды. Алайда, 15 қызметкерге арналған шекті мөлшерде VII тараудың құзыреттілік туралы ережеден бөлек ережеде көрінеді және құзыреттілік терминдерінде сөйлемейтін немесе аудандық соттардың құзыретіне ешқандай сілтеме жасамайтын. Сот қызметкерлердің саны туралы талапты сот құзыретінің мәнімен байланыстырып, "әділетсіз" және "сот ресурстарын ысырап етуді" ескере отырып, Сот бұл талапты сот құзыретінің мәні ретінде түсіндіруден бас тартуды "ең дұрыс жол" деп тапты. Соттың қорытындысында "Егер Конгресс заңмен бекітілген шектеуді юрисдикция ретінде санамаса, соттар бұл шектеуді юрисдикция емес деп қарауы керек" деп мәлімдеді.
The Court first noted that federal question case law often erroneously conflated subject matter jurisdiction requirements with the required elements of a claim for relief. Courts often did not specify whether a case was dismissed for lack of subject matter jurisdiction or for failure to state a claim. The Supreme Court had itself in prior Title VII decisions declined to comment on whether the lower court had properly designated the plaintiff's failure to state a claim under Title VII as a failure to establish subject matter jurisdiction, preferring instead to focus on the lower court's construction of the statute. The court described the three main consequences that followed from subject matter jurisdiction limitations, and found that these did not apply to the employee numerosity requirement. First, because subject matter jurisdiction involves a court's power to hear a case, it can never be forfeited or waived. All courts have an independent obligation to determine whether subject matter jurisdiction exists, even in the absence of a challenge from any party. The Court believed that nothing in the text of Title VII indicated that Congress intended courts, on their own motion, to assure that the employee numerosity requirement was met. Second, if subject matter jurisdiction turns on contested facts, the trial judge may be authorized to review the evidence and resolve the dispute on her own. By contrast, if satisfaction of an essential element of a claim for relief is at issue, the jury is the proper trier of fact. Third, when a federal court concludes that it lacks subject matter jurisdiction, the court must dismiss the complaint in its entirety, which is why the trial court dismissed Arbaugh's state law claims even though they had already been tried and determined by a jury. In contrast, when a court grants a motion to dismiss for failure to state a federal claim, the court generally retains discretion to exercise supplemental jurisdiction to hear the state law claims. The Court noted that Congress could make the employee numerosity requirement "jurisdictional" if it wanted to, similar to how it made the "amount in controversy" threshold an ingredient of subject matter jurisdiction in delineating diversity jurisdiction. However, the 15 employee threshold appears in a separate provision from Title VII's jurisdictional provision, and does not speak in jurisdictional terms or refer in any way to the jurisdiction of the district courts. Given the "unfairness" and "waste of judicial resources," entailed in tying the employee numerosity requirement to subject matter jurisdiction, the Court considered it "the sounder course" to refrain from construing the requirement as jurisdictional. The Court concluded by stating that "when Congress does not rank a statutory limitation on coverage as jurisdictional, courts should treat the restriction as nonjurisdictional in character."