Day v. McDonough

Кіріспе

Day v. McDonough, 547 U. S. 198 (2006) - АҚШ Жоғарғы Сотының 1996 жылғы Терроризмге қарсы және өлім жазасына қарсы заңмен (AEDPA) бекітілген habeas corpus өтінішін берудің бір жылдық мерзімінің мерзіміне қатысты ісі. 5/4 шешімінде Сот егер үкімет AEDPA-ның ескіру мерзімі өткеннен кейін өтінішті беруге қарсылық білдірмесе, аудандық соттың өтінішті өз бетінше (өз бастамасымен) осы негізде қараудан бас тартуы дискрециялық билікті теріс пайдалану болып табылмайды деп шешті.

Өмірбаян

1998 жылдың 3 қыркүйегінде Патрик Дей Флорида штатының сотында екінші дәрежелі кісі өлтіргені үшін айыпты деп танылып, 55 жылға бас бостандығынан айырылды. Флориданың бірінші округтік апелляциялық соты Дейдің айыбын және үкімін бекіткеннен кейін, 2000 жылдың 20 наурызында Дейдің федералды habeas corpus жеңілдетуін алу үшін терроризмге қарсы және өлім жазасына қарсы заңның (AEDPA) 365 күндік мерзімінің мерзімі басталды. 2001 жылы 9 наурызда Дей Флорида штатының тәртібі бойынша айыптаудан кейінгі өтініш берді, бұл хатпен арыз берудің мерзімі 2002 жылдың 3 желтоқсанына дейін созылып, Бірінші округтік апелляциялық сот Дейдің кепілдікті жеңілдетуін жоққа шығарып, мандатын шығарды. Сол кезде Дей 365 күннің 353-ін пайдаланып, 2002 жылдың 16 желтоқсанына дейін федералды хабеас өтінішін тапсыруға мүмкіндік алды. Алайда Дей өтінішін 2003 жылдың 8 қаңтарында ғана, мерзім біткен соң ғана берді. АҚШ-тың судьясы өтініші "тиісті формада" екенін мойындап, Флоридаға жауап беруді және Дейдің мемлекеттік шараларды немесе іс жүргізуді толығымен тоқтатпайтынына қатысты барлық дәлелдерді ұсынуды бұйырды. Бұйрықта бұл дәлелдер жауапта қарастырылмаса, олар қабылданбайды деп көрсетілген, бірақ ол мерзімнің шегуіне тікелей сілтеме жасамаған. Флорида штатының жауабында Дейдің өтініші "352 күн бойы төленбеген уақыттан кейін" уақтылы берілген деп қате мәлімделген, содан кейін Дейдің негізгі дәлелдемелері қарастырылған. 2003 жылдың желтоқсан айында суа спонте соты Дейдің арызын неге уақытынан бұрын қабылдамауы керектігін дәлелдеу туралы бұйрық шығарды. Дей жұмыстан босатуды үш рет дәлелдеді. Біріншіден, Дей сот оның шағымын бір жылға жуық уақыт бойы қарау үстінде болғаннан кейін оны уақытылы емес деп айтудан бас тартпауы керек деп мәлімдеді. Екіншіден, Дей оның кепілдікпен байланысты апелляциялық шағымды қайта қарау туралы өтінішін қабылдамағанынан бастап 90 күн ішінде АҚШ Жоғарғы Сотына куәландыру туралы өтініш беруі керек деп дәлелдеді. Оның есебі бойынша, оның федералды хабеас өтінішін тапсыру мерзімі 2002 жылдың 15 қарашасынан кейін 90 күнге дейін созылмады. Үшіншіден, Дей мемлекеттік қорғаушылар оның сот процесінің жазбасын 352 күн бойы сақтап қалды және кешіктіру оған шағымдарын беруге уақыт жұмсауға әкелді деп дәлелдеді. Сот төрешісі Дейдің арызын қараудан бас тартуды ұсынды. Сот төрешісінің баяндамасы мен ұсынысына қарсылық білдірген Дей алғаш рет мемлекеттің уақтылылығын беруі деспозитивті екенін, өйткені бұл қорғаныстың жоғалуы екенін дәлелдеді. Аудандық сот судьяның баяндамасын қабылдап, Дейдің өтінішін қабылдамады. Америка Құрама Штаттарының 11-ші округтік апелляциялық соты тек Дейдің тәркілеу туралы дәлелін ғана шағымдануға рұқсат берді және оны per curiam шешімінде растады. Сот бұл мәселені сот төрелігінің өтінішті өз уақытында қарау мүмкіндігін қолдауға қатысты шешті. Сонымен қатар сот Флориданың уақтылылығы "ашық қате" деп есептеді.

On September 3, 1998, Patrick Day was convicted of second degree murder in Florida state court and sentenced to imprisonment for 55 years. After the Florida First District Court of Appeals affirmed Day's conviction and sentence, the Antiterrorism and Effective Death Penalty Act (AEDPA) 365 day statute of limitations for Day to obtain federal habeas corpus relief began to run on March 20, 2000. On March 9, 2001, Day filed a post conviction petition under Florida state procedure, which tolled the limitation period for filing a habeas petition until December 3, 2002, when the First District Court of Appeals issued its mandate denying Day collateral relief. By then, Day had used 353 of his allotted 365 days and accordingly had until December 16, 2002 to file a federal habeas petition. However, Day did not file his petition until January 8, 2003, after the limitations period had run. A US magistrate judge nevertheless acknowledged that the petition was "in proper form" and ordered Florida to file an answer and to make all arguments regarding Day's potential failure to exhaust state remedies or procedural default. The order stated that those arguments would be waived if not addressed in the answer, but it did not expressly mention the statute of limitations. The answer of the State of Florida erroneously asserted that Day's petition was timely filed after "352 days of untolled time" and then addressed Day's substantive arguments. In December 2003, the court sua sponte issued an order to show cause why Day's petition should not be dismissed as untimely. Day made three arguments against dismissal. Firstly, Day argued that the court should not dismiss his complaint after it had been pending for nearly a year without any suggestion that it was untimely. Secondly, Day argued that he had 90 days from the denial of his motion for rehearing on collateral appeal to file a petition for a writ of certiorari to the U. S. Supreme Court. Under his calculation, the limitation period for filing his federal habeas petition did not run until 90 days after November 15, 2002. Thirdly, Day argued that the state public defenders had withheld his trial transcript for 352 days and the delay had cost him time in which he could have worked toward filing his appeals. The magistrate judge recommended dismissal of Day's habeas petition. In his objection to the report and recommendation of the magistrate judge, Day argued for the first time that the concession of timeliness by the state was dispositive because it was a forfeiture of that defense. The district court instead adopted the magistrate judge's report and dismissed Day's petition. The United States Court of Appeals for the Eleventh Circuit granted a certificate of appealability only regarding Day's forfeiture argument and affirmed it in a per curiam decision. The court had ruled on the issue to uphold the ability of a trial court to review sua sponte the timeliness of a petition. The court also believed that Florida's concession of timeliness was "patently erroneous."

Шешім

Сот 11-ші округтің шешімін 5/4-ші шешіммен бекітті. Сот Рут Бадер Гинзбург көпшіліктің пікірін білдіріп, округтік соттарға мемлекеттік тұтқындардың habeas corpus өтінішін өздігінен қарауға рұқсат етіледі, бірақ міндетті емес. Хабеас арыздарына басқа да оң қорғаныстарды қамтитын прецедент негізінде және аудандық соттың тікелей босатуы мен мемлекетке өзінің жауабын шектеу қорғанысын қосуға мүмкіндік бергеннен кейін босату арасындағы айырмашылықтың жоқтығы, Сот аудандық соттың Дейдің арызын қабылдамауды дискрециялық билікті теріс пайдалану деп қарамады. Джон Пол Стивенс пен Антонин Скалия әр түрлі пікір білдірді.

Көпшілік пікір

Сот сотқа қарасты басқа да заңдық емес жағымды қорғаныстармен бірге Гранберри Грирге қарсы, 481 АҚШ 129 (1987) сот шешім шығарған, сот шешім шығарған, сот сотқа қарасты басқа да заңдық емес жағымды қорғаныстармен бірге Гранберри корпус өтінішіне қатысты. Бұған ұқсас ретроактивтілік қағидасы мен іс жүргізудің бұзылуы туралы прецедент болды. Сот ескертті, ескіру мерзімі басқа қорғанулармен бірге, АҚШ-тың округтік соттарының 2254 - бөліміндегі істерді басқару ережелерінің (әдеттегі Хабиас ережелері деп аталады) 5 ережесінің (b) қолданыстағы нұсқасында топтастырылған, онда мемлекеттің хабиас өтінішіне берген жауабында "егер өтініштегі кез келген талап мемлекеттік заттарды толығымен пайдаланбау, процессуалды бөгет, ретроактивтіліктің жоқтығы немесе ескіру туралы заңмен тыйым салынатынын көрсетуі керек" деп көрсетілген. Сот Дейдің дәлелін негізінен Хабиас ережесінің 4-тармағына сүйенген деп сипаттады, ол аудандық соттардан өтінішті "тезірек қарауға" және "егер өтініш берушіге көмек алуға құқығы жоқ екені анық болса" қабылдамауға міндеттейді. Дэй бұл сот AEDPA-ның шектелуін өздігінен көтеру мүмкіндігін жауапқа дейінгі, бастапқы тексеру сатысына дейін шектейтінін және осы уақыттан кейін сот ісі азаматтық іс жүргізудің федералды ережелеріне сәйкес келетінін айтты. Федрезервтің астында. Р. Азаматтық. 8 с) тармағында көрсетілгендей, егер Florida штаты жауапта немесе оған түзету енгізбесе, онда шектеулер туралы қорғаныс заңдары жойылады. Алайда, Сот Дэйдің ұстанымын қабылдаса, соттар AEDPA-ның уақытын өздігінен көтере алмайтын жағдайға түседі, өйткені уақыт есептеу үшін маңызды ақпарат көбінесе мемлекет өзінің жауабымен бірге мемлекеттік сот ісінің көшірмелерін тапсырғанға дейін жоқ, бұл Дэй ісінің жағдайында болғандай. Сот Флорида штатымен келісті, ол "АЕДПА-ның адвокаттарын шамадан тыс қатаң немесе ресми тәсілге қарсы қозғаған Habeas іс жүргізуін жедел жүргізуді және оны жедел жүргізуді қарастырды" деп мәлімдеді. Мемлекет Granberry-дің әр жағдайда "әділетке қол жеткізу" өтініштің мәнін жетумен немесе оны шектеулер туралы заңға сәйкес қабылдамаумен жақсы қызмет ететінін" шешуге соттардың қалауы бар екенін дәлелдеуде пайдалы болды және өтінішті тек қана үкіметтік прокурор күндерді дұрыс санамағандықтан уақытылы деп есептеуге болмайды. Соттың айтуынша, егер судья өздігінен әрекет етудің орнына есептік қате туралы хабарлаған болса, мемлекет өз жауабын өзгерте алатын еді. "Мемлекеттің жауабына түзету енгізу осы дауды болдырмауы мүмкін екенін мойындап, біз осы жол мен осы жерде қабылданған жолдың арасында ешқандай айырмашылықты көре алмаймыз", - деп жазды Сот. Сот соңында тараптарға әділ түрде хабарлау және сот өз бастамасы бойынша әрекет ету алдында оларды тыңдау мүмкіндігі қажет екеніне баса назар аударды. Соттар сондай-ақ петиция иесіне шектеу мәселесіне кідіріспен назар аударудың айтарлықтай зиян келтірмеуін қамтамасыз етуі керек және "әділет мүдделеріне жақсы қызмет етпейтінін" анықтау керек. Сот сонымен қатар, аудандық соттың жауапкердің шектеулерді қорғаудан бас тарту туралы таңдауын елемеуге қақысы жоқ екенін айтты. Алайда бұл жағдайда Сот судьяның Дейге тиісті ескерту жасағанын және ескіру мерзімі өтінішті қараудан бас тартуға әкелмеуінің себебін көрсетуге әділ мүмкіндік бергенін және мемлекеттің қорғанысты "стратегиялық" түрде ұстап тұрғанын немесе одан бас тартуды таңдағанын білдіретін ештеңе жоқ деп есептеді. Қайта, жазбада бұл қателік "біртұтас қателік" болған екені айтылған.

The Court grouped the statute of limitations defense with other non jurisdictional affirmative defenses to a habeas corpus petition such as exhaustion of remedies, which the Court had ruled in Granberry v. Greer, 481 U. S. 129 (1987) federal appellate courts may address sua sponte although the issue not had been raised at the district court level. There was similar precedent involving the non retroactivity rule and procedural default. The Court noted that the statute of limitations is expressly grouped with those other defenses under the current version of Rule 5(b) of the Rules Governing Section 2254 Cases in the United States District Courts (simply known as the Habeas Rules), which provides that the State's answer to a habeas petition "must state whether any claim in the petition is barred by a failure to exhaust state remedies, a procedural bar, non retroactivity, or a statute of limitations." Day's argument was characterized by the Court as relying primarily on Habeas Rule 4, which requires district courts to "promptly examine" petitions and dismiss "if it plainly appears that the petitioner is not entitled to relief." Day argued that this limited a court's ability to raise AEDPA's limitation sua sponte to the preanswer, initial screening stage, and that after that point, the Federal Rules of Civil Procedure governed the proceedings. Under Fed. R. Civ. P. 8(c), the statute of limitations defense is forfeited if it is not asserted in its answer, or an amendment thereto, just as the State of Florida failed to do. However, the Court believed that were it to accept Day's position, courts would rarely be positioned to raise AEDPA's time bar sua sponte because information essential to the time calculation is often absent until the State has filed, along with its answer, copies of documents from the state court proceedings, as was the case in Day's proceedings. The Court instead agreed with the State of Florida, which argued that "[t]he considerations of comity, finality, and the expeditious handling of habeas proceedings that motivated AEDPA counsel against an excessively rigid or formal approach to the affirmative defenses" such as the statute of limitations. The State argued that Granberry was instructive in establishing that courts instead have the discretion in each case to decide "whether the administration of justice" would be better served by reaching the merits of the petition or dismissing it because of the statute of limitations, and a petition should not be deemed timely simply because a government attorney miscounted the days. The Court observed that the State could have simply amended its answer had the Magistrate Judge informed it of its computation error rather than acting sua sponte. "Recognizing that an amendment to the State's answer might have obviated this controversy," the Court wrote, "we see no dispositive difference between that route, and the one taken here." The Court concluded by emphasizing the need for the parties to receive fair notice and an opportunity to be heard before a court acts on its own initiative. Courts must also ensure that the petitioner is not significantly prejudiced by the delayed focus on the limitation issue, and "determine whether the interests of justice would be better served" by addressing the merits or by dismissing the petition as time barred. The Court also stated that a district court would not have the discretion to disregard the choice of a defendant to intelligently waive the limitations defense. In that case, however, the Court believed the Magistrate Judge gave Day due notice and a fair opportunity to show why the limitation period should not yield dismissal of the petition, and there was nothing to suggest that the State "strategically" withheld the defense or chose to relinquish it. The record instead indicated that the miscalculation was "merely an inadvertent error."

Стивенстің келіспеушілігі

Сот төрешісі Стивенс, іс дұрыс шешілді деп сенсе де, Соттың шешімін жариялау туралы шешімін қабылдамады, өйткені тиісті іс мерзімінде кейін шешілетін болады. Сотталушы Брейер де бұл мәселеге қатысты Стивенспен келіспеушілікке қосылды. Сот жақында Лоренс Флоридаға қарсы іс бойынша куәлік берді, бұл іс Дейдің өтініші шын мәнінде шектеулер туралы заңмен тыйым салынған ба деген сұраққа жауап береді. Стивенс былай деп жазды: "Біз апелляциялық сот қателік жасауы мүмкін мәселені шешу үшін сертификат берген кезде, оның мәнін бағалаусыз Дейдің хабеас өтінішін қабылдамаған апелляциялық соттың қате шешімін растау ақылға қонымсыз сияқты". Ол төменгі соттың "әділетсіздікке" жол бермеуіне мүмкіндік беретінін, яғни Дейдің ісі Лоренстің шешімі шығарылғанға дейін өз күн тәртібіне сақталатынын, "бірақ біз мұны өзіміз істегеніміз жақсы болар еді" деп ұсынды.

Скалияның келіспеушілігі

Скалия, оған Брейер және Кларенс Томас қосылды, Сот азаматтық іс жүргізудің федералды ережелерінің (ФРСК) нақты ережелерін елемейтінін, олар көтерілмеген кезде оң қорғаныстың жоғалуын талап ететінін қарсы алды. Өйткені, бұл қарапайым тәркілеу ережесі Хабиас ережелері мен заңдарына толығымен сәйкес келеді, сондықтан ол Терроризмге қарсы және өлім жазасының тиімділігі туралы заңның (AEDPA) шектеулеріне қатысты қолданылуы керек. Скалианың айтуынша, бұл "Соттың Конгресс қабылдаған уақтылылық ережесін негізсіз кеңейтуі, бұл заңға, Хабиас ережелеріне, Азаматтық ережелерге және дәстүрлі тәжірибеге қайшы келеді". FRCP habeas corpus іс жүргізуде осы ережелер федералды заңдарға немесе Habeas Rules ережелеріне қайшы келмейтін шамада қолданылады. Скалия Сот мұндай сәйкессіздікті анықтамағанын, "негізінде, ол жоқ" деп мәлімдеді. Скалия конфискация ережесін дәстүрлі habeas практикасына қайшы келмейтінін сендірді, өйткені 1996 жылы AEDPA қабылданғанға дейін қолданылған шектеулер туралы заң жоқ еді. Бұл сондай-ақ Хабиас ережесінің 5 (b) тармағына сәйкес келеді, бұл мемлекеттік жауаптан хабиас өтінішіне қатысты кез келген талапты шектеу туралы заңмен тыйым салынатынын көрсетуді талап етеді. Сонымен қатар, Дэйдің айтуынша, конфискация 4 -ші ережеге сәйкес келеді, өйткені бұл ереже бойынша суиспонтенді тексеру және сотқа шағымды қарауды аудандық соттар тек мемлекеттің жауабын тапсырғанға дейін жүзеге асырады. Скалиа соттың аудандық соттар AEDPA шектеуін өздігінен көтере ала ма деген мәселесі бойынша соттар бұл мәселені өздігінен көтере алады деп болжау арқылы сұрақ қойды. "Біздің алдымызда тұрған сұрақ дәл осы". Скалия бұл ережені қолдану арқылы Habeas статутының ешбір ережесіне қайшы келмейтінін немесе оның күшін жоймайтындығын маңызды деп санайды. "Бұл заңның ең қарапайым нұсқасы - ол заңның күшін жою туралы ережені талап етеді". AEDPA "керекті талаптарды қойып тұрмай" бір жылдық мерзімді бекітті. "Кезеңнің шектелуін қорғауға мүмкіндік бермеу" бас тартуды білдіреді, "заң әдеттегі тәркілеу ережесінің қолданылатынын білдіреді". Скалиа басқа да оң қорғаныстарды сотпен сот ілімдері ретінде сот арқылы құрылған деп айырды, "өздерінің дәстүрлі әділ қалауы бойынша, өйткені олар мемлекеттік қылмыстық іс жүргізудің федералдық кепілдікті қарауы міндетті түрде білдіретін әдептілік пен түпкілікті мүдделерді қорғау үшін қажет деп саналды". Қорғаудың ешқайсысы уақыт шектеуін қамтымайды, ал AEDPA-дағы бір жылдық шектеу "толықтай жаңа заңның жаратылысы. Егер әдептілік пен түпкіліктілік ешқандай мерзімге шектеуді талап етпесе, онда олар заңмен құрылған, жоғалтуға болатын мерзімді жоғалтпайтын етіп жасауға мәжбүр етпейтіндігі одан анық көрінеді". АЕДПА-ға дейінгі сот прецеденті, сонымен қатар, habeas соттарының дәстүрлі кең ауқымды дискрециялық өкілеттіктері уақыт шектеуді қолдағанын растады. "Осылайша, хабеас ісін жүргізуді реттейтін дәстүрлі әділ қалауы тек мерзімінің кешіктірілуі негізінде хабеас өтініштерін қабылдамауды рұқсат еткен деген түсінікті қолдау жоқ". Соттың мемлекет жауапқа өзгерту енгізуге рұқсат беру мен sua sponte-ды қарапайым түрде жоққа шығару арасында ешқандай айырмашылық жоқ деген пікірін Скалия "оның шешімінің басты себебі болып көрінеді" деп сипаттады. Скалия егер альтернативалар арасында "диспозитивті айырмашылық" болмаса, "әдеттегі қорытынды Азаматтық ережелерді елемеудің ешқандай дәлелді себебі жоқ. Заңнамалық түрде қабылданған ережелерге, егер ешқандай маңызды нәрсе жоқ болса, олар жазбаша түрде қолданылмайды деген осы көрнекті болжамнан гөрі көбірек құрмет көрсетуге құқылы". Ең болмағанда, Скалия "бұрынғыдай емес құндылық" деп санайды "біздің қарсыласымыздың жүйесінің формальдылықтарын" сақтау, мемлекетті өз өтінішін өзгертуді талап ету. Скалия сонымен қатар, көпшілік қабылдаған "жаңа режимге" қарағанда, тараптың жазбаны өзгертуіне рұқсат беру керек пе деген мәселе бойынша жақсы дамыған заңдар бар екенін атап өтті. "Окхэм бүгінгі шешімге ренжіді, тіпті басқа ешкім ренжімесе де". Скалиа сонымен қатар, Соттың шешімі бойынша, округтік соттың мемлекет тарапынан қорғаныстан бас тартуды қабылдамауы үшін бұл дискрециялық билікті теріс пайдалану емес, ал Соттың керісінше мәлімдеуі "қажет сілтеме немесе дәлелсіз" болды деп сенді.

Scalia, joined by Breyer and Clarence Thomas, objected that the Court was disregarding the clear provisions of the Federal Rules of Civil Procedure (FRCP), which required the forfeiture of affirmative defenses when they are not raised. Because that ordinary forfeiture rule would be entirely consistent with the Habeas Rules and statutes, it should apply to the Antiterrorism and Effective Death Penalty Act (AEDPA) statute of limitations. Scalia asserted that it is instead "the Court's unwarranted expansion of the timeliness rule enacted by Congress that is inconsistent with the statute, the Habeas Rules, the Civil Rules, and traditional practice." The FRCP govern in habeas corpus proceedings to the extent that those rules are not inconsistent with federal statutes or the Habeas Rules. Scalia stated that the Court did not identify any such inconsistency "because there is none." Scalia believed the forfeiture rule could not be inconsistent with traditional habeas practice because there was no applicable statute of limitations until AEDPA was enacted in 1996. It was also consistent with Habeas Rule 5(b), which requires the State's answer to state whether any claim in the habeas petition is barred by the statute of limitations. Finally, as Day had argued, forfeiture is also consistent with Habeas Rule 4 because that rule provides for sua sponte screening and dismissal by the district courts only prior to the filing of the State's answer. Scalia believed that the Court's concern over whether district courts could ever raise the AEDPA limitation sua sponte under Day's construction of the Habeas Rules begged the question, by assuming that courts should be able to raise that issue sua sponte. "That is precisely the question before us." Scalia considered it most important that no provision of the habeas statute would be contradicted or undermined by applying the forfeiture rule to the limitations period. "Quite the contrary, on its most natural reading, the statute calls for the forfeiture rule." AEDPA enacted the one year limitation period "without further qualification." Given the "background understanding" that failure to raise the defense of limitations constitutes waiver, "the statute implies that the usual forfeiture rule is applicable." Scalia distinguished the other affirmative defenses to habeas petitions as having been created as judicial doctrines by the courts, "in the exercise of their traditional equitable discretion, because they were seen as necessary to protect the interests of comity and finality that federal collateral review of state criminal proceedings necessarily implicates." None of the defenses involved a time limitation, and the one year limit in AEDPA "is entirely a recent creature of statute. If comity and finality did not compel any time limitation at all, it follows a fortiori that they do not compel making a legislatively created, forfeitable time limitation nonforfeitable." Court precedent prior to AEDPA had furthermore affirmatively rejected that the traditionally broad discretionary powers of habeas courts would support the imposition of a time limitation. "There is, therefore, no support for the notion that the traditional equitable discretion that governed habeas proceedings permitted the dismissal of habeas petitions on the sole ground of untimeliness." The Court's observation that there was no substantive difference between allowing the State to amend its answer and simply dismissing sua sponte was characterized by Scalia as "what appears to be the chief ground of its decision." Scalia argued that if there was truly no "dispositive difference" between the alternatives, "the natural conclusion would be that there is no compelling reason to disregard the Civil Rules. Legislatively enacted rules are surely entitled to more respect than this apparent presumption that, when nothing substantial hangs on the point, they do not apply as written." Ata minimum, Scalia believed it "a nontrivial value in itself" to observe "the formalities of our adversary system" by requiring the State to amend its own pleading. Scalia also observed that in contrast to the "novel regime" adopted by the majority, there is already a well developed body of law regarding whether a party should have leave to amend a pleading. "Ockham is offended by today's decision, even if no one else is." Scalia also believed that under the Court's ruling, it would not be an abuse of discretion for a district court to override an affirmative waiver of the defense by the State, and that the Court's assertion to the contrary was "without relevant citation or reasoning."