Децим Клодий Альбин: Рим императорына таласқандарының бірі
Clodius Albinus
Децим Клодий Альбин – Рим императорына таласқан (193-197 жж.). Британия және Испания легиондары оны император деп жариялаған. Септимий Севермен соғысқан. Тарихы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим императорлық талапкері (шамамен 150 – 197 жж.)
Roman imperial pretender (c. 150 – 197 CE)
Децимус Клодиус Альбинус (150 – 19 ақпан 197) – 193 және 197 жылдар аралығында Рим императорлық тағына талапкер болған. 193 жылы Пертинакс өлтірілгеннен кейін (бұл "Бес император жылы" ретінде белгілі) оны Британия және Испаниядағы легиондар император деп жариялады. Бастапқыда Альбинус таққа үміткер Септимий Севермен ынтымақтастыққа түсті, бірақ 196 жылы олар бір-біріне қарсы шығып, азамат соғысын бастады. Альбинус келесі жылы шайқаста қаза тапты.
Decimus Clodius Albinus ( 150 – 19 February 197) was a Roman imperial pretender between 193 and 197. He was proclaimed emperor by the legions in Britain and Hispania after the murder of Pertinax in 193 (known as the "Year of the Five Emperors"). Initially Albinus cooperated with another contender for the throne, Septimius Severus, but the two turned on each other in 196 and commenced a civil war. Albinus died in battle the following year.
Ерте өмір
Альбинус Африка провинциясының (Тунис, Сусс қаласы) Хадруметум қаласында римдік аристократ отбасында дүниеге келді. Сенімсіз «Historia Augusta» оның ата-анасының есімдері Аурелия Мессаллина мен Цеониус Постумус болғанын, сондай-ақ «Vita Albini» еңбегіндегі басқа туыстарын да көрсетеді, бірақ қазіргі тарихшылардың пікірінше, бұл есімдердің ешқайсысы нақты емес. Сондай-ақ, мәтінде Клодийдің терісінің ерекше ақ болуына байланысты Альбинус деген лақап ат алғаны айтылады.
Albinus was born in Hadrumetum, Africa Province (Sousse, Tunisia) to an aristocratic Roman family. The unreliable Historia Augusta claims his parents' names were Aurelia Messallina and Ceionius Postumus, along with other relatives mentioned in Vita Albini none of these names are considered likely to be accurate by modern historians. The text also claims that Clodius received the cognomen Albinus because of the extraordinary whiteness of his complexion.
Маркус Аврелий мен Коммодтың тұсында болған мансап
Әскери өмірге бейімділігі болғандықтан, ол өте жас кезінде әскерге қабылданды және ерекше көзге түсіп қызмет етті, әсіресе 175 жылы Авидий Кассий император Марк Аврелийге қарсы көтерілісі кезінде. Оның еңбегі императордың екі хатында мойындалды, онда Альбин африкалық деп аталады, ол өз елділесіне көп ұқсамайтын, бірақ әскери тәжірибесі мен мінезінің салмақтылығы үшін мақтауға лайық болған. Император Коммод Альбинге Бельгия Галлиясында, содан кейін Британияда қолбасшылық берді. Коммодтың қайтыс болғаны туралы жалған хабар тарағаннан кейін, Альбин Британиядағы әскерінің алдында Коммодты тиран деп айыптап, Рим империясы үшін Сенаттың бұрынғы құрметі мен билігін қайта орнату пайдалы боларын мәлімдеді. Сенат осы пікірге қуанды, бірақ император оған келіспеді және Альбиннің қолбасшылықтан алынуы үшін Юний Северусті жіберді. Осыған қарамастан, Альбин Коммод пен оның ізбасары Пертинакс 193 жылы өлтірілгенге дейін өз қолбасшылығын сақтап қалды.
Showing a disposition for military life, he entered the army when very young and served with distinction, especially in 175 during the rebellion of Avidius Cassius against Emperor Marcus Aurelius. His merit was acknowledged by the Emperor in two letters in which he calls Albinus an African, who resembled his countrymen but little, and who was praiseworthy for his military experience and the gravity of his character. The Emperor Commodus gave Albinus a command in Gallia Belgica and afterwards in Britain. A false rumor having been spread that Commodus had died, Albinus denounced the man before his soldiers in Britain, calling Commodus a tyrant, and maintaining that it would be useful to the Roman Empire to restore to the Senate its ancient dignity and power. The Senate was very pleased with these sentiments, but not so the Emperor, who sent Junius Severus to relieve Albinus of his command. Despite this, Albinus kept his command until after the murders of Commodus and his successor Pertinax in 193.
Септимий Севермен одақтасу
Пертинакс өлтірілгеннен кейін, оны өлтіруді ұйымдастырған преториан префекті Эмилиус Лаэтус пен оның адамдары императорлық тақты бай сенатор Дидиус Юлианға «сатып» берді, осылайша оны император етіп тағайындады. Алайда, провинциялардағы әскерлердің көтерілістері келесі императордың әлі анықталмағанын көрсетті. Сириядағы легиондар Песценний Нигерді император деп жариялады; Иллирия және Паннониядағы әскерлер Септимий Северды; ал Британия мен Галлиядағы әскерлер Альбинусты император деп жариялады. Соңғы соғыста Альбинус бастапқыда Римді басып алған Септимий Севермен одақтас болды. Альбинус өзінің есіміне Септимийді қосып, одан Цезарь атағын қабылдады; екеуі 194 жылы консулдық қызметін бөлісті. Альбинус Империяның батыс бөлігінің көп бөлігін басқарды, оған үш британдық және бір испандық легион қолдау көрсетті. Сенат Септимий Севердің билігінен қорқып, оның бұйрығымен Дидиус Юлианды өлтіргеннен кейін, Септимий Север қаруын Песценний Нигерге қарсы бұрды. 194 жылы Нигердің жеңілісі мен өлімінен және оның жақтастарының толық жеңілісінен кейін, әсіресе 196 жылы Византияның құлауынан кейін, Север өзін Рим империясының толық билеушісі етуді шешті. Альбинус өзінің жағдайдың қауіптілігін сезіп, қарсылыққа дайындалды. Ол Северистің елшісінің қолынан қаза таппауға мүкіндік алды, содан кейін 150 мың сарбаздан тұратын армиясына жетекшілік етті. Кассиус Дионың мәліметінше, екі тарапта да 150 мың сарбаз болған қатал шайқастан кейін Альбинус жеңіліп, өзін-өзі өлтірді немесе Северистің бұйрығымен тұтқынға алынып, жазаланды. Северистің нүсі қабағынан өлген Альбинустың денесін жерге жайып, оның үстінен атын мінгізіп, соңғы қорлау актісі жасады. Альбинустың әйелі мен екі ұлы бастапқыда Северистің кешіріміне ие болды, бірақ ол бірден ойын өзгертті, өйткені өлген Альбинустың басы кесілгендей, олардың да басы кесілді. Альбинустың басы кесілген денесі мен оның отбасының мәйіттері Ронаға тасталды. Северистің жақтастарына ескерту ретінде оның басын Римге жіберді; онымен бірге ол Сенатқа Альбиносқа адалдығы үшін ашкере хат жіберді. Лугдунум қаласы тоналып, Альбинустың жақтастары Северистің қатыгездігіне ұшырады.
After Pertinax was assassinated, the praetorian prefect Aemilius Laetus and his men, who had arranged the murder, "sold" the imperial throne to wealthy senator Didius Julianus, effectively crowning him emperor. A string of mutinies by the troops in the provinces, however, meant the next emperor was far from decided. Pescennius Niger was proclaimed emperor by the legions in Syria; Septimius Severus by the troops in Illyricum and Pannonia; and Albinus by the armies in Britain and Gaul. In the civil war that followed, Albinus was initially allied with Septimius Severus, who had captured Rome. Albinus added the name Septimius to his own, and accepted the title of Caesar from him; the two shared a consulship in 194. Albinus remained effective ruler of much of the western part of the Empire, with support from three British legions and one Spanish. When Didius Julianus was put to death by order of the Senate, who dreaded the power of Septimius Severus, the latter turned his arms against Pescennius Niger. After the defeat and death of Niger in 194, and the complete discomfiture of his adherents, especially after the fall of Byzantium in 196, Severus resolved to make himself the absolute master of the Roman Empire. Albinus, seeing the danger of his position, prepared for resistance. He narrowly escaped being assassinated by a messenger of Severus, after which he put himself at the head of his army, which is said to have consisted of 150,000 men. After a hard fought battle, with 150,000 troops on each side according to Cassius Dio, Albinus was defeated and killed himself, or was captured and executed on the orders of Severus. Severus had his naked body laid out on the ground before him, so that he could ride his horse over it, in a final act of humiliation. Albinus' wife and two sons were initially pardoned by Severus, but he changed his mind almost immediately afterwards, for as the dead Albinus was beheaded, so were they. Albinus' headless body was thrown into the Rhône, together with the corpses of his murdered family. Severus sent his head to Rome as a warning to his supporters; with it he sent an insolent letter, in which he mocked the Senate for their loyalty to Albinus. The town of Lugdunum was plundered, and the adherents of Albinus were cruelly persecuted by Severus.
Жеке өмір
Ол егіншілік туралы трактат және Милет әңгімелерінің жинағын жазған делінеді. Альбинус әйелінің аты белгісіз, және оның ұлдарының есімін тек сенімсіз "Historia Augusta" ғына айтады, ол Pescennius Princus есімді нәресте ұлы болған деп мәлімдейді, бірақ Энтони Бирли сияқты кейбір тарихшылар бұл аттың ойдан құрастырылған деп есептейді.
It is said that he wrote a treatise on agriculture and a collection of Milesian tales. The name of Albinus' wife is unknown, and only the unreliable Historia Augusta mention any name for his sons, claiming that he had an infant son named Pescennius Princus, but some historians such as Anthony Birley hold that this name is fictitious.