Matthew 28:13

Кіріспе

Матай 28:13 - Жаңа Келісімдегі Матай Ізгі хабарының жиырма сегізінші тарауының он үшінші тармағы. Бұл - қайта тірілу туралы әңгіме. Бұл жердегі аятта қабірдің күзетшілері періштеге келіп, қайта тірілу туралы хабарды естіген соң, Иерусалимнің діни қызметкерлері оларға пара алып, не айту керектігін айтады.

Талдау

Бұл тармақ Матай 27:64-ке қайта сілтеме жасайды. Сол жердегі пайғамбарлар, Исаның шәкірттері мәйітті ұрлап кеткендіктен, сақшыларды отырғызуды бұйырды. Осылайша, Матайдың айтуынша, діни қызметкерлер өздері ескерткен алдауды қолданады. Діни қызметкерлердің мәйіттің алынып тасталғанын жоққа шығаруға тырыспағаны байқалады: барлық адамдар қабірдің бос екенін мойындайды. Кинердің діни қызметкерлердің оқиғасымен біраз проблемалары бар. Дене ұрлау өте жалғандық деп саналды және өлім жазасына кесілді, және шәкірттер айқышқа шегеленудің өзінде ештеңе істемеді. Олай болса, Рим әскері күзеткенде, мәйітті ұрлау үшін олар қандай қауіп-қатерлерге ұшырайды деп кім ойлар еді? Сондай-ақ, қабірдің аузын жауып тұрған үлкен тасты домалатып тастау үшін шәкірттермен бірге ешкімнің ұйықтап қалғанына сенбеу керек еді. Егер күзетшілер ұйықтап жатса, онда олар қабірдің кімді тонағанын қалай білген? Бұл дәуірде қабірлерді ұрлап, құнды заттарды алып тастағанмен, онда болған күзетшілер әдетте өлтірілді немесе жараланды. Қамауда отырған күзетшіге тек ұйықтап қалған деп айтса, оған сену қиын еді. Оның үстіне, Рим әскерінде де кезекші ұйықтап кету үлкен қылмыс еді. Әдеттегі жаза - қатты соғу, егер жауынгер аман қалса, ол әскерден шығарылып, елінен және отбасынан біржола қуылды. Сіздің қамқорлығыңыздағы өлген адамның денесі жоғалғанда, ол соттың сотына тартылып, өлім жазасына кесілуі мүмкін қылмыс болды. Тіпті егер Пилатқа пара беру сәтті болғанымен, сақшылар осы оқиғалардан қалай жазадан құтылып қалды деген сұрақтар туындайды. Бұл мақаланың жағымсыздығы көптен бері белгілі. IV ғасырдағы түсіндірмеші Джон Златоуст бұл жағдайды діни қызметкерлердің қабілетсіздігі мен қайта тірілу туралы хабарға ашулануының тағы бір дәлелі ретінде қарастырды. Джонс айтқандай, бұл ақталу - діни қызметкерлердің жауынгерлерге берген ұсынысы, ал өз міндеттерін жақсырақ түсінген сарбаздар сенімдірек ақталуды ойлап тапқан болар еді.

This verse links back to Matthew 27:64. In that verse the priests raised the idea of the disciples stealing the body as a reason for putting the guards in place. Thus, according to Matthew, the priests are making use of the deception that they themselves had warned of. It is notable that the priests make no attempt to deny that the body has been removed: it is accepted by all involved that the tomb is empty. Keener has a number of problems with the priests' story. Stealing a body was considered deeply impious and a capital offence, and the disciples had taken no action to prevent the crucifixion itself. Why then would anyone believe they would take such risks to steal the body, especially when it was guarded by a Roman force? Also unbelievable was that anyone would sleep through the disciples rolling away the massive stone that covered the entrance to the tomb. And if the guards were asleep, how then did they know who it was who had robbed the tomb? While tombs were robbed in this era to get at the valuables inside, any guards present were usually killed or wounded. A guard claiming to have simply slept through the event was unlikely to be believed. Moreover, sleeping on duty was itself a serious offence in the Roman military. The standard punishment was a severe beating, and if the soldier survived they were expelled from the army and permanently exiled from country and family. Losing a dead body in your care was also an offence that could bring court martial and execution. Even if the bribe to Pilate was successful, questions would be asked as to how the guards avoided punishment from these events. The poorness of the cover story is one that has long been noted. Fourth century commentator John Chrysostom saw this as further evidence of the incompetence of the priests, and their discombobulation at the news of the resurrection. Jones notes that the excuse given is simply a suggestion by the priests to the soldiers, and that the soldiers with their better understanding of their duties would likely have made up a more credible excuse.