Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Парабиаго (милан: Parabiagh; Parabiacum) - Италияның солтүстігіндегі Ломбардиядағы Милан қаласының солтүстік-батыс бөлігінде орналасқан қала. Қала арқылы Семпионе (S. S.33) және Милан-Галларат темір жолы өтеді; жақын маңдағы Олона өзені мен Виллорези каналы ағады.
Parabiago (Milanese: Parabiagh; Parabiacum) is a town located in the north western part of the Metropolitan City of Milan, Lombardy, northern Italy. The town is crossed by the road to Sempione (S. S.33) and MilanGallarate Railway; nearby flow the Olona river and the Canale Villoresi.
Ежелгі тарих және орта ғасырлар
Бірінші кельт инсубриандық қоныстан бастау (б.з.д. 4 ғасыр), ол Рим империясы кезінде дамыды, бұл әртүрлі археологиялық табылған шағын заттармен, соның ішінде Парабиаго тақтасымен, күміс тақтамен, мүмкін, күл урнасын жабу үшін пайдаланылған. Ерте орта ғасырларда Парабиаго - бұл парафияның (пив) және автономды округтің орталығы болды, оны Comitatus Parabiagi және кейде Burgaria деп атады, оны Франки тектес Санбонифацио отбасы басқаратын, Веронадан келген; VII ғасырда Ломбард патшайымы Теодолиндадан Риале немесе Ренгия деп аталатын кішкентай жасанды өзенге рұқсат алды, ол Олона өзенінен су алып, ауыл арқылы жүрді: бұл өзен 1928 жылға дейін созылып, ол түпкілікті тоқтатылғанға дейін созылып кетті. Парабиаго келісімінің (2829 тамыз 1257) нәтижесінде Паче ди Сант-Амброджио (Қасиетті Амвросий бейбітшілігі) болды, өйткені ол Миландағы бір атпен аталған базиликада қол қойылған. Ол Миланның еркін коммунасында ақсүйектер мен халық арасындағы азаматтық соғыс қаупіне тоқтам салды. 1339 жылы 21 ақпанда бұл жерде Милан герцогтігінен билік алу үшін Лодрисио Висконти мен Лучино Висконтидің немере інісі Ацзоне арасындағы Парабиаго шайқасы болды; шайқасты Миланның тұрақты әскері жеңді; дәстүрге сәйкес, бұл Сент-Амброзидің керемет көрінісі арқасында болды. Осы уақыт ішінде Кривели отбасы Санбонифацио отбасынан Парабиаго графлығын мұра етті, мүмкін ол әлі де Бургария графтығына сәйкес келеді. Келесі ғасырларда Парабиаго баяу құлдырады; оны 1449 жылы Франческо Сфорца және 1527 жылы Испанияның Бурбондары екі рет тонаған, сондай-ақ екі індет (1529 және 1540).
Starting from the first Celtic insubrian settlement (4th century BC), it developed during the Roman Empire rule, as documented by various archaeological discoveries of little objects, including the Parabiago Plate, a silver plate probably used to cover an ashes urn. In the Early Middle Ages, Parabiago was the centre of a parish (pieve) and of an autonomous county, named Comitatus Parabiagi and sometimes Burgaria, governed by the Sanbonifacio family, of Frankish descent, coming from Verona; in the 7th century, it received by the Lombard queen Theodelinda the permission for a little artificial stream, named Riale or Röngia, which took water from the Olona river and travelled through the village: that stream lasted until the 1928, when it was definitively stilted up. The Truce of Parabiago (2829 August 1257) led to the Pace di Sant'Ambrogio (Saint Ambrose's Peace), so called because it was signed in the homonymous Basilica in Milan). It put an end to the risk of a civil war between nobles and people in the free commune of Milan. On 21 February 1339, it was the location of the Battle of Parabiago between Lodrisio Visconti and Luchino Visconti with his nephew Azzone, for the dominion over the Duchy of Milan; the battle was won by the Milanese regular army; according to tradition, this happened thanks to the miraculous apparition of Saint Ambrose. During this time, the Crivelli family inherited from the Sanbonifacio family the County of Parabiago, perhaps still corresponding with the Burgaria County. In the following centuries Parabiago had a slow decline; it suffered two pillages, in 1449 by Francesco Sforza and in 1527 by Bourbons of Spain, as well as two epidemics (1529 and 1540).
Қазіргі заман
Испанияның Милан герцогтігінде билік жүргізген кезінде маркиз Камилло Кастелли Парабиаго фифін 8800 лираға (1658 жылдың 26 қыркүйегі) сатып алды; отбасы 1783 жылы кардинал Джузеппе Кастеллидің өлімімен жойылды. Парабиаго 18 ғасырда Австрияның билігі кезінде дамыды. XIX-XX ғасырлар аралығында өнеркәсіптік революция Парабиагоға жетті. Ең белсенді өнеркәсіпшілер Felice Gajo болды, ол Unione Manifatture di Parabiago (Парабиагоның біріккен өндірісі) (текстиль) және Паоло Кастельнуово, ол 1899 жылы қаладағы алғашқы аяқ киім фабрикасын құрды. Содан бері Парабиаго Città della Calzatura (Кейіпкерлер қаласы) деп аталады.
During Spanish rule in the Duchy of Milan, the Marquis Camillo Castelli bought the Fief of Parabiago for 8800 lire (26 September 1658); the family extinguished in 1783, with the death of Cardinal Giuseppe Castelli. Parabiago developed in the 18th century, during the Austrian rule. Between the 19th and 20th centuries the Industrial Revolution reached Parabiago. The most active industrialists were Felice Gajo, who established the Unione Manifatture di Parabiago (United Manufacturing of Parabiago) (textiles), and Paolo Castelnuovo, who founded in 1899 the first shoe factory in the town. Since then, Parabiago is known as the Città della Calzatura (Shoes City).
20 ғасыр
1960 жылдары Парабиаго Солтүстік Италияның басқа қалалары мен қалашықтары сияқты экономикалық өсімге ұшырап, содан кейін демографиялық өсімге ұшырады. Индустрияландыру қарқынды жүріп, шағын дәстүрлі аяқ киім жасаушылар орта және үлкен аяқ киім зауыттарын құрды; химиялық және механикалық өнеркәсіптер пайда болды және Оңтүстік Италиядан иммиграцияны тартты. 1985 жылы 27 қарашада қала Сити атағын алды. 1990 жылдардың басында қала кеңесінің көпшілігі, Д. С. (Христиан Демократиясы), П. (Италия социалистік партиясы) және П.Р.И. (Италиялық республикалық партиясы) жаңа қала құрылысы жоспары туралы Тангентополи даусынан бас тартуға мәжбүр болды, ал кейбір маңызды жергілікті саясаткерлер тұтқындалды.
In the 1960s Parabiago like other cities and towns in Northern Italy experienced an economic boom followed by a demographic one. Industrialization caught on, the little traditional shoemakers established middle and big shoe factories; chemical and mechanical industries were born, and attracted immigration from Southern Italy. On 27 November 27, 1985 the town took the title of City. In the early 1990s the majority of the Town Council, formed by D. C. (Christian Democracy), P. S. I. (Italian Socialist Party) and P. R. I. (Italian Republican Party), was forced to resign by the Tangentopoli scandal about the new urbanistic plan, and some important local politicians were arrested.
Көлік
Ауданның аумағында метро желісінің бір аялдамасы бар S5, тіпті Нервиано Буро шекарасына жақын жерде тағы бір аялдама салу жобасы бар. Қалада Trenord компаниясы басқаратын бір өңірлік темір жол станциясы бар. Кейбір Movibus (жергілікті автобус желілері) қаланы басқа аудандармен байланыстырады.
In the district there is one stop of Metro Line S5, even if there is a project of the construction of another stop near the border with Nerviano Bourough. One Regional Railway station operated by Trenord is present in the city. Some Movibus (local bus lines) link the town with other boroughs.