Кіріспе

Лондон симфониялық оркестрі (LSO) – Лондон қаласында орналасқан британдық симфониялық оркестр. 1904 жылы құрылған LSO Лондонның ең көне симфониялық оркестрі болып табылады. LSO Генри Вудтың Корольдік зал оркестрінен шыққан музыканттар тобы құрды, себебі жаңа ереже бойынша музыканттар оркестрге өзінің толық қызметін беруі керек болды. Кейіннен LSO өзінің мүшелері үшін де осындай ереже енгізді. Бастапқыда LSO кооперативтік принциптер бойынша ұйымдастырылды, барлық музыканттар әр маусым соңында табысты бөлісіп алатын. Бұл практика оркестрдің алғашқы 40 жылында сақталды. 1930 және 1950 жылдары LSO жаңа лондондық оркестрлерге қарағанда нашар сапалы деп есептелді, нәтижесінде музыканттар мен тапсырыстар жоғалды: 1930 жылдары BBC Симфониялық оркестрі мен Лондон филармониясы, ал Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Филармония және Корольдік филармония оркестрлері. Соғыстан кейінгі кезеңде мемлекеттік субсидияны алғаш рет алу шарты ретінде табысты бөлісу принципінен бас тартылды. 1950 жылдары оркестр симфониялық концерттер есебінен киноға көңіл бөлу мәселесін талқылады; көптеген тәжірибелі музыканттар ойыншылардың көпшілігі бұл идеяны қабылдамағаннан кейін оркестрден кетіп қалды. 1960 жылдары LSO жетекші позициясын қайта қалпына келтірді және оны кейіннен сақтап қалды. 1966 жылы хорлық шығармаларды орындау үшін оркестр LSO хорын құрды, ол бастапқыда кәсіби және әуесқой әншілерден тұрды, ал кейіннен толыққанды әуесқой ансамбльге айналды. Өзін-өзі басқаратын орган ретінде оркестр өзімен жұмыс істейтін дирижерлерді таңдайды. Тарихының кейбір кезеңдерінде оркестр бас дирижерден бас тартып, тек қонақ дирижерлермен жұмыс істеді. Оның ең танымал дирижерлерінің арасында алғашқы жылдары Ханс Рихтер, сэр Эдвард Элгар және сэр Томас Бичем, ал соңғы онжылдықтарда Пьер Монте, Андре Превин, Клаудио Аббадо, сэр Колин Дэвис және Валерий Гергиев болды. 1982 жылдан бері LSO Лондон қаласының Барбикан орталығында орналасқан. Оның бағдарламаларында Берлиоз, Малер және Леонард Бернштейн сияқты композиторларды мерекелейтін ірі фестивальдер өткізілді. LSO әлемдегі ең көп жазылған оркестр деп мәлімдейді; ол 1912 жылдан бері граммофондық жазбалар жасап келеді және 200-ден астам кино саундтректерінде ойнады, олардың ең танымалдары – «Жұлдызды соғыстар» сериясы.

Фильм

Тіпті үнсіз фильмдер дәуірінде ЛСО киномен байланысты болды. 1920 жылдары оркестр Евгений Гуссенс ұйымдастырған және дирижерлік еткен партитураларды орындады, олар "Үш мылтықшы" (1922), "Нибелунгтер" (1924), "Бейнеулі нимфа" (1927) және "Бетховеннің өмірі" (1929) фильмдерінің көрсетілімдеріне сүйемелдеді. Оркестр алғашқы саундтрек жаздыру сессияларына "Корда" студиясының музыкалық директоры Мьюр Матисонның арқасында қатысты. LSO веб-сайтында кино маманы Роберт Райдер Матисонды "Британдық кино музыкасының ерте тарихындағы ең маңызды тұлға деп атайды, ол Блиссті "Болашаққа қадам" үшін музыка жазуға шақырды және кейіннен 20 ғасырдың ең көрнекті британдық композиторларын киноға жұмыс істеуге шақырды". Райдер Матисонның ЛСО-мен ынтымақтастығының шыңы ретінде 1946 жылы түсірілген "Оркестр аспаптары" фильмін көрсетеді. Сарджент оркестрді Бриттеннің фильм үшін жазылған "Жас тыңдаушының оркестрге нұсқаулығы" атты туындысын орындады. Райдер былай деп қосты: "Матисонның деректі фильмі музыканттар мен олардың аспаптарының жақын планмен түсірілген кадрлары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі оптимизм кезеңіндегі оркестрдің сергектігі мен құрылымын әдемі бейнелейді".