Кіріспе

Жюльен Сорел - 1830 жылы жарық көрген Стендальдің "Қызыл және қара" романының басты кейіпкері. Бастапқыда романның аты осылай аталатын.

Өмірбаян

Ақылды, сұлу және амбициялық жас жігіт, ол Дубс аймағындағы шағын қиял қалашығы Верриерде дүниеге келді, бірақ нақты географиялық орналасуына негізделмеген. Балташының ұлы болған ол өзінің әлсіздігі ("жеңіл дене бітімі, қол еңбегіне бейімделмеген") және кітапшы табиғаты үшін әкесі мен ағаларымен жек көрінді. Ол Наполеон Бонапарттың құрметті құрметті адамы еді. Жергілікті епископ, епископ Шелан, оған латын тілін үйретті, сондықтан оған Верриер қаласының мэрі М. де Реналдың балаларына тәлімгер болуға мүмкіндік берді. Ол өзінің әлеуметтік өрлеуін екі түрлі жолмен жоспарлайды. Ол Жан Жак Руссо сияқты "Конфессиялар" кітабындағы қызметші, әрі болашақ кеңсе қызметкері еді. Ол жоғары қоғамды әскери киімнің қызыл түстерімен немесе дін қызметкерлерінің қара түстерімен біріктіруді армандайды. Қызыл түс басқа бір ұмтылысты білдіреді: махаббат пен азғыру, жас Жан Жак Руссо мен оның қарт мадам де Уоренспен кездесуіне ұқсас. Жюльен қызметшінің ұсыныстарынан бас тартып, оның орнына жұмсақ және әлсіз мадам де Реналды жеңуге көңіл бөледі. Оның әйелмен қарым-қатынасы оны сәттілікке жеткізеді, бірақ Стендал оның мадам де Реналға деген сезімдері туралы ешқашан айтпайды, ал оның сезімдері өте анық. Романның басындағы бір көріністе Жюльен түнде мэм де Рэналды қолға ұстап алған кездегі жас жігіттің психологиясы айқын көрінеді. Бұл азғыру көрінісі Стендальдың ирониялық стилімен жекпе-жек көрінісі ретінде сипатталады: "Он сағат соққан кезде, мен күні бойы, мен өзімді осы кешке уәде еткен нәрсені орындаймын, немесе мен үйіме көтеріліп, миымды өртеймін". Наполеонның құрметіне бөленген Жюльен ешбір шешімді жанжалсыз қабылдауға болмайды деп есептейді. Оның мақтанышы оның жауынгерлік идеалдары бар екендігімен түсіндіріледі, бұл көріністе көрініс табады: романның қалған бөлігі оның таңдауынан туындайды. Әлеуметтік моральға байланысты ол Верриерден және құлаған мэм де Реналдан кетуге мәжбүр болады. Ол кетуге еш тартынбайды. Ол Бесансон семинариясына келіп, дін қызметкерлерінің билік үшін күресті байқап қалады. Содан кейін ол Парижге жолға шығады және маркиз де ла Мольдің хатшысы ретінде өзінің гүлденген болашағын жасайды. Оның ақыл-парасаты мен керемет есте сақтау қабілеті оны Париждің көркемдік ортасында да, шетелдегі дипломатиялық миссияларда да үлкен табысқа жеткізді. Бірақ бірте-бірте ол маркиздің асқақ қызы Матильда де ла Мольге ғашық болады, ол да Джулиенге ғашық. Соңғылары үшін Матильда басқалар қалағандықтан, ол қажет. Оның әлеуметтік дәрежесі оны олардың қарым-қатынасын қабылдауға итермелейді. Бірақ Матильда жүкті болады, және кез-келген абыройдан аулақ болу үшін маркиз Жулиенге үлкен ақша береді, оны Жулиен Сорель де ла Вернае деп атандырады және оны гусарлардың лейтенанты етеді. Бірақ Джулиан өзінің жаңа өмірінен бас тартады, ол Верриер шіркеуінде мадам де Реналды өлтіруге тырысады, өйткені ол маркизге Джулианның азғындығын ашқандықтан, оның мойындаушысы оған кеңес берді. Мэм де Ренал Бесансон түрмесінде Жюльенге барады. Олардың кездесуі олардың бір-біріне деген құштарлығын қайта жаңғыртады, бұл Матильданың үрейін тудырды. Жюльен өзінің мақсатына сот жүйесін сыныптық деп, ал судьяларды бейтарап деп айыптауды мақсат етеді. Ол революционердің рөлін атқарады, ол кісі өлтіруге тырысқаны үшін емес, әлеуметтік батылдығы үшін сотталған. Ол мейірімділік сұрауға қарсы болып, құрметпен өлтіріледі. Өмірінің соңғы сәттерінде ол өлімін өзінің күресі нәтижесінде, өмірін соңғы сәтке дейін өзі басқарып тұрғандай етіп түсіндіреді. Матильда, өзінің ата-бабасы сияқты, Джулианның кесілген басын романтикалық сектаның орталығы етеді. Мэм де Ренал үш күннен кейін қайтыс болады.

Антуан Берте

Ең айқын шабыт Антуан Берте, нағыз өмірдегі қылмыстың кінәгері. Берте қарапайым шыққан, бірақ айтарлықтай білімге ие болды және Мишудтар отбасында ұстаз ретінде жұмыс істеді. Бертедің Мишуд ханыммен жыныстық қатынаста болғаны немесе жоқ екені белгісіз (соның бәрін сот кезінде мойындамады), бірақ ол, әрине, онымен өте тығыз эмоционалдық қарым-қатынаста болған сияқты. Бір кезде Берте Мишудтар отбасын тастап, Аристократиялық Кордон отбасының тәрбиешісі болып жұмысқа орналасты, және тағы да эмоционалды түрде араласты, бұл жолы Кордонның қызымен. Кордоннан босатылғаннан кейін, және толық түсініксіз себептермен Берте Мм-ді өлтіруге ант берді. 1826 жылы маусым айында ол әйелдің ғибадат ететін шіркеуіне кіріп, оны атып өлтіреді. Ол өзін-өзі өлтіруге де тырысты. Екі әрекеті де сәтсіз болды, бірақ ол 1828 жылы ақпанда 25 жасында Гренобльде гильотинамен өлтірілді. Стендальдың Жюльен Сорель өмірі Антуан Берте өміріндегі оқиғаларды айтарлықтай дәрежеде бейнелейді. "L'affaire Berthet" туралы шағын жинақ (соның ішінде сот және өлім жазасына кесу туралы кейбір газет деректері) 1997 жылғы "Le Rouge at le Noir" журналының "Кершікті кітап" басылымына қосылған. Стендал, (1997) "Қызыл және қара". 1830 жылғы хроника. Алдын ала сөз, түсініктемелер мен жазбалар Мишель Крузе. Париж. "Кеші кітап".

Женрел

Жюльен Сорелдің өзі өз есімін Луи Дженрелдің есімімен байланыстырады, ол қылмыскердің күнделігіндағы үзінді жазалау туралы айтады, онда оның алдын ала белгіленген, алдын ала белгіленген қайғылы тағдыры бар. Бұл байланыс Луи Дженрел мен Жюльен Сорелдің анаграммалары екендігімен нығайтылады.