Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Англиядағы өзен, Литлпорт, Кембриджшир маңындағы шағын елді мекен.
River in east England
the hamlet near [[Littleport, Cambridgeshire
Кіші Оуз өзені, сондай-ақ Брэндон өзені деп те аталады, Англияның шығысындағы өзен, Ұлы Оуз өзенінің саласы. Оның көп бөлігінде Норфолк және Саффолк арасындағы шекараны анықтайды. Өзен Тельнетамның шығысында, Уэвени өзенінің бастауына жақын жерде басталады, ол шығысқа қарай ағады, ал Кіші Оуз батысқа қарай ағып жатыр. Бло' Нортон ауылы атын осы өзенге қарызды: бұрын ол осы "әдемі ағысқа" жақын орналасқандықтан Нортон Белл 'эу деп аталған. Осы аймақта Кіші Оуз өзені Blo' Norton және Thelnetham Fens сияқты маңызды сулы-батпақты жерлерді, сондай-ақ Little Ouse Headwaters жобасы басқаратын аймақтарды құрады. Өзен Рушфорд, Тетфорд, Брэндон және Хокволд қалалары арқылы ағып өтеді, содан кейін Кембриджширдегі Литлпорттың солтүстігінде Ұлы Оуз өзеніне қосылады. Оның жалпы ұзындығы шамамен 60 шақырымды құрайды. Өзенде Ұлы Оузден Брэндоннан 3 шақырым (2 миль) жоғары орналасқан нүктеге дейін жүзуге болады.
The River Little Ouse, also known as the Brandon River, is a river in the east of England, a tributary of the River Great Ouse. For much of its length it defines the boundary between Norfolk and Suffolk. It rises east of Thelnetham, close to the source of the River Waveney, which flows eastwards while the Little Ouse flows west. The village of Blo' Norton owes its name to the river: it was earlier known as Norton Bell 'eau, from being situated near this "fair stream". In this area the river creates a number of important wetland areas such as at Blo' Norton and Thelnetham Fens, and areas managed by the Little Ouse Headwaters Project. The course continues through Rushford, Thetford, Brandon, and Hockwold before the river joins the Great Ouse north of Littleport in Cambridgeshire. The total length is about 37 mile (60 km). The river is navigable from the Great Ouse to a point 2 mile (3 km) above Brandon.
Шығу тегі
Кіші Оуз және Уэвни өзендерінің бастауының ерекшелігі – олар ағып жатқан аңғар; Кіші Оуз батысқа қарай, ал Уэвни шығысқа қарай ағады. Аңғар кең, солтүстік және оңтүстікке қарай тас балшықты кесіп өтеді, бірақ оны Оңтүстік Лофэм (Норфолк) және Редгрейв (Саффолк) арасындағы Лофэм Фордтағы жазық құмды төбе кесіп өтеді. Осы жерде екі өзен шамалы ғана қашықтықта, теңіз деңгейінен шамамен 26 метр биіктікте бастау алады. B1113 тас жолы құмды жағалаудағы аңғардан өтеді, ол Фрит деп аталады және Норфолк шекарасын құрғақ жер арқылы кесіп өтетін жалғыз орын болып табылады. Шығыс жағында Редгрейв және Лопхэм батқықтары, ал батысында Хиндеркли батқығы орналасқан. Бүкіл аймақ қалың бор тақтасымен жабылып жатыр. Үлкен аңғардың геологиялық ерекшеліктері, бірақ ірі өзеннің болмауы – ерекше жағдай, және оны алғаш рет 1868 жылы Rev. Осмонд Фишер жазған, ол бұл ерекшеліктердің мұз басумен байланысты деп ойлаған, бірақ 1870-ші жылдардағы геологтарды оған көндіре алмады. Соңғы кезде профессор Ричард Уэст 2002-2007 жылдар аралығында аймақтың егжей-тегжейлі зерттеуін жүргізді, ал оның жұмысы 2009 жылы Саффолк табиғаттанушылар қоғамынан жарияланды. Ол аңғардың пайда болуына үлкен мұздық көлдің суының ағуы себеп болғанын, ол ақырында балқып, аңғарды бүгінгі күйінде қалдырғанын, ал көл төбесіндегі құмдар Брекленд құмдарына айналғанын, бұл Норфолк және Саффолк шекарасын кесіп өтетін үлкен құмды дала екенін тұжырымдады. Кіші Оуз өзенінің төменгі ағысы ғасырлар бойы көп өзгерген. Фендер мен Норфолк батқықтарында өзеннің бағыты су тасқыны салдарынан өзгеруі мүмкін болғандықтан, Ұлы Оуздың бұрын Олд Крофт өзені, Уэллстрим және Уисбеч (Оуз жағасы) арқылы Уошқа құйғанын табу ешқандай таңқаларлық емес. Қазіргі төменгі Ұлы Оуз сол кезде Кіші Оуздың төменгі бөлігі болған. Бұл жолы бұл өзгеріске жасанды түрде қол жеткізілді. 17 ғасырдағы Корнелиус Вермуйден басқарған су бұрушылар Эриттегі Ұлы Оуз бен Денвердегі Кіші Оуз аралығында Ескі Бедфорд өзенін қазып шығарды. Ұлы Оуз үшін Литтлпорт пен Брэндон кректегі Кіші Оуз арасында байланыс жасалды, ал су бұру және кеме жүргізу Висбешке емес, Кингс-Линнге бағытталды.
A distinctive feature of the headwaters of the Little Ouse and the Waveney is the valley in which they flow; the Little Ouse flows westwards while the Waveney flows eastwards. The valley is broad, cutting through boulder clay to the north and to the south, but is crossed by a flat sandy feature at Lopham Ford, between South Lopham, Norfolk and Redgrave, Suffolk. Here the two rivers rise, barely apart, at an altitude of around 85 feet (26 m). The B1113 road crosses the valley on the sandy bank, known as The Frith, and which is the only crossing of the Norfolk border which is on dry land. To the east are the wetlands of Redgrave and Lopham Fens, while to the west is Hinderclay Fen. The whole area overlays a thick bed of chalk. The geological features of a large through valley, but no large river, are unusual, and were first recorded by Rev. Osmond Fisher in 1868, a keen geologist who thought the features were related to glaciation, but failed to convince the geologists of the 1870s. More recently, Prof Richard West carried out a detailed field study of the area between 2002 and 2007, and his work was published by the Suffolk Naturalists' Society in 2009. He concluded that the valley was caused by the runoff from a large glacial lake, which eventually melted, leaving the valley as it is today, with the sands of the lake bed becoming the sands of the Breckland, a large area of gorse covered sandy heath that spans the border between Norfolk and Suffolk. The downstream end of the Little Ouse has changed much over the centuries. In the Fens and Norfolk Marshland, it was quite possible for the course of a river to change as the result of a flooding episode so it is not surprising to find that the Great Ouse used to enter The Wash by way of the Old Croft River, the Wellstream and Wisbech (the Ouse beach). The modern lower Great Ouse was then the lower part of the Little Ouse. On this occasion, the change was artificial. The 17th century drainers under Cornelius Vermuyden dug the Old Bedford River between the Great Ouse at Earith and what had hitherto been the Little Ouse at Denver. A link was made for the Great Ouse between Littleport and the Little Ouse at Brandon Creek, and both the drainage and the navigation were directed towards King's Lynn rather than Wisbech.
Бағыт
B1113-тен Оңтүстік Лопхамнан Редгрейвке дейін көтеріліп, жас Кішкентай Оуз батысқа қарай ағады және Рикингхолл мен Ботесдейл ауылынан солтүстікке қарай ағатын ағынға қосылады, содан кейін Хиндеркли Фен арқылы өтеді. Бұл бір кездері гүлденген аңғарлы аймақ болған және Арнайы ғылыми маңызы бар табиғат ескерткіші (SSSI) мәртебесіне ие болған, бірақ өзендегі өзгерістердің нәтижесінде аймақ құрғап қалды. Бұл өзгерістер айналасындағы егіс жерлерінен суды жақсарту мақсатында жасалған. Сирек кездесетін түрлер жойылып, 1983 жылы мәртебесі алынып тасталды, бірақ Кішкентай Оуз бастауы жобасының соңғы шаралары ылғалды аймақтардың кеңейтілуіне және түрлердің қайта енгізілуіне әкелді. Бұл үшін оларға Еуропалық Одақ қаржылай көмек көрсетті. Өзен Тельнетэм жолынан, Бло' Нортоннан өтіп жатыр, оның жанында Тельнетэм жел диірмені орналасқан. Бағыты қысқаша солтүстік-батысқа бұрылады және оны Гарболдшамның оңтүстігіне қарай B1111 жолы кесіп өтеді. Көпірдің солтүстігінде 1780 жылы салынған Гарболдшам жел диірмені орналасқан. Бұл да II* санаттағы ғимарат, бірақ оның желкендері мен рульдік арқауы жоқ. Батысқа қарай жалғасып, өзен Гасторптың оңтүстігінен өтеді, одан оңтүстікке қарай Барлық Әулиелер шіркеуінің қираған қалдықтары бар. Ол 1900 жылға дейін тасталып кеткен, енді шатыры жоқ. Кнеттишалл Хит ауылдық саябағының солтүстік жиегімен өтіп бара жатқанда екі бөгет кездеседі, содан кейін Педдарс жолы мен Норфолк жағалау жолы жаяу жүргіншілер көпірінен өтеді. Рашфордтағы шағын жол өзенді кесіп өтеді, ондағы көпір ежелгі ескерткіш ретінде тіркелген, ал тағы бір көпір A1088 арқылы Тетфордқа барады, одан әрі бөгет орналасқан. Қара Борн өзені оңтүстіктен қосылады, ал біріктірілген ағысы Тетфордқа жеткенше солтүстікке бұрылады. Норфолк пен Саффолк арасындағы шекара өзеннің басым бөлігі бойымен өтеді, бірақ Тетфордтың батысынан айналып өтеді. Nuns Bridge Road-ке жақын жерде үш тізімделген көпір орналасқан, олар Icknield Way бойында салынған, бұл б.з.д. 3000 жылға дейін пайдаланылған ежелгі жол саналады. Оңтүстіктегі Кішкентай Оуз өзенін кесіп өтетін көпір 18 ғасырдың соңында салынған, оның ортасында суды бұратын бөлігі бар екі эллипстік аркасы бар. Ортаңғы көпірде жартылай дөңгелек аркасы бар және 19 ғасырдың басында кірпіштен салынған. Солтүстіктегі көпір Тет өзенін кесіп өтеді, 18 ғасырдың соңында салынған, екі эллипстік аркасы, кеңейтілген перилалары және тас қаптамасы бар. Көптеген жылдар бойы Nuns Bridges-тен жоғары орналасқан ашық ауада жүзу бассейні болды, бірақ ол 1950 жылдардың соңында ластануға байланысты алаңдаушылықтар туындағаннан кейін жабылды, және оны ауыстыру үшін жабық бассейн салынды.
Rising near the B1113 from South Lopham to Redgrave, the fledgeling Little Ouse flows west, and is joined by a stream flowing northwards from the hamlets of Rickinghall and Botesdale, before passing through Hinderclay Fen. This was once a flourishing valley fen, and was a designated Site of Special Scientific Interest (SSSI), but the fen dried out as a result of changes to the river, made to improve drainage from surrounding agricultural land. Rare species died out, and the designation was removed in 1983, but recent action by the Little Ouse Headwaters Project has resulted in areas of wet fen being extended and species being reintroduced. They have been assisted in this by funding from the European Union. The river crosses Thelnetham Road, Blo' Norton as a ford, near which is Thelnetham windmill, a grade II* listed tower mill dating from 1819 and restored in the 1980s. The course turns briefly to the north west, and is crossed by the B1111 road to the south of Garboldisham. To the north of the bridge is Garboldisham windmill, a post mill dating from 1780. This is also a grade II* listed structure, although its sails and tiller beam are missing. Continuing westwards, the river passes to the south of Gasthorpe, with the ruined church of All Saints a little further to the south. It was abandoned before 1900, and now has no roof. Passing along the northern edge of Knettishall Heath Country Park, there are two weirs, after which the Peddars Way and Norfolk Coast Path cross on a footbridge. A minor road crosses at Rushford, where the bridge is a scheduled ancient monument, and another bridge carries the A1088 into Thetford, beyond which is a weir. The Black Bourn river joins from the south, and the combined flow turns to the north to reach Thetford. The border between Norfolk and Suffolk has followed the river for most of its course, but skirts to the west of Thetford. near to Nuns Bridge Road, where there are three listed bridges, built on the line of Icknield Way, an ancient track thought to have been first used around 3000 BCE. The southernmost bridge, crossing the Little Ouse, dates from the late 18th century, and has two elliptical arches with a central cutwater. The central bridge has a single semi circular arch, and was built of brick in the early 19th century. The northernmost crosses the River Thet, dates from the late 18th century, and has two elliptical arches, with splayed parapets and stone coping slabs. For many years there was an open air swimming pool on the widened river just above Nuns Bridges, but this closed in the late 1950s amid growing concerns over pollution, and an indoor swimming pool was eventually built to replace it.
Тетфордтың астында
Бассейннің астында өзенге Тет өзені қосылады, онда 19 ғасырдың басына жататын су диірменінің қалдықтарымен бірге арналар, шлюздер мен бөгеттер желісі бар. Ғимарат қазір масондық ложа ретінде пайдаланылады. Қала арқылы өзенді Town Bridge, 1829 жылдан бастап, эллипстік құйма темірден жасалған бір эллипстік аралық арқылы кесіп өтеді, ал A11 Тетфорд айналма жолынан өткеннен кейін, ол Тетфорд Орманымен шектеседі. Бұл Ұлыбританиядағы ең үлкен адам жасаған жазық орман, оның ауданы 72,3 шаршы миль (187 км2). Көпірден кейін бөгет орналасқан, ал округтің шекарасы өзенге батысқа қарай бұрылатын кезде қайта қосылады. Бұл бөлігін бақылау оңай, себебі Сент-Эдмунд жолының жаяу жүргінші жолы Тетфордтың орталығынан солтүстік жағалау бойымен өтеді, бірақ округ шекарасы қосылған жерде өзеннен алшақтайды. Сент-Эдмунд жолы өзеннің солтүстігіне қарай жалғасады, ал Кішкентай Оуз жолы оңтүстікке қарай созылады. Сантон Даунхэмде Кішкентай Оуз жолы өзеннің солтүстік жағалауымен, бастапқы трассасы бойынша жалғасады. Фендердің батыс шетінде Ботани шығанағы орналасқан, онда Лейкенхит Ескі Лоды және Он Екі Футтан су ағызылып өзенге құйылады. Біршама әріде Лейкенхит Жаңа Лоды деп аталатын тағы бір су ағыны бар. Өзен арнасында солтүстік жағалауда сорғы станциясы орналасқан, ал ағысы солтүстік жағалаудағы Брэндон Банкі және оңтүстіктегі Литтл Оуз ауылдары арасында өтеді. Жақын маңда Ұлыбританиядағы ең төменгі тригонометриялық нүкте орналасқан, ол теңіз деңгейінен 3 фут (1 метр) төменде жатыр. Оның Ұлы Оузбен қосылатын жері A10 тас жолының астынан өтетін жерге орналасқан. Өзеннің төменгі бөлігі бетондық су құбыры арқылы Cut-off Channel арқылы өтеді. Канал – Бартон Миллзден Денверге дейін Фендердің оңтүстік-шығыс жиегімен созылатын 28 миль (45 км) ағызу каналы. Ол 1950 және 1960 жылдары салынған. Су тасқыны кезінде ол Ларк, Висси және Кішкентай Оуз өзендерінің бастау суларын Денвер шлюзіне жеткізеді. Оның шығыс жағында екі шлюз орналасқан, сондықтан жоғарғы өзеннен ағып жатқан суды Cut-off Channel-ге бұрып, содан кейін Ұлы Оуз аралығындағы бөлігін оқшаулауға болады. Бұл төменгі бөліктегі су тасқынының жиектері 0,8 км-ге дейін ажыратылған, сондықтан өзеннің иректелген ағысы үлкен көлге айналуы мүмкін. Өзен сағасына жақын жерде Брэндон машинасы 1830 жылдан 1958 жылға дейін Бернт-Феннің солтүстік жартысын кептірудің негізгі құралы болды. 1892 жылы бастапқы бу машинасы минутына 75 тонна су шығаратын жаңа машинамен ауыстырылды. Бұл машина 1925 жылдың соңында 250 ат күші бар мұнай машинасымен ауыстырылды, оны Blackstone and Company ұсынды, ол Gwynne айналма сорғысын қозғалтты. Сорғы 5 метрлік қысымда минутына 150 тонна суды шығара алатын және 30 жыл бойы жұмыс істеді. 1950 жылдары жаңасын іздегенде, Бернт-Фен комиссарлары оны қамтамасыз еткен "Ақ үй" дренажының жер бетінің қысқаруына байланысты үлкен және тұрақсыз болғанын анықтады, ал машина солтүстік Феннің ең төменгі нүктесінде емес, төбеде орналасқан. Осының салдарынан Уайтхоллде Ұлы Оуз өзенінде жаңа электрлік сорғы станциясы салынды, дренаждың ағыны кері қайтарылды және сорғы станциясы тоқтатылды.
Below the pool site, the river is joined by the River Thet, where there is a network of channels, sluices and weirs, together with the remains of a water mill, dating from the early 19th century. The building is now used as a masonic lodge. As it threads its way through the town, the river is crossed by Town Bridge, a single elliptical cast iron span dating from 1829, and after it passes under the A11 Thetford Bypass, it is bordered by Thetford Forest. This is the largest manmade lowland forest in Britain, covering 72.3 square miles (187 km2). There is a weir beyond the bridge, and the county border rejoins the river as it turns back towards the west. This section is easier to follow, as the St Edmund Way footpath runs along the north bank from the centre of Thetford, but leaves the river where the county boundary joins. The St Edmund Way continues to the north of the river, and the Little Ouse Path runs to the south. At Santon Downham, the Little Ouse Path continues along the north bank of the river, on the original towpath. At the western end of the fens is Botany Bay, where water from Lakenheath Old Lode and the Twelve Foot Drain is pumped into the river. A little further on is the confluence with another drain, called Lakenheath New Lode. On the river channel, there is a pumping station on the north bank, and the course passes between the hamlets of Brandon Bank on the north bank and Little Ouse on the south. Nearby is the lowest trig point in Britain, marking a spot which is 3 feet (1 m) below sea level. Its junction with the Great Ouse is immediately after it passes under the A10 road. The lower part of the river crosses over the Cut off Channel in a concrete aqueduct. The Channel is a 28 mile (45 km) drain which runs from Barton Mills to Denver along the south eastern edge of the Fens, and was constructed in the 1950s and 1960s. During times of flood it carries the head waters of the River Lark, the River Wissey and the Little Ouse to Denver Sluice. On its east side are two sluices, so that flood water from the upper river can be diverted into the Cut off Channel and the section between there and the Great Ouse isolated. The flood banks on this lower section are up to half a mile (0.8 km) apart, so that the meandering river can form a large lake. Nearer the mouth of the river, the Brandon Engine was the main outlet for the drainage of the northern half of Burnt Fen from 1830 until 1958. The original steam engine was replaced in 1892, by a new engine that could pump 75 tons per minute. That engine was replaced by a 250 horse power oil engine in late 1925, supplied by Blackstone and Company, which drove a Gwynne rotary pump. The pump could discharge 150 tons per minute against a head of 18 feet (5 m), and lasted for 30 years. When a replacement was considered in the 1950s, the Commissioners of the Burnt Fen were faced with the problem that the White House Drain which supplied it had become bigger and more unstable as the ground surface had shrunk, and the engine sat at the top of a hill, rather than at the lowest point on the northern Fen. Consequently, a new electric pumping station was constructed at Whitehall on the River Great Ouse, the flow in the drain reversed, and the pumping station decommissioned.
Навигация
Өзен қазіргі уақытта Ұлы Оуз өзенімен Сантон Даунхэм көпіріне дейінгі 27 км (16.6 миль) аралықта жүзуге қолайлы. Оның 13 ғасырда Брэндонға жүк тасымалдайтын қайықтармен пайдаланылғаны туралы мәліметтер бар, сондай-ақ баржалар өзеннің сулы кезеңінде Сантон Даунхэмнен 6 миль (10 км) артық қашықтықтағы Тетфордқа жеткені белгілі. 12 ғасырда Тетфорд монастырының құрылысында қолданылған Барнактан алынған тас, өзен арқылы тасымалданған болуы мүмкін, ал 1575 жылы канал комиссарлары каналды жақсартуға рұқсат берген. 1664 жылы Тетфордқа дейін кеме жүзіп өткеніне қосымша құжаттамалық дәлелдер бар. Дегенмен, Денвер шлюзі Ұлы Оуз өзенінде салынғаннан кейін су деңгейі төмендеді. 1670 жылы Парламент актісі Тетфорд корпорациясына өзенді жақсартуға рұқсат берді, бірақ олар жұмысты орындай алмады, сондықтан Арлингтон графы Генри жақсартуларды жасады және оның нәтижесінде жол ақысын алды. Суды ұстап тұру және деңгейін көтеру үшін бірнеше тұйықтар салынды, бірақ олар тиімді болу үшін тым алыс болды. 1696 жылы Генридің қызы Изабелла кеме қатынасы құқығын Тетфорд корпорациясына берді, ал корпорация 1742 жылы қаладағы су деңгейін сақтау үшін Тетфордқа жақын жерде жаңа тұйық салуға мәжбүр болды. 1750 жылы даулар туды, өйткені барлық бастапқы комиссарлар қайтыс болды және олар алмастырушыларды тағайындамады. 1751 жылы жаңа комиссарларды тағайындаған жаңа Парламент актісі қабылданды. Тетфорд корпорациясы дереу өзенді жақсартты, Тетфорд, Тетфорд Орта, Турфпул, Крокстон, Сантон, Брэндон және Шипвош тұйықтарын салды. Сегізінші тұйық кейіннен Кросвотерде, Лейкенхит Лод өзенге қосылған жерде салынды. Тұйықтар өзен арқылы қақпадан немесе қақпалардан тұрады, олар жоғарыдағы суды ұстап тұрып, қайықтардың жағалаудағы терең емес бөліктерден өтуіне мүмкіндік берді. Олардың кемшілігі - қақпаны ашу үшін өзен деңгейін шлюз арқылы төмендету қажеттігі болды. Олардың барлығы 1905 жылғы Ordnance Survey картасында "Тұйық" деп белгіленген. 1789 жылы тағы бір акт қабылданды, ол Тетфорд корпорациясының өзен бойындағы жол ақысын жинауын реттеді. Олар 1827 және 1835 жылдар аралығында жеті тұйықты қайта салды, ал 1833 жылы кеме қатынасынан алынған 955 фунт стерлинг корпорацияның жалпы табысының 90 пайыздан астамын құрады. 1770 жылдары Тетфордтағы Кішкентай Оуз өзенінен Бишопс-Сторттегі Сторт өзеніне арна салудың үлкен жоспары жасалды. Кембриджге бағытталған бұл жоба Шығыс Англияның көп бөлігінен Лондонға арна арқылы тауар жеткізуге мүмкіндік берген еді. Капиталдық шығынды ақтау мүмкін болмаса да, бұл жоба 1850 жылдардағы теміржолдың пайда болуымен ғана тоқтатылды. 1845 жылы 15 000 тонна көмір тасымалданған кезде жол ақысы рекордтық 1728 фунтқа жетті, бірақ сол күні ашылған Норвичтен Брэндонға дейінгі теміржол желісі және Ньюпорттан Брэндонға дейінгі Шығыс округтері теміржолының кеңейтілуі кеме қатынасының тез төмендеуіне әкелді. 1849 жылы жол ақысы 439 фунтқа дейін төмендеді. 1850 жылдан бастап жол ақысы жеке тұлғаларға жалға берілді, бірақ 1859 жылы навигациядан Кеңестің қаржы комитетіне 320 фунт стерлинг аудару әрекеті бір жылға жуық заңдық дау-дамайға әкелді және ақыр соңында ақша 1860 жылы қайтарылды. Кеме қатынасының жағдайы тұрақты түрде нашарлады, бірақ әлі де коммерциялық көліктер болды, ал 1880 жылдары 25 фут (8 м) қайықты бумен жүретін кеме Кембриджге және жергілікті су жолдары бойынша сапарлар жасады. 1890 жылдары жөндеу жұмыстары қайтадан қажет болды, бірақ қаражат болмағандықтан, навигациялық комитет Фисоннан, 50 фут (15 м) спиральді сүйрегішпен жүретін Спидуэллден, от жағушыларды Кингс-Линне сүйреуге, жұмысты қаржыландыру үшін өздерінің жол ақыларына аванс беруді сұрады. Бұл шара жалғасып, бірнеше жыл бойы кеме қатынасы ашық болды. Генри де Салис 1904 жылы оған барғанда, көптеген тұйықтар істен шығып, жағдайы нашар екенін хабарлады. Бедфорд деңгейіндегі комиссарлар арамшөпті төменгі бөлімнен алып тастады, ал Оңтүстік деңгейіндегі комиссарлар Кросвотер тұйығын сақтады, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін коммерциялық көлік тоқтатылды. 1930 жылғы Жерді дренаждау туралы заңның қабылдануымен өзенге жауапкершілік Ұлы Оуз су жинауы кеңесіне берілді, олар Тетфордтағы және Брэндондағы тұйықтарды шлюздермен алмастырып, тұйықтарды алып тастады. 1995 жылы Қоршаған орта агенттігі құрылғаннан кейін жауапкершілік қайтадан өзгерді. Кеме қатынасы өзені негізінен бір деңгейде, Брэндон көпірінен аз қашықтықта 1995 жылы ашылған бір ғана шлюз бар. Шлюз 13 фут (4 м) енді, бірақ тек 39 фут (12 м) ұзындығы бар, сондықтан көптеген тар кемелерге қолайлы емес, бірақ 79 фут (24 м) дейін ұзын кемелер шлюзден аз қашықтықтағы Брэндон ауылынан төмен айнала алады. Тетфордқа дейін өзенді қайта ашу мақсатындағы науқан бар, және Қоршаған орта агенттігі 2003 жылы мұндай жобаның мүмкіндігін зерттеу үшін кеңесшілерді шақырды. Есепте бұл бөлімде төрт шлюз қажет екені көрсетілген. 2008 жылы Брэндон көпірінен Сантон Даунхэмге дейінгі бөлікке кеме жүзуге қолайлы жағдай жасалғандықтан, навигация шегі іс жүзінде ұзартылды, Сантон Даунхэм көпірінің астындағы жерге тікелей тоқтау орындары салынды, олар қазір Ұлы Оуз қайықтар қауымы басқарады. Көпірден тыс өзенге тастың болуына байланысты тек каноэлер мен қайықтар ғана қол жеткізе алады. 2019 жылы Кішкентай Оуз өзені жүйесінің су сапасы төмендегідей болды. Бөлім Экологиялық жағдай Химиялық жағдай Ұзындығы Су алабы Арнасы 5.4 миль (9 км) 15.27 шаршы миль (40 км2) ауыр өзгертілген 3.0 миль (5 км) 2.46 шаршы миль (6 км2) ауыр өзгертілген 7.8 миль (13 км) 20.70 шаршы миль (54 км2) ауыр өзгертілген 4.3 миль (7 км) 19.00 шаршы миль (49 км2) ауыр өзгертілген 12.2 миль (20 км) 43.53 шаршы миль (113 км2) ауыр өзгертілген
The river is currently navigable for 16.6 mile (27 km) from its junction with the River Great Ouse to Santon Downham bridge. There are references to its use by boats carrying goods to Brandon as early as the 13th century, and barges are known to have reached Thetford, some 6 mile (10 km) beyond Santon Downham when the river was tidal. Stone from Barnack, used in the construction of Thetford Priory in the 12th century, was almost certainly moved along the river, and improvements to the channel were authorised by the Commissioners of Sewers as early as 1575. Further documentary evidence confirms that it was navigable as far as Thetford in 1664. However, water levels dropped when Denver Sluice was built on the River Great Ouse. An Act of Parliament authorised the Corporation of Thetford to make improvements to the river in 1670, but they were unable to carry out the work, and so the Rt Hon Henry, Earl of Arlington made the improvements, and was assigned the tolls as a result. A series of staunches were built, to hold back the water and raise the levels, but they were too far apart to be effective. The rights of the navigation were given to Thetford Corporation by Henry's daughter Isabella in 1696, and the Corporation had to build a new staunch near Thetford in 1742, in order to maintain water levels in the town. By 1750, disputes were arising, since all the original Commissioners were dead, and they had failed to appoint replacements. A new Act of Parliament was sought and obtained in 1751, which appointed new Commissioners. Immediately, Thetford Corporation made improvements to the river, constructing staunches at Thetford, Thetford Middle, Turfpool, Croxton, Santon, Brandon and Sheepwash. An eighth staunch was built later at Crosswater, where Lakenheath Lode joins the river. Staunches consisted of a gate or gates across the river, which held back the water above it, to enable boats to float over shallow sections. Their disadvantage was that the river level had to be lowered by a sluice to allow the gate to be opened. They are all labelled "Stanch" on the 1905 Ordnance Survey map. A further Act was obtained in 1789, which regularised the collection of tolls on the whole river by Thetford Corporation. They rebuilt the seven staunches between 1827 and 1835, and the £955 of income received from the navigation in 1833 accounted for over 90 per cent of the total income of the Corporation. The 1770s saw a grand plan to build a canal from the Little Ouse at Thetford to the River Stort at Bishops Stortford. With a spur to Cambridge, this would have enabled goods to reach London by canal from much of East Anglia. Although the capital cost could not be justified, it was not until the 1850s and the advent of the railways that the scheme was finally abandoned. Tolls reached a record £1,728 in 1845, when over 15,000 tonnes of coal were carried, but the arrival of the railways, in the form of a line from Norwich to Brandon, and an extension of the Eastern Counties Railway from Newport to Brandon, both opened on the same day in 1845, started the rapid decline of the navigation. Tolls had fallen to £439 by 1849. The tolls were leased to private individuals from 1850, but an attempt to transfer £320 to the Council finance committee from the navigation in 1859 resulted in nearly a year of legal wrangling, and ultimately the money was repaid in 1860. The state of the navigation declined steadily, although there was still commercial traffic, and a 25 feet (8 m) paddle steamer ran trips to Cambridge and around the local waterways in the 1880s. Repairs were again necessary in the 1890s, but with no funds available, the navigation committee asked Fisons, who ran a 50 feet (15 m) screw tug called Speedwell to tow lighters to King's Lynn, for an advance on their tolls to fund the work. This arrangement continued, and kept the navigation open for some years. When Henry de Salis visited it in 1904, he reported that most of the staunches were out of order, and that it was in poor condition. The Bedford Level Commissioners kept the weed removed from the lower section, and the South Level Commissioners maintained Crosswater Staunch, but commercial traffic had ceased by the start of the First World War. Responsibility for the river passed to the Great Ouse Catchment Board with the passing of the Land Drainage Act 1930, and they removed the staunches, replacing those at Thetford and at Brandon with sluices. Responsibility changed again with the formation of the Environment Agency in 1995. The navigable river is mainly on the same level, with a single lock, which was opened in 1995, at Brandon just a short distance from Brandon bridge. The lock is 13 feet (4 m) wide but only 39 feet (12 m) long, and so is not suitable for many narrowboats, although boats up to 79 feet (24 m) long can be turned just below the lock, which is less than from Brandon village. There is a campaign to re open the river for navigation to Thetford, and the Environment Agency commissioned consultants in 2003 to look at the feasibility of such a project. The report suggested that four locks would be required on this section. The head of navigation was effectively extended in 2008 when the section from Brandon Bridge to Santon Downham was made more accessible to boaters by the construction of moorings just below Santon Downham bridge, which are now managed by the Great Ouse Boating Association. Beyond the bridge the river is only accessible to canoes and dingies, due to the presence of rocks on the river bed. The water quality of the River Little Ouse system was as follows in 2019. Section Ecological Status Chemical Status Length Catchment Channel 5.4 mile (9 km) 15.27 square miles (40 km2) heavily modified 3.0 mile (5 km) 2.46 square miles (6 km2) heavily modified 7.8 mile (13 km) 20.70 square miles (54 km2) heavily modified 4.3 mile (7 km) 19.00 square miles (49 km2) heavily modified 12.2 mile (20 km) 43.53 square miles (113 km2) heavily modified
Қоршаған орта агенттігінің жоғарғы өзенге қатысты деректері Кішкентай Оуз өзенінің қысқа бөлігін және Рикингхолл мен Ботесдейлден солтүстікке ағатын ағынның ұзын бөлігін қамтиды. Олар 2021 жылға дейін бұл бөлімдегі су сапасын жақсарту мақсатын қойды. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, химиялық жағдай 2019 жылы полибромирленген дифенил эфирлері (PBDE) және перфтороктан сульфонаты (PFOS) болуына байланысты жақсыдан сәтсіз деп өзгерді, бұлардың екеуі де бұрын бағалауға қосылмаған.
The Environment Agency data for the upper river covers a short section of the Little Ouse, and a long section of the stream that flows northwards from Rickinghall and Botesdale. They have set a target for improving the water quality on this section from bad to poor by 2021. Like many rivers in the UK, the chemical status changed from good to fail in 2019, due to the presence of polybrominated diphenyl ethers (PBDE) and perfluorooctane sulphonate (PFOS), neither of which had previously been included in the assessment.