Кіріспе
Кореядағы ең үлкен қола қоңырау Король Сеонгдоктың қоңырауы (hangul=성덕대왕신종) - Кореядағы ең үлкен қола қоңырау. Корей тілінде толық атауы "Ұлы Сеонгдек патшасының қасиетті (немесе құдайлық) қоңырауы" дегенді білдіреді. Ол сондай-ақ Эмиль қоңырауы (хангул=에밀레종) деп аталды, оның құю туралы аңыз бойынша және ол алғаш рет орналасқан Бонгдеокса ғибадатханасының қоңырауы ретінде. Бұл қоңырауды оның әкесі Сеонгдоктың құрметіне патша Кёнгдок тапсырған. Алайда, Кёнгдок патшасы қоңыраудың құюын көрмей қалды, өйткені ол 765 жылы қайтыс болды. Қоңырау ақыры 771 жылы Кёнгдок ұлы, король Хёгонгтың тұсында құйылды. Қазір Гьёнджу ұлттық мұражайында сақталған қоңырау 1962 жылы 12 желтоқсанда Кореяның 29-шы ұлттық қазынасы болып бекітілді. Оның ұзындығы, диаметрі және қабырға қалыңдығы. 1997 жылы Кёнджу ұлттық мұражайы оны өлшеді, ал оның салмағы 18,9 тонна екенін анықтады.
The Bell of King Seongdeok (hangul=성덕대왕신종) is a large bronze bell, the largest extant bell in Korea. The full Korean name means "Sacred (or Divine) Bell of King Seongdeok the Great." It was also known as the Emille Bell (hangul=에밀레종), after a legend about its casting, and as the Bell of Bongdeoksa Temple, where it was first housed. The bell was commissioned by King Gyeongdeok to honor his father, King Seongdeok. However, King Gyeongdeok never lived to see the casting of the bell, as he died in 765 A. D. The bell was finally cast in 771 A. D., during the reign of Gyeongdeok's son, King Hyegong. Now stored in the National Museum of Gyeongju, the bell was designated as the 29th national treasure of Korea on December 12, 1962. It measures high, in diameter at the lip, and in wall thickness. The Gyeongju National Museum weighed it in 1997, and found that its weight was 18.9 tons.
Көркемдік ерекшеліктері
Қоңырау біріккен Силла өнерінің шедеврі болып саналады. Бұл қола қоңыраулар арасында ерекшелігі - оның нәзік үлгілері мен әдеби тілмен жазылған мәтіні. Бүкіл құрылым, оның ішінде декоративтік элементтер, дыбыс жиіліктерінің кең ауқымын шығарады; дыбыс түтігі жоғары жиілікті толқындарды сіңіреді, бұл ерекше ритмге ықпал етеді. Қоңыраудың ілгішінде айдаһардың басы бейнеленген. Қоңырауда көптеген рельефтік үлгілер, соның ішінде жиегі мен иығында гүл үлгілері бар. Сондай-ақ, лотос гүлдері, шөп және екі апсара (көк қыздар) суреттері бар. Қоңыраудың таңқаларлық нүктесі (данджва) да лотос пішінде және апсара рельефтерінің екеуінің арасында орналасқан. Қоңыраудың төменгі бөлігі ромб пішінде, дыбыс реверберациясын арттыру үшін жасалған. Қоңыраудағы жазулар (басты мәтін), мыңнан астам ханжа, корей каллиграфиясы мен ою-өрнегінің тамаша үлгісі болып табылады. Олар қоңырау туралы және оның не үшін соғылғаны туралы егжей-тегжейлі мәлімет береді. Қоңыраудың іргетасы өте берік. Тіпті дәл осындай диаметрлі, заманауи қорытпадан жасалған бағана да қоңыраудың салмағы астында бүгілуі мүмкін, алайда қоңырау әлі де бірнеше ғасыр бойы сақталған ежелгі бағанада ілінеді.
Аңыз
Бұл қоңырау корей және ағылшын тілдерінде "Эмил қоңырауы" деп аталады. "Эмиль" - ежелгі силла тілінде "ана" дегенді білдіретін сөз. Аңыз бойынша, алғашқы қоңырау соғылғанда ешбір дыбыс шықпаған. Қоңырауды бірнеше рет қайталап құрған, бірақ нәтиже жоқ. Қоңырауды қалаған патша біраз уақыттан кейін қайтыс болды, оның жас ұлы патшайымның көмегімен билікті өз мойнына алды. Әкесі бастаған істі ұлы да аяғына дейін жеткізді, бірақ ол әлі күнге дейін сәттілікке қол жеткізе алмады. Кейін бір монах баласын металға тастаса, қоңырау шыққанын армандады. Содан соң, монах ауылдан бір баланы алып, оны металға лақтырып жіберді. Қоңырау толықтай орындалған соң, оны соққан кезде ең әдемі дыбыс шығады. Алайда, кейбіреулер аңыз шын мәнінде заманауи өнертабыс болуы мүмкін деп санайды, ал оқиға мен атау 1920 жылдары пайда болды. "Еомилн қоңырауы" немесе "Эармилн қоңырауы" (어밀네 종) туралы жарияланған әңгіме қайта айтылғанда бұрмаланған болуы мүмкін. Соңғы дәлел - басқа қоңырау туралы аңыз Эмиль қоңырауы туралы аңызмен шатасты.