АҚШ-тың Клейн ісі: Өкімет тармақтарының бөлінісі және Президент кешірімінің күші

Кіріспе

Құрама Штаттар Клейнге қарсы, 80 U. S. (13 Wall.) 128 (1871) – Америка Құрама Штаттары Жоғарғы Сотының 1861–1865 жылдар аралығындағы Америка Азаматтық соғысынан туындаған маңызды ісі.

Өмірбаян

1863 жылғы 8 желтоқсанда президент Авраам Линкольн Конфедерация армиясын қолдаған немесе оның құрамында соғысқан кез келген адамға кешірім беру туралы жарлық шығарды, ол адалдық ант қабылдаған жағдайда меншік құқықтарын толыққанды қалпына келтіруге мүмкіндік берді. 1863 жылы АҚШ Конгресі соғыс кезінде тәркіленген мүліктің иесіне, тәркіленген мүлікті сатудан түскен қаражатты алуға рұқсат беретін заң қабылдады. Осы заң мен президенттің жарлығына сүйене отырып, В. Ф. Уилсон адалдық ант берді және 1865 жылғы 22 шілдеде қайтыс болғанға дейін оған берген уәдесін орындады. Содан кейін Уилсонның мұрагерлік мүлкін басқарушы Джон А. Клейн, Уилсон мырзадан тәркіленген мүлікті сатудан түскен қаражатты қайтару үшін талаптар сотына тиісті өтінішпен жүгінді. Конгресс бұл заңды 1867 жылы күштен жойды. 1869 жылы талаптар соты Уилсонның мұрагерлік мүлкі оның мүлкін сатудан түскен қаражатқа құқылы екенін шешті. 1870 жылы Конгресс президенттік кешірімді сатудан түскен қаражатты талап етудің негізі ретінде пайдалануға тыйым салатын заң қабылдады, сондай-ақ мұндай кешірімді қабылдау, кешірілген адамның Оңтүстікке қолдау көрсеткенін және сатудан түскен қаражатты қайтаруға құқығы жоқ екенін көрсетеді деп айтты. АҚШ 1870 жылғы заңға сүйене отырып, Жоғарғы Сотқа шағымданып, Вильсон президенттік кешірімді қабылдағандықтан, оның мұрагерлік мүлкі сатудан түскен қаражатқа құқылы емес екенін мәлімдеді.

Шешім

1871 жылы Жоғарғы Сот 1870 жылғы заңның конституцияға қайшы екенін және Конгресс белгілі бір іс бойынша шешім қабылдау қағидасын белгілеп, сот тармағының құзырына тікелей араласу арқылы өкілеттігін асырып кеткенін мәлімдеді. Сот сондай-ақ Конгресс Президенттің кешірімінің күшін шектеу арқылы атқарушы биліктің құзырына заңсыз қол сұққанын анықтады. Жалпы алғанда, «Клейн» ісі заң шығарушы билік ешбір тармақтың ерекше құқықтарын шектеуге құқылы емес деген қағиданы қорғайды. Басқаша айтқанда, «Клейн» ісі Конституциямен белгіленген биліктердің бөлінуінің маңыздылығын мойындайды және қолдайды. Нақтырақ айтқанда, «Клейн» ісі Конгресс істің нәтижесін анықтайтын шешім қабылдау қағидасын белгілей алмайды, сондай-ақ Президенттің кешірімінің күшін және әсерін жоя алмайды дегенді білдіреді. Көпке тараған түсіндірме бойынша, «Клейн» ісі Конгресс Конституцияның мағынасын түсіндірудегі соңғы шешімді қабылдау мүмкіндігін Соттан алу үшін Ерекшеліктер туралы ережені пайдалана алмайды дегенді ұсынады, бірақ тікелей айтпайды. Бұл тұжырым «Боерн қаласы Флореске қарсы», 521 U.S. 507 және әсіресе «Диккерсон АҚШ-қа қарсы», 530 U.S. 428 істерімен нығайтылады. Аргументтің мәні биліктердің бөлінуіне байланысты: Конституция сот билігін сот тармағына жүктейді және заң шығарушы немесе атқарушы билік соттың жұмысына кедергі келтіре алмайды. Конгресс белгілі бір мәселені шешу үшін қағиданы белгілейтін заң қабылдағанда, Конгресс «заң шығарушы және сот билігін ажырататын шекараны бұзып өтті». «Клейн», 80 U.S. 147. Сот былай деді: «Конституцияның ниеті – үкіметтің үш маңызды және үйлесімді тармағы – заң шығарушы, атқарушы және сот – өздерінің салаларында бір-бірінен тәуелсіз болуы керек». Сот судьясы Сэмюэл Ф. Миллер келіспеді, бірақ ол жауапкерге Конгресс қабылдаған заңдар мен Президенттің кешіріміне сәйкес мүлікке құқығы жоқ деп есептеді. Ол нақты жазды (және судья Джозеф П. Брэдли оның пікіріне қосылғандықтан, Соттың бұл мәселедегі шешімі бірауыздан болды) «заң конституцияға қайшы, өйткені ол сот органдарына Президенттің кешіріміне немесе рақымшылығына қандай әсер ету керектігін белгілеуге тырысады. Кешіру құқығы Конституциямен Президентке берілген және үкіметтің заң шығарушы тармағы сот процесінде оның күшін немесе әсерін жоя алмайды». «Клейн», 80 U.S. (13 Wall.) 148.

In 1871, the Supreme Court ruled that the 1870 statute was unconstitutional and that Congress had exceeded its power by invading the province of the judicial branch by prescribing the rule of decision in a particular cause. The Court also ruled that Congress had impermissibly infringed the power of the executive branch by limiting the effect of a Presidential pardon. Broadly speaking, Klein stands for the proposition that the legislative branch cannot impair the exclusive powers of another branch. Put another way, Klein recognizes and supports the fundamental value of separation of powers defined by the Constitution. Specifically, Klein means that Congress may not direct the outcome of a case by prescribing the rule of decision, nor may Congress impair the power and effect of a Presidential pardon. Read more broadly, Klein suggests, but does not state, that Congress may not use the Exceptions Clause to cripple the Court's ability to be the final arbiter of what the Constitution means; this conclusion is strengthened by the Court's holdings in City of Boerne v. Flores, 521 U. S. 507, and especially Dickerson v. United States, 530 U. S. 428. The essence of the argument is one of separation of powers: that the Constitution vests the judicial power in the judicial branch, and that neither the legislative nor the executive branch may interfere with the functioning of the judiciary. When Congress passed a law that had the effect of prescribing the rule of decision in a particular cause, Congress "inadvertently passed the limit which separates the legislative from the judicial power." Klein, 80 U. S. at 147. As the Court says: "It is the intention of the Constitution that each of the great co ordinate departments of the government — the Legislative, the Executive, and the Judicial — shall be, in its sphere, independent of the others." Id. Justice Samuel F. Miller dissented, but only because he believed the respondent was not entitled to the property under the acts passed by Congress and the President's pardons. He wrote specifically (and since his opinion was joined by Justice Joseph P. Bradley, the decision of the Court in this respect was unanimous) that he agreed that "the act is unconstitutional, so far as it attempts to prescribe to the judiciary the effect to be given to an act of pardon or amnesty by the President. This power of pardon is confided to the President by the Constitution, and the legislative branch of the government cannot impair its force or effect in a judicial proceeding." Klein, 80 U. S. (13 Wall.) at 148.

Кейінгі сот практикасы

Робертсон мен Сиэтл аудибон қоғамына қарсы сот ісінде, 503 U.S. 429 (1992), экологиялық топтар АҚШ Орман шаруашылығы қызметіне қарсы жеке сот процесін бастап, құрып кету қаупі төнген сұрғырлар мекендейтін орман аймақтарында ағаш кесу бірнеше федералды заңдарды бұзады деп мәлімдеді. Сот ісі қаралып жатқан кезде Конгресс белгілі бір аймақтарда ағаш кесуге тыйым салатын келісімді заң қабылдады, бірақ сонымен қатар: «Конгресс осы арқылы [орманды] (b)(3) және (b)(5) тармақшаларына сәйкес басқарудың [екі істің негізі болып табылатын] заң талаптарын орындау үшін жеткілікті екенін анықтайды және директива береді», - деп көрсетті. Апелляциялық сот мұны сот билігінің құзырына конституциялық емес араласу деп шешті, себебі ол екі жағдайда да нақты нәтижеге бағытталған. Жоғарғы Сот заңды күшін жойды және қолданыстағы заңды өзгерткендігі үшін заңдарды қолдады. Bank Markazi мен Петерсон ісінде, 578 U.S. (2016), Жоғарғы Сот бір сот ісі бойынша тараптың (Bank Markazi) барлық қорғанысын жойған заңды қолдады, ол іс нөмірімен анықталды, және егер банк шотына қатысты белгілі бір шарттар орындалса, шоттағы қаражат банкке қарсы соттардың бұрынғы шешімімен белгіленген өтемақыны төлеуге жұмсалатынын бұйырды. Банк сот Конгресс істің нәтижесіне конституциялық тұрғыдан әсер еткенін анықтауда Клейнге сүйенуі керек деп мәлімдеді. Көпшілік пікірде соңғы сот практикасы, әсіресе Робертсон мен Сиэтл аудибон қоғамына қарсы сот ісі, Клейннің прецеденттік мәнін азайтатынын, бірақ Сот Клейннің американдық құқықтағы әлі де бар рөлін нақтылады: Сот алдындағы мәселені ескере отырып, президенттің кешірімдерін федералды соттың құзырынан айыру арқылы күшін жоюға тырысқан Конгресс, заңгерлер Клейннің кем дегенде осы заманғы мағынасын анықтады: Конгресс «[өз өкілеттігін, федералды соттың құзырына қатысты реттеу құқығын қоса алғанда] федералды соттың конституцияға қайшы әрекет етуін талап ететіндей етіп пайдалана алмайды». Meltzer, Congress, Courts, and Constitutional Remedies, 86 Geo. L. J. 2537, 2549 (1998). Сондай-ақ, Tyler 112 («Конгресс соттарды Конституцияны бұзуға белсенді қатысуға мәжбүрлейтіндей етіп пайдалана алмайды») деп жазған. Bank Markazi, 578 U.S. at (2016)(slip op. at 15)(fn. 19) Пачак пен Зинке ісінде, 138 S. Ct. 897 (2018), Жоғарғы Сот федералды соттардың белгілі бір мемлекеттік шешімге байланысты талаптар бойынша құзырынан айырылған заңды қолдады. Заңның нәтижесінде күтуде тұрған белгілі бір іс үкімет пайдасына тоқтатылды. Көпшілік пікір болмады, бірақ судья Томас көпшіліктің пікірі бойынша, Клейн қолданылмайды, себебі Конгресс заңды өзгертті, соның салдарынан сот күтуде тұрған іске жаңа заңды қолдануға міндетті болды. Көпшілік Конституцияның Ерекшеліктер тармағы бойынша Конгресстің өкілеттіктерін кеңінен түсіндірді, бұл Конгресс федералды соттардың құзырынан айыруға дерлік шексіз билікке ие екенін білдіреді, тіпті нәтиже белгілі бір тараптың пайдасына іс шешілсе де. Бас судья Робертс бұл пікірге қарсы шығып, әрбір заңдық өзгеріс «Клейн мағынасында заңды өзгертпейді» және Ерекшеліктер туралы ереже Конгресске сот жүйесінің рөлін шектеу үшін күтуде тұрған іске араласу үшін құзырынан айыруға мүмкіндік бермейді деп мәлімдеді.

In Robertson v. Seattle Audubon Society, 503 U. S. 429 (1992), environmental groups filed separate lawsuits against the United States Forest Service and alleged that harvesting timber in forests home to an endangered owl violated several federal statutes. While litigation was pending, Congress had passed compromise legislation that prevented harvesting in certain areas, but it also stated, "Congress hereby determines and directs that management [of the forests] according to subsections (b)(3) and (b)(5) is adequate consideration for the purpose of meeting the statutory requirements that are the basis for [the two cases,]" which were identified by name and caption number. The Court of Appeals held that to be an unconstitutional intrusion on the judiciary's authority, based on Klein because it directed a particular result in both cases. The Supreme Court reversed and upheld the statutes because it found that they had amended the applicable law. In Bank Markazi v. Peterson, 578 U. S. (2016), the Supreme Court upheld a law that abrogated all defenses of a party (Bank Markazi) in a single case, which was identified by docket number, and directed that if certain criteria relating to ownership of a bank account were met, the money in the account would be used to pay compensation previous awarded by the courts against the bank. The bank argued that the court should rely on Klein to find that Congress had unconstitutionally directed the outcome of the case. The majority opinion found that more recent case law, particularly Robertson v. Seattle Audubon Society, has reduced the precedent value of Klein, but the Court clarified the role that Klein still has in American jurisprudence:

Given the issue before the Court—Presidential pardons Congress sought to nullify by withdrawing federal court jurisdiction—commentators have rightly read Klein to have at least this contemporary significance: Congress "may not exercise [its authority, including its power to regulate federal jurisdiction,] in a way that requires a federal court to act unconstitutionally." Meltzer, Congress, Courts, and Constitutional Remedies, 86 Geo. L. J. 2537, 2549 (1998). See also Tyler 112 ("Congress may not employ the courts in a way that forces them to become active participants in violating the Constitution. ").|Bank Markazi, 578 U. S. at (2016)(slip op. at 15)(fn. 19)In Patchak v. Zinke, 138 S. Ct. 897 (2018), the Supreme Court upheld a statute that stripped the federal courts of jurisdiction over claims related to a particular governmental decision to take particular piece of land into trust for the benefit of a Native American Tribe. The result of the statute was to terminate a particular, pending case in favor of the government. There was no majority opinion, but Justice Thomas, for a plurality, opined that Klein did not apply because Congress changed the law, requiring the court to apply the new law to the pending case. The plurality read Congress's power under the Exceptions Clause of the Constitution broadly, suggesting that Congress has nearly unlimited power to strip jurisdiction from the federal courts, even if the result is to terminate a pending case in favor of an identifiable party. In dissent, Chief Justice Roberts opined that not every statutory change "changes the law" within the meaning of Klein and that the Exceptions Clause does not permit Congress to withdraw jurisdiction to intervene in a particular pending case in a way that cuts out the role of the judiciary.