Кіріспе
Аир және Кальдер навигациясы – Аир және Кальдер өзендерінің Батыс Йоркширдегі каналдандырылған бөлігі. Кноттинглиден жоғарыдағы өзендерді жақсарту жұмыстарының алғашқы кезеңі 1704 жылы аяқталды, сол кезде Эйр өзені Лидс қаласына, ал Кальдер өзені Уэйкфилд қаласына дейін 16 шлюз салу арқылы кеме жүзуге қолайлы болды. Үлкен кемелер жүйеден пайдалана алуы үшін шлюздердің мөлшері де, судың тереңдігі де бірнеше рет арттырылды. 1778 жылы Селби каналының ашылуымен Эйр өзенінің Хаддлсиден төменгі бөлігі айналып өтілді. 1826 жылдан бастап Кноттинглиден Гульдегі жаңа доктарға және жаңа қалаға дейінгі канал Оуз өзеніне дейін әлдеқайда қысқа жол ұсынды. 1905 жылы Жаңа түйіспе каналы салынды, ол сол кезде Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир навигациясының бөлігі болған Дон өзенінің навигациялық жүйесімен байланыстыруды қамтамасыз етті. 1831 жылы бу тіркемелері енгізілді. 1860 жылдары бөлмелі кемелер пайда болды, кейіннен олар Том Пуддинг деп аталды, олардан көмір үлкен гидравликалық лифттер арқылы кемелерге түсірілді. Бұл жүйе каналдың ең жоғары деңгейде жылына 1,5 миллион тоннадан астам көмір тасымалдауына мүмкіндік берді және 1986 жылға дейін қолданыста болды. Бөлмелерден тұратын пойызды қабылдау үшін көптеген шлюздер 450 футқа (137 метрге) дейін ұзартылды. Жоғары ағысының көп бөлігі қазір демалыс маршруттары ретінде белгіленгенімен, навигацияда әлі де маңызды коммерциялық тасымалдар жүзеге асырылуда. 2007 жылы 300 000 тонна тасымалданды, бірақ қазіргі уақытта көмірдің орнына мұнай мен құм-қиыршық тасымалданады, бұл 150 жыл бойы навигацияны тиімді етіп сақтады.
The Aire and Calder Navigation is the canalised section of the Rivers Aire and Calder in West Yorkshire, England. The first improvements to the rivers above Knottingley were completed in 1704 when the Aire was made navigable to Leeds and the Calder to Wakefield, by the construction of 16 locks. Lock sizes were increased several times, as was the depth of water, to enable larger boats to use the system. The Aire below Haddlesey was bypassed by the opening of the Selby Canal in 1778. A canal from Knottingley to the new docks and new town at Goole provided a much shorter route to the River Ouse from 1826. The New Junction Canal was constructed in 1905, to link the system to the River Don Navigation, by then part of the Sheffield and South Yorkshire Navigation. Steam tugs were introduced in 1831. In the 1860s, compartment boats were introduced, later called Tom Puddings, from which coal was unloaded into ships by large hydraulic hoists. This system enabled the canal to carry at its peak more than 1.5 million tons of coal per year, and was not abandoned until 1986. To handle trains of compartments, many of the locks were lengthened to 450 feet (137 m). Although much of the upper reaches are now designated as leisure routes, there is still significant commercial traffic on the navigation. 300,000 tons were carried in 2007, although most of the traffic is now petroleum and gravel, rather than the coal which kept the navigation profitable for 150 years.
Бағыт
Аир және Кальдер – Кальдер өзенінің Уэйкфилдтен Каслфордқа дейінгі каналы, онда ол Лидстен бастау алатын тармақпен қосылады. Аир шығысқа қарай Банк Доул тоғысына дейін ағып, содан кейін солтүстік-шығысқа қарай Хаддлсиге дейін жалғасады. Одан ол Аирминде Оуз өзеніне қосылу үшін ирек жолмен өтеді. Хаддлсиден төменгі бөлігі қазір навигациялық бөлік емес, себебі тоқыраған шлюз төменгі өзенге қатынауға кедерілді. Оның орнына Селби каналы Хаддлсиден Оузға дейін солтүстікке қарай ағады. Доул Банк тоғысынан төмен Кноттингли және Гуль каналы шығысқа қарай ағып, Гульдегі Оузға қосылады. Ньюбриджге жақын жерде, қазіргі A614 тас жолы су жолымен қиылысатын жерден, осы навигация тармағы 1628 жылы Корнелиус Вермуйденнің Дон өзенін Аир өзеніне солтүстікке бұруынан туындаған су тасқынын жеңілдету үшін салынған жасанды Голланд өзенімен қатар жүреді. Аир және Кальдер Лидс пен Уэйкфилдті Йорк пен Хамбермен (содан кейін Трент) байланыстыратын бастапқы мақсатын әлі де орындайды, бірақ осы мақсатқа жету жолдары айтарлықтай өзгерді. Жақында салынған жаңа каналдар Навигацияны ағылшын және уэльстік байланысты ішкі су жолдары желісінің маңызды бөлігіне айналдырды. Лидстен кейін Лидс және Ливерпуль каналы Пеннин таулары арқылы кемелерді тасымалдайды. Уэйкфилдтегі Навигацияға қосылатын Кальдер және Хеббл Навигациясы кемелерге Хаддерсфилд кең және тар каналдарына, сондай-ақ Рочдейл каналына жетуге мүмкіндік береді. Селби каналы Оузға жалғасады, одан кемелер Йорк, Боробридж және Рипонға дейін өзен ағысымен жүзе алады немесе Дервент өзеніне дейін төмен ағып барады. Гульден кейін Хамбер, содан кейін Халл, Иммингем және Солтүстік теңіз жатыр. Жаңа Жоғарғы канал арқылы қол жетімді Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир Навигациясы оңтүстік-батыста Донкастер, Ротерхэм және Шеффилдпен, ал шығыста Кидбидегі Трент өзенінің тасқынды бөлігімен байланыстырады. Парламенттік заң жобасы қызу пікірталас тудырды, және Лордтар палатасы Тринити Хаусты үш өзен туралы есеп дайындауды сұрады. Бұл жобаға қолдау көрсетті, және 1699 жылдың мамырында Парламент актісі (10 Will. 3. c. 25) қабылданды. Актіде 18 басқарушы тағайындалды, олардың тоғызы Лидс корпорациясынан, ал тоғызы – «Уэйкфилд мырзаларынан» болды. Олар Айр өзенінің (Аирминдегі Оуз өзенінен Каслфорд арқылы Лидске дейін) және Кальдер өзенінің (Каслфордтан Уэйкфилдке дейін) жақсартуын қадағалауға міндетті болды. Акті оларға шлюздермен жабдықталған қысқа «шабуылдармен» айналып өтетін бөгеттерді салуға, сүйрейтін жолдарды құруға және диірмендер мен бөгеттерді сатып алуға және бұзуға құқық берді. Джон Хэдли дереу инженер ретінде жұмысқа алынды, және 1704 жылға қарай бастапқы жұмыс аяқталды, оның ішінде Хэддлси мен Лидс арасындағы Аирде 12 шлюз және Кальдерде 4 шлюз салынды. Шлюздердің ұзындығы мен ені бір-біріне сәйкес келіп, төбелерінің тереңдігі бір метрден асты.
Даму
Кеме қатынасының дамуы болды. 1744 жылы құрылысшылар Эйрминде жер сатып алып, судың қалыңдығы аз болғандықтан Роклифке қарағанда ыңғайлырақ болғандықтан, онда қоймалар мен кеме түсіретін жерлерді дамытты. 1760 жылдары жақсартулар мен күтімге 13 000 фунт стерлинг жұмсалды, судың қалыңдығын арттыру үшін бірнеше бөгеттер қайта салынды. 1731 жылы басталған және 1776 жылға дейін, компания Инграмның екі диірменін сатып алғанға дейін шешілмеген, Кноттингли диірменінің иесі Артур Инграммен ұзақ дау болды. Осыған қарамастан, кеме қатынасының жалпы пайдалылығы құрылысшыларды оның дамуына немқұрайлы қарауға итерді. Олар 1771 жылы Джон Смитоннан жақсартулар ұсынуын сұрады, бірақ осы жақсартуларды бекітуге жасалған келесі әрекет Парламентте қазіргі кеме қатынасының толыққанды жеткіліксіздігіне байланысты дау тудырды. Жақында аяқталған Кальдер және Хеббл кеме қатынасы Уэйкфилдтен Голланд өзеніне дейін канал салуды ұсынды, бұл Кальдерді толығымен айналып өтетін еді, ал Лидс және Ливерпуль каналы Эйрді айналып өтетін Лидс-Селби каналын қолдады. 1772 жылы олар Смитоннан төменгі Эйрден қашу жолын зерттеуін сұрады, бірақ оның көмекшісі Уильям Джессоп бұл жұмысты істеді. Ол Хэдлси шлюзінен Ньюлендтегі Узге дейінгі каналды ұсынды. Парламент шешім қабылдамағандықтан, олар жоспарларын қайта қарастырды, ол енді Хаддлсиден Селбиге дейінгі каналды, Феррибриджден Билге дейінгі жаңа кесуді және Каслфордтан жоғары жақсартуларды қамтыды. 1774 жылы Лидс-Селби заң жобасы Парламентте қабылданбады, бірақ Эйр және Кальдер заң жобасы бірнеше түзетулермен қабылданды. Селби каналының құрылысы 1775 жылы басталды және 1778 жылдың 29 сәуірінде ашылды. Каслфордтағы жаңа кесу 1775 жылдың көктемінде, ал Кностроп және Хунслеттегілер 1779 жылы аяқталды. Метли кесуі аяқталды, бірақ Вудлсфорд аяқталмады, себебі компания оның орнына диірменді сатып алды. Барлық шлюздер ауыстырылды, жалпы құны 60 000 фунт стерлингтен асты, оның шамамен 20 000 фунт стерлингі Селби каналына жұмсалды. Кеме қатынасы пайдалы болып қала берді, 1775 жылы 9 000 фунт стерлинг дивиденд төледі, ал 1791 жылы 32 000 фунтқа дейін өсті. Қазіргі трафик көбінесе Селби бағытын пайдаланды және 1779 жылы Эйрминдегі транзиттік орталық жабылды. Селби сол кезде теңіз кемелерінің ең жоғарғы шегі болды және каналды пайдаланатын кіші кемелер үшін маңызды транзиттік портына айналды. Канал кемелері шамамен 60 тоннаға дейін жүк тасымалдайтын, ал 200 тоннаға дейін жүк тасымалдайтын кемелер Селбиге жете алатын. 1800 жылға қарай ол 369 780 тонна тауарды тасымалдады, ал арқан жасау, желкен жасау және кеме жасау сияқты қолдау көрсетілетін салалар кеңейді.
Нотинглиден Гульге дейін
1817 жылы Нотинглиді Ньюбридждегі Голландия өзенімен, Донкастерге саласымен қосуға, сондай-ақ Барнсли каналындағы Колд Хиндлиді Дондағы Ньюбриджге жалғауға арналған Аир және Дон каналы жобасы ұсынылды. 1818 жылы алынған жол төлемі 82 092 фунт стерлингке жетті, бұл 54 000 фунт стерлинг мөлшерінде дивиденд төлеуге мүмкіндік берді. Компания жақсы жағдайда болды және Хэддлсиден Голландия өзеніне дейінгі өз маршрутын ұсынды. Кейіннен маршрут Гульге өзгертілді, ал Джон Ренниге маршрутты зерттеу тапсырылды. Жоспарға қарсылар Aire-Airmyn және Селби каналы сақталатынын қамтамасыз ететін тармақ арқылы ынталандырылды. 1821 жылдың шілдесінде Ренни өзенге шлюз салудың орнына Гульде доктар салуды ұсынды, ал компания 7 фут (2 метр) тереңдікте су болуын қалады. 1821 жылдың соңында Ренни қайтыс болды, ал Джордж Лезер инженерлік қызметке тағайындалды. Гульдегі құрылыс 1822 жылдың 28 қыркүйегінде басталды, ал компания жаңа қаланың көп бөлігін және доктарды салғаннан кейін аяқтады. Канал мен доктар 1826 жылдың 20 шілдесінде ашылды. 400 тоннаға дейін сыйымдылығы бар кемелерді қабылдайтын кеме және баржа шлюзі Оуз өзенімен байланысты. Жаңа бөлімнің ұзындығы 30 км болды, Феррибридж, Уитли, Поллингтон және Гульде шлюздер орналасқан. Аир және Селби каналына байланыс Банк Доулдегі шлюз арқылы сақталды. Гуль 1827 жылы өз кедендік қызметін алғаннан кейін ресми портқа айналды. Жобаға 361 484 фунт стерлинг жұмсалды, оның 221 350 фунт стерлингі қарыз ретінде алынды, ал қалғаны компания қаражатынан төленді. Уэйкфилдтен Феррибриджге дейінгі кеме қатынасын айналып өтетін тағы бір сыртқы жобамен бетпе-бет келген компания Лидске де, Уэйкфилдке де 7 фут (2 метр) тереңдікте су беруге мүмкіндік беретін жақсартуларды қарастырды. Томас Телфорд екі маршрутты да зерттеді, бұл 1828 жылдың маусымында қабылданған Парламент актісінің негізі болды. Актіде Селби каналының тереңдігі 5 фут (2 метр) болуын қамтамасыз ететін тармақ және Гуль доктарын кеңейту қарастырылды. Каслфордта және Лидске дейінгі жаңа канал құрылысы басталды, бірақ Селби каналына қатысты сот ісі 1832 және 1833 жылдары оны тереңдетуге және кеңейтуге мәжбүр етті. Лидс желісі 1835 жылдың сәуірінде күтілгеннен сәл кейінірек аяқталды, себебі жағалар бу буферлеріне төтеп беру үшін нығайтылды. Кастелфордтың үстіндегі жеті шлюздің ені 5 метр болатын. Кальдерден Уэйкфилдке дейінгі жақсарту жұмыстары ұзаққа созылды, себебі құрылыс алаңдарын су басу, Стенли паромдағы Кальдер өзенінен жүзуді қамтамасыз ететін акведуктың іргетасын салу және акведуктың құймаларын тасымалдауда қиындықтар туды. Жақсартуларға шамамен 510 000 фунт стерлинг жұмсалды.
Жаңғырту
Айр мен Кальдер 1840 жылдары теміржолдармен қарым-қатынас жасауға тырысты, сауда келісімдері жасау арқылы, бірақ саудада айтарлықтай төмендеуге ұшырады. 1851 және 1856 жылдар аралығында түсімдер үштен бір бөлігіне азайды. Бас инженер Томас Хаммонд Бартоломей 1813 жылдан бері бу күшімен тәжірибе жасап келген, ал 1831 жылдан бері бумен жүретін арбалар жүйеде жұмыс істеген. Ол 1852 жылдың соңында қайтыс болғанда, трафик көлемінің үштен екі бөлігі бу сүйрегіштерімен тасымалданды. Оның ұлы Уильям Хаммонд Бартоломей оны алмастырып, көп ұзамай винттік сүйрегіштерді енгізді. Бұл сүйрегіштер 700 тонналық жүк тасымалдайтын он келішке дейін сүйреуге қабілетті болды, бірақ кемелер шлюздерде тоқтады, өйткені кемелерді біреуден кейін біреу жұмыс істеуге тура келді. 1860 және 1867 жылдар аралығында Гульден Каслфордқа дейінгі шлюздер осы мәселені шешу үшін кеңейтілді. 1861 жылы Бартоломей төраға Варде Алдаммен кездесіп, секциялық қайықтар жүйесін ұсынды, олардың әрқайсысы алты бөлімнен тұрады, алды мен артқы бөлімдері болады. Бөлімдер немесе ванналар Гулдегі гидравликалық көтергіш арқылы кемелерге түсірілетін, ол оларды судан көтеріп, аударып тастайтын. Варде Алдам мұндай жүйе жылына 45 000 тонна көмір тасымалдай алады деп ойлады, ал үш пойыз қайығына, көтергішке және көтергішті және докқа кіретін шлюзді басқаруға арналған гидравликалық жабдыққа 13 382 фунт стерлинг бөлінді. 1864 жылдың соңына қарай прототиптер іске қосылды, артқы бөлігі түрткіш сүйрегішпен ауыстырылды. Көп ұзамай қосымша бөлімдерге тапсырыс берілді, өйткені тәжірибе көрсеткендей, үлкен шлюздерге сүйрегіш пен жеті бөлім сыяды. 1874 жылы Варде Алдам "адамдар енді оларды "Том Пуддинг" деп атайды, олардың шайқалу қозғалысынан" деп атап өтті. Пойыздың ұзындығы он-он бір ваннаға дейін ұзарды, бірақ мұндай пойызды артқы жағынан басқару қиын болды, сондықтан сүйрегіштер алдыңғы жаққа көшіріліп, құрастырманы тартты. 1880 жылы олар 151 860 тонна жүк тасымалдады, ал 1913 жылы 18 сүйрегіш, 1010 бөлім және 1 560 006 тонна жүк тасымалданды, бұл Варде Алдамның бастапқы бағасынан 33 есе көп. 1864 жылы Айр мен Кальдер өз теміржолдарына иелік етуге тырысып, Барнсли каналынан Силкстоун вагонжолын сатып алды. Бірақ бұл жақсы инвестиция болмады; 1866 жылы вагонжол 1851 жылы 32 000 тонна көмір тасымалданса, 3246 тонна көмір тасымалдады, ал 1870 жылы көмір мүлде тасымалданбады. 1872 жылдың тамызында "рельстер алынып сатылды" деп хабарланды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін шлюздерді жақсартудың тағы бір бағдарламасы жүзеге асырылды, шлюздер 457 футқа (139 м) дейін кеңейтілді, бұл 19 бөлімнен тұратын пойыздардың тұрақты жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. 38 ваннаға дейінгі пойыздармен тәжірибелер жүргізілді, бірақ пойызды шлюздер арқылы өту үшін бөлу қиын болғандықтан, 19 әдеттегі ең көп саны болды. Бөлімдер 1960 жылдардың соңына дейін шамамен жарты миллион тонна көмір тасымалдауды жалғастырды, көптеген британдық каналдар коммерциялық тасымалдау үшін қолданылмай қалғаннан кейін, бірақ көмір өнеркәсібінің біртіндеп тоқтауы 1986 жылы бөлімдік тасымалдаудың тоқтауына әкелді. 20 ғасырда екі маңызды жаңарту кезеңі болды. 1905 жылы Жаңа қосылыс каналы Айр мен Кальдерді Стенфорт маңындағы Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир навигациясына қосты. Оны Айр және Кальдер қаржыландырды, ал Дон навигациясы ақырында шығындардың жартысын төледі. 1960 жылдары кеме қатынасы тағы бір жаңғырту бағдарламасына ұшырады, онда Гульден Лидске дейінгі шлюздер жаңартылды және 600 тонналық еуро баржа стандартына сәйкес кемелерді қабылдау үшін кеңейтілді. Шлюздердің мөлшері әр түрлі, ең кішісі Кностропта, ол шлюздің үстінен 3 метр тереңдікте орналасқан. Еуро баржалар 600 тонна жүкпен толық жүктелгенде 8,2 фут (2 м) суға батып жүреді. Уэйкфилд бөліміндегі шлюздер 7,5 фут (2 м) су астында жүретін кемелерді қабылдай алады, бірақ қатаң кемелер Уэйкфилдте бұрылуға мүмкіндік беру үшін 141 футқа дейін шектеледі, ал Каслфордтан төменгі шлюздерде үш қақпа бар, сондықтан 200 фут (61 м) бөлімін пайдалануға болады, ал бөлімдік қайықтарға қажетті толық 457 фут (139 м) емес. Уэйкфилд тармағын жаңартудың басты мәселесі Джордж Лезердің Стэнли Ферридегі Кальдер өзенінің үстіндегі құйма темірден жасалған су құбырының өлшемдері болды. Құрылымдық талдау темірдің кейбір бөліктері артық жүктелгенін көрсетті, сондықтан 1981 жылы Джон Лэйн Констракшн Лтд компаниясы ағымнан сәл жоғарыда жаңа бетон су құбырын құйды. Содан кейін толық құрылым алты күндік операция кезінде гидравликалық домкраттармен орналастырылды, содан кейін навигация оған бұрылды, бірақ ескі су құбыры сол жерде қалды және әлі де қолданыла алады. Көмір өндіру кеме қатынасының табысты болуының басты себептерінің бірі болғанымен, ол судың басуынан туындаған қиындықтарды да әкелді. 1988 жылдың наурыз айында Лемонройд шлюзінің жанындағы жағалау Сент-Эйданс ашық карьеріне құлап, суға толып кетті. Маңызды фактор - төменгі көмір қабаттары бұрын қазылған жерлердің астындағы қазбалардың болуы болды. Нәтижесінде материалдың бір бөлігі, өзен мен каналдың жағалауларын қоса, жұмыс істеп тұрған жерге құлап, 70 метрге дейін суға толып, көл пайда болды. 3 км жаңа су жолын салуға рұқсат беру үшін парламент актісі алынды. Киппакс және Лемонройдтағы ескі шлюздер Лемонройдтағы бір шлюзбен ауыстырылды.
Жол қозғалысы
20 ғасырдың бөліктік қайық жүйесінің модификациясы көмірмен жұмыс істейтін "Ferrybridge" "C" электр стансасын қамтамасыз ету үшін қолданылды. 1967 жылдан бастап Cawoods Hargreaves үш ваннадан немесе көмір табаларынан тұратын пойызды пайдаланды, олар қатаң байланысқан және жүктелген кезде буксирмен итерілді. Пойыздар көмір шахтасында канал жағасындағы шұңғырларды пайдаланып көмірмен толтырылды және электр станциясына дейін итерілді, онда көтергіш әр табаны каналдан көтеріп, мазмұнын конвейерлік лентаға түсіру үшін оны жоғары көтерді. Әрқайсысы 170 тоннаға жуық жүк тасымалдайтын тоғыз буксир және 35 ыдыс пайдаланылды. 2002 жылдың желтоқсанында соңғы жүк Astley кенішінен шыққан кезде, Ferrybridge электр стансасына осылайша 43 миллион тонна көмір жеткізілді. Төрт табадан тұратын пойыздармен тәжірибелер жүргізілді, бұл көмірдің үстіне мыс құбырларын тасымалдауға мүмкіндік берді, бірақ бұл ұзаққа соқпады. Көмір тасымалдау 2003 жылы кенеттен тоқтады, себебі St Aidan's ашық карьері толып, Kellingley кенішіндегі көмірдің күкірт мөлшері рұқсат етілген шектен асып кеткені анықталды. 2008 жылы үш пойыз Don өзенімен 250 мың тонна әк тас тасымалдады. British Waterways компаниясы 1974 жылдың қыркүйегінде осыған ұқсас жүйені енгізді. BACAT деп аталатын бұл жүйе, катамаранның арасындағы кеңістікте баржаларды буксирмен итеруді қамтиды. Кеме оларды Солтүстік теңіз арқылы құрлықтағы су жолдарына тасымалдап, жүкті қайта тиеу қажеттігін жойды. Бұл жоба 18 айдан кейін сәтсіз аяқталды, өйткені Hull портының жұмысшылары бүкіл British Waterways флотын қара тізімге енгізді, себебі олар жүйенің өз жұмыстарын жойлайтынына сенді. Қазіргі таңда коммерциялық тасымалдың көп бөлігі мұнай танкерлері мен құм баржаларынан тұрады. Leeds-тен Castleford-қа дейінгі бөлім және Wakefield тармағының көп бөлігі қазір негізінен демалыс маршруттары ретінде пайдаланылады, бірақ Castleford-тан төмен, су жолының өнеркәсіптік сипаты айқын көрінеді және демалыс қайықтары коммерциялық кемелерге жол беруі керек. 600 тонналық кемелер шлюздерді барынша пайдалану үшін жасалған, олар айтарлықтай толқын тудырады және тар қайықтар сияқты маневрлеуге ыңғайлы емес. Wakefield пен Leeds арасында, Castleford арқылы өтетін су жолы Leeds & Liverpool және Huddersfield немесе Rochdale каналдары құрайтын айналма круиздік маршруттың немесе "сақинаның" бөлігі болып табылады. Сыртқы Pennine сақинасы Huddersfield каналын пайдаланады, ал Солтүстік Pennine сақинасы Pennine-нің оңтүстігінен өту үшін Rochdale каналын пайдаланады. Castleford-тан кейін қайық жүргізушілер Selby, York, Goole, Sheffield және Keadby қалаларына бара алады. Барнсли каналы мен Dearne және Dove каналдарының қалпына келтірілуі мүмкін болса, Wakefield пен New Junction каналы арасындағы бөлім жаңа "Yorkshire сақинасының" бөлігі болуы мүмкін.
Оқиғалар
2021 жылдың 10 мамырында тіркемелі жүк көлігі М62 көпірінен суға құлап кетті. Трактор жағаға түсті, жүргізушіге жеңіл жарақаттар келді, ал тіркеме ағысқа қарай қалып қойды.