Кристофер Ишервуд: Ағылшын-американ жазушысының өмірі мен шығармалары
Christopher Isherwood
Кристофер Ишервуд (1904-1986) – ағылшын-американ жазушысы, «Goodbye to Berlin», «A Single Man» атты туындыларымен танымал. Биографиясы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын-американдық романист (1904–1986)
English American novelist (1904–1986)
Кристофер Уильям Брэдшоу Ишервуд (1904 жылдың 26 тамызы – 1986 жылдың 4 қаңтары) – ағылшын-американдық романист, драматург, сценарист, өмірбаян жазушы және күнделік автор. Оның ең белгілі туындылары: «Берлинге қош саудай» (1939) – «Кабаре» (1966) мюзиклына әсер еткен жартылай автобиографиялық роман; «Жалғыз адам» (1964), 2009 жылы Том Форд түсірген фильмге негіз болған; және «Кристофер және оның сияқтылары» (1976) – «Гей азаттық қозғалысының ортасына жеткізген» мемуар.
Christopher William Bradshaw Isherwood (26 August 1904 – 4 January 1986) was an Anglo American novelist, playwright, screenwriter, autobiographer, and diarist. His best known works include Goodbye to Berlin (1939), a semi autobiographical novel which inspired the musical Cabaret (1966); A Single Man (1964), adapted as a film by Tom Ford in 2009; and Christopher and His Kind (1976), a memoir which "carried him into the heart of the Gay Liberation movement".
Ерте өмір және еңбек
Ишервуд 1904 жылы Англияның солтүстік-батысындағы Стокпорт қаласының жанындағы Чеширдегі отбасылық үйінде дүниеге келді. Ол Фрэнсис Эдвард Брэдшоу Ишервудтың (1869–1915), «Фрэнк» деп аталған, Йорк және Ланкастер полкіндегі кәсіби әскери қызметкері және Кэтлин Брэдшоу Ишервудтың, туған тегі Машел Смит (1868–1960), табысты шарап сатушының жалғыз қызының үлкен ұлы болды. Ол Джон Генри Ишервудтың немересі, Марпл Холл мен Уайберслег Холлдың иесі, Чешир, және оның ата-бабаларының арасында Пуритан судьясы Джон Брэдшоу болды, ол король Карл I-нің өлім жазасына қол қойды және екі жыл бойы Кеңес Лорды, тиімді түрде Англия Республикасының президенті қызметін атқарды. Ишервудтың әкесі Фрэнк Кембридж университетінде және Сандхерст әскери академиясында білім алған, Бур соғысында қатысқан және Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан. Ишервудтың анасы Кэтлин өзінің анасы арқылы Грин Кингтің бай Грин сыра қайнатушы отбасының мүшесі болды, ал Ишервуд романшы Грэм Гриннің туысы болды, ол да сыра қайнатушы отбасына байланысты болған. Фрэнк пен Кэтлин алғашқы ұлын Кристофер Уильям Брэдшоу Ишервуд деп крещение рәсімінен өткізді, ол 1946 жылы АҚШ азаматы болған кезде қысқартылды. Дербиширдегі Рептон интернат мектебінде Ишервуд өмір бойы досы Эдвард Апвардпен кездесті, олармен бірге ол өзінің ойдан шығарылған автобиографиясында «Арыстар мен көлеңкелер» (1938) деп аталған ойдан шығарылған ағылшын ауылы Мортмирді ойлап тапты. Ол Кембридждегі Корпус-Кристи колледжіне тарих пәнін оқуға түсті, екінші курста трипостарда әзіл-қалжыңдар мен лимериктер жазды және 1925 жылы дипломсыз кетуді сұрады. 1925 жылы Рождествода ол дайындық мектебінің досы В. Х. Ауденмен қайта танысты. Ауден арқылы Ишервуд жас ақын Стивен Спендермен танысты, ол Ауденнің алғашқы жинағын, «Өлеңдер» (1928) баспаға шығарды. Ишервуд, Ауден және Спендер 1930 жылдары Англиядағы ең қызықты жаңа әдеби топ ретінде танылды. Ауден Ишервудты «Ауден тобы» немесе «Ауден буыны» деп аталған романдар авторы деп атады. Сесил Дей Льюис пен Луис МакНейспен бірге Ауден мен Спендер кейіннен MacSpaunday ақындары деген атауға ие болды, олармен Ишервуд та байланысты. Кембриджден кеткеннен кейін Ишервуд жеке репетитор, кейін скрипкашы Андре Мангео басқаратын струнный квартеттің хатшысы болып жұмыс істеді. Бұл 1928 жылы жарық көрген «Барлық заговоршылар» атты кітап, балалар мен олардың ата-аналарының арасындағы өзін-өзі анықтау үшін күрес туралы. 1928 жылдың қазан айында Ишервуд Лондон Король колледжінде медицина студенті болып оқуға түсті, бірақ ол алты айдан кейін кетті.
Isherwood was born in 1904 on his family's estate in Cheshire near Stockport in the north west of England. He was the elder son of Francis Edward Bradshaw Isherwood (1869–1915), known as Frank, a professional soldier in the York and Lancaster Regiment, and Kathleen Bradshaw Isherwood, née Machell Smith (1868–1960), the only daughter of a successful wine merchant. He was the grandson of John Henry Isherwood, squire of Marple Hall and Wyberslegh Hall, Cheshire, and he included among his ancestors the Puritan judge John Bradshaw, who signed the death warrant of King Charles I and served for two years as Lord President of the Council, effectively President of the English Republic. Isherwood's father Frank was educated at the University of Cambridge and Sandhurst Military Academy, fought in the Boer War, and was killed in the First World War. Isherwood's mother, Kathleen, was, through her own mother, a member of the wealthy Greene brewing family of Greene King, and Isherwood was a cousin of the novelist Graham Greene, who was also related to the brewing family. Frank and Kathleen christened their first son Christopher William Bradshaw Isherwood, which Isherwood simplified on becoming a United States citizen in 1946. At Repton, his boarding school in Derbyshire, Isherwood met his lifelong friend Edward Upward, with whom he invented an imaginary English village called Mortmere, as related in his fictional autobiography, Lions and Shadows (1938). He went up to Corpus Christi College, Cambridge, as a history scholar, wrote jokes and limericks on his second year Tripos and was asked to leave without a degree in 1925. At Christmas 1925, he was reintroduced to a prep school friend, W. H. Auden. Through Auden, Isherwood met the younger poet Stephen Spender, who printed Auden's first collection, Poems (1928). Upward, Isherwood, Auden, and Spender were identified as the most exciting new literary group in England in the 1930s. Auden dubbed Isherwood the novelist in what came to be known as the Auden Group or Auden Generation. With Cecil Day Lewis and Louis MacNeice, Auden and Spender later attracted the name the MacSpaunday Poets, with which Isherwood is also associated. After leaving Cambridge, Isherwood worked as a private tutor and later as secretary to a string quartet led by the violinist André Mangeot while he completed his first novel. This was All the Conspirators, published in 1928, about the struggle for self determination between children and their parents. In October 1928, Isherwood enrolled as a medical student at King's College London, but he left after six months.
Берлинде болу
1929 жылдың наурыз айында Ишервуд Ауденге Берлинде қосылды, онда Ауден аспирантураны аяқтаған еді. Сапарға шығуға оның басты себебі Веймар Берлині ұсынған сексуалдық еркіндік болды, ол кейін былай деп жазды: "Кристофер үшін Берлин – балалар". Он күндік сапар Ишервудтың өмірін өзгертіп жіберді. Ол "Косси-Корнер" аталған жертөледегі барда танысқан неміс жігітімен махаббатқа түсті және Магнус Хиршфельдтің Жыныстық ғылымдар институтында "өз тайпасымен" бетпе-бет кездесті. Ол шілдеде тағы да Берлинге барып, қарашада сонда қоныстанды. Берлинде Ишервуд Бірінші дүниежүзілік соғыстың отбасына және оның буынына тигізген әсері туралы екінші романы "Естелік" (1932) жұмысын аяқтады. Ол күнделік жазу әдетін де жалғастырды. Күнделігінде ол Джеральд Гамильтонмен нақты өмірдегі достығынан шабыттанған "Мисс Норрис поездарды ауыстырады" (1935) және Адольф Гитлердің кедейлік, жұмыссыздық, еврейлер мен коммунистерге жасалған шабуылдардың күшеюі және кафелердегі, барлардағы және борделдердегі түнгі өмірдің беймәлімдігімен билікке келуі туралы қаланың портреті – "Берлинге сау бол" (1939) үшін шикі материал жинады. "Берлинге сау бол" солшыл "Жаңа жазу" журналында жарияланған әңгімелерді қамтыды, соның ішінде Ишервудтың 1937 жылғы "Салли Боулз" повесі, онда ол Жан Росс есімді жас ағылшын әйелінің бейнесіндегі ең танымал кейіпкерін жасады, ол қысқа мерзімге пәтерлесіп тұрған еді. Америка Құрама Штаттарында Берлин романдары 1945 жылы "Берлин әңгімелері" деген атпен бірге жарық көрді. 1951 жылы Джон ван Друтен "Берлинге сау бол" романын "Мен – камерамын" деген атаумен Нью-Йорк сахнасына қойды, бұл атау Ишервудтың кіріспе абзацтарынан алынған. Бұл пьеса Бродвейдегі хитті мюзикл "Кабаре" (1966) пьесасына шабыт берді, кейін 1972 жылы "Кабаре" фильміне бейімделді. 1932 жылы 27 жастағы Ишервуд 16 жастағы неміс жігіті Хайнц Неддермейермен қарым-қатынас бастады. Олар 1933 жылдың мамыр айында нацистік Германиядан бірге Грекияға қашып кетті. 1934 жылдың қаңтарында Неддермейерге Англияға кіруге рұқсат берілмеді, ол бірге тұра алатын елді іздеуге аттанды. Олар Канар аралдарында, Копенгагенде, Брюссельде, Амстердамда және Португалияның Синтра қаласында тұрып, Неддермейерге жаңа ұлттық және паспорт алуға тырысты. 1937 жылдың мамыр айында, ол және Ишервуд Люксембургте тұрғанда, Неддермейер Германияға күртен шығарылып жіберілді. Неддермейер келесі күні әскерге шақырудан жалтарғаны және өзара мастурбация жасағаны үшін гестапоға ұсталды. Неддермейер үш жарым жылға қатаң еңбек және әскери қызметке сотталды. (Нацистік сот ешкімді кінәсіз деп таба алмады.) 1938 жылы үйленді, 1940 жылы ұл дүниеге келді. Неддермейер соғыстан аман қалды және 1956 жылы Ишервудқа Шығыс Германиядан қашуға көмектесу үшін ақша сұраған хат жіберді, оны Ишервуд берді. Екі адамның арасындағы соңғы байланыс 1960 жылы Ишервудтың анасының қайтысына байланысты Неддермейердің Ишервудқа көңіл айту хаты болды. Осы кезеңде Ишервуд жиі Лондонға оралып, алғашқы киносценарийші жұмысын бастады, Веналық режиссер Бертольд Виертельмен "Кішкентай дос" (1934) фильмінде жұмыс істеді. Ол Оденмен үш пьесада жұмыс істеді – "Тірінің астындағы ит" (1935), "F6 көтерілуі" (1936) және "Шекарада" (1938) – барлығы Роберт Медли мен Руперт Дунның топтық театры қойған. Ол сондай-ақ 1920-ші жылдары мектепте және одан тыс жерде алған білімі туралы ойдан шығарылған өмірбаяны "Арыстандар мен көлеңкелер" (1938) жұмысын жасады. 1938 жылдың қаңтарында Ишервуд пен Оден Қытайға барып, Қытай-жапон қақтығысы туралы "Соғыс жолына" (1939) кітабын жазды. Олар келесі жылы жазда Америка Құрама Штаттары арқылы Англияға оралды және 1939 жылдың қаңтарында сонда көшіп кетуге шешім қабылдады.
In March 1929, Isherwood joined Auden in Berlin, where Auden was spending a post graduate year. His primary motivation for making the trip was the sexual freedom that Weimar Berlin offered, as he later wrote: "To Christopher, Berlin meant Boys." The ten day visit changed Isherwood's life. He began an affair with a German boy whom he met at a cellar bar called The Cosy Corner, and he was "brought face to face with his tribe" at Magnus Hirschfeld's Institute for Sexual Science. He visited Berlin again in July and relocated there in November. In Berlin, Isherwood completed his second novel, The Memorial (1932), about the impact of the First World War on his family and his generation. He also continued his habit of keeping a diary. In his diary, he gathered raw material for Mr. Norris Changes Trains (1935), inspired by his real life friendship with Gerald Hamilton, and for Goodbye to Berlin (1939), his portrait of the city in which Adolf Hitler was rising to power—enabled by poverty, unemployment, increasing attacks on Jews and Communists, and ignored by the defiant hedonism of night life in the cafés, bars, and brothels. Goodbye to Berlin included stories published in the leftist magazine, New Writing, and it included Isherwood's 1937 novella Sally Bowles, in which he created his most famous character, based on a young Englishwoman, Jean Ross, with whom he briefly shared a flat. In the United States, the Berlin novels were published together as The Berlin Stories in 1945. In 1951, Goodbye to Berlin was adapted for the New York stage by John van Druten using the title I Am a Camera, taken from Isherwood's opening paragraphs. The play inspired the hit Broadway musical Cabaret (1966), later adapted to film as Cabaret in 1972. In 1932, a 27 year old Isherwood started a relationship with a 16 year old German boy, Heinz Neddermeyer. They fled Nazi Germany together in May 1933, traveling initially to Greece. Neddermeyer was refused entry to England in January 1934, launching an odyssey in search of a country where they could settle together. They lived in the Canary Islands, Copenhagen, Brussels, Amsterdam, and Sintra, Portugal, while trying to obtain a new nationality and passport for Neddermeyer. In May 1937, while he and Isherwood were living in Luxembourg, Neddermeyer was suddenly expelled into Germany. Neddermeyer was arrested the next day by the Gestapo for draft evasion and reciprocal onanism. Neddermeyer was sentenced to three and a half years of hard labor and military service. (No one was ever found innocent by a Nazi court.) He married in 1938 and the couple had one child, a son, born in 1940. Neddermeyer survived the war and in 1956 sent Isherwood a letter asking for money to help escape East Germany, which Isherwood provided. The last known contact between the two men was a note of condolence from Neddermeyer to Isherwood on the death of Isherwood's mother in 1960. During this period, Isherwood returned often to London where he took his first movie writing job, working with Viennese director Berthold Viertel on the film Little Friend (1934). He collaborated with Auden on three plays – The Dog Beneath the Skin (1935), The Ascent of F6 (1936), and On the Frontier (1938) – all produced by Robert Medley and Rupert Doone's Group Theatre. He also worked on Lions and Shadows (1938), a fictionalized autobiography of his education — both in and out of school — in the 1920s. In January 1938, Isherwood and Auden traveled to China to write Journey to a War (1939) about the Sino Japanese conflict. They returned to England the following summer via the United States and decided to emigrate there in January 1939.
Құрама Штаттардағы өмір
Калифорнияның Голливуд қаласында тұрған кезінде Ишервуд, Ишервудтың «Берлин әңгімелерінен» әсер алған, әсіресе Трумэн Капотемен дос болады. Капотетің әйгілі повесі «Тиффанидегі таңғы ас» романында көрініс берген «Салли Боулз» әңгімесі оған үлкен ықпал етеді. Ишервуд сондай-ақ Калифорнияға көшіп келген британдық романист және драматург Доди Смитпен дос болады, және ол өзінің аяқталмаған жұмыстарын көрсеткен санаулы адамдардың біріне айналады. 1945 жылы Ишервуд америкалық азаматтыққа өтуді ойлады, бірақ елді қорғауға қатысты ант беруге келіспейді. Келесі жылы ол азаматтыққа үміткерлік етеді және сұрақтарға адал жауап береді, соғысқа қатыспайтын жұмыстарға, мысалы, кемелерге азық-түлік тиеуге дайын екенін айтады. Оның медициналық корпуста ерікті болып қызмет еткені де маңызды рөл атқарады. Азаматтыққа қабылдау рәсімінде ол елді қорғауға ант беруге міндетті екенін біледі және бұрынғы қарсылықтарын ескеріп, ант беруге шешім қабылдайды. 1946 жылдың 8 қарашасында ол америкалық азамат атанды. Ол фотограф Уильям "Билл" Каскимен бірге тұра бастайды. 1947 жылы екеуі Оңтүстік Америкаға саяхат жасайды. Ишервуд көркем мәтін жазады, ал Каски 1949 жылы жарық көрген «Кондор мен сиырлар» атты кітабына суреттер түсіреді. 1949 жылы Гор Видальге жазған хатында Ишервуд өзіне ұқсас гомосексуалдық қарым-қатынастарды талқылайды:
While living in Hollywood, California, Isherwood befriended Truman Capote, an up and coming young writer who would be influenced by Isherwood's Berlin Stories, most specifically in the traces of the story "Sally Bowles" that surface in Capote's famed novella Breakfast at Tiffany's. Isherwood also befriended Dodie Smith, a British novelist and playwright who had also moved to California, and who became one of the few people to whom Isherwood showed his work in progress. Isherwood considered becoming an American citizen in 1945 but balked at taking an oath that included the statement that he would defend the country. The next year he applied for citizenship and answered questions honestly, saying he would accept non combatant duties like loading ships with food. The fact that he had volunteered for service with the Medical Corps also helped. At the naturalisation ceremony, he found he was required to swear to defend the nation and decided to take the oath since he had already stated his objections and reservations. He became an American citizen on 8 November 1946. He began living with the photographer William "Bill" Caskey. In 1947, the two traveled to South America. Isherwood wrote the prose and Caskey took the photographs for a 1949 book about their journey entitled The Condor and the Cows. In a 1949 letter to Gore Vidal, Isherwood discussed gay relationships like his own:
Гомосексуалдық қарым-қатынастар бақытты болуы мүмкін және көбінесе бақытты болады. Көптеген ер адамдар жылдар бойы бірге өмір сүреді және гетеросексуалдар сияқты өмірлерін және еңбектерін бөліседі. Бұл шындық, тіпті «либералды» адамдар үшін де алаңдатушы және таң қалдырады, себебі ол гомосексуалдық тағдырдың романтикалық, трагикалық түсінігін жоққа шығарады.
Homosexual relationships can be and frequently are happy. Many men live together for years and share their lives and their work, just as heterosexuals do. This truth is particularly disturbing and shocking even to “liberal people,” because it cuts across the romantic, tragic notion of homosexual fate.
Дон Бачардимен танысу
1953 жылы 48 жасында, Валентин күні Санта-Моника жағажайында достарымен бірге жасөспірім Дон Бакардиге кездесті. Бакардидің жасы туралы әртүрлі мәліметтер бар, бірақ кейін Бакарди өзі: "Сол кезде мен шамамен 16 жаста болдым" деді. Шындығында ол 18 жаста еді. Жас айырмашылығына қарамастан, осы кездесу Ишервудтың өмірінің соңына дейін, ішкі дау-жанжалдар мен үзілістерге қарамастан, жалғасқан серіктестіктің бастауы болды. Олардың қарым-қатынасының алғашқы айларында Ишервуд бірнеше жыл бойы жұмыс істеген "Кешкі әлем" (1954) романын аяқтады, ал Бакарди оны машинаға түсірді. Ишервуд 1950-ші және 1960-шы жылдардың басында Лос-Анджелес мемлекеттік колледжінде (қазір Калифорния мемлекеттік университеті, Лос-Анджелес) қазіргі заманғы ағылшын әдебиетінен дәріс оқыды. Ишервуд пен Бакарди арасындағы 30 жылдық айырмашылық сол кезде көпке таң қалдырды, Бакарди өзінің сөзімен айтқанда, "бір түрлі бала проституткасы" ретінде қарастырылды, бірақ екеуі Оңтүстік Калифорния қоғамында көптеген голливудтық достары бар, танымал және беделді жұпқа айналды. 1962 жылы жарық көрген "Төменде сапармен" романы оның берлиндегі әңгімелерімен байланысты төрт повестен тұрады. Көптеген сыншылардың пікірінше, Ишервудтың ең үлкен жетістігі – 1964 жылғы "Жалғыз адам" романы, онда Лос-Анджелес университетінде профессор болып жұмыс істейтін орта жастағы, гей ағылшын Джорджтың бір күні бейнеленген. Роман 2009 жылы сол атпен фильмге көшірілді. 1964 жылы Ишервуд американдық жазушы Терри Саузернмен бірлесіп Эвелин Воның американдық жанасу индустриясын сынап көрсеткен "Жақын" фильмінің Тони Ричардсонмен түсірілген сценарийін жазды.
On Valentine's Day 1953, at the age of 48, he met the teenager Don Bachardy among a group of friends on the beach at Santa Monica. Reports of Bachardy's age at the time vary, but Bachardy later said, "At the time I was probably 16." In fact, he was 18. Despite the age difference, this meeting began a partnership that, though interrupted by affairs and separations, continued until the end of Isherwood's life. During the early months of their affair, Isherwood finished—and Bachardy typed—the novel on which he had worked for some years, The World in the Evening (1954). Isherwood also taught a course on modern English literature at Los Angeles State College (now California State University, Los Angeles) for several years during the 1950s and early 1960s. The 30 year age difference between Isherwood and Bachardy raised eyebrows at the time, with Bachardy, in his own words, "regarded as a sort of child prostitute", but the two became a well known and well established couple in Southern Californian society with many Hollywood friends. Down There on a Visit, a novel published in 1962, comprised four related stories that overlap the period covered in his Berlin stories. In the opinion of many reviewers, Isherwood's finest achievement was his 1964 novel A Single Man, that depicted a day in the life of George, a middle aged, gay Englishman who is a professor at a Los Angeles university. The novel was adapted into a film of the same name in 2009. During 1964 Isherwood collaborated with American writer Terry Southern on the screenplay for the Tony Richardson film adaptation of The Loved One, Evelyn Waugh's caustic satire on the American funeral industry.
Соңғы жылдары және өлімі
Ишервуд пен Бачарди Ишервудтың өмірінің соңына дейін Санта-Моникада бірге тұрды. 1981 жылы Ишервудқа простата қатерлі ісігі диагнозы қойылды және ол 1986 жылдың 4 қаңтарында Санта-Моникадағы үйінде 81 жасында қайтыс болды. Оның денесі UCLA медициналық ғылымға сыйға тартылды, ал оның күлі кейін теңізге шашылды. Бачарди жеке танымал, табысты суретші болды, ал Ишервудтың өлімінен кейін оның өлген Ишервудтың портреттері кеңінен танылды.
Isherwood and Bachardy lived together in Santa Monica for the rest of Isherwood's life. Isherwood was diagnosed with prostate cancer in 1981, and died of the disease on 4 January 1986 at his Santa Monica home, aged 81. His body was donated to medical science at UCLA, and his ashes were later scattered at sea. Bachardy became a successful artist with an independent reputation, and his portraits of the dying Isherwood became well known after Isherwood's death.
Ведантамен байланысы
Джеральд Хирд британ жазушысы Олдус Хакслиді Веданта (үнді философиясы) және медитациямен таныстырды. 1937 жылы Америкаға көшкеннен кейін Хирд пен Хаксли Ведантистерге айналды. Олар Оңтүстік Калифорниядағы Веданта қоғамының негізін қалаушысы Свами Прабхавананда басшылығымен Веданталық іс-шараларға қатысты, ол Үндістанның Рамакришна орденінің монахы еді. Екеуі де Свамидан бастама алды. Хирд пен Хаксли Ишервудты Свамидің Веданта қоғамымен таныстырды. Уақыт өте келе Ишервуд Хакслимен жақын достық қарым-қатынас орнатып, кейде онымен бірлесіп жұмыс істеді. Ишервуд өзінің Ведантист екенін жариялады және Прабхавананда оны өз гуруы ретінде қабылдады. Ведантаға бет бұру процесі соншалықты күшті болды, Ишервуд 1939-1945 жылдар аралығында тағы бір роман жаза алмады, өйткені ол Веданта жазбаларын зерттеуге берілді, тіпті біраз уақытқа қоғамда монах болып қызмет етті. Келесі 35 жыл бойы Ишервуд Свамимен Ведантаның әртүрлі кітаптарын, соның ішінде «Бхагавад Гита» – «Құдай әнін» аударумен айналысты, қоғамның журналына мақалалар жазып, Голливуд пен Санта-Барбара ғибадатханаларында лекциялар оқыды. Көп жылдар бойы ол Голливуд ғибадатханасына сәрсенбі күндері жарты сағатқа Рамакришнаның Ізгі хабарын оқуға келіп, содан кейін Свами жамағаттан сұрақтар қабылдады. 1950 жылдан 1978 жылға дейін Ишервуд Голливуд пен Санта-Барбара Веданта ғибадатханаларында 53 лекция оқыды. Ол өзінің күнделіктерінде және «Менің гуруым және оның шәкірті» кітабында уағыз айтуға өзін лайықсыз сезінетінін айтады, сондықтан оның көптеген лекциялары басқалар жазған, негізінен Свами Вивекананданың мақалаларын оқудан тұрды. «Рамакришна кім?», «Жазушы және Веданта» сияқты бірнеше түпнұсқа лекциялары болды, сондай-ақ Рамакришнаның үй шаруасымен айналысқан шәкірті Гриш Чандра Гошқа арналған лекциясы да бар еді. Ишервуд сонымен қатар Оңтүстік Калифорния Веданта қоғамының екі айда бір шығатын журналы «Веданта және Батыс» журналын шығаруға белсенді қатысты. 1943-1945 жылдары ол бас редактор, 1951-1962 жылдары Олдус Хаксли, Джеральд Хирдпен және 1951-1958 жылдары Джон ван Друтенмен бірге редакциялық кеңесші болды. 1949 жылдан 1969 жылға дейін ол журналға 40 мақала жазды.
Gerald Heard had introduced British writer Aldous Huxley to Vedanta (Hindu centered philosophy) and meditation. After migrating to America in 1937, Heard and Huxley became Vedantists attending functions at the Vedanta Society of Southern California, under the guidance of founder Swami Prabhavananda, a monk of the Ramakrishna Order of India. Both were initiated by the Swami. Heard and Huxley introduced Isherwood to the Swami's Vedanta Society. Over time, Isherwood developed a close friendship with Huxley, with whom he sometimes collaborated. Isherwood became a dedicated Vedantist himself and was initiated by Prabhavananda, his guru. The process of conversion to Vedanta was so intense that Isherwood was unable to write another novel between the years 1939–1945, while he immersed himself in study of the Vedanta Scriptures, even becoming a monk for a time at the Society. For the next 35 years Isherwood collaborated with the Swami on translations of various Vedanta scriptures, including the Bhagavad Gita – The Song of God, writing articles for the Society's journal, and occasionally lecturing at the Hollywood and Santa Barbara temples. For many years he would come to the Hollywood temple on Wednesday nights to read the Gospel of Ramakrishna for a half an hour, then the Swami would take questions from the devotees. From 1950 to 1978, Isherwood gave 53 lectures at the Hollywood and Santa Barbara Vedanta Temples. He mentions in his diaries and the book, My Guru and His Disciple, that he feels unqualified to preach, so most of his lectures were readings of papers written by others, primarily Swami Vivekananda. There were a few original lectures including, Who Is Ramakrishna, The Writer and Vedanta, and a lecture on Girish Chandra Ghosh, a householder disciple of Ramakrishna. Isherwood was also very involved in the production of the bi monthly journal of the Vedanta Society of Southern California, Vedanta and the West. From 1943 to 1945 he was Managing Editor, from 1951 to 1962 he was an Editorial Advisor together with Aldous Huxley, Gerald Heard, and additionally with John van Druten from 1951 to 1958. From 1949 to 1969 he wrote 40 articles for the journal.
Ишервуд және соғыс
Ишервудтың әкесі Фрэнк Брэдшоу Ишервуд британ армиясының полковнигі болды. Ол 1915 жылы 46 жасында, Бірінші дүниежүзілік соғыста, Франциядағы Ипр шайқасында қаза тапты. Ишервуд сол кезде 10 жаста еді. Әкесінің өлімі оған терең әсер етті, әкесіне деген көзқарасын, анасымен қарым-қатынасын және әскери және соғысқа деген тұрлығын өзгертті. Ишервудтың екінші романы, 1932 жылы жарық көрген "Естелік" (The Memorial), Бірінші дүниежүзілік соғыста әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасына тигізген әсерді сипаттайды. "Естелік" романы Ишервудтың өмірлік тәжірибесін роман сюжетіне айналдыруының алғашқы үлгісі болды. Кейін Кембриджден кетуді сұрағаннан кейін ол Берлинде тұрып, фашизмнің, нацистік партияның және Гитлердің күшейіп келе жатқан күшінің куәсі болды. Ишервуд өзінің "Берлин оқиғалары" атты автобиографиялық романдарында сол кезеңді суреттейді. 1933 жылы Ишервуд досы Хайнц Неддермейермен бірге Германиядан қашып, Англияға кіруден бас тартқан Хайнц үшін пана іздеді. Ақыры 1937 жылы мамыр айында Гестапо Хайнцті әскерге шақырудан жалтарғаны және гомосексуализммен айналысқаны үшін тұтқындады. Лондонға оралғанда Ишервудтың көңілі солшылдарға жақын болды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін соғысқа қарсы қозғалыс өркендегенімен, ол қарама-қарсы идеологиялық топтарға бөлінді. Кейбіреулері Испаниядағы Азамат соғысына қатысуды қалады, ал енді біреулері соғысқа бармай, немістерді жібергісі келді, тағы біреулері зорлық-зомбылықсыз қарсылықты жақтады. Бәрі де саяси күштерін әлсіретуге себеп болды. Испаниядағы шайқас аяусыз болды, солшылдар жанжал мен күдікке тонып, өзара тілдеспейтін болды. Ардагерлер идеалдық мақсаттарды пайдаланғандарын сезінді және коммунистік күштердің көлеңкелі бақылауына ұшырағанына наразы болды. 1937 жылы екі ірі бейбітшілік тобы бірікті: "Бейбітшілік уәдесі одағы" деп аталатын "Бейбітшілік уәдесі" қозғалысы құрылды. Одақтың мүшелері келесі уәде берді: "Соғыс – адамзатқа қарсы қылмыс. Мен соғыстан бас тартамын және соған байланысты соғыстың ешқандай түрін қолдамаймын. Сондай-ақ соғыстың барлық себептерін жоюға тырысамын". Сол кездегі белгілі жазушылар мен зиялылардың кейбіреулері сөз сөйлеп, осы мақсатқа қолдау көрсетті, олардың ішінде Джеральд Хирд, Алдус Хаксли және Бертран Рассел болды. Хемингуэйдің Испаниядағы Азамат соғысы туралы баяндамаларынан шабыт алып, 1938 жылдың қаңтарында Ишервуд және оның досы В. Х. Оден Жапонияның басып алуын жариялау үшін Қытайға барып, "Соғыс жолы" (1939) атты еңбекті жазды. Ол саяси сенімін жоғалтты: "Мен соңғы бірнеше жыл бойы қайталап келген солшыл ұрандарды қайталай алмаймын". Калифорнияға көшіп келгеннен кейін Ишервуд Джеральд Хирд пен Алдус Хакслиден пацифист болу туралы кеңес алды және олар сияқты Оңтүстік Калифорнияның Веданта қоғамының басшысы Рамакришна монахы Свами Прабхавананданың шәкірті болды. Ол азаматтық алуға өтініш білдіріп, соғысқа қарсылық танытты. Пенсильванияда ол квакерлік жатақханада жұмыс істеді, нацистерден қашқан еуропалық яһудилерді қоныстандыруға көмектесті. 1944 жылы Свами мен Ишервудтың бірге жұмыс істеген индуистік кітап "Бхагавад-гита" – "Құдайдың жыры" аудармасы жарық көрді. Қосымшада Ишервудтың "Гита және соғыс" атты эссесі бар. Онда Ишервуд Ведантаның соғыс және міндет туралы көзқарасын түсіндіреді. Поэманың сюжеті бойынша бүкіл Үндістан ұлы шайқасқа тартылады. Жарыс қарсаңында Арджуна, "Махабхарата" эпосының батыр жауынгері, екі армияның арасында қалады. Екі жақта да достарын, туыстарын және лайықты адамдарды көріп, қаруын тастайды және: "Мен шайқаспаймын" дейді. Кітаптың қалған бөлігінде Арджунаның досы және кеңесшісі Кришна міндеттің мәнін түсіндіреді. Кейбір адамдар үшін, белгілі бір уақытта соғысудан бас тарту дұрыс болуы мүмкін, бірақ себеп әділ болса және жауынгер ретінде күресу сіздің міндетіңіз болса, бас тарту моральдық қауіп тудырар еді.
Isherwood's father, Frank Bradshaw Isherwood, was a colonel in the British Army. He was killed during WWI in the Battle of Ypres, France in May 1915, at the age of 46. Isherwood was 10 years old at the time. His father's death " deeply affected him, not only in his perspective of his father and how he would relate to his mother, but in his attitude towards the military and war itself." Isherwood's second novel, The Memorial, published in 1932, describes the impact on a family from the death of the father in WWI. The Memorial was the first of what would become the trademark for Isherwood: reflecting his life experience into the plot of a novel. After being asked to leave Cambridge, he lived in Berlin and witnessed the rising power of Fascism, the Nazi Party, and Hitler. Isherwood describes the times in his autobiographical novels The Berlin Stories. In 1933, Isherwood fled Germany with his friend Heinz Neddermeyer seeking asylum for Heinz — who was refused entry to England. Heinz was finally arrested in the May 1937 by the Gestapo for draft evasion and practicing homosexuality. Back in London, Isherwood's sympathies were with the left, but although the Anti war movement flourished after WWI, it was fractured into opposing ideological groups. Some wanted to join the fight in the Spanish Civil War, others wanting to just let the Germans in, rather than go to war, still others advocated non violent resistance, all of which had the effect of weakening their political power. The fighting in Spain was savage, and " the left tore itself apart with squabbling and paranoia. Veterans came to feel that the idealism of the cause had been exploited, and many resented being policed by shadowy Communist enforcers." In 1937, two of the largest peace groups joined forces; the No More War Movement merged into the Peace Pledge Union. The members attested to the following pledge: "War is a crime against humanity. I renounce war, and am therefore determined not to support any kind of war. I am also determined to work for the removal of all causes of war". Some of the leading authors and intellectuals of the time gave speeches and lent their names to the cause, including Gerald Heard, Aldous Huxley, and Bertrand Russell. Inspired by Hemingway's reporting from the Spanish Civil War, in January 1938, Isherwood and his friend W. H. Auden traveled to China to cover the invasion by Japan and wrote Journey to a War (1939). He had lost his political faith, "I couldn't repeat the left wing slogans which I had been repeating throughout the last few years." After moving to California, Isherwood sought " advice from Gerald Heard and Aldous Huxley about becoming a pacifist, and, like them, he became a disciple of the Ramakrishna monk, Swami Prabhavananda, head of the Vedanta Society of Southern California." He applied for citizenship and registered as a Conscientiousness Objector. In Pennsylvania, he worked in a Quaker Hostel, helping to settle European Jews who were fleeing the Nazis. In 1944, the translation of the Hindu scripture, Bhagavad Gita – The Song of God that the Swami and Isherwood had been working on was published. In the appendix, there is an essay by Isherwood titled, The Gita and War. There Isherwood explains the Vedantic view of war and duty. The plot of the poem is that the whole of India is drawn into a great battle, and on the eve of the fight, Arjuna, the hero warrior of the epic poem, The Mahabharata, is taken between the two armies and sees friends, family, and worthy people on both sides, throws down his weapons and says, "I will not fight." The rest of the book has Lord Krishna, Arjuna's friend and advisor, explaining the nature of duty. It may be, for some person, at some time, it proper to refuse to fight, but if the cause is righteous, and it's your duty as a warrior to fight, it would be a moral hazard to refuse.
Мұра және танылу
Берлиндегі Шенеберг ауданындағы Ишервуд тұрған үйдің қабырғасына 1929-1933 жылдар аралығындағы тұруын еске алу үшін мемориалдық тақта орнатылған. Ишервуд Сьюзан Сонтагтың "Кэмп" туралы жазбаларында (1964) былай делінген: "Кристофер Ишервудтың "Кешкі әлем" романындағы салғыш екі беттік сипаттамадан басқа, [кэмп] жарияланған еңбектерде көріне қоймады". 2008 жылы "Крис және Дон: Махаббат тарихы" фильмі Ишервуд пен Бачардидің өмір бойына созылған қарым-қатынасын көрсетеді. "Жалғыз адам" романы 2009 жылы "Жалғыз адам" атты фильмге бейімделді. 2010 жылы Ишервудтың "Кристофер және оның сияқтылары" автобиографиясы BBC арнасымен телефильмге түсірілді, онда Ишервуд рөлін Мэтт Смит сомдады, ал режиссураны Джеффри Сэкс жасады. Бұл фильм 2011 жылдың ақпан айында Франция мен Германияда Arte арнасында, ал келесі айда Ұлыбританияда BBC 2 арнасында көрсетілді. Жыл сайынғы Лос-Анджелес Таймс – Кристофер Ишервуд сыйлығы автобиографиялық проза үшін 2016 жылы Лос-Анджелес Таймспен бірлесіп құрылды.
The house in the Schöneberg district of Berlin where Isherwood lived bears a memorial plaque to mark his stay there between 1929 and 1933. Isherwood is mentioned in Susan Sontag's Notes on "Camp" (1964): "Apart from a lazy two page sketch in Christopher Isherwood's novel The World in the Evening (1954), [camp] has hardly broken into print." The 2008 film Chris & Don: A Love Story chronicled Isherwood and Bachardy's lifelong relationship. A Single Man was adapted into a film, A Single Man, in 2009. In 2010 Isherwood's autobiography, Christopher and His Kind, was adapted into a television film by the BBC, starring Matt Smith as Isherwood and directed by Geoffrey Sax. It was broadcast in France and Germany on the Arte channel in February 2011, and in Britain on BBC 2 the following month. The annual Los Angeles Times – Christopher Isherwood Prize for Autobiographical Prose was established in partnership with the Los Angeles Times in 2016.