Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық сценарист және драматург Джей Прессон Аллен (туған Jacqueline Presson; 3 наурыз 1922 1 мамыр 2006) американдық сценарист, драматург және романист. Өзінің ақыл-ойының құрып, кейде әзіл-сықақпен танымал болған ол әйелдер кәсіпте сирек кездесетін кезде сценарий жазушы ретінде өмір сүретін бірнеше әйелдердің бірі болды.
American screenwriter and playwright
Jay Presson Allen (born Jacqueline Presson; March 3, 1922 – May 1, 2006) was an American screenwriter, playwright, and novelist. Known for her withering wit and sometimes off color wisecracks, she was one of the few women making a living as a screenwriter at a time when women were a rarity in the profession.
Ерте өмір
Аллен 3 наурызда 1922 жылы Техастың Сан-Анджело қаласында сатып алушы Вилли Мей (туған есімі Миллер) мен дүкен саудагері Альберт Джек Прессонның жалғыз баласы болып дүниеге келді. Ол өзінің аты-жөнін ешқашан қатты ұнатпаған, сондықтан жазу кезінде өзінің алғашқы аты-жөнін қолдануды шешті. Ол әр демалыс сайын кинотеатрда түні бойы, сағат 13.00-ден бастап, кешкі сағат 19.00-ге дейін біреу оны сүйреп шығаратын. Сол кезден бастап кино оның үшін өте маңызды болды және ол туған қаласында қалмайтынын білді. Ол бірнеше жыл Далас қаласында жас әйелдер үшін Мисс Хоккейд мектебінде оқыды, бірақ кейіннен ол мектепті "танымсыз" тастағанын айтты.
Allen was born Jacqueline Presson in San Angelo, Texas, on March 3, 1922, the only child of buyer Willie Mae (née Miller) and department store merchant Albert Jack Presson. She was never particularly fond of her given name, and decided to use her first initial when writing. She would spend all day at the movie house every weekend, from 1 p. m. until somebody dragged her out at 7 p. m. From that time on, movies became very important to her and she knew she would not be staying in her hometown. She attended Miss Hockaday's School for Young Ladies in Dallas for a couple of years, but later said she left the school "having had no education to speak of".
Алғашқы жұмыстар
Аллен колледжді тастап, 18 жасында актер болу үшін үйден кетеді. Ол Нью-Йорктегі мансабының "25 минутқа жуық" созылып, репетиция мен алғашқы аптадағы спектакльді ғана ұнататынын, ал шешімдер қабылданатын жерде "сыртта" болғысы келетінін түсінді. 1940-жылдардың басында ол "менен сұраған алғашқы ересекке" тұрмысқа шықты, Роберт М. Дэвис, болашақ жас әнші, олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Калифорниядағы Клермонтта өмір сүрді. Калифорнияда жүргенде актерлік өнерін жалғастырды; ол 1945 жылы An Angel Comes to Brooklyn фильмінде кішкентай рөлге ие болды (Джей Прессон атымен) және 1946 жылы "Гей Блэйдс" фильмінде "Мисс Зельда" ретінде қысқаша көрінеді. Аллен әрқашан үнемі оқып келгендіктен жазушы болды. Жақсы жазуға қабілетті болғандықтан, ол некеден "жазба арқылы шығуды" шешті және күйеуінен қаржылық тәуелсіздікке қол жеткізді. Ол әрқашан өзінің бірінші күйеуінің үлкен кінәсі тым жас адаммен некеде болу екенін айтады.
Allen skipped college and left home at the age of 18 to become an actress. She said her career in New York City lasted "for about 25 minutes" when she realized that she only liked rehearsals and the first week of performance, and would rather be "out there" where the decisions were being made. In the early 1940s, she married "the first grown man who asked me," Robert M. Davis, a promising young singer, and they lived in Claremont, California, during World War II. She continued acting while in California; she has a small credited role (under the name Jay Presson) in the 1945 film An Angel Comes to Brooklyn and can be glimpsed briefly as "Miss Zelda" in the 1946 film Gay Blades. Allen became a writer by default, having always read constantly. Being able to write pretty well, she decided to "write her way out" of the marriage and set out to become financially independent of her husband. She always claimed her first husband's big fault was marrying someone too young.
Марни
"The Prime of Miss Jean Brodie" әлі шығарылмаған сценарий болған кезде, Альфред Хичкок оны оқып, Алленге "Марни" (1964) сценариін ұсынды. Хичкок Алленді Калифорнияға Сан-Фернандо аңғарындағы Универсал студиясында фильмге жұмыс істеуге әкелді. Ал, жақын жерде тұратын Аллен жұмыс істеуге велосипедпен баратын. Бұл Хичкокты ренжітті, ол қаласа да, қаламаса да, оған лимузинді күнде жіберуге мәжбүр болды. Алленнің пікірінше, ол бірінші деңгейдегі фильмді жасауға жеткілікті жылдам үйренбеді, дегенмен ол Марниде жақсы көріністер бар деп ойлады. Хичкок оны режиссер етіп алмақ еді, бірақ ол "жоқ" деді. Аллен былай деді: "Мен үшін кез келген жобаны жүргізу үшін кем дегенде бір жыл қажет екені өте анық. Мен бір нәрсені бірден аяқтағанды ұнатамын. "Әйел ұсыныс жасайды, студия оны орындайды" деген сөзді естігенсіз бе? Мен ойлап тапқан жоқпын. Мен өзімді ешқашан режиссер ретінде ұсынбаймын". Харрис өзінің қойылымы үшін Тони сыйлығын жеңіп алды. 1973 жылы Аллен оның пьесасын экранға бейімдеді, бұл сын және коммерциялық өкініш болды.
While The Prime of Miss Jean Brodie was still an unproduced script, Alfred Hitchcock read it and offered Allen the script for Marnie (1964). Hitchcock brought Allen to California to work on the film at Universal Studios in the San Fernando Valley. Allen, who lived close by, would bicycle to work. This upset Hitchcock, who insisted that a limousine be sent for her every day, whether she wanted it or not. In Allen's opinion, she could not learn fast enough to make a first rate movie, although she thought Marnie did have some good scenes in it. Hitchcock would have made her a director but she told him no. Said Allen: "It seems perfectly clear to me that any project takes a minimum of a year to direct. I like to get things on and over with. Did you ever hear the phrase, 'the lady proposes, the studio disposes'? I didn't make it up. I would never propose myself as a director." Harris won a Tony Award for her performance. In 1973, Allen adapted her play for the screen, which turned out to be a critical and commercial disappointment.