Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық артқы қозғалтқышты қос қабатты автобус шассиі Bristol VR - бұл артқы қозғалтқышты қос қабатты автобус шассиі, оны Bristol Commercial Vehicles компаниясы Leyland Atlantean және Daimler Fleetline компанияларына бәсекелес ретінде өндірді.
British rear engined double decker bus chassis
The Bristol VR was a rear engined double decker bus chassis which was manufactured by Bristol Commercial Vehicles as a competitor to the Leyland Atlantean and Daimler Fleetline.
Даму
Бристоль VR бастапқыда бір қабатты немесе екі қабатты шанақ үшін жасалған. Дизайнға әдеттегі көлденең орналасудың орнына артқы офсайд дөңгелектердің артына орнатылған ұзындықты орнатылған қозғалтқыш енгізілді. Gardner 6LX немесе 6LW немесе Leyland O.600 қозғалтқыштары болуы керек еді. Трансмиссиясы "Автоматты берілістер" компаниясының жартылай автоматты агрегатымен жасалды. 1967 жылдың шілдесінде Бристоль компаниясы VRT жаңа нұсқасын ұсынды. Шасси тек екі қабатты болып жасалды. Сондай-ақ, екі кадр биіктігін таңдау мүмкіндігі болды. Ұзындықты орнатылған нұсқасы сақталып, VRL деп аталды. Алайда 1968 жылдың шілдесінде британ үкіметі британдық автобус паркін жаңғыртуға және бір адаммен жұмыс істеуді жеделдетуге арналған грант енгізді. Грантқа арналған стандартты спецификация артқа қарай қозғалтқышпен жүріп жатқан көлік құралын талап етті, сондықтан аз ғана VRL шығарылды.
The Bristol VR was originally designed for single deck or double deck bodywork. The design featured a longitudinal mounted engine set behind the rear offside wheels, rather than the more typical transverse layout. A choice of Gardner 6LX or 6LW engines or the Leyland O.600 engine were to be available. The transmission was a semi automatic unit by Self Changing Gears. In July 1967 Bristol introduced a new version, the VRT, with a more conventional transverse engined layout. The chassis was only available as a double decker. There was also a choice of two frame heights. The longitudinal mounted version remained, and became known as the VRL. However, in July 1968 the British government introduced a grant intended to modernise the British bus fleets, and speed up the introduction of one man operation. The standard specification for the grant required a transverse rear engined vehicle, with the result that few VRLs were produced.
Өндіріс
Бірінші өндіріс көліктері 1968 жылдың желтоқсанында Шотландияның автобус тобының мүшесі Шығыс Шотландиямен қызмет етті. Бірден-ақ, Leyland Atlantean және Daimler Fleetline-дің алғашқы нұсқаларында кездескен проблемаларға ұқсас, беріліс және қозғалтқыштың қызуымен проблемалар туындады. Алғашқы өндіріс нұсқаларының көп бөлігі Scottish Bus Group компаниясында пайдалануға берілді. 1973 жылы сенімділік мәселесі нәтижесінде Central SMT, Eastern Scottish және Western SMT-дан 91 Bristol VRT-ны National Bus Company-дан алдыңғы қозғалтқышты Bristol Lodekka FLF6G-ға бір-бірден айырбастау болды, олардың көпшілігі Шығыс округтерден жіберілді. 1970 жылы 2-сериялы көліктің қайта қаралуы енгізілді, оның ішінде бір бөлшекті қозғалтқыш бөлмесі есігін 3 бөлшекті нұсқамен ауыстыру және артқы бөлімді көтеру және екі жағын серуендеу. 1974 жылы 3-сериясы енгізілді, негізгі өзгерістер қозғалтқыш бөлмесіне енгізілген, жаңа шу заңнамасына сәйкес. Ең көрнекті өзгеріс - желдеткіш торларын қозғалтқыштың қасынан жоғарыға, жоғарғы палубаның терезелерінің астына жылжыту, ол қозғалтқыш бөлмесіне түйісу арқылы қосылған, сонымен қатар арткы қозғалтқыш бөлмесі есігінен торларды алып тастау. Қысқа, биіктігі төмен нұсқасы Ұлттық автобус компаниясының стандартты көлігіне айналды. VRT 1981 жылға дейін өндірісте болды, сол кезде 4531 дана жасалды. Лейланд Олимпиа, VR-дің мұрагері, 3 сериялы VR-ге көптеген ұқсастықтармен бөлісті, бірақ ауалық аспа сияқты жаңартулармен. Кейінгі Бристоль ВР-лері 2000 жылдардың аяғына дейін көптеген тәуелсіз автобус операторлары мен Ұлыбританиядағы кейбір ірі автобус компанияларымен қызмет етті: East Yorkshire Motor Services, барлығы 150 жаңа және екінші реттік ВР-ді жинағаннан кейін, соңғы жабық үлгілерін 2004 жылы кері алды; Wilts & Dorset соңғы үлгілерін 2007 жылы кері алды, кейбіреулері 2009 жылға дейін Damory Coaches компаниясымен жұмыс істей берді, ал First Devon & Cornwall соңғы жабық жоғары ВР-ларын 2006 жылдың желтоқсанында кері алды. First Hampshire & Dorset 2010 жылдың қыркүйегіне дейін Веймут пен Портленд Билл арасындағы ашық үстіңгі қызметте бір VR-ді жүргізді, ал Arriva Buses Wales Лланддуно мен Конвидің жазғы ашық үстіңгі турлары үшін VR-ді жүргізді.
The first production vehicles entered service with Eastern Scottish, a member of the Scottish Bus Group, in December 1968. Almost immediately, problems were experienced with the transmission and overheating of the engine, problems similar to those experienced by early versions of the Leyland Atlantean and Daimler Fleetline. A large number of the initial production versions entered service with the Scottish Bus Group. Continued reliability issues resulted in 1973 in the exchange, on a one for one basis, of 91 Bristol VRTs from Central SMT, Eastern Scottish and Western SMT for front engined Bristol Lodekka FLF6Gs from the National Bus Company, a majority of these being sent from Eastern Counties. A revision of the vehicle, the Series 2, was introduced in 1970, with changes including a replacement of the single piece wrap around engine compartment door with a 3 piece version with a lift up rear section and swing out sides. In 1974, the Series 3 was introduced, with the main changes being to the engine compartment, to keep in line with new noise legislation. The most visible change was to move the ventilation grills from alongside the engine to higher up, just below the top deck windows, connected to the engine compartment by trunking, plus the removal of the grilles from the rear engine compartment door. The short, lowheight version became the standard vehicle for the National Bus Company. The VRT remained in production until 1981, by which time 4,531 had been built. The Leyland Olympian, the successor to the VR, shared many similarities to the Series 3 VR, although with updates such as air suspension. The later Bristol VRs remained in service with many independent bus operators and some major bus companies across the United Kingdom until the late 2000s: East Yorkshire Motor Services, having amassed a total of 150 new and second hand VRs, withdrew their last closed top examples in 2004; Wilts & Dorset withdrew their last examples in 2007, with some continuing operating until 2009 with subsidiary Damory Coaches, and First Devon & Cornwall withdrew their last closed top VRs in December 2006. First Hampshire & Dorset operated one VR on an open top service between Weymouth and Portland Bill until September 2010, while Arriva Buses Wales operated a VR for a summertime open top tour of Llandudno and Conwy.
Органдар
Бристольдің көпшілігі сияқты, VR-дің көпшілігі Шығыс Коуч Жұмысшыларының корпустарымен жабдықталды. Алайда, кейбірдері Александр, Шығыс Ланкс, Метро Камелл Вейман, Солтүстік округтер және Лафбороның Уиллоубрук. Виллоубрук корпусты виртуалды-рецепторлар Шығыс Кент, Солтүстік және Кардифф сияқты әртүрлі клиенттер үшін. Ұлттық автобус компаниясынан (NBC) тыс VR-дің белгілі пайдаланушылары арасында Уэст-Мидлендс жолаушылар көлігі атқарушысы, ол 1970-ші жылдары MCW-ге 200-ге дейін және Ливерпуль корпорациясы көлігі / Мерсисайд көлігі, олар барлығы 60-шы жылдардың аяғы мен 70-ші жылдардың ортасында бөлек партияларда Шығыс Ланкс органдарында барлығы 120-ға жуық адам болды. Басқа ірі пайдаланушылар: Шотландиялық автобус тобы, A Mayne & Son сияқты тәуелсіз және муниципалды автобус компаниялары, соның ішінде Бёрнли & Пендл, Кливленд Транзит, Кардифф қаласы, Линкольн қалалық көлігі, Нортгемптон көлігі, Рединг көлігі және Тайсайд өңірлік кеңесі. ECW корпусы өзінің дөңгеленген артқы жоғарғы палубасымен ерекшеленді, бұл Bristol Lodekka-дағы ECW корпусынан алынған және 1940 жылдары ECW-дің Bristol K түріндегі стиліне негізделген. Көлік құралдары әдетте автобус грант стандарттарында белгіленген екі биіктікте, 13 фут (4 м) және 14 фут (4 м) құрастырылды, соңғысын көбінесе Бристоль Омнибус, Риббл, Норрн және Мейдстоун & Дистрикт сатып алды. Басқа нұсқалар, соның ішінде 13 фут (4 м) Оксфорд моторлық қызметтері үшін және 14 фут (4 м) биіктігі грант ерекшеліктерінің кейінгі нұсқалары бойынша рұқсат етілген, сонымен қатар 13 фут (4 м) конвертируемый ашық топерлер Hants & Dorset, Southdown және Devon General сияқты компаниялар үшін.
Like most Bristol buses, most VRs were bodied by Eastern Coach Works. However, some were bodied by Alexander, East Lancs, Metro Cammell Weymann, Northern Counties and Willowbrook of Loughborough. Willowbrook bodied VRs for various customers like East Kent, Northern and Cardiff. Notable users of the VR outside of the National Bus Company (NBC) included the West Midlands Passenger Transport Executive, who took 200 on MCW bodies in 1970s and Liverpool Corporation Transport/Merseyside Transport, who together took approximately 120 in total all on East Lancs bodies in separate batches in the late 1960s and mid 1970s. Other large users included the Scottish Bus Group, independents such as A Mayne & Son, and municipal bus companies including Burnley & Pendle, Cleveland Transit, City of Cardiff, Lincoln City Transport, Northampton Transport, Reading Transport and Tayside Regional Council. The ECW body was distinctive for its rounded rear upper deck, a feature carried over from the ECW bodywork on the Bristol Lodekka and having its roots in ECW's styling on the Bristol K type in the 1940s. The vehicles were typically constructed in the two heights set in the bus grant standards, 13 feet (4 m) and 14 feet (4 m), the latter mostly being bought by Bristol Omnibus, Ribble, Northern and Maidstone & District. Other versions were built, including 13 feet (4 m) for City of Oxford Motor Services and the 14 feet (4 m) height allowed under later versions of the grant specification along with the 13 feet (4 m) convertible open toppers for companies such as Hants & Dorset, Southdown and Devon General.