Гюберт Вальтер: Англияның қазынашысы, әділет министрі және Кентербери архиепископы
Hubert Walter
Гюберт Уолтер – Англияның қазынашысы, лорд-канцлері, Кентербери архиепископы. XII ғасырлық саясаткер, тарихшылардың пікірінше, Англия тарихындағы ең көрнекті министрлердің бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
12 ғасырғы ағылшын канцлері, судьясы және Кентербери архиепискобы. Немец антропологы.
12th century English Chancellor, Justiciar, and Archbishop of Canterbury
the German anthropologist
Губерт Вальтер (шамамен 1160 – 13 шілде 1205) 12-ғасырдың соңы мен 13-ғасырдың басында Англияның бас судьясы, Кентербери архиепискобы және лорд-канцлер лауазымдарында ықпалды король кеңесшісі болды. Канцлер ретінде Вальтер канцлерлік кеңсесі шығарған барлық жарғылардың тізімін – «Жарғылар тізімін» жүргізуді бастады. Вальтер өмірінде және білімінде қасиеттілікпен ерекшеленбеді, бірақ тарихшылар оны ағылшын тарихындағы ең көрнекті мемлекеттік қайраткерлердің бірі деп санайды. Вальтер өзінің мансабының бастапқы кезеңіндегі табысына өзінің ағасы Ранулф де Гланвиллге қарызды, ол оған қазынашылық кеңсесінің клеркі болуға көмектесті. Вальтер Англия королі Генрих II-ге қаржылық басқарудан бөлек, дипломатиялық және сот салаларында да көп қызмет етті. Йорк архиепископтығына үміткерлігі сәтсіз аяқталғаннан кейін, Генрихтің ұлы Ричард I таққа отырғаннан кейін Вальтер тез арада Солсбери епископы болып сайланды. Вальтер Ричардты Үшінші крест жорығына сүйемелдеді және король Киелі жерден оралғанда Германияда тұтқындалғаннан кейін Ричардтың құнын төлеу ісінде басты рөл атқарды. Адал қызметі үшін Вальтер 1193 жылы Кентербери архиепископы болып тағайындалды. Сондай-ақ, ол 1198 жылға дейін Ричардтың судьясы қызметін атқарды, осы лауазымда Ричардтың Франциядағы соғыстарын қаржыландыру үшін қажетті қаражатты жинауға жауапты болды. Вальтер сот төрешілерінің алдын-ала құрылған жүйесіне негізделген жаңа жүйені құрды, онда әр жүздіктен төрттен асырмай рыцарь таңдалып, әділет таратуға жауапты болды. Ол сондай-ақ, өзінің ізашарының Кентерберидегі Христос шіркеуінің монастырына балама шіркеу құру туралы дауын қайта көтерді, бұл мәселе тек папа оған жоспардан бас тартуды бұйырғанда ғана шешілді. 1199 жылы Ричардтың қайтысынан кейін Вальтер Ричардтың інісі Джонның таққа отыруын қамтамасыз етуге көмектесті. Вальтер Джонға дипломат ретінде де қызмет етіп, Францияға бірнеше сапар жасады.
Hubert Walter (c. 1160 – c. yes – 13 July 1205) was an influential royal adviser in the late twelfth and early thirteenth centuries in the positions of Chief Justiciar of England, Archbishop of Canterbury, and Lord Chancellor. As chancellor, Walter began the keeping of the Charter Roll, a record of all charters issued by the chancery. Walter was not noted for his holiness in life or learning, but historians have judged him one of the most outstanding government ministers in English history. Walter owed his early advancement to his uncle Ranulf de Glanvill, who helped him become a clerk of the Exchequer. Walter served King Henry II of England in many ways, not just in financial administration, but also including diplomatic and judicial efforts. After an unsuccessful candidacy to the see of York, Walter was elected Bishop of Salisbury shortly after the accession of Henry's son [[Richard I of England. Walter accompanied Richard on the Third Crusade, and was one of the principals involved in raising Richard's ransom after the king was captured in Germany on his return from the Holy Land. As a reward for his faithful service, Walter was selected to become Archbishop of Canterbury in 1193. He also served as Richard's justiciar until 1198, in which role he was responsible for raising the money Richard needed to prosecute his wars in France. Walter set up a system that was the precursor for the modern justices of the peace, based on selecting four knights in each hundred to administer justice. He also revived his predecessor's dispute over setting up a church to rival Christ Church Priory in Canterbury, which was only settled when the pope ordered him to abandon the plan. Following Richard's death in 1199, Walter helped assure the elevation of Richard's brother John to the throne. Walter also served John as a diplomat, undertaking several missions to France.
Ерте өмір
Хуберт Вальтер Гервей Вальтер мен оның әйелі Мод де Валойннің ұлы болды. Гланвилл Генрих II-нің бас судьясы болды және Мод де Валойннің әпкесі Бертаға үйленді. Кіші ағасы Осберт патшалық сот судьясы болды және 1206 жылы қайтыс болды. Роджер, Хамо (немесе Хамон) және Бартоломей тек харталарға куә ретінде кездеседі. Уолтердің отбасы Норфолк графтығындағы Вест-Дерехамнан шыққан, және Уолтер сол жерде туған болуы мүмкін. Уолтер алғаш рет 1178 жылы дабылған хартада Гланвиллдің үйінде айтылады, бірақ ол 1180 жылы дабылған болуы да мүмкін. Оның ағасы Теобальд та оның ағасының үйінде қызмет етті. Уолтердің әпкесі мен ағасына деген алғысы Уолтердің Дерехамдағы монастырының негізін қалау хартасында көрсетілген, онда ол негізді "бізді бағындырған Ранулф Гланвилл мен оның әйелі Бертаның рухтары үшін" дұға етуді сұрайды. Бұрынғы тарихшылар Уолтердің Болоньяда құқық білімін алғанын айтқан, себебі оның аты Болоньядағы монастырдағы естелік тізімінде болған, онда ағылшын студенттері тұрған. Заманауи тарихшылар бұл пікірді жоққа шығарды, өйткені тізімде студенттер ғана емес, меценаттар да бар; басқа да дәлелдер Уолтердің латын тілін нашар білгенін және өзін білімді адам деп санамағанын көрсетеді. Дегенмен, бұл оның сауатсыз екенін білдірмейді, тек ол «кітап оқымаған» немесе университетте білім алмағанын білдіреді. Оның замандасы, ортағасырлық жазушы Джеральд Уэльский Уолтер туралы «Казна Уолтердің мектебі болды» деген. 1186 жылдың қыркүйек айында Уолтер Йорк архиепископы лауазымына үміткер болды, бірақ жеңіліске ұшырады. Сондай-ақ, құжаттар Уолтердің Йорк диоцезінің басқаруында белсенді болғанын көрсетеді. Ол Йоркқа басшылық еткен кезде, 1188 жылы Норфолк графтығындағы Вест-Дерехамда сатып алынған жерде канондықтар үйінің негізін қалады. Оның ағасы мен басқа да отбасы мүшелері Премонстраттар орденін жақтады, және бұл Вест-Дерехам аббаттығы Норфолк графтығындағы отбасылық жерлерге жақын орналасқан. 1187 жылы Уолтер Гланвиллмен және Генрих II патшасымен бірге Кентербери архиепископы, Форд Балдуины мен собор монахтары арасындағы дауды таратуға тырысты. Олардың күш-жігері сәтсіз аяқталды, және 1189 жылдың басында Уолтер қайтадан дауға тартылды. Дау Балдуиннің Кентербери қаласының сыртында Әулие Томас Бекетке арналған шіркеу салуға тырысуына байланысты болды. Жоспарда шіркеуді монахтар емес, канондықтармен қамтамасыз ету көзделген, бұл Кентербери соборының монахтары архиепископты сайлау құқығынан айырылуы мүмкін деген қорқынышқа себеп болды. 1189 жылғы әрекет Балдуиннің Кентербериге жақын жерді монахтарға қауіпсіз болатын Ламбетке ауыстыруымен шешілді.
Hubert Walter was the son of Hervey Walter and his wife Maud de Valoignes, one of the daughters (and co heiresses) of Theobald de Valoignes, who was lord of Parham in Suffolk. Glanvill was the chief justiciar for Henry II; and was married to Maud de Valoignes' sister, Bertha. A younger brother, Osbert, became a royal justice and died in 1206. Roger, Hamo (or Hamon) and Bartholomew only appear as witnesses to charters. Walter's family was from West Dereham in Norfolk, which is probably where Walter was born. Walter first appears in Glanvill's household in a charter that has been dated to 1178, although as it is undated it may have been written as late as 1180. His brother Theobald also served in their uncle's household. Walter's gratitude towards his aunt and uncle is shown in the foundation charter of Walter's monastery in Dereham, where he asks the foundation to pray for the "souls of Ranulf Glanvill and Bertha his wife, who nourished us". Earlier historians asserted that Walter studied law at Bologna, based on his name appearing in a list of those to be commemorated at a monastery in Bologna in which English students lodged. Modern historians have discounted this, as the list also includes benefactors, not just students; other evidence points to the fact that Walter had a poor grasp of Latin, and did not consider himself to be a learned man. However, this did not mean that he was illiterate, merely that he was not "book learned", or educated at a university. His contemporary, the medieval writer Gerald of Wales said of Walter that the Exchequer was his school. Walter was also an unsuccessful candidate to become Archbishop of York in September 1186. Documents also show that Walter was active in the administration of the diocese of York. At the same time he was administering York, Walter founded a Premonstratensian house of canons on purchased property at West Dereham, Norfolk in 1188. His uncle and other family members had favoured the Premonstratensian Order, and this West Dereham Abbey was located near the family lands in Norfolk. In 1187 Walter, along with Glanvill and King Henry II, attempted to mediate a dispute between the Archbishop of Canterbury, Baldwin of Forde, and the monks of the cathedral chapter. Their efforts were fruitless, and Walter was later drawn back into the dispute, in early 1189 and again as archbishop. The dispute centred on the attempt by Baldwin to build a church dedicated to Saint Thomas Becket, just outside the town of Canterbury. The plan was to staff the church with canons instead of monks, which the monks of Canterbury's cathedral chapter feared was an attempt to take away the cathedral chapter's right to elect the archbishop. The attempt in 1189 was settled by Baldwin giving up the site near Canterbury for one further away at Lambeth, which was less threatening to the monks.
Епископ және архиепископ
1189 жылы Генрих патша қайтыс болғаннан кейін, жаңа патша Ричард I Уолтерді Солсбери епископы етіп тағайындады; сайлау 1189 жылдың 15 қыркүйегінде Пайпвеллде өтті, ал 1189 жылдың 22 қазанында Вестминстерде киеленді. Осы кеңесте Винчестер епископына Годфри де Люси, Лондон епископына Ричард ФитцНил, ал Эли епископына Уильям Лонгшамп сайланды. Мұндай көптеген жаңа епископтардың тағайындалуы, жаңа патшаның әкесінің епархияларды бос қалдырып, кірістерін сақтап қалу әдетінен бас тартқандығын көрсетуі мүмкін. Шамамен сол кезде Гланвилл сот төрешілігінен қуылды немесе өзі отставкаға шықты, бірақ дереккөздер нақты айтпайды. Уолтердің ағасы билігін жоғалтса да, ол епископтыққа көтерілуі мүмкін, себебі Ричардтың заңды емес жартылай бауыры Джеффриді Йорк епископы етіп тағайындауға байланысты саяси тартыстар болды, ал Уолтер бастапқыда оған қарсы болған. Епископтық атақ, Уолтердің Джеффридің сайлануына қарсылығын қайтарып алуы үшін сыйлық немесе пара болып табылуы мүмкін. Тағайындалғаннан кейін көп ұзамай, Уолтер патшамен бірге Үшінші крест жорығына қатысты, тікелей корольден бұрын Марсельден Киелі жерге аттанды. Бұл топ 1190 жылдың тамызында Марсельден шығып, екі айдан кейін Акраға жетті. Крест жорығы кезінде ол өзге крестшілер тарапынан мақталып, Ричардтың Саладинмен бейбіт келісімге қол қоюдағы бас келіссөзшісі болды. Саладинмен келісімге қол қойылғаннан кейін, Уолтер Иерусалимге кірген алғашқы паломниктердің бірі болды. Кейіннен Уолтер Ричардтың Палестинадан кеткеннен кейін ағылшын әскерін Англияға қайтарды, бірақ Сицилияда патшаның тұтқындалғанын естіп, Германияға бұрылды. Уолтер Англияға оралғаннан кейін көп ұзамай, ол Кантербери архиепископы болып сайланды және 1193 жылдың 29 мамырында кафедраға ауыстырылды. Архиепископтыққа тағайындалғанда епископтармен кеңес жүргізілмеді, олар әдетте жаңа архиепископты шешуге құқылы болған. Ол өзінің архиепископтық билігінің символы – паллийді Папа III Селестиннен алды және 1193 жылдың 7 қарашасында Кантербериде салтанатты түрде таққа отырды.
After the death of King Henry in 1189, the new King Richard I appointed Walter Bishop of Salisbury; the election took place on 15 September 1189 at Pipewell, with the consecration on 22 October 1189 at Westminster. Also elected to bishoprics at this council were Godfrey de Lucy to the see of Winchester, Richard FitzNeal to the see of London, and William Longchamp to the see of Ely. The elevation of so many new bishops was probably meant to signal the new king's break with his father's habit of keeping bishoprics empty to retain the revenues of the sees. At about the same time Glanvill was either forced out of his justiciarship or resigned, but the sources are unclear. Walter was probably elevated to a bishopric even though his uncle had lost some of his power because of political manoeuvring over the elevation of King Richard's illegitimate half brother Geoffrey to the see of York, which Walter had at first opposed. The bishopric was either a reward or a bribe for Walter's withdrawal of his objections to Geoffrey's election. Soon after his appointment, Walter accompanied the king on the Third Crusade, going ahead of the king directly from Marseille to the Holy Land in a group that included Baldwin of Forde, Archbishop of Canterbury, and Ranulf de Glanvill. The group left Marseille in August 1190, and arrived at Acre two months later. While on crusade, he was praised by his fellow crusaders, and acted as Richard's principal negotiator with Saladin for a peace treaty. After the conclusion of the treaty with Saladin, Walter was in the first band of pilgrims that entered Jerusalem. Walter subsequently led the English army back to England after Richard's departure from Palestine, but in Sicily he heard of the king's capture, and diverted to Germany. and soon after Walter's return to England, he was duly elected archbishop of Canterbury, having been translated to the see on 29 May 1193. He was chosen as archbishop without consultation from the bishops, who normally claimed the right to help decide the new archbishop. He received his pallium, the symbol of his archiepiscopal authority, from Pope Celestine III and was ceremonially enthroned at Canterbury on 7 November 1193.
Соттау
Ричард босатылғаннан кейін Англияда аз уақыт болды, оның орнына Франция королі Филипп II-ге қарсы соғысқа ден қойды, бұл Филипптің Ричардтың континенттегі иеліктерін басып алу әрекеттерімен басталды. Ричард Вальтерді 25 желтоқсанға жуық 1193 жылы бас сот судьясы етіп тағайындады. Вальтер Англияда қалды, корольдің соғыстары үшін ақша жинады және корольдіктің басқаруын қадағалады. Ұдайы соғыстар Вальтерді салық салу арқылы ақша жинаудың жаңа жолдарын табуға мәжбүр етті. Вальтер сонымен қатар корольдік судьяларды таңдауға жауапты болды, оның көптеген таңдаулары архиепископпен байланысты болды немесе бұрын корольдік басқаруда онымен жұмыс істеген адамдар еді. Ричард Англиядан кеткендіктен, Вальтер сот судьясы ретінде өз алдыңғыларынан гөрі көп билікке ие болды. Вальтерге тек Ричардтың ақшалық қажеттіліктерін қанағаттандыру қажет еді. Архиепископ лауазымымен бірге Вальтер Ланфранк заманынан бері Англияда көрілмеген билікке ие болды. Вальтердің сот судьясы ретінде жасаған алғашқы істерінің бірі 1194 жылдың ақпанында Ричардтың кіші інісі Джонның феодалдық ісіне төрағалық ету болды. Ричард тұтқыннан босатылғаннан кейін, Джон көтеріліс бастауға ниеттеніп, өз қамалдарын қорғануға дайындады. Оның дайындыққа бұйрық берген хаттары ұсталып, Джон өз жерінен айырылды. Джон мойынсұнуға ниет білдірмегенде Вальтер Вестминстерде шіркеу кеңесін шақырып, Джон мойынсұнбаса, қауымнан шығарып тастауды ұсынды. Джон мойынсұнудан бас тартты және қауымнан шығарылды. Көтерілісті жеңу үшін Вальтер Марлборо қамалына өзі қоршау салды. Вальтер өзінің інісі Теобальдты Ланкастерде осындай іс-әрекеттерге жұмылдырды және оны Ланкастер шерифінің лауазымымен марапаттады. 1194 жылдың мамырында Джон Ричардпен татуласып, оның құрметіне ие болды, бірақ оның жерлерін қайтару 1195 жылдың соңына дейін болған жоқ. Вальтердің басты әкімшілік шаралары 1194 және 1198 жылдардағы көшпелі судьяларға берген нұсқаулары, 1195 жылғы жарлығы, корольдікте тәртіпті арттыруға жасалған әрекет және 1198 жылғы жер салығын бағалау жоспары болды. 1194 жылы судьяларға әр округ сотында төрт сот төрешісін сайлауды қамтамасыз ету туралы бұйрық берілді. Корольдің өтініштерін сақтау немесе тіркеу корольдік кеңсе қызметкерлерінің міндеті болды, бұрын бұл шерифтің міндеті еді. Қазылар алқасы төрт рыцарьдан тұратын комитетпен, сондай-ақ округ сотымен сайланды. Коронерлер мен констебльдердің енгізілуі шерифтердің рөлін өзгертуге және корольдік басқаруда олардың маңыздылығын азайтуға әкелді. Ричардтың құны үшін арнайы қазыналық қор құру туралы шешімге қатыспаса да, Вальтер екі адамды тағайындады, олар Англияның солтүстігіндегі Хью Бардульф және оңтүстігіндегі Сент-Мер-Эглизе Уильям еді. Оның "эйр" туралы нұсқаулары ағылшын тарихында сақталған алғашқылардың бірі болып табылады. Оның сот судьялығы кезінде қазынашылықтың сот функциясы таза қаржылық аспектілерден бөлініп кетті. Ол сондай-ақ еврей қарызгерлерінің ақша беруіне тәртіп енгізуге тырысты және патшаның лауазымды адамдары еврей ақша беру ісіндегі екі тараптың да алаяқтықпен күресуге тырысқан жүйені ұйымдастырды. Ол барлық жарғылардың, хаттардың, патенттердің және айыппұлдардың немесе король сотында жасалған келісімдердің мұрағаттық көшірмелерін сақтау әдетінің бастаушысы болды. "Айыппұлдың аяғы" деп аталған алғашқы жазбаға мынадай сөздер жазылған: "Бұл хан сарайында үш қолжазба түрінде жасалған алғашқы қолжазба, Кентерберийдің әміршілігі мен патшаның басқа барондарының бұйрығына сәйкес, осы нысан арқылы қазынаға тапсырылатын жазба жасалуы мүмкін". Келісім Вальтердің інісі Теобальдқа қатысты, ол талапкер еді. Бұрыннан осындай жазбалар болған, мысалы 1166 жылы Генрих II Кларендон конституциясының үшінші данасын патшалық архивтерде сақтауды бұйырған, сондай-ақ англосаксондық әкімшілік түрлері де болған. 1195 жылы Вальтер әр жүзден төрт ер адамды бейбітшіліктің сақтаушысы ретінде тағайындайтын жарлық шығарды, бұл бейбітшілік судьясы лауазымының алғашқысы болды. Оның саяси өмірде алғаш рет пайда болған рыцарьларды қолдануы - бұл осы таптың көтерілуінің алғашқы белгісі, олар кейіннен Парламент мүшелері немесе бейбітшілік судьялары ретінде ағылшын үкіметінің негізгі тірегі болды. 1198 жылы Вальтер әрбір өңделетін жерге 5 шиллинг мөлшерінде карукаж немесе арақ салығын талап етті. Алайда, бағалау кезінде қиындықтар туындады, сондықтан судья оларды әрбір жүзде ант берген қазылар арқылы жасауды бұйырды. Бұл қазылар сайланған болуы мүмкін. Уэльспен келіссөздер 1195 жылы ағылшын лордтары Роджер Мортимер мен Уильям де Бриуз Уэльс аумағына енгеннен кейін басталды, бұл Уэльс лорды Рис ап Груффидтің шекарадан өтуі мүмкін деген алаңдаушылықты тудырды. 1196 жылы Вальтер Уильям Фитц Осберн бастаған Лондондағы халық көтерілісін жедел бастырып тастады. Фитц Осберн Лондондағы кедей тұрғындардың наразылығын пайдаланған шешен болды. Оның шешендігі Лондонда тәртіпсіздікке әкелді, ол Вальтердің бұйрығымен ұсталды және дарға асылды.
After Richard was freed, he spent little time in England, instead concentrating on the war with King Philip II of France, which began with Philip's attempts to acquire Richard's possessions on the continent. Richard made Walter Chief Justiciar about 25 December 1193. Walter remained in England, raising money for the king's wars and overseeing the administration of the kingdom. The constant warfare forced Walter to find new means of raising money through taxation. Walter was also responsible for choosing royal justices, and many of his choices were connected with, or had previously worked with, the archbishop in the royal administration. Because of Richard's absence from England, Walter was able to exercise more authority as justiciar than any of his predecessors. All that Walter needed to do was keep Richard's monetary needs satisfied. Combined with Walter's position as archbishop, Walter wielded a power unseen in England since the days of Lanfranc. One of Walter's first acts as justiciar was in February 1194, when he presided over a feudal judgement of John, Richard's younger brother. After Richard's release from captivity, John, intending to begin a rebellion, had prepared his castles for defence. His letters ordering the preparations were intercepted and John was deprived of his lands. When John showed no signs of submitting, Walter called an ecclesiastical council at Westminster for the purposes of excommunicating John unless he submitted. John refused to submit, and was excommunicated. To defeat the rebellion, Walter was required to lay siege to Marlborough Castle himself. Walter employed his brother Theobald in similar actions in Lancaster, and rewarded him with the office of sheriff of Lancaster. Eventually in May 1194, John made peace with Richard, and was restored to favour, although the restoration of his lands did not occur until late in 1195. Walter's chief administrative measures were his instructions to the itinerant justices of 1194 and 1198, his ordinance of 1195, an attempt to increase order in the kingdom, and his plan of 1198 for the assessment of a land tax. In 1194 the justices were ordered by a document now known as the Articles of Eyre to secure the election of four coroners by each county court. The coroners were to keep, or register, royal pleas, which had previously been a duty of the sheriff. The juries were to be chosen by a committee of four knights, also elected by the county court. This introduction of coroners and constables eventually led to a change in the role of sheriffs, and a lessening of their importance in royal administration. Although he probably did not take part in the decision to set up a special exchequer for the collection of Richard's ransom, Walter did appoint the two escheators, who were Hugh Bardulf in the north of England and William of Sainte Mère Eglise in the south. His instructions for the eyre, are the first that survive in English history. It was during his tenure of the justiciarship that the judicial role of the Exchequer became separated from the purely financial aspects. He also worked to introduce order into the lending of money by Jewish moneylenders, and organised a system where the royal officials worked to combat fraud by both parties in the business of Jewish money lending. Walter was probably the originator of the custom of keeping an archival copy of all charters, letters, patents and feet of fines, or record of agreements reached in the royal courts, in the chancery. The first recorded "foot of the fine" is endorsed with the statement "This is the first chirograph that was made in the king's court in the form of three chirographs, according to the command of his lordship of Canterbury and other barons of the king, to the end that by this form a record can be made to be passed on to the treasurer to put in the treasury." The agreement concerns Walter's brother Theobald, who was the plaintiff. efn|There were precedents for such recording, as in 1166, King Henry II had ordered a third copy of the Constitutions of Clarendon be saved in the royal archives, and there were also Anglo Saxon administrative precursors. In 1195 Walter issued an ordinance by which four knights were appointed in every hundred to act as guardians of the peace, a precursor to the office of Justice of the Peace. His use of the knights, who appear for the first time in political life, is the first sign of the rise of this class who, either as Members of Parliament (MPs) or justices of the peace, later became the mainstay of English government. In 1198, Walter requested a carucage, or plough tax, of five shillings on every plough land, or carucate, under cultivation. However, difficulties arose over the assessments, so the justiciar ordered them to be made by a sworn jury in every hundred. It is likely that those jurors were elected. Talks with the Welsh began after the English lords Roger Mortimer and William de Briouze expanded into Welsh territory in 1195, causing a concern that the Welsh lord Rhys ap Gruffydd would strike back across the border. In 1196, Walter quickly suppressed a popular uprising in London led by William Fitz Osbern. FitzOsbern was an orator who harnessed the discontent of the poor residents of London against high taxes. His oratory provoked a riot in London, and he was apprehended and hanged on Walter's orders.
Дін істері және отставка
Вальтер 1195 жылдан 1198 жылға дейін папа Селестин III-тен легат өкілеттігін алды, бұл оған Англия шіркеуінде папаның толық өкілеттігімен әрекет етуге мүмкіндік берді. Вальтер шіркеулік бұзушылықтарды белсенді түрде тергеді және бірнеше абаттарды, соның ішінде 1195 жылы Торни аббаттығының Робертін және Йорк архиепископының провинциясындағы Сент-Мэри аббаттығының абатшасын қызметтен шеттетуге жеткізді. Вустердегі монастырь соборында ол Генрих де Саллидің қайтысы мен Джон Котанцтың сайлануы арасындағы монахтарды тәртіпке келтірді, өйткені ол провинцияның архиепископы ретінде мұндай құқыққа ие болды. Өзінің епархиясында ол қалаларға базарлар мен жәрмеңкелер ұсынды, Шрусбериде монета соғу құқығын алды және архиепархияға жоғалған жерлер мен мүліктерді қайтару үшін жұмыс істеді. Ол өзінің ізашары Фордтық Балдуиннің Кентербериде дінге қатыспайтын, секулярлық шіркеу құру жоспарын қайта жаңғыртты. Ол жаңа негіздің канондары архиепископтық сайлауда дауыс беруге құқықсыз болады және әулие Томас Беккеттің денесі жаңа шіркеуге көшірілмейді деп уәде берді, бірақ оның соборлық тарапындағы монахтар күдікпен қарады және папалыққа шағым түсірді. Фордтық Балдуиннің кезіндегі дау қайтадан жанданды, папалық монахтарды, ал король архиепископты қолдады. Ақырында, папа Иннокентий III монахтардың пайдасына шешім шығарды және Вальтерге салынған құрылысты бұзуды бұйырды. Архиепископ шіркеулік кеңестер өткізді, соның ішінде 1195 жылы Йорк қаласында өткен кеңесте дін қызметкерлерінің ондықтарын толық мөлшерде, "ешқандай жеңілдіксіз" жинауы керек деген заң қабылданды. 1200 жылы Лондонда тағы бір кеңес өткізіліп, діни қызметкерлердің саны мен құрамына қатысты заңдар қабылданды, сондай-ақ дін қызметкерлері әуе дұға оқығанда анық сөйлеуі керек және сөйлеу жылдамдығын өзгертуге болмайды деп шешім қабылданды. Папаның өтініші бойынша Вальтер Гилберт Семпрингхэм мен Вульфстан Ворстердің қасиеттіліктері туралы тергеу жүргізді. Вальтер Уэльстің Джеральдты Уэльстегі Сент-Дэвид шіркеуінің епископы етіп сайлауға келіспеді және Джеральд пен басқалардың Сент-Дэвид шіркеуін архиепископтық мәртебеге көтеру әрекеттеріне қарсы тұрды. Ричардтың билігінің соңғы кезеңінде Вальтерге қысым күшейді. Оның шіркеулік және мемлекеттік міндеттері арасындағы қайшылықтар оны екі тараптан да сынға ұшыратты. Алайда, ортағасырлық дереккөздердің кейбіреулерінде ол корольдің күштеп қызметтен шеттетуге мәжбүр болғаны айтылады.
Walter held a legateship from Pope Celestine III from 1195 to 1198, which enabled him to act with the pope's delegated authority within the English Church. Walter actively investigated ecclesiastical misconduct, and deposed several abbots, including Robert of Thorney Abbey in 1195 and an abbot of St Mary's in the province of the Archbishop of York. At the monastic cathedral of Worcester, he disciplined the monks between the death of Henry de Sully and the election of John of Coutances, as was his right as the archbishop of the province. In his own diocese, he granted markets and fairs to towns, was granted the privilege of minting coins at Shrewsbury, and worked to recover lands and manors that had been lost to the archdiocese. Walter revived the scheme of his predecessor, Baldwin of Forde, to found a church in Canterbury that would be secular and not monastic. He promised that the new foundation's canons would not be allowed to vote in archiepiscopal elections nor would the body of Saint Thomas Becket ever be moved to the new church, but the monks of his cathedral chapter were suspicious and appealed to the papacy. The dispute from the time of Baldwin of Forde flared up again, with the papacy supporting the monks and the king supporting the archbishop. Finally, Pope Innocent III ruled for the monks and ordered Walter to destroy what had been built. The archbishop held ecclesiastical councils, including one at York in 1195 that legislated that the clergy should collect their tithes in full, " without any reduction". Another council was held at London in 1200 to legislate the size and composition of clerical retinues, and also ruled that the clergy, when saying Mass, should speak clearly and not speed up or slow down their speech. At the request of the papacy, Walter also led inquiries into the canonisations of Gilbert of Sempringham and Wulfstan of Worcester. Walter refused to acquiesce in the election of Gerald of Wales to the see of St David's in Wales and opposed the efforts of Gerald and others to elevate St David's to an archbishopric. In the later part of Richard's reign, the pressures mounted on Walter. Conflicts between his ecclesiastical duties and his government duties made him the target of criticism from both sides. Some medieval sources, however, stated that he was forced out of office by the king.
Джонның тұсында
1219 жылдан кейін жазылған Уильям Маршалдың өмірнамасы бойынша, ең бай және ықпалды барондардың бірі Уильям Маршалға Ричардтың қайтыс болғаны туралы хабар жеткенде, ол Уолтермен ақылдасып, келесі патшалық таққа кімді отырғызу керектігін талқылады. Маршалдың таңдауы Джон болды, бірақ Уолтер бастапқыда Джонның жас туысы Артур Бриттанияны қолдауға бейімделді. Маршалл ересек Джонды талап еткенде, өмірбаяндағы автор Уолтердің: «Олай болсын, - деді архиепископ, - бірақ менің сөзімді жадыңа сақта, Маршал, өміріңде бұдан асқан өкінішке қабаттанасың» деген жауабы келтірілген. Бұл, әрине, Джонның кейінгі әрекеттеріне байланысты, өмірбаяндағы кейінірек қосылған пікір. 1199 жылдың 27 мамырында Уолтер Джонды таққа отырғызып, соңғы рет халықтың патшаны сайлауы туралы теорияны жариялаған деп есептеледі. Алайда, бұл оқиға тек Мэтью Паристің жазбаларында ғана кездеседі. Уолтер сөз сөйлегені анық болғанымен, оның нақты мазмұны белгісіз. Джон таққа отырған күні Уолтерді лорд-канцлер етіп тағайындады. Джонның өмірбаянын жазған тарихшы У. Л. Уоррен Уолтер туралы: «Патшалық биліктің барлық қыр-сырын білген адам болған, тіпті қарт жасында да жаңа мәселелерді шешу үшін ой-қиялынан шығатын ұсыныстарға толы еді» дейді. Уолтердің алғашқы ұсыныстарының бірі – жарғыларды растау үшін алынатын төлемді 9 фунт пен 5 шиллингтен 18 шиллинг пен 4 пенске дейін төмендету болды. Бұл шарамен бірге, корольдік сотта Джон патшаның растауысыз ешқандай жарғы қабылданбауы керек деген талап қойылды. Бұл жалған жарғылардың жасалуын азайтты және үкімет шығарған және бекіткен барлық жарғылардың әкімшілік тізімі болған Жарғылар тізімінің құрылуына әкелді. Уолтер сонымен қатар басқа корольдік хаттардың көшірмелерін «Жалпы тізім» және «Патенттік тізім» деп аталатын кітаптарда сақтауға жауапты болды. Сонымен қатар, Уолтер жергілікті басқаруда жаңашылдықтарды жалғастырды, өйткені округтік соттарда ауызша куәліктерді тексеру үшін пайдаланылатын округтік сот жазбалары 1202 және 1203 жылдар аралығында, Уолтердің канцлерлік қызметі кезінде пайда болды. Вальтерді дипломатиялық миссияларға жіберуден басқа, Джон патша 1202 жылдың 20 шілдесінде Рочестер қамалының күзетін Уолтерге тапсырды, бірақ Уолтер 1200 жылдан бастап Рочестер қаласының салықтары мен алымдарын қазынаға есептеп отырғандықтан, ол 1202 жылға дейін қаланы иеленген болуы мүмкін. Джон сонымен қатар архиепископтың монета соғу құқығын растады, ол Уолтер 1205 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. Джонның тұсында Уолтер шіркеу істерінде де белсенді болып, 1200 жылдың қыркүйегінде Лондонда провинциялық шіркеу кеңесін өткізді. Бұл кеңес 14 канон немесе жарлық қабылдады, олар доктриналық мәселелер, қаржылық істер және дін қызметкерлерінің міндеттері сияқты көптеген мәселелерді қамтыды. Ол 1179 жылғы үшінші Латеран кеңесінің жарлықтарын қоса алғанда, бұрынғы шіркеу жарлықтарына көп сіңірді. Сонымен қатар, Уолтер 1200 жылы папа Иннокентий III-ке жүгініп, цистерциандармен корольдік дауға байланысты папа мен корольдің арасында делдалдық жасады. Уолтердің делдалдығы даудың шиеленісуіне жол бермеді және папаның цистерциандарға жасаған қатерлері үшін корольге санкциялар салуынан сақтады. 1200 жылы Кентербери архиепископиясының шіркеу сотының жазбалары жазыла бастады, бірақ 1205 жылы Уолтер қайтыс болғаннан кейін жазбалар 14 ғасырға дейін сиреп қалды.
According to the Life of William Marshal, which dates to soon after 1219, when word reached William Marshal, one of the richest and most influential barons, that Richard was dead, he consulted with Walter and discussed whom to support as the next king. Marshal's choice was John, but Walter initially leaned towards John's young nephew Arthur of Brittany. When Marshall was insistent on John, who was an adult, the author of the Life has Walter say in reply " 'So be it then,' said the archbishop, 'but mark my words, Marshal, you will never regret anything in your life as much as this.'" This is almost certainly a retrospective comment that has been inserted into the biography, however, based on John's later behaviour. On 27 May 1199 Walter crowned John, supposedly making a speech that promulgated, for the last time, the theory of a king's election by the people. This story is only contained in the writings of Matthew Paris, however, and although it seems certain that Walter made a speech, it is not certain what the exact contents were. On his coronation day, John appointed Walter Lord Chancellor. W. L. Warren, historian and author of a biography of John, says of Walter that "No one living had a firmer grasp of the intricacies of royal government, yet even in old age his mind was adaptable and fecund with suggestions for coping with new problems." One of Walter's first suggestions was to lower the fees for having charters confirmed, from nine pounds and five shillings to eighteen shillings and four pence. Accompanying this measure was a requirement that no charter would be accepted in a king's court without having been confirmed by King John. Not only did this reduce forgeries, it led to the establishment of the Charter Roll, an administrative copy of all charters issued and confirmed by the government. Walter was also responsible for the keeping of copies of other royal letters in the Close Rolls and the Patent Rolls. Walter also continued to innovate in local government, as the earliest record of the coroner's rolls, or county records, being used to cross check oral testimony in the county courts date from 1202 and 1203, during Walter's chancellorship. Besides sending Walter on diplomatic missions, King John gave Walter custody of Rochester Castle on 20 July 1202, but as Walter was already accounting for the taxes and fees of the city of Rochester to the Exchequer in 1200, it is possible that he held the castle before 1202. John also upheld the right of the archbishop to mint coins, which Walter held until his death in 1205. Under John, Walter continued to be active in ecclesiastical affairs, and in September 1200 held a provincial church council at London. This council set forth 14 canons, or decrees, which dealt with a number of subjects, including doctrinal concerns, financial affairs, and the duties of the clergy. It drew heavily on earlier church decrees, including those of the Third Lateran Council of 1179. Walter also interceded with Pope Innocent III in 1200, mediating between the pope and the king over a royal dispute with the Cistercians. Walter's intercession prevented the dispute from escalating, and kept the pope from imposing sanctions on the king for his threats to the Cistercians. It was in 1200 that the church court records of the archdiocese of Canterbury began to be recorded and kept, although after Walter's death in 1205 the records become sparse until the 14th century.
Өлім және мұра
Вальтер 1205 жылғы 13 шілдеде арқасындағы септикалық карбункулдан қайтыс болды. Ауруының созылған сипаты монахтармен келісуге мүмкіндік берді. Орта ғасырлық жылнамашы Когжесхоллдық Ральф оның өлімін төрт күнге созылғанын айтты және ол монахтарға киім, зергерлік бұйымдар мен ғибадатхана жиһаздарын сыйлағанын, бірақ король Джон Вальтер қайтыс болғаннан кейін оларды тәркілегенін хабарлады. Ол Кентербери соборындағы Троица капелласында Томас Беккеттің қасына жерленді, оның қабірі бүгінге дейін сақталған. Қабір Троица капелласындағы ең көрнекті жерде орналасқан, ал Вальтер 1170 жылдардан бері Бекеттің қабірінен басқа барлық қабірлер Бекет қабіріне назар аудару үшін басқа жерге көшірілгеннен кейін онда жерленген алғашқы архиепископ болды. Ол 14 ғасырға дейін сол жерде жерленген жалғыз дін қызметкері болды. Кентербери архиепископтарының «Англияның бірінші приматы» атауын қолдануы Вальтердің архиепископтық кезеңімен байланысты. Орта ғасырлық жылнамашы Мэтью Париж Вальтердің өлімі туралы естіген король Джонның «Енді бірінші рет мен Англияның королімін!» деп айқайлағанын айтады. Бұл оқиға қызықты болғанымен, ол нақты емес. 1200 жылғы Рождество тойы туралы Роджер Вендовердің баяндамасы көбірек сенімді. Роджердің сөзіне қарағанда, Вальтер Рождестволық тойға келгендерге киім таратқан, бұл король Джонды ашуландырған. Жылнамашы корольдің «өзін корольмен теңестіргісі келді» деді. Ричард І-нің өмірбаянын жазған тарихшы Джон Гиллингемнің айтуынша, Вальтер «Англия тарихындағы ең көрнекті мемлекеттік қайраткерлердің бірі» болғанымен, қасиетті адам болған жоқ. Сол замандағы және кейін қасиетті деп жарияланған Линкольнның Хью Вальтерді жиі айыптамағаны үшін Құдайдан кешірім сұрады. Джеймс Холт және басқалардың зерттеулері Ричардтың мемлекеттік шешімдерге тығырықсыз қатысқанын және бұл король мен оның министрлері арасындағы серіктестік болғанын көрсетті. Дегенмен Вальтер үкіметте жаңашыл болды. Вальтер Ричардтың інісі Джонның қолдауын алды, және Джонның билігінде Вальтердің көптеген әкімшілік реформалары жүзеге асты, бірақ жаңалықтардың артында корольдік бастама қаншалықты болғаны Джонның үкімет және басқаруға деген қызығушылығын ескере отырып белгісіз. Вальтер білімі жетіспегендігі үшін мысқылға түсті, және Уэльс шешені Джеральдтың жазған әңгімелерінің нысаны болды. Вальтердің тілектестері оның «орташа сауатты» екенін айта алды. Вальтер Болоньяда білім алған бірнеше канондық заңгерлерді, соның ішінде Джон Тайнемут, Саймон Саутвелл және Онориус Кентті жұмысқа алды. Ол сонымен қатар Вальтердің өсиетін орындаған Дерехамдық Элиас сәулетшісін де жалдады. Элиас Вальтердің қайтысынан кейін Салсбери соборын салған сәулетші ретінде танымал. Вальтердің тағы бір қызметкері - Пётр Блуа, ол Вальтер мен оның ізашарының латын тіліндегі хатшысы болды. Оның сыртқы келбеті туралы көп мәлімет жоқ, бірақ Уэльс шешені Джеральд оны биік және әдемі деп сипаттады. Джеральд оның зиялылығы мен шешендігін де жоғары бағалады. У. Л. Уорреннің пікірінше, Вальтер немесе Джеффри Фитц Питер, Ранулф Гланвиллдің орнына, ағылшын заңдары мен конституциялары туралы заңдық трактат «Tractatus de legibus et consuetudinibus regni Angliae» авторы болуы мүмкін. Краймс Гланвилл автор емес деп келіседі және Вальтер автор болғаны мүмкін деп санайды, бірақ ол сенімді бола алмады. Егер ол автор болса, онда ол Краймстің «Генрих ІІ үкіметінің ұлы әдеби ескерткіші» деп атаған шығарманы жазған. Алайда Вальтердің өмірбаянын жазған қазіргі екі зерттеуші де оның «Трактаттың» авторы емес деп санайды, және тарихшы Ральф Тернер олармен келіседі. Тарихшы Майкл Кланчи Вальтер туралы былай дейді: «Документтердің көбеюі еуропалық және үздіксіз құбылыс болды, бірақ егер Англияда бұл бір адаммен байланысты болса, ол Хуберт Вальтер болар еді».
Walter died on 13 July 1205, from a septic carbuncle on his back. The lingering character of his ailment permitted a reconciliation with his monks. The medieval chronicler Ralph of Coggeshall described his death as taking four days, and related that he gave vestments, jewellery, and altar furnishings to his monks, which were confiscated by King John after Walter's death. He was buried in the Trinity Chapel in Canterbury Cathedral, next to Thomas Becket, where his tomb can still be seen. The tomb occupied a highly visible spot in the Trinity Chapel, and Walter was the first archbishop to be buried there since the 1170s, when all of the tombs but Becket's had been relocated to focus attention on Becket's shrine. He remained the only ecclesiastic to be buried there until the 14th century. The use by the archbishops of Canterbury of the title "Primate of All England" dates from Walter's archepiscopal tenure. The medieval chronicler Matthew Paris retold the story that when King John heard of Walter's death, the king exclaimed "Now for the first time I am king of England." This story, however entertaining, is apocryphal. More secure is the story that another chronicler, Roger of Wendover, relates about Walter's Christmas celebrations in 1200. Roger reports that Walter distributed clothing to those attending his Christmas feast, which angered King John. The chronicler says that Walter "wished to put himself on a par with the king". Walter was not a holy man, although he was, as John Gillingham, a historian and biographer of Richard I, says, "one of the most outstanding government ministers in English History". Hugh of Lincoln, a contemporary and later canonised, is said to have asked forgiveness of God for not having rebuked Walter as often as he probably should have. The studies of James Holt and others have shown that Richard was highly involved in government decisions, and that it was more a partnership between the king and his ministers. Walter was, however, very innovative in his approach to government. Walter continued to enjoy the support of Richard's brother John, and it was during John's reign that a number of Walter's administrative reforms took place, although how much royal initiative was behind the innovations is unknown, given John's interest in government and administration. Walter was the butt of jokes about his lack of learning, and was the target of a series of tales from the pen of the chronicler Gerald of Wales. Even Walter's supporters could only state that he was "moderately literate". Walter employed several canon lawyers who had been educated at Bologna in his household, including John of Tynemouth, Simon of Southwell, and Honorius of Kent. He also employed the architect Elias of Dereham, who was one of Walter's executors. Elias is traditionally credited as being the architect of Salisbury Cathedral after Walter's death. Another scholar employed by Walter was Peter of Blois, who served both Walter and his predecessor as a Latin secretary. Little is known of his appearance, although he was described by Gerald of Wales as tall and handsome. Gerald also praised his intelligence and cleverness. W. L. Warren advances the theory that either Walter or Geoffrey Fitz Peter, instead of Ranulf Glanvill, was the author of Tractatus de legibus et consuetudinibus regni Angliae, a legal treatise on the laws and constitutions of the English. Chrimes agrees that Glanvill was probably not the author, and feels that Walter likely was, although he could not be certain. If he was the author, he composed what Chrimes called a "great literary memorial of Henry II's government". Neither of Walter's two modern biographers, however, feel that he was the author of the Tractatus, and the historian Ralph Turner agrees. The historian Michael Clanchy says of Walter "The proliferation of documents was a European and a continuing phenomenon, yet if it were to be associated in England with one man, he would be Hubert Walter."