"The Trouble with Templeton" – 1960 жылғы "The Twilight Zone" сериалының 45-ші бөлімі. Егде жастағы актердің бақытсыз некесі, өткенге сағыныш, жаңа өмірге қадам басқан әрекеттері туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Темплтонмен қиындық" – американдық телеантологиялық серия "Түйсік аймағының" 45-ші эпизоды. Басты рөлдерде Брайан Ахерн, Пиппа Скотт және Сидни Поллак ойнаған. Эпизод алғаш рет 1960 жылдың 9 желтоқсанында CBS телеарнасында көрсетілді.
"The Trouble with Templeton" is episode 45 of the American television anthology series The Twilight Zone starring Brian Aherne, Pippa Scott and Sydney Pollack. The episode originally aired on December 9, 1960 on CBS.
Сюжет
Бродвейдің қартайған актері Бут Темплтон үйінде, өзінен әлдеқайда жас әйелі Дористің бассейн жанындағы жиголомен әдемілеу тілдесіп жатқанын көріп отыр. Бут әйелімен қанағатқа жете алмағанын айтады және бірінші әйелі Лорамен өткен бақытты күндерін сағынып еске алады. Лораның үйленгеннен кейін жеті жыл өткен соң қайтыс болғанын есіне түсіреді. Бут жаңа пьесасының алғашқы репетициясына қатысу үшін кетеді, онда режиссер ауысқан екенін біледі. Жаңа режиссер Артур Уиллис тәжірибелі Бутқа ешқандай құрмет көрсетпейді және пьесаға деген адалдығына күмән келтіреді. Қысымға ұшырап, қатты бақытсыздыққа толы Бут сахна есігінен шығып, өзінің мансабының басындағы 30 жылға оралып қалғанын сезінеді. Сахнадағы жұмыскер оған әйелі Лораның бұрыштағы сымбатталған кафеде күтіп тұрғанын айтады. Ол Лораны өзінен жас жігіт Барнимен әдемілеу тілдесіп жатқан күйі табады. Лора Бутқа салқын қарайды, ал Бут ашуланып, Лораның желпуіш ретінде қолданатын сценарийін тартып алып, оған бірге өткен өмірін бағалауын өтінеді. Лора Буттың сөзін тыңдамай, Барнимен бірге оған күліп, ақырында Бутқа кетіп қалуын айтады. Ол кетіп бара жатқанда, кафедегілердің бәрі тоқтап, қынжылған күйде қарап тұрады, музыка тоқтайды, бөлме қараңғыланады. Бут театрға және қазіргі уақытқа қайта оралады. Лораның сценарийін жапырып, оның "Бут қайтып келгенде не істеу керек" деген пьесаға арналғанын байқайды. Бут өткен шаққа деген сағыныштан құтылуы үшін оның бұрынғы өмірінен келген көріністер оны мазақтамай, керісінше, оның үшін қойылым қойғанын түсінеді. Лора оны жақсы көргенін және оның өткенде қалуын қаламағанын түсінген Бут репетицияға оралып, өзінің позициясын нығайтады, пьесаның продюсерін жұмыстан шығарып, режиссер Уиллиске енді ешқандай құрметсіздікке төзбейтінін айтады. Өзіне лайық құрметті талап ететін көрнекті актер ретінде Бут жаңа болашақпен қазіргі уақытта бақытты өмір сүре бастайды.
Aging Broadway actor Booth Templeton is at home, watching his much younger wife, Doris, flirting with a gigolo by the pool. Booth notes that he hasn't achieved any contentment with his wife and reminisces about the happiness he had with his first wife, Laura, who died after seven years of marriage. Booth leaves to attend the first rehearsal of his new play, where he learns the director has been replaced. The new director, Arthur Willis, shows no respect for the experienced Booth and questions his commitment to the play. Pressured and desperately unhappy, Booth runs out the stage door and discovers he has been transported back 30 years to the early days of his career. A stagehand informs him that his wife, Laura, is waiting for him at the speakeasy around the corner. He finds her there, flirting with a much younger man, Barney. Laura is cavalier toward Booth, and in his frustration, he snatches a script Laura uses to fan herself and implores Laura to appreciate their life together. Laura rebuffs all Booth's attempts at conversation, laughing at him with Barney, and eventually she tells Booth to leave. As he does so, everyone in the speakeasy stops and looks on with slight sadness, the music stops, and the room grows dark. Booth runs back into the theater and the present. He fans himself with Laura's script, and notices that it is for a play titled What to Do When Booth Comes Back. Booth sees that ghosts from his past were not mocking him but actually had staged a performance for him in order to break him free from his paralyzing nostalgia and longing for the old days. Realizing that Laura loved him and didn’t want him to be stuck in the past, Booth returns to the rehearsal, asserts himself, dismisses the producer of the play and tells director Willis that he will no longer tolerate any invalidation. Commanding the respect that is his due as a distinguished actor, Booth begins to live happily in the present time with a new future.