Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Матай 27:5 - Жаңа Келісімдегі Матай Ізгі хабарының жиырма жетінші тарауының бесінші тармағы. Бұл тармақта Яһуда Искариот туралы соңғы оқиға жалғасады. Алдыңғы аятта Яһуда Исаны ұстап бергеніне өкініп отырды, бірақ яһуди басшылары оған көңіл бөлмейді. Бұл жерде оның жауабы: "Қан төгілген ақшаны қайтар, содан кейін өзіңді өлтіресің" дегені.
Matthew 27:5 is the fifth verse of the twenty seventh chapter of the Gospel of Matthew in the New Testament. This verse continues the final story of Judas Iscariot. In the earlier verse Judas had regretted his decision to betray Jesus, but is met with disinterest from the Jewish leaders. In this verse his response is to return the blood money and then commit suicide.
Талдау
Бұл тармақтың, сондай-ақ Яһуданың өлімі жайлы тараудағы басқа тармақтардың, басқа да ізгі хабарларда тікелей ұқсастығы жоқ. Бұл тармаққа, бәлкім, ғибадатхананың құмырашысына ақша тасталған еврей Киелі кітаптағы әсер еткен болар. Дәуітке опасыздық жасаған Ахитопелдің өзін-өзі асып өлтіргені де осы оқиғаға ұқсас. Бұл Яһуданың өліміне сәйкес келмейді, ол іс жүзінде аурудан қайтыс болады. Осы тармақтағы Яһуданың өзін-өзі өлтіруі - кейінгі христиандық көзқараста өзін-өзі өлтіруді үлкен күнә деп қарастыратын негізгі мәтіндердің бірі. Өзін-өзі өлтіру Яһуданың сатқындығымен тығыз байланысты болады. Сол кездегі яһуди заңдарында өз-өзіне қол жұмсауға моральдық тыйым салынбаған, ал жаман істерден өкініп, өзін-өзі өлтіру кейде сол кезеңдегі яһуди әдебиеттерінде мадақталған. Өзін-өзі өлтіруге қатысты осындай оң көзқарас грек-рим моральдық ортасында да кеңінен тараған. Ізгі хабарларда Яһуданың кім болғаны туралы көптен бері айтылып келеді. Дэвис пен Эллисон, және Нолланд Матайдың баяндауы - өзін-өзі өлтіруді зұлымдық емес, өкініш деп сипаттаған өкінген Яһуда туралы. Басқа ғалымдар бұған келіспейді. Кинердің айтуынша, тіпті римдіктер үшін Яһуданың өзін-өзі өлтіргені өте қорлау болды. "Наон" сөзінің аудармасы талқылануда. Бұл сөздерді "құрбандық орнына" немесе "құрбандық орнына" лақтырылған ақша деп түсінуге болады. Бұл да ең қиын мәселе. Яһудаға кіруге рұқсат етілмеген ғибадатхананың ішкі киелі бөлмесі діни қызметкерлерге ғана рұқсат етілген қауіпсіз орын еді. Кейбір ертедегі қолжазбалар бұл мәселені шешіп, бұл тармақты монеталар баратын киелі орын емес, ғибадатхана деп өзгертеді, бірақ ең ертедегі дереккөздер Матайдың авторы қолданған терминнің τον ναον болғанына келіседі. Матайдың авторы ғибадатхананың киелі үйін қоршап тұрған ережелерді білген болса керек, ол бұл терминді киелі орынды бүлдіретін және ғибадатхананың жойылуын алдын ала білдіретін қан ақшасымен арамдалғанды баса көрсету үшін қолдана алады. Гандри бұл сөздердің Захарияға қатысты екенін және одан тыс ешқандай мән-мағынасы жоқ деп санайды. Басқа пікір бойынша, "тонус наон" сөзбе-сөз киелі орынды білдірсе де, ғибадатхананың өзіне және ғибадатхана кешеніне қатысты қабылданған термин болды. Ғибадатхана қазынаның үйі болды, ал Яһуданың әрекеті монеталарды қайдан келгеніне қайтару ретінде түсіндірілуі мүмкін, Зәкәриядағы параллель тармақта монеталар "құмырашыға" қайтарылады, әдетте монеталар жасалатын құю зауытына арналған термин ретінде түсініледі.
This verse, like the others in the death of Judas section, has no direct parallel in the other gospels. This verse is likely influenced by in the Hebrew Bible that has money being thrown into the potter of the temple. Another parallel is where Ahithophel hangs himself after betraying David. It does not match the death of Judas described in Acts, where he perishes of disease. The suicide of Judas in this verse is one of the central texts in the later Christian view of suicide as a great sin. Suicide becomes closely linked to the sin of Judas's betrayal. Jewish law of the period had no such moral prohibition of suicide, and killing oneself after repenting evil acts was at times praised in Jewish literature of the period. Such a positive view of suicide was also widespread in Greco Roman morality. There has long been a debate as to the exact nature of Judas in the gospels. Davies and Allison, and Nolland feels that Matthew's narrative is one of a repentant Judas whose suicide is not described as an evil act, but one of contrition. Other scholars disagree. Keener argues that even to the Romans, the context of Judas' suicide was deeply dishonourable. The translation of τον ναον is debated. It can be read as the coin being thrown "into the temple", "in the temple", or "into the sanctuary." The inner sanctuary translation is the most literal, and is how Matthew usually interprets τον ναον. It is also the most problematic. The inner sanctuary of the temple was a secure area where only priests were permitted, to which Judas would not have had access. Some early manuscripts address this problem by changing this verse to specify that it is the temple, not the sanctuary where the coins are going, but the earliest sources agree that τον ναον was the term the author of Matthew used. While the author of Matthew would have been aware of the rules surrounding the Temple sanctuary, he may be using the term to emphasize the defilement with the blood money corrupting the holy place and presaging the destruction of the Temple itself. Gundry feels the wording is a specific reference to Zechariah, and does not have implications beyond that. Another view is that while τον ναον literally meant the sanctuary, it was also an accepted term for the temple itself and the temple complex. The temple was home to the treasury, and Judas' act may be interpreted as returning the coins to where they came from, in the parallel verse in Zechariah the coins are returned to the "potter", usually understood to be a term for a foundry where coins would be made.