Кіріспе
Голландиялық суретші және суретші (1566-1638) Йоахим Антонисзон Втевель (; сондай-ақ Уйтевель деп те аталады) (1566 1 тамыз 1638) - голландиялық манерші суретші және суретші, сондай-ақ өте табысты зығыр саудагері және Утрехт қаласының кеңесшісі. Втевель солтүстік манершілдіктің голландтық жетекші өкілдерінің бірі болды. Оның ерекше және тартымды стилі айналасында болып жатқан натуралистік дамудан мүлдем зардап шекпеді, "бізге шеберлікпен суреттелген, жиі позаға қойылған өте жылтыраған фигуралар тән". Втевель 16-ғасырдың аяғындағы Харлем манерлі стиліне үйреніп, Голландияның алтын ғасыры суретінің алғашқы кезеңінде сурет салғанға қарамастан, оған адал болып қалды. Ол жүзге жуық сурет қалдырды, сонымен қатар суреттер мен өзі жасаған кейбір боялған шыны көріністерін қалдырды. Ол кенепке үлкен суреттер мен мыс табақтардағы кішкентай шкаф суреттерін араласқан, соңғысы көбірек және әдетте ерекшеленеді. Сондай-ақ, көбінесе панельде орналасқан орта өлшемді суреттер тобы бар. Ол барлық өлшемдерде дәстүрлі діни тақырыптар мен мифологиялық тақырыптарды, соңғысын күшті эротикалық элементпен араластырды. Әсіресе, мысқа арналған шығармаларында ол бірнеше шығармада бірдей тақырыптарға қайта оралады, бірақ композицияларды өзгертеді. Шопандарға табыну, Вулкан таңғалған Венера мен Марс және Купидон мен Психеяның, Пелеус пен Тетистің үйлену тойы ретінде құдайлардың мейрамы, соңғысы көбінесе Париждің үкімімен және Лот пен оның қыздарымен біріктіріледі, бұл сүйікті тақырыптардың кейбір мысалдары. Біріншісі әр түрлі өлшемде боялған. Көбінесе үлкен суреттерде бірнеше адам ғана болады, бірақ кіші және орта өлшемділер өте көп жиналған композициялар, мифологиялық суреттерде әдетте көптеген жалаңаш адамдар бар. Кейбір жұмыстарында ол жарты ғасыр бұрын Питер Аэрсеннің ас үй көрініс сюжеттерін қайта жаңғыртты. Сеймур Слайвтің айтуынша, "Оның кішкентай суреттері жақсы сақталған кезде асыл тастардай жарқырайды". Ол өзінің көп уақытын алатынына күмән жоқ, бірақ ол өзінің заманында суретші ретінде де әйгілі болды, оның беделі Прагаға дейін жетті, онда император Рудольф II өзінің "Алтын ғасырын" (қазіргі Нью-Йорк Метрополитен өнер мұражайы) алды. Оның Утрехттің негізгі каналдарының біріндегі үлкен үйі қайта жаңғыртылған болса да, әлі де сақталған, ал отбасылық портреттерден басқа, Утрехт мұражайында оның екі өте жақсы жиһазы бар. Ол бірнеше балалы болды және өмірінің соңғы он жылдығында сурет салуды тоқтатқан сияқты, мүмкін, әйелі ауруы мен қайтыс болуы әсер еткен. Ол ағасы сияқты қалалық кеңес мүшесі болды; Голландияның негізгі реформатор шіркеуінің мүшесі ретінде ол ремонстранттармен күреске қатысты. Оның ең танымал және ең үлкен туындысы - Луврдегі өмірлік өлшемдегі Персей мен Андромеда. Оның өте жақсы бітірілген кішкентай суреттерін жасау, әрине, өте экономикалық емес еді, және ол ақшаға мұқтаж емес еді; оның өз ләззаты мен атағы оның негізгі мотивациясы болған. 1669 жылы оның немересіне әлі де 30 картинасы тиесілі. Соңғы онжылдықта Втевельдің өнеріне қызығушылықтың артуын көрсететін 201516 жылы "Көңіл-күй мен ізгілік: Жоахим Втевельдің өнері" (15661638), оның жұмысына арналған алғашқы ірі көрме, Утрехт, Вашингтон және Хьюстон, Техаста көрсетілді.
Joachim Anthoniszoon Wtewael (; also known as Uytewael ) (1566 – 1 August 1638) was a Dutch Mannerist painter and draughtsman, as well as a highly successful flax merchant, and town councillor of Utrecht. Wtewael was one of the leading Dutch exponents of Northern Mannerism, and his distinctive and attractive style remained largely untouched by the naturalistic developments happening around him, "characterized by masterfully drawn, highly polished figures often set in poses". Wtewael was trained in the style of late 16th century Haarlem Mannerism and remained essentially faithful to it, despite painting well into the early period of Dutch Golden Age painting. Altogether he has left about a hundred paintings, as well as drawings and some stained glass he designed. He painted a mixture of large paintings on canvas, and tiny cabinet paintings on copper plates, the latter the more numerous and typically the most distinctive. There is also a group of mid sized paintings, often on panel. In all these sizes he painted a mixture of conventional religious subjects and mythological ones, the latter with a strong erotic element. Especially in his works on copper he returns to the same subjects in several works, but varying the compositions. The Adoration of the Shepherds, Venus and Mars Surprised by Vulcan, and the Feast of the Gods as the wedding feasts of Cupid and Psyche, Peleus and Thetis, the latter often combined with the Judgement of Paris, and Lot and His Daughters, are some examples of these favourite subjects. The first of these was painted in all sizes. Often the large paintings contain only a few figures, but the small and middle sized ones are extremely crowded compositions, the mythological ones typically including many nudes. In some works he also revived the kitchen scene subjects of Pieter Aertsen from a half century before. According to Seymour Slive, "When well preserved his little pictures glow like gems". He was very prosperous as a merchant of flax (for the manufacture of linen and canvas), which no doubt occupied much of his time, but was also famous as a painter in his own day, with his reputation reaching as far as Prague, where Emperor Rudolf II obtained his The Golden Age (now Metropolitan Museum of Art, New York). His large house on one of the main canals of Utrecht remains, though remodelled, and as well as family portraits the Utrecht museum has two very fine pieces of his furniture. He had several children, and seems to have stopped painting for almost the last decade of his life, perhaps influenced by the illness and death of his wife. Like his brother he was a city councillor; as a member of the main Dutch Reformed Church he was involved in the struggles with the Remonstrants. His best known work, and almost his largest, is the near life size Perseus and Andromeda in the Louvre. Producing his highly finished small paintings was probably not very economic, and he was not short of money; his own pleasure and fame were probably his main motivations. His granddaughter still owned 30 of his paintings in 1669. Reflecting an increase of interest in Wtewael's art in recent decades, in 2015–16 Pleasure and Piety: The Art of Joachim Wtewael (1566–1638), the first major exhibition devoted solely to his work, showed in Utrecht, Washington DC and Houston, Texas.
Өмір
Втевель өмірінің көп бөлігін Утрехт қаласында өткізді, ол да сол жерде қайтыс болды. Ол 1566 жылы Утрехтке қоныс аударған шыны жасаушы мен шыныға сурет салушының ұлы еді. Карел ван Мандердің айтуынша, ол өзінің мансабын Утрехтада, әкесінің шеберханасында шыны жасаушы және шыны оюшы ретінде бастаған. 1586 жылы ол төрт жыл бойы Италияда, содан кейін Францияда, соңғысы Сен-Мало епискобы Шарль де Бургнеуф де Куче үйінде саяхаттап, өмір сүрді. Оның негізгі итальяндық базасы Венецияға жақын Падуада болды. Утрехтке 1590 жылы (ең кеш дегенде 1592 жылы) оралғанда, Втевель шеберхана құрып, ат құрғатушылар гильдиясына (ол кезде Утрехтте суретшілерді де қамтыды) суретші ретінде қосылды және суреттер, суреттер, оюлар және боялған шыны шығара бастады. Кейіннен ол Утрехт суретшілері үшін жаңа Утрехт Киелі Лука Гильдиясының негізін қалаушы мүшесі болды. Ол ешқашан басқа жерде тұрмаған және Нидерландыдан тыс жерге ешқашан саяхаттаған көрінеді. Утрехттегі бір замандасы, суретші мен оның шығармаларын жақсы білетін адам, сонымен қатар Втевельдің мүсін өнеріндегі шеберлігін жоғары бағалады, бірақ бұған нақты мысалдар жоқ. Ол Кристина Втевель ван Халенге (15681629) үйленді, оның 1601 жылғы портреті суреттелген автопортретпен жұптасады. 1596 жылы олардың суретші болған ұлы Петр Втевель болды; 1620-жылдардың аяғында Жоахим 1628 жылы екі ұлының портреттерін, қызы Ева (16071635, галереяны қараңыз) және басқа қызы мен оның күйеуі Йохан Патердің 1626 жылы суреттерін суретке түсірді. Бұлардың барлығы Утрехтада. Жерлеу жазбалары бойынша, басқа да бірнеше бала жас кезінде қайтыс болған, бірақ олардың туған күні белгісіз. Втевельдің суреттері 1592-1628 жылдар аралығында, яғни 26 жастан 62 жасқа дейін суреттелген. Ол 1610 жылы қалалық кеңесте болды, кейіннен Ремонстранттарға қарсы адалдығы үшін Стадхолдер Мауриц, Оранж князі өмір бойы орын берді. Алайда оның ағасы да осылай марапатталды және Утрехтте бір уақытта бірден көп ағасының кеңесте болуына тыйым салынған ереже болды. Сондықтан ол 1632 жылы, бауыры қайтыс болғаннан кейін ғана, патша болды. Құжаттық деректердің жеткілікті мөлшеріне қарамастан, оның еңбегінің жетекші ғалымы "Wtewael адам негізінен түсініксіз" деп жазды.
Returning to Utrecht in about 1590 (by 1592 at the latest), Wtewael established a workshop and joined the saddlemakers' guild (which in Utrecht then covered painters as well) as a painter and began producing paintings, drawings, engravings, and stained glass. Later he was a founder member of the new Utrecht Guild of Saint Luke for the painters of Utrecht. He never lived elsewhere, and seems never to have travelled outside the Netherlands again. A gentlemanly contemporary in Utrecht, who might be thought in a good position to know the artist and his work, also praised very highly Wtewael's skill in sculpture, but no clear examples of this are known. He married Christina Wtewael van Halen (1568–1629), whose portrait of 1601 makes a pair with the self portrait illustrated. In 1596 they had a son Peter Wtewael, who became a painter;
In the late 1620s Joachim painted portraits of both his sons, dated 1628, his daughter Eva (1607–1635, see gallery) and a pair of his other daughter and her husband Johan Pater, dated 1626. All of these are in Utrecht. Burial records suggest several other children died young, but their birthdates are unknown. Wtewael's dated paintings stretch from 1592 to 1628, taking him from the age of 26 to 62. He was on the town council in 1610 and was later awarded a seat for life by the Stadtholder Maurice, Prince of Orange for his loyalty against the Remonstrants. However his brother was also rewarded in this way and Utrecht had a rule against more than one brother being on the council at any time. So he did not take up his seat until 1632, after his brother had died. Despite a reasonable amount of documentary records, the leading scholar of his work has written that "Wtewael the man is essentially inscrutable".
Даму
Ол Гарлем манершісі Джос де Берден, сондай-ақ Утрехттен шыққан және Втевельмен бір жылы туған Абрахам Блумерттен үйренді. Блумерттің Утрехттегі кейінгі мансабы Втевельдің маңызды ұстазы болғандығымен қатты қарама-қайшы болды, оның жанында Утрехттің көпшілігі кем дегенде біраз уақыт жаттықты. Ол өзінің стилін де едәуір өзгертті, бұл Италия мен Нидерландының жаңа әсерлерін көрсетеді. Осылайша Втевель Утрехт кескіндемесінің негізін қалаушы ұрпақтың бірі болды; бұрын қала скульптура орталығы болған, бірақ сурет салумен танымал емес. Втевельдің беделі басқа Утрехт суретшілеріне пайдалы болса да, оның стилі оларға көп әсер ету үшін тым артта қалды. Втевель стилі негізінен өзгермеген, бірақ оның түстері 1615 жылдан кейін оның ертеректегі жұмыстарының қышқыл пастельдерінен күшті реңктерге ауысқан, ал Каравачжо стиліне кейінірек әсер етуі мүмкін.
Портреттер, діни тақырыптар және экономика
Керісінше, оның бірнеше портреттері оның бүкіл отбасының портреттері болып табылады және ол өзінің уақытындағы жетекші Утрехт портретіші Паулюс Морельсе (15711638) сияқты дәстүрлі және реалистік стильде, оның жұмыстары Втевельге өте таныс болған болуы керек. Бүкіл отбасының сыртқы келбеті тек Втеваелдің бір ғана ресми портреттерінде жазылған. Ол сондай-ақ бірнеше жартылай бойлы ойдан шығарылған суреттерін суретке түсірді, олар әрқайсысы жеке-жеке немесе шағын топтарда, мысалы, қазір әртүрлі жинақтарда таралған Төрт Евангелист. Галерея бөліміндегі Бахх Церерамен және мүмкін қазір жоғалған Венерамен жұптастырылған; бұл оның соңғы жұмыстары болуы мүмкін және көрерменге өте жақын орналасқандай орналасқан үлкен фигураларда Каравагистидің әсерін көрсетеді. Блумерттің көптеген діни суреттері католиктердің жартылай құпия сchuilkerk жасырын шіркеулері үшін шығарылды. Ғалымдардың пікірінше, Втевельдің діни суреттері осы нарыққа арналған деп айтуға ешқандай дәлел жоқ; оның орнына олар оның басқа туындылары сияқты байлардың үйлеріне арналған деп болжанады. Оның діни тақырыптарының бірі Лазардың қайта тірілуі, ол кем дегенде екі рет сурет салған, сол кездегі протестанттар оны тек протестанттық тұрғыдан түсіндірді, өйткені ол sola gratia, сондай-ақ sola fide немесе "сенім арқылы ақталудың" тиімділігін көрсетті, өйткені Исаның Лазарды қайта тірілту іс-әрекеті Ізгі хабарларда Лазардың осыған лайық болған ештеңемен байланысты емес деп көрсетілген.
Мифологиялық суреттер
Оның мифологиялық шығармаларының эротикалық сипаты сол кездегідей қатал болды, ал кейбір кішкентай суреттер, мүмкін, алғашқы коллекционерлерімен, кейіннен мұражайлар арқылы көпшілікке көрсетілмеген. Марс пен Венераның таңғалған түрлі боялған нұсқаларының екі дайындық суреттерін кейінірек иелері ғашықтар денесінің бөліктерін алып тастау үшін қиратты, ал Маурицхуис нұсқасы, құрылтайшы патшалық сыйлықтың бөлігі, 1920 жылдары көрсетілмеген, қазіргі заманғы түсіндірме бойынша бұл "жетілмеген жұртшылықты өзінен қорғау" болды. 1980 жылға дейін ол қоймада қалды және шаң-тозаң болды, содан кейін Гетти мұражайы тақырыптың нұсқасын сатып алғаннан кейін, ол тазартылып, көрініске қойылды, көп ұзамай мұражайдан "шедеврлердің" сайланбасына қосылды. Гетти нұсқасы жеке коллекцияларда сақталды, бұл оның әдетте көрінбейтінін білдірді, бұл оның мінсіз жағдайын ішінара түсіндіре алады. Втевельдің басқа да еңбектері эротикалық анатомиялық бөлшектерді жасыру үшін бояу арқылы өзгертілген. Втевельдің сезімтал атмосфераны құрудың басқа да құралдары болды, мысалы, Лувр Андромедасында немесе Париждің Ұлттық галереясы Сотталғандай, жиі жалаңаш әйелдердің астында жерде жатқан үлкен қабыршақтардың қызғылт ауыздары. Оның сүйікті тақырыптары бұрын, әсіресе маниризмде қолданылған, бірақ оның таңдауы ең танымал нәрселерден әдейі аулақ болған сияқты, өйткені ол Магтардың әдеттегі ғибадатханасынан гөрі Бағушылардың ғибадатханасын артық көрген. Оның суреттері реалистік элементтерсіз емес; жиһаздар, металл бұйымдар және басқа да реквизиттер көбінесе оның өз күніндегі сәнді өнімдердің мұқият бейнеленген нұсқалары, ал оның олимпиадалықтардың бет-әлпеттері көбінесе идеалдандырылмаған және өте голландша көрінеді, сондықтан көрермен "өмірден байқаулар арқылы боялған қиялдар емес, жиі ерекше жағдайларда тән мен қанды тұлғаларды көру сезімін сезінеді". Оның сүйікті тақырыптарының бірі - құдайлар мейрамы, әдетте Купидон мен Психеяның не Пелеус пен Тетистің үйлену тойы ретінде ерекшеленеді, кейде итальяндық қайта өрлеу өнерінде пайда болады, бірақ Солтүстік манерлі суретте әсіресе танымал болды. Бұл 1587 жылы Харлемде Хендрик Голтциус жасаған Бартоломей Спрангердің (қазіргі Райксмюзей) Карэл ван Мандер Прагадан әкелген суреті бойынша жасалған үлкен гравюрадан шыққан сияқты, онда Спрангер император Рудольф II-нің сарай суретшісі болған. Құдайымдар мейрамы Купидон мен Психеяның үйлену тойында өте үлкен болды, 16 7/8 х 33 5/8 дюйм. (43 х 85,4 см), ол үш түрлі тақтадан басылған. Бұл бейнеде 80 - ден астам адам бейнеленген. Композиция Рафаэльдің және Джулио Романоның нұсқаларынан алынған. Фестивальдің басқа да бірнеше композицияларының ішінде Втевель оның боялған нұсқасын шығарды, ол баспаға немесе суретке қарағанда әлдеқайда кіші, бірақ ондаған фигуралармен (сол жақта суреттелген). Марс пен Венера таңғалды Овидийден келді және әдетте суреттелген басылымдарда көрсетілген көріністердің бірі болды. Бұл тақырыпқа Втевельдің көзқарасы Спрангер мен Голциусқа дейін барып та жетеді, ал соңғысының 1585 жылғы суреті (қазір Гетти мұражайында) Втевельдің бірнеше композицияларына жақын, онда суреттердің көпшілігі күрделі төсек үстінде көтеріледі. Блумерттің суреттері де әсер еткен болуы мүмкін.