Кіріспе
Лондон симфониялық оркестрі (LSO) – Лондон қаласында орналасқан британдық симфониялық оркестр. 1904 жылы құрылған LSO Лондонның ең көне симфониялық оркестрі болып табылады. LSO Генри Вудтың Корольдік зал оркестрінен шыққан музыканттар тобы құрды, себебі жаңа ереже бойынша музыканттар оркестрге өзінің толық қызметін беруі керек болды. Кейіннен LSO өзінің мүшелері үшін де осындай ереже енгізді. Бастапқыда LSO кооперативтік принциптер бойынша ұйымдастырылды, барлық музыканттар әр маусым соңында табысты бөлісіп алатын. Бұл практика оркестрдің алғашқы 40 жылында сақталды. 1930 және 1950 жылдары LSO жаңа лондондық оркестрлерге қарағанда нашар сапалы деп есептелді, нәтижесінде музыканттар мен тапсырыстар жоғалды: 1930 жылдары BBC Симфониялық оркестрі мен Лондон филармониясы, ал Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Филармония және Корольдік филармония оркестрлері. Соғыстан кейінгі кезеңде мемлекеттік субсидияны алғаш рет алу шарты ретінде табысты бөлісу принципінен бас тартылды. 1950 жылдары оркестр симфониялық концерттер есебінен киноға көңіл бөлу мәселесін талқылады; көптеген тәжірибелі музыканттар ойыншылардың көпшілігі бұл идеяны қабылдамағаннан кейін оркестрден кетіп қалды. 1960 жылдары LSO жетекші позициясын қайта қалпына келтірді және оны кейіннен сақтап қалды. 1966 жылы хорлық шығармаларды орындау үшін оркестр LSO хорын құрды, ол бастапқыда кәсіби және әуесқой әншілерден тұрды, ал кейіннен толыққанды әуесқой ансамбльге айналды. Өзін-өзі басқаратын орган ретінде оркестр өзімен жұмыс істейтін дирижерлерді таңдайды. Тарихының кейбір кезеңдерінде оркестр бас дирижерден бас тартып, тек қонақ дирижерлермен жұмыс істеді. Оның ең танымал дирижерлерінің арасында алғашқы жылдары Ханс Рихтер, сэр Эдвард Элгар және сэр Томас Бичем, ал соңғы онжылдықтарда Пьер Монте, Андре Превин, Клаудио Аббадо, сэр Колин Дэвис және Валерий Гергиев болды. 1982 жылдан бері LSO Лондон қаласының Барбикан орталығында орналасқан. Оның бағдарламаларында Берлиоз, Малер және Леонард Бернштейн сияқты композиторларды мерекелейтін ірі фестивальдер өткізілді. LSO әлемдегі ең көп жазылған оркестр деп мәлімдейді; ол 1912 жылдан бері граммофондық жазбалар жасап келеді және 200-ден астам кино саундтректерінде ойнады, олардың ең танымалдары – «Жұлдызды соғыстар» сериясы.
British symphony orchestra
The London Symphony Orchestra (LSO) is a British symphony orchestra based in London. Founded in 1904, the LSO is the oldest of London's symphony orchestras. The LSO was created by a group of players who left Henry Wood's Queen's Hall Orchestra because of a new rule requiring players to give the orchestra their exclusive services. The LSO itself later introduced a similar rule for its members. From the outset the LSO was organised on co operative lines, with all players sharing the profits at the end of each season. This practice continued for the orchestra's first four decades. The LSO underwent periods of eclipse in the 1930s and 1950s when it was regarded as inferior in quality to new London orchestras, to which it lost players and bookings: the BBC Symphony Orchestra and the London Philharmonic Orchestra in the 1930s and the Philharmonia and Royal Philharmonic after the Second World War. The profit sharing principle was abandoned in the post war era as a condition of receiving public subsidy for the first time. In the 1950s the orchestra debated whether to concentrate on film work at the expense of symphony concerts; many senior players left when the majority of players rejected the idea. By the 1960s the LSO had recovered its leading position, which it has retained subsequently. In 1966, to perform alongside it in choral works, the orchestra established the LSO Chorus, originally a mix of professional and amateur singers, later a wholly amateur ensemble. As a self governing body, the orchestra selects the conductors with whom it works. At some stages in its history it has dispensed with a principal conductor and worked only with guests. Among conductors with whom it is most associated are, in its early days, Hans Richter, Sir Edward Elgar, and Sir Thomas Beecham, and in more recent decades Pierre Monteux, André Previn, Claudio Abbado, Sir Colin Davis, and Valery Gergiev. Since 1982, the LSO has been based in the Barbican Centre in the City of London. Among its programmes there have been large scale festivals celebrating composers as diverse as Berlioz, Mahler and Leonard Bernstein. The LSO claims to be the world's most recorded orchestra; it has made gramophone recordings since 1912 and has played on more than 200 soundtrack recordings for the cinema, of which the best known include the Star Wars series.
Фильм
Тіпті үнсіз фильмдер дәуірінде ЛСО киномен байланысты болды. 1920 жылдары оркестр Евгений Гуссенс ұйымдастырған және дирижерлік еткен партитураларды орындады, олар "Үш мылтықшы" (1922), "Нибелунгтер" (1924), "Бейнеулі нимфа" (1927) және "Бетховеннің өмірі" (1929) фильмдерінің көрсетілімдеріне сүйемелдеді. Оркестр алғашқы саундтрек жаздыру сессияларына "Корда" студиясының музыкалық директоры Мьюр Матисонның арқасында қатысты. LSO веб-сайтында кино маманы Роберт Райдер Матисонды "Британдық кино музыкасының ерте тарихындағы ең маңызды тұлға деп атайды, ол Блиссті "Болашаққа қадам" үшін музыка жазуға шақырды және кейіннен 20 ғасырдың ең көрнекті британдық композиторларын киноға жұмыс істеуге шақырды". Райдер Матисонның ЛСО-мен ынтымақтастығының шыңы ретінде 1946 жылы түсірілген "Оркестр аспаптары" фильмін көрсетеді. Сарджент оркестрді Бриттеннің фильм үшін жазылған "Жас тыңдаушының оркестрге нұсқаулығы" атты туындысын орындады. Райдер былай деп қосты: "Матисонның деректі фильмі музыканттар мен олардың аспаптарының жақын планмен түсірілген кадрлары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі оптимизм кезеңіндегі оркестрдің сергектігі мен құрылымын әдемі бейнелейді".