Кіріспе
Орта ғасырлық моральдық пьесалардың кейіпкері. Бұл пьесалардың басты кейіпкері әрбір адамның өкілі болған кезде (әдетте адамзат, әркім немесе жалпы адамзат туралы басқа жалпылау), басқа кейіпкерлер адамның жан дүниесін басқаруға тырысқан тұлғаланған қасиеттер мен кемшіліктердің өкілдері (әдетте солардың атымен аталған). Ал моральдық пьесадағы ізгі қасиеттерді Құдайдың хабаршылары ретінде қарастыруға болады, ал жаман қасиеттер Ібілістің хабаршылары ретінде қарастырылды. Уақыт өте келе, моральдық пьесалар сахнада көптеген кішігірім арамдықтарды және басқалардан гөрі азғырушы, тек қана Арамдық деп аталатын бір басты арамдық фигурасын қамти бастады. Бастапқыда, Вице-мэр - бұл маңызды рөл, бірақ уақыт өте келе оның рөлі көбінесе күлкілі болды. Ғалым Ф. П. Уилсон: "Барлығы, кемшілік, ол әрқашан басты комикалық кейіпкер"; бұл комикалық сурет мынадай түрде түсіндіріледі: "Теорияда кемшілікке ізгілік сияқты маңыздылық пен салауаттылықпен сахнаға қоюға болмайды: іс жүзінде драматургтар және көптеген уағыздаушылар ерлер мен әйелдер ұзақ уақыт тыңдамайтынын біледі. 1603 жылғы Папалық қалжыңдардың декларациясында епископ Харснетт былай деп жазды: "Ескі шіркеудің ойын-сауықтарында өте әдемі роль болды, онда шапшаң Арамшөпті Жаки сияқты шайтандардың мойнына шапшаң секіріп, шайтандарға ат салып, оны ағаш пышағымен жұмыс істетті, ол оны күркірегенше, адамдар шайтанның осындай Арамшөпті көргенін көріп күледі.
Vice is a stock character of the medieval morality plays. While the main character of these plays was representative of every human being (and usually named Mankind, Everyman, or some other generalizing of humanity at large), the other characters were representatives of (and usually named after) personified virtues or vices who sought to win control of man's soul. While the virtues in a morality play can be seen as messengers of God, the vices were viewed as messengers of the Devil. Over time, the morality plays began to include many lesser vices on stage and one chief vice figure, a tempter above all the others, who was called simply the Vice. Originally, the Vice was a serious role, but over time his part became largely comical. Scholar F. P. Wilson notes, “Whatever else the Vice may be, he is always the chief comic character”; this comic portrayal is explained thus: "In theory there is no reason why vice should not be put upon the stage with the same seriousness and sobriety as virtue: in practice, however, dramatists, and many a preacher, knew that men and women will not listen for long to unrelieved gravity”. In his Declaration of Popish Impostures from 1603, Bishop Harsnet wrote that "It was a pretty part in the old church plays, when the nimble Vice would skip up nimbly like a Jacke an apes into the Devil's necke, and ride the devil a course, and belabour him with his wooden dagger, till he made him roar, whereat the people would laugh to see the Devil so Vice haunted.”
Сипаттамалары
Арамдық жеті жамандықтың бірін бейнелеуге немесе адамды азғырушы ретінде жамандықты жалпы бейнелеуге арналған аллегориялық бейне болуы мүмкін. Арамдық көп жағдайда аудиторияны өзінің зұлым жоспарларын, көбінесе монологтар немесе монологтар арқылы аша отырып, кінәлі деп санайды. Оның кейіпкерлері жиі күлкілі немесе ақымақтықпен ойнайды.
Шығу тегі
"Жыныссыздық" сөзі латынша vitium сөзінен алынған, яғни "қате, кінә, кемшілік, кемелсіздік" деген мағынаны білдіреді. Вице-геройдың кейіпкері үйдегі ақымақ немесе шумақ кейінірек Плаут пен Теренс пьесаларында қызметшілерді зиянды қылудан алынған. Арамдықтың басқа ата-бабалары - ертедегі моральдықтардың шайтандары мен арамдықтары, халықтық пьесадағы күлкілі кейіпкерлерден - Морис ақымағының, Мумердің ақымағы, семсер ойынының клоун ата-бабалары; ортағасырлық уағыздан, жеті өлімге әкелетін күнә мен олардың қазіргі өмірдегі өкілдері туралы "қасиеттерінен" ғана емес, оның әзілдеулері мен сатирикалық бейімділіктерінен; Теренци мен Плауттың заговорші қызметшілерінен; актерлердің шығармашылық құштарлығынан олар үшін белгіленгеннен артық сөйлеу.
Кейінгі дамуы
Вице-президент ренессанс театрында зұлым кейіпкерге айналды. Ричард III Шекспирдің сол есімді драмасында өзін "Жыныстық арамдық"пен байланыстырады: "Осылайша, ресми "Жыныстық арамдық" сияқты, мен бір сөздің екі мағынасын моральдық етемін" (III. i.8283) Ренессанс театрындағы Vice-тің басқа мысалдары: Отеллодан Яго (Вице-нің зұлымдық аспектілерін ойнайды) және сэр Джон Фальстафф (Вице-ның күлкілі аспектілерін ойнайды) Генрих IV, 1-ші және 2-ші бөлімдер және Виндзордың қуанышты әйелдері.
"Thus like the formal Vice, Iniquity, / I moralize two meanings in one word" (III. i.82–83)
Other examples of the Vice in Renaissance theatre include Iago (who plays up the more villainous aspects of the Vice) from Othello and Sir John Falstaff (who plays up the more comic aspects of the vice) from Henry IV, Parts 1 and 2 and The Merry Wives of Windsor.