Кіріспе

Неміс-американдық академик (1910 1998) Ричард Плант (22 шілде 1910 10 наурыз 1998) - нацистік Германиядан, алдымен Швейцарияға, содан кейін АҚШ-қа көшіп келген еврей гей. Ол Нью-Йорк қаласының колледжінде профессор болды, онда ол 1947 жылдан 1973 жылға дейін неміс тілі мен әдебиетін оқытты. Ол опера сценарийінің авторы, сондай-ақ көптеген көркем және көркем емес шығармалардың авторы, атап айтқанда "Розовый треугольник: нацисттік соғыс гомосексуалистерге қарсы" (1986).

Франкфурттағы алғашқы жылдары (1910-1933 жж.)

Ричард Плант Франкфурт-на-Майн қаласында Мета мен Теодор Плауттың отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы діни тұрғыдан адал емес және көпшілігі ассимиляцияланған болса, оның әжесі, доктор Рудольф Плаут реформашы раввин болды. Ата-анасының дүниелік көзқарасына қарамастан, ол 16 жасында сионист жастар ұйымы Кадимамен қысқа уақытқа араласты, онда ол алғашқы жыныстық қатынасты бастан кешірді. Оның құдайы Курт Голдштейн, неврология профессоры, жаңадан құрылған Франкфурт университетінде, Германияның ең солшыл университеті ретінде танымал және сонымен қатар еврей студенттері мен профессорларының ең жоғары пайызы бар кез келген неміс университетінде. Гештальт терапевті Голдштейн балаға кекелесуді көп жағдайда шешуге көмектесті, сонымен қатар ата-анасына оның жыныстық бейімділігін қабылдауға кеңес берді. Орта мектепті Франкфурттың атақты Гёте гимназиясында оқығаннан кейін, оның сыныптасы кейін эмигрант композитор Бернхард Хайден болды, 1929 жылы Плаут Франкфурт университетінде оқыды, онда ол неміс әдебиеті мен Еуропа тарихын оқыды. Мартин Сомерфельдтің барокко әдебиеті бойынша семинарда ол Оскар Копловицпен танысып, кейін Германиядан Швейцарияға және АҚШ-қа көшіп кеткен кезде достық қарым-қатынас орнатты. Ол философ және протестанттық теолог Пол Тиллихтің курстарына қатысып, ол арқылы социолог Теодор Адорно мен Норберт Элиаспен танысты. Әдебиет, театр және кино оның басты қызығушылығы болды, ал оның алғашқы басылымдары, Зигфрид Кракауэр редакциялаған кинорецензиялар, солшыл либералды Frankfurter Rundschau күнделікті басылымында жарық көрді. Ол сондай-ақ сахнада Фриц фон Унрух пен Карл Цукмайердің спектакльдерінің Schauspielhaus қойылымдарында қосымша ретінде пайда болды. 1930 жылдың күзінде Плаут қысқа уақытқа Берлин университетінде оқыды, онда бір семестр бойы оқуын жалғастыра отырып, әртүрлі газеттерге мәдени түсініктемелер жазды және UFA фильмдерінде, соның ішінде The Threepenny Opera-да қосымша ретінде жұмыс істеді. Берлинде ол Клаус Маннмен танысты, оның ашық гей романы "Дерме от Танц" (1925) оған қатты ұнады. 1931 жылы Франкфурт университетіне оралғаннан кейін, ол журналист және театр экстрасы ретінде белсенді болды. Сомерфельд сияқты еврей профессорлары оқытатын курстар нацистік Студенттер Лигасының өсуімен үнемі бұзылып жатты. Плант романшыл Хедвиг Куртс Малер туралы докторлық диссертация жазуға үміттенген, бірақ Сомерфельд бұл диссертация ұсынысын қабылдамағанда, ол бұл жолы Базельге қайтадан ауысуды шешті.

Швейцариядағы зерттеулер (1933-1938 жж.)

1933 жылдың 28 ақпанында Рейхстагтың өртенген күні Плаут пойызбен Швейцарияға кетті, онда оған бірнеше айдан кейін Копловиц қосылды. Бастапқыда олар бұл көшуді тұрақты эмиграция емес, уақытша көшіру деп қарастырды және нацистер биліктен шығарылғаннан кейін Франкфуртқа қайта оралады деп күтті. Плаут пен Копловиц 1933 жылы Базель университетінде оқып жүргенде, Копловицтің серіктесі Дитер Кунц, басқа ұлт адамы, бастапқыда Франкфуртта қалды, бірақ Ph. 1934 жылы Д. де Швейцарияға көшіп барды. Қаржы жағынан қысымға ұшырап, студенттік визалары бойынша Швейцариядағы жұмысқа орналасуына кедергі келтірген Плаут пен Копловиц, Кунцпен бірге, негізгі табыс көзі ретінде жазуға арқа сүйеді. Олар Stefan Brockhoff атты жалпы псевдониммен нацистік Германияда жарық көрген үш өте табысты детектив романның авторлары болды. Фридрих Глаузердің замандастары, Плант және басқалар. швейцариялық қылмысты оқиғалар жанрының ізашарлары ретінде танылады (олар Helvetisms орнату және кейде пайдаланумен ерекшеленеді). Сонымен қатар, Плаут өзінің атымен жас оқырмандарға арналған Die Kiste mit dem großen S. (1936) кітабын жазды, ол Швейцарияда басылып, голланд тілінде аударылды. Ол Базельдің National Zeitung газетіне көптеген кинорецензиялар жазды, тіпті Ричард Плант деген псевдонимді пайдаланып, нацистік Германияның газеттерінде жарияланған кейбір мақалалардың авторы болды. Плаут пен Копловиц те PhD дәрежесін алды. Д. Неміс әдебиеті бойынша Базельде, алдымен Франц Цинкернагельдің, содан кейін, 1935 жылы қайтыс болғаннан кейін Эдуард Хоффманн Крайердің басшылығымен жазылған диссертациялармен. Копловицтің 1936 жылғы диссертациясы солшыл неміс еврей режиссері Отто Брамның натуралистік театр жұмысын талдаған, ал Плауттың 1937 жылғы диссертациясы жақында қайтыс болған австриялық еврей дәрігері және жазушысы Артур Шницлердің жыныстық жүктемелі тақырыптары мен психологиялық баяндау стилін зерттеді. Диссертациясынан кейін Плауттың келесі фантастикалық емес кітабы - ол Базельдегі Фольксхохсшуледе оқытқан курсқа негізделген Taschenbuch des Films (1938) атты формалды талдауды, сондай-ақ халықаралық фильмдерді зерттеуді қамтитын киноға кішкентай кіріспе. Студенттік визалары Ph.D. бағдарламасын аяқтағаннан кейін күшін жойды. D. және оларға жұмыс рұқсаты немесе иммигрант мәртебесі берілмегендіктен, Плаут пен Копловиц Швейцарияда қалудың мүмкін еместігін тапты. Олар Кунцпен бірге АҚШ-қа көшіп кетуді шешті. Бұл барлық қол жетімді ресурстарды және байланыстарды жұмылдыруды талап етті, соның ішінде АҚШ-тағы туыстарының демеушілік туралы антпен жазылған куәліктері мен Пол Тиллих пен Мартин Сомерфельд жазған ұсыным хаттары, екеуі де қазіргі уақытта АҚШ университеттерінде оқытушы болып жұмыс істейді.

Нью-Йорктегі мансабы (1938-1973)

1938 жылы Нью-Йоркке келгеннен кейін Плаут өзінің атын Ричард Рене Плант деп америкалыққа айналдырды, ал Копловиц өзінің атын Сейдлин деп өзгертті. Олар 1939 жылы қазанда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында, космополиттік және бейбітшілік тақырыбында ағылшын тілінде жас оқырмандарға арналған S.O.S. Geneva кітабын жазды. Достық үйі арқылы Плант Нью-Йорктегі жергілікті тұрғындармен алғашқы байланыстарды дамытты, сонымен қатар ол Нью-Йорктегі неміс эмигранттарының құнарлы қауымдастығы ішінде жұмыс іздеді, олардың кейбіреулері солшыл немец еврей апталығының беттерінде қарым-қатынас жасады Aufbau . 1941-1942 жылдары ол жаңадан келген эмигрант Клаус Маннның антифашистік журналдың редакциялық көмекшісі ретінде жұмыс істеді, сонымен қатар ол жаңадан келген эмигрант Зигфрид Кракауэрде де жұмыс істеді. Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа кіргенінен кейін Плант ақыры үш жыл бойы АҚШ-тың Соғыс ақпарат кеңсесі мен NBC үшін пропагандалық сценарий жазушы, аудармашы және хабар таратушы ретінде толық жұмыс істеді. Ол соғыстың жылдарында гей ретінде өмір сүрді, бұл Нью-Йоркке киім киген еркек жігіттердің тұрақты ағынын әкелді. 1945 жылы 29 қаңтарда АҚШ азаматы болып қабылданды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Плант және оның достары Сейдлин мен Кунцтің Германия зерттеулеріндегі профессорлық лауазымдарын алған кезде бөлек жолға түсті. Массачусетс пен Мэрилендте, кейіннен, гомосексуал жұп ретінде Огайо штатының университетінде, олар едәуір беделге ие болды (белгілі бір құрмет ретінде, OSU-ның шет тілдері мен әдебиеттері ғимараты Кунцтің есімімен аталды). Плант Нью-Йоркте қалды, 1947 жылы Нью-Йорк қаласының университетінің Сити колледжіне жұмысқа қабылданды. Өте автобиографиялық "Ағаш орнындағы айдаһар" романының (1948) жұмысын аяқтау үшін Плант Юджин Ф. Сакстон мемориалдық траст стипендиясына ие болды, ол үшін оны Норман Кузинс ұсынды. Кітапта Франкфуртта өскен жас жігіт туралы баяндалады, ол нацистердің көтерілуіне куә болады және оның балалық шағындағы ең жақсы досы Фриц Харманның құрбаны болады. Тәндік қабылдау аралас болды. Уақыт өте, Планттың қазіргі неміс әдебиетінің кітап шолулары, оның ішінде Генрих Бёлл, Гюнтер Грас, Мари Луиза Кашниц және Луиза Ринсердің еңбектері New York Times, Saturday Review, The Nation, Esquire және басқа да мерзімді басылымдарда жарияланды. 1957 жылы ол неміс тілінде оқыту үшін Бёллдің редакциялаған және түсіндірген қысқа әңгімелер жинағын жариялады. 1970 жылы ол орта деңгейдегі колледж оқулары үшін екінші, кеңінен қабылданған оқу құралын құрастырды. Ол сынып мұғалімі ретінде 1957 жылы тұрақты қызметтен және 1970 жылы профессорлық қызметке көтерілу үшін жеткілікті табысқа ие болғанымен, Плант редакциялық және журналистік үлестерін бағалай отырып, ғылыми жарияланымдардың жоқтығын кемсіткен құлшынысты әріптестерімен күресті. Ол Гринвич-Виллиджде тұратын, ал жазғы демалысын достары Зейдлин мен Кунцпен бірге Мальниц тауларында, Австрияда немесе Массачусетс штатындағы Маномет жағажайларында өткізген, онда олар демалыста болған Ханна Арендтпен дос болған. 1956 жылы Плант швейцариялық гей-журналда "Der Kreis" атты псевдонимімен эссе және бес қысқа әңгіменің біріншісін жариялады. Эсседе Маккартидің алдыңғы жылдардағы сиқырлы аңшылықтың гейлерге қарсы аспектісі туралы айтылған, ал әңгімелер "Нью-Йорк пен Массачусетс штатындағы гейлер өмірінің қызықты қара / ақ кездесулері бар қызықты, бақытты аяқталатын виньеткалары. Әсіресе, оңтүстік елінде өскен ақ нәсілді бала қара нәсілді адамды да жақсы көретінін білгені өте әсерлі". 1965 жылы Планттың сценарийін жазған Лиззи Борден операсының премьерасы болды. Ол мұны өзінің ең басты жетістіктерінің бірі деп санады.

Роза үшбұрышы

1973 жылы университет оқытушысынан зейнетке шыққаннан кейін Плант өзінің жеке қызығушылықтарына көбірек уақыт бөлуге мүмкіндік алды, бірақ ол New School for Social Research-те аудармадағы неміс әдебиеті бойынша кездейсоқ курстарды ұсынуды жалғастырды. Гей Академиялық Одағының құрылуы мен гей-бостандық қозғалысының тарихи зерттеулеріне таңғалған ол Гей-орталықтағы аға іс-қимылға қосылды және өзінің ең амбициялық жазу жобасына кірісті, нацистік режимдегі гей-еркектердің қуғын-сүргінінің тарихы. Гей адам ретінде нацистер Германиядан қуып шыққан, ол осы тақырыпқа құрмет мәселесі ретінде қарады, кітап автобиографиялық пролог пен эпилогпен ашылады және жабылады. Ол зерттеулер барысында Германияның Арольсен қаласына барып, концлагерьдегі мұрағаттарды зерттеді. Оның "Розовый треугольник: нацисттер гомосексуалистерге қарсы соғысы" атты кітабы 1986 жылы жарық көрді, ол бес жылдан кейін неміс тіліне аударылды, бұл Германияда сәтті кітап турнесіне әкелді. Ол сондай-ақ голланд тіліне (1987) және словен тіліне (1991) аударылған. Өмірінің соңғы жылдарында Планттың серігі Майкл Сасс болды. Плант үлкен депрессияға ұшырап, электр тогымен шокпен емделген. 1998 жылы 10 наурызда Нью-Йоркте қайтыс болды. Оның еңбектері Нью-Йорк кітапханасының қолжазбалар және мұрағаттар бөлімінде сақталған.