Ранульф Фламбард: Норман билеушісі және Дурхам епископы

Кіріспе

Дурхэм епискобы және корольдің ресми тұлғасы (шамамен 1060 – 1128)

Ранульф Фламбард (шамамен 1060 – 5 қыркүйек 1128) – ортағасырлық норманды Дурхэм епискобы және Англия королі Вильгельм Руфустың ықпалды үкіметтік министрі болған. Ранульф Нормандиядағы Бае қаласының дін қызметкерінің ұлы еді, ал оның лақап аты Фламбард – «от қоюшы» немесе «машақ ұстаушы» деген мағынаны білдіреді, бұл оның мінез-құлқына байланысты болуы мүмкін. Ол Англия королі Вильгельм I тұсында мансапты бастаған, мүмкін 1086 жылғы «Соңғы сот кітабын» (Domesday Book) құрастыруға қатысқан, сондай-ақ король мөрінің сақтаушысы болған. Вильгельм I қайтыс болғаннан кейін Ранульф Англияның жаңа королі Вильгельм Руфусқа қызмет етуді жөн көрді. Руфустың басшылығымен ол король мөрін сақтап, сонымен қатар корольдіктің қаржылық басқаруына қатысты. Ол жаңаша әдістерімен тез арада көзге түсті. Бір кезде ол бос қалған он алты епископтық немесе аббаттықты басқарды, бірнеше бос шіркеу лауазымдарын басқаруға тағайындалды. Оның көптеген міндеттері оны Англияның алғашқы бас судьясы деп санауға алып келді. Руфустың тұсында Ранульф Лондондағы алғашқы тас көпірдің салынуын қадағалады және Вестминстердегі король сарайының құрылысын бақылады. 1099 жылы ол Дурхэм епископтығымен марапатталды. Руфус 1100 жылы қайтыс болғаннан кейін Ранульфты Руфустың мұрагері Англия королі Генрих I Лондон мұнарасына қамады. Ранульф Руфустың қаржылық зорлық-зомбылығы үшін ыңғайлы айып тартқыш болды. Ол мұнарадан қашып шыққан алғашқы тұтқын болды және Руфустың және Генрихтің үлкен ағасы Нормандия герцогы Роберт Куртозбен бірге Нормандияға жер аударылды. Ранульф Роберттің жетекші кеңесшісі болды және Генрихті тақтан құлатуға бағытталған Англияға жасалған сәтсіз шабуылға көмектесті. Ағалар татуласты, бірақ Ранульф лауазымына қайта орналастырылғанмен, ол келесі бірнеше жылды Нормандияда өткізді, Генрих Робертті Тиншебрей шайқасында жеңгеннен кейін ғана қайтып келді. Кейін Ранульф саяси өмірден шығып, сирек ғана қоғамдық оқиғаларға қатысты. Ол шіркеу істерінде белсенді болып, кеңестерге қатысып, өзінің шіркеуінің құқықтарын қорғауға тырысты.

Ranulf Flambard (c. 1060 – 5 September 1128) was a medieval Norman Bishop of Durham and an influential government minister of King William Rufus of England. Ranulf was the son of a priest of Bayeux, Normandy, and his nickname Flambard means incendiary or torch bearer, and may have referred to his personality. He started his career under King William I of England, probably in the compilation of the Domesday Book of 1086, as well as being the keeper of the king's seal. On the death of William I, Ranulf chose to serve the new king of England, William Rufus. Under Rufus, he continued to hold the king's seal, and also became involved in the financial administration of the kingdom, where he quickly made a name for himself by his novel methods of raising revenue. He was given custody of a number of vacant ecclesiastical offices, administering at one point sixteen vacant bishoprics or abbeys. His many duties have led to him being considered the first Chief Justiciar of England. During Rufus's reign, Ranulf supervised the construction of the first stone bridge in London and oversaw the construction of the king's hall at Westminster. In 1099 he was rewarded with the bishopric of Durham. On the death of Rufus in 1100, Ranulf was imprisoned in the Tower of London by Rufus' successor Henry I of England. Ranulf was a convenient scapegoat for the financial extortions of Rufus's reign. He became the first prisoner to escape from the Tower and went into exile in Normandy with Rufus's and Henry's older brother Robert Curthose, the Duke of Normandy. Ranulf became a leading advisor to Robert, and assisted in his unsuccessful invasion of England, an attempt to oust Henry from the throne. The brothers reconciled, but although Ranulf was restored to office he spent the next few years in Normandy, returning only after Henry had defeated Robert at the Battle of Tinchebray. Ranulf subsequently retired from political life, with only occasional appearances in public. He remained active in ecclesiastical affairs, attending councils and working to defend the rights of his see.

Ерте өмір

Ранулф норманд және Бае епархиясының приходтық діни қызметкері Тёрстиннің ұлы болды. Ранульф шамамен 1060 жылы туған болуы мүмкін, өйткені 1128 жылы қайтыс болғанда 70 жасқа жуық болған. Алғашқыда ол Одо Бае үшін жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай Одоның жартылай бауыры, Вильгельм I патшаның кеңсесіне кірді. Ол басқа кеңсе қызметкерлерінің арасында интеллектуалдық қабілетімен және сұлу келбетімен ерекшеленді. Оның лақап аты Фламбард, яғни «от жағушы», «жалынды» немесе «жалмалайтын от» деген мағынаны білдіреді; және оның шарқынша мінезі үшін берілген болуы мүмкін. Орта ғасырлық шежіреші Ордирик Виталис Роберт Фитцтурстиннің Ранульфқа осы лақапты бергенін жазған, себебі Роберт Ранульфтың қарапайым тегіне қарамастан, ақсүйектерге бұйрық беруіне наразы болған. Кентербери архиепископы Анзельм папаға бұл лақап Ранульфтың қатыгездігінен туындағанын айтты, оны Анзельм тұтануға бейім жалынмен теңеді. Ранульф шебер қаржыгер және әкімші ретінде танылды және патшалық кірістерді арттыруға көмектесті. Ол «Соңғы сот кітабын» (Domesday Book) құрастыруда маңызды рөл атқарған болуы мүмкін, тіпті жобаның басты ұйымдастырушысы болған десе де болады. «Соңғы сот кітабында» оның кеңсе қызметкері екені және бірнеше графтықта жер иеленгені жазылған. Оның кеңседегі және әкімшілік жұмысы латын тілін білуді талап еткен. Ол Жеңімпаз Вильгельмге қызмет еткенімен, Вильгельмнің бірде-бір нақты шартын немесе жарлығын растамайды, яғни ол жетекші қызметкер болмаған. Вильгельм патша қайтыс болғаннан кейін оның жерлері үлкен ұлы Роберт Куртозға, ол Нормандияны алды, және үшінші ұлы Вильгельм Руфусқа, ол Англияны алды, бөлінді. Ранульф Руфусқа Англияда қызмет етуді жөн көрді. Ол әлі де патшаның мөрін сақтап тұрды және патшалық кеңсесін басқарған болуы мүмкін. Ол көбінесе Руфустың капелланы деп сипатталады, бірақ ол сондай-ақ қазынашы деп те аталады. Крайстчерчте Ранульф шіркеуде қызмет ететін канондар санын 25-тен 13-ке дейін азайтты, қайтыс болған кеңсе қызметкерлерін алмастырмау арқылы. Ранульф жоғалған канондарға тиесілі кірістерді сақтап, шіркеуді қайта құруға жұмсады. Кейбір орта ғасырлық дереккөздер Твинхемдегі шіркеуді қайта жарақтандырғанда, ол ауыстырған шіркеуді ғана емес, сонымен қатар жақын жердегі тоғыз шіркеуді де қиратқанын мәлімдейді. Бас қаржы әкімшісі ретінде Ранульф шежірешілердің зорлық-зомбылық жасау және патшалық кірістерді арттыруға жасаған тырысқандары үшін айыптауларына ұшырады. Кірістерді жинау тиімділігі мен салық мөлшерін арттырудан басқа, Ранульф ақша табудың жаңа әдістерін ойлап тапты. Ранульф сонымен қатар Анзельмге қарсы сот процесін белсенді түрде қозғады, тіпті Анзельмнің Кентербери архиепископы болып тағайындалған күні Анзельмге қарсы сотқа берді. Тағы бір жаңалық – шіркеу кеңсесі ауысқан кезде шіркеу жерлерінің иелерінен, вассалдар қайтыс болғанда төленетін жеңілдікке ұқсас жеңілдік жинау әрекеті болды. Бұл әрекет 1095 жылы Вустер епископы Вулфстанның қайтысымен байланысты болды, патша епископтың еркін иеленушілеріне патшаға төленетін жеңілдік мөлшерін белгілейтін жарлықтар жіберді. Алайда бұл әрекет қайталанбады. Ранульф патшаның атынан бос тұрған шіркеулік лауазымдардың көп бөлігін басқарды. Ол жеке өзі он алты аббатты немесе епископты басқарды. Ақырында ол 1099 жылдың мамыр айында Дурхамның бай епископтығын иеленді, ол 1099 жылдың 5 маусымында құлшылыққа тағайындалды. 1096 жылдың басында бұрынғы епископ қайтыс болғаннан бері ол епископтыққа қараушы болып келген. Ол құлшылыққа тағайындалған кезде, өзінің ізашары сияқты, Йорк архиепископы Томасқа бағынуға уәде беруден жалтарды. Орта ғасырлық шежіреші Вильгельм Малмсбери Ранульфты епископтық орын үшін 1000 фунт төлеген деп айыптады. Оған Карлайл және Кумбрия бойынша шіркеулік юрисдикция берілді, өйткені оның алдыңғылары Линдисфарн епископтары ретінде солай істеген, бірақ ол мұны қысқа уақытқа ғана қолданды, өйткені Генрих I билікке келгеннен кейін бұл аймақтар бойынша юрисдикция Йорк епархиясына берілді. Ранульф бүкіл Англияның алғашқы Justiciar (немесе бас justiciar) болуы мүмкін деген болжам бар, бірақ ол ешқашан осы атақты алған жоқ және оның билігі келесі биліктегі Роджер Солсбери сияқты кең болмағаны белгісіз. Ол Руфус Нормандияда соғысып жатқан кезде Англияның үкіметін басқарды, ақша жинап қана қоймай, жарлықтар шығарды және сот істерін қарады. Малмсберилік Уильям Ранульфтың қаржылық әрекеттері туралы былай деді: «Ол байларды терісінен айырды, кедейлерді таптады және басқалардың мұраларын өз желісіне түсірді». Орта ғасырлардың тағы бір шежірешісі Ордирик Виталис Ранульфтың Англияны қайта қарауды жоспарлағанын айтты, әлбетте «Соңғы сот кітабын» қайта қарауды жоспарлаған, және ол осы қайта қарауды белгілі бір сомадан артық мүлікті тәркілеу үшін пайдалануды жоспарлаған. Егер бұл жоспар орындалса, ол ешқашан іске аспады. Ранульфпен бірге жұмыс істегендердің қатарында Роберт Фитцхеймо, Роджер Бигод және Эудо дапифер болды. Тарихшылар бұл адамдарды алғашқы Қазынашылардың бірі деп санайды. Ранульфтың басқару кезінде графтықтарда патша үшін соттар өткізетін тұрақты сот судьяларының болуының белгілері де бар. Корольге тиесілі істерді қарау үшін көшпелі судьялар да қолданылған болуы мүмкін. Руфус үшін Англияны басқарған кезде Ранульф құрылыс жобаларын да қадағалады. Оның басшылығымен Лондонда алғашқы тас көпір салынды. Ранульф Лондондағы Ақ мұнараның айналасына қабырға салды, ішкі ауланы қоршады. Вестминстерде жаңа зал да салынды, Вестминстер залының сыртқы қабырғалары бүгінге дейін сақталған. Ол Крайстчерчтегі Твинхемдегі шіркеуді салуды бастады, оны Руфус оған берген. Руфустың қайтысынан кейін шіркеу Ранульфтан тартып алынды және құрылыс жұмыстары тоқтатылды. Алайда, қазіргі шіркеудің крипталары мен трансепттері Ранульфтың құрылыс жұмыстарынан сақталған.

Ranulf was a Norman and the son of Thurstin, a parish priest in the diocese of Bayeux. Ranulf was probably born about 1060, as he was close to 70 when he died in 1128. Originally he worked for Odo of Bayeux, but he soon entered the chancery of King William I, Odo's half brother. He stood out amongst the other clerks for his intelligence and his good looks. His nickname, Flambard, means torch bearer, incendiary or devouring flame; and may have been given to him for his high spirited personality. Orderic Vitalis, a medieval chronicler, records that Robert fitzThurstin gave the nickname to Ranulf, because Robert resented the fact that Ranulf, though of low birth, ordered the nobility around. Archbishop Anselm of Canterbury told the pope that the nickname came from Ranulf's cruelty, which Anselm likened to a consuming flame. Ranulf acquired the reputation of an able financier and administrator, and helped to increase the royal revenues. He appears to have played an important part in the compilation of the Domesday survey, perhaps even the main orchestrator of the project. Domesday Book gives his profession as clerk, and records him holding land in a number of counties. His work in the chancery and as an administrator would have required knowledge of Latin. Although he served William the Conqueror, he does not attest a single genuine charter or writ of William's, which implies he was not a leading servant. When King William died and his lands were split between his elder son Robert Curthose, who received Normandy, and the third son, William Rufus, who received England, Ranulf chose to serve Rufus in England. He was still keeper of the king's seal, and also may have been in charge of the royal scriptorium. He is usually described as the chaplain of Rufus, but he is also called treasurer Other times his role is given the title procurator. At Christchurch, Ranulf reduced the number of canons serving the church from 25 to 13, through not replacing clerks who died. Ranulf kept the revenues that would have gone to the missing canons and used it to rebuild the church. Some medieval sources claim that in rebuilding the church at Twynham, he not only demolished the church he was replacing, but nine others that were nearby. As chief financial administrator, Ranulf bore the brunt of the chronicler's condemnations for extortion and efforts to increase royal revenues. Besides attempts to increase the efficiency of collection and the rate of taxation, Ranulf created new methods of raising money. Ranulf also actively pressed lawsuits, including bringing suit against Anselm on the day of Anselm's consecration as Archbishop of Canterbury. Another innovation was the attempt to collect a relief, much like the relief due from vassals at the death of an overlord, from the under tenants of church lands when the church office changed hands. This attempt came at the death of Wulfstan, Bishop of Worcester in 1095, when the king sent writs to the free tenants of the bishop, setting the amount of relief owed to the king. This attempt was not repeated, however. Ranulf administered for the king a large proportion of the vacant ecclesiastical offices. He personally managed sixteen abbeys or bishoprics. Eventually he obtained the wealthy see of Durham for himself in May 1099, being consecrated on 5 June 1099. He had been the custodian of the see since the death of the previous bishop in early 1096. At his consecration, he managed to avoid giving a profession of obedience to Thomas the Archbishop of York, just as his predecessor had done. William of Malmesbury, a medieval chronicler, accused Ranulf of paying 1,000 pounds for the bishopric. He was given ecclesiastical jurisdiction over Carlisle and Cumbria, because his predecessors had done so as bishops of Lindisfarne, but he only exercised this for a short time, as after the accession of Henry I jurisdiction over these areas was transferred to the diocese of York. It has been suggested that Ranulf may have been the first Justiciar of all England (or chief justiciar), although he never held the title and it is not clear if his power was as extensive as Roger of Salisbury in the following reign. He ran the government of England while Rufus was fighting in Normandy, not only raising money, but issuing writs and judging court cases. William of Malmesbury in describing Ranulf's financial efforts said that he "skinned the rich, ground the down the poor, and swept other men's inheritances into his net." Another medieval chronicler, Orderic Vitalis, said that Ranulf planned to revise the survey of England, almost certainly Domesday Book, and that he planned to use that revised survey to confiscate all excess holdings over a certain amount. If this was really planned, it was never carried out. Others who often worked with Ranulf were Robert FitzHaimo, Roger Bigod, and Eudo the dapifer. These men are sometimes considered by historians to be the first Barons of the Exchequer. There are also signs during Ranulf's administration of resident justices in the counties who held courts for the king. Itinerant justices were probably also used to hear pleas that were reserved to the crown. While administering England for Rufus, Ranulf also supervised construction projects. Under his management, the first stone bridge in London was constructed. Ranulf also built a wall around the White Tower in London, enclosing the inner ward. A new hall at Westminster was also built, of which the outside walls of Westminster Hall are still surviving. He started building the church at Christchurch at Twynham, which he had been granted by Rufus. After Rufus' death, the church was confiscated from Ranulf, and building work ceased. The crypts and transepts of the current church, however, date from Ranulf's construction work.

Генрих I тұсында

Генрих I патшаның таққа отырғаннан кейін, жаңа патша 1100 жылдың 15 тамызында Ранульфты жемқорлық айыбымен Лондон мұнарасына қамады. Оның қамқоршысы Уильям де Мандевилль 1101 жылдың 3 ақпанында епископқа қашып кетуіне мүмкіндік берді. Фламбард қамалдың алғашқы тұтқыны ғана емес, сонымен қатар одан қашып шыққан алғашқы адам болды. Халық арасында кең тараған аңыз бойынша, епископ өзінің камерасының терезесінен достарының шарап құмырасында жасырған арқанмен төмен түсті. Ранульф шарапты күзетшілерге берді, олар мас болып ұйықтап қалғаннан кейін, қашып құтылу үшін арқанға түсіп кетті. Достары Ранульфты, епископтың қазынасын және оның қарт анасын Нормандияға алып кету үшін кеме дайындады. Ол Генрихтің ағасы Роберт Куртозбен бірге Англия арнасынан өтіп, герцогтың басты кеңесшілерінің бірі болды. Генрих патша 1101 жылы Ранульфты Уитсан күні жерінен айырды. Кентербери архиепискобы Ансельм Фламбардты симония үшін папа сотында соттауға жағдай жасады, сондай-ақ Ранульфқа қарсы папалық жарлық шығарылды. Роберттің кеңесшісі ретінде Ранульф герцогке Генрихтің Англия тажына талап етуіне қарсы шығуға қысым жасады. Басқа тарихшылар да Ранульфтың келуі Куртоздың басып алуға қабілеттілігін арттырғанын айтады. Ол сонымен қатар Генрихтің кейбір кемелерінің дезертирлеуіне қол жеткізіп, флоттың қауіпсіз жерге қонуына мүмкіндік берді. 1101 жылдың шілдесінде Роберт Ранульфпен бірге Англияға шабуыл жасады, бірақ Роберт 1101 жылдың 2 тамызындағы Алтон шартында Англия тағына талап етуден бас тартуға келісті. Ранульф шарт бойынша кешіріліп, епископтық лауазымына қайта оралды, бірақ ол Роберттің жанында тағы бес жыл қалуды жөн көрді. Роберт Ранульфқа басып алу кезіндегі кеңесі үшін Лизио епархиясын басқаруды тапсырды. 1106 жылы Тиншебрей шайқасында Роберт Генрихтен жеңілгеннен кейін епископ Генрихпен келісіп, Дурхамға оралған алғашқылардың бірі болды. Ол саяси өмірден қол үзді. Генрих оның орнына Роджер Солсбериді тағайындады, ол елге әлдеқайда қолайлы қаржыгер еді. 1108 жылы Ранульф архиепископ Ансельм мен Йорк архиепискобының жаңадан тағайындалған Томас арасындағы даудың ортасына тартылды. Ансельм Томасқа діни уақытын мойындамайынша, діни қызметке тағайындауға қарсы болғандықтан, Томас епископтарды өзі тағайындауға мүмкіндік алмайды. Ранульф Ансельмге хат жазып, Томасқа оның өкілі ретінде әрекет етуін және Турготты Сент-Эндрю епископы етіп тағайындауын сұрады. 1108 жылдың қыркүйегінде Ансельм Ранульфқа хат жазып, Томас немесе Ансельмнің өзінен басқа ешкімге Турготты немесе басқа епископтарды тағайындауға тыйым салды. Кейіннен Ранульф Генрих патшаға Томас жағына шығуы үшін пара беруге тырысты. Тургот бұрын Дурхам соборындағы бөлімнің жетекшісі болған, бірақ ол Ранульфпен келіспеген, ол оны Сент-Эндрюге сайлауды дауды шешу үшін ұйымдастырды. 1115 жылы Йорк архиепискобы Турстанды діни қызметкер етіп тағайындаған Ранульф болды, бірақ Турстан епископ ретінде тағайындалуды тағы төрт жыл күтуге мәжбүр болды. 1119 жылы Реймс соборында болды. 1125 жылы Англияға папаның өкілі Джон Крема епископқа қарсы тағылған айыпты тексеру үшін Дурхамға келді. Орта ғасырлық жазбагерлердің айтуынша, легат Ранульфтың немере қызына қатты әуес болған, бірақ оның қызымен ұйықтағаннан кейін Ранульфқа қарсы ешқандай шара қолданбаған. Бұл оқиғаның рас болуы күмәнді.

At the succession of King Henry I, the new king imprisoned Ranulf in the Tower of London on 15 August 1100 on charges of embezzlement. His custodian, William de Mandeville, allowed the bishop to escape on 3 February 1101. Flambard was not only the first inmate at the castle, but also the first person to escape from it. A popular legend represents the bishop as descending from the window of his cell by a rope which friends had smuggled to him in a flagon of wine. Ranulf gave the wine to his guards, and after they were drunk and asleep, climbed down the rope to escape. His friends had arranged a ship to transport Ranulf, some of the bishop's treasure, and the bishop's elderly mother to Normandy. He took refuge across the English Channel with Henry's brother Robert Curthose, where he became one of the duke's principal advisors. King Henry dispossessed Ranulf of his lands at Whitsun in 1101, The Archbishop of Canterbury, Anselm arranged for Flambard's trial in a papal court for simony, and a papal decree was issued against Ranulf. As Robert's advisor, Ranulf pressed the duke to dispute Henry's claim to the crown of England. and other historians have agreed that Ranulf's arrival was the catalyst to Curthose's ability to mount an invasion. and also secured the defection of some of Henry's ships, thus allowing the fleet to land safely. Robert invaded England in July 1101 along with Ranulf, but Robert agreed at the Treaty of Alton on 2 August 1101 to renounce his claim to the English throne. Ranulf was pardoned in the treaty and restored to his bishopric, but he chose to stay with Robert for five more years. Robert rewarded Ranulf for his advice during the invasion by entrusting him with the administration of the see of Lisieux. After Robert's defeat by Henry at Tinchebray in 1106, the bishop was among the first to make his peace with Henry, and returned to Durham. He retired from political life. Henry had already replaced him with Roger of Salisbury an able financier who was infinitely more acceptable to the nation. In 1108, Ranulf was dragged into the middle of the ongoing dispute between Archbishop Anselm and the newly appointed Archbishop of York, Thomas over whether or not Thomas should profess obedience to Anselm. Because Anselm refused to consecrate Thomas without a profession, and Thomas refused to profess, Thomas was unable to consecrate bishops himself. Ranulf wrote to Anselm, asking that he might act as Thomas' surrogate and consecrate Thurgot as Bishop of St Andrew's. In September 1108, Anselm wrote to Ranulf forbidding anyone but Thomas or Anselm himself to consecrate Thurgot or any other bishops. Later, Ranulf tried to bribe King Henry to take Thomas' side. Thurgot had been prior of the cathedral chapter at Durham, but had disagreed with Ranulf, who arranged for him to be elected to St Andrew's as a solution to the quarrel. It was Ranulf who ordained Thurstan, the archbishop elect of York, as a priest in 1115, although Thurstan had to wait for consecration as bishop for another four years. Ranulf attended the Council of Reims in 1119 held by Pope Callixtus II. In 1125 John of Crema, the papal legate to England, visited Durham to investigate charges against the bishop. Medieval chroniclers told the story that the legate was much taken with Ranulf's niece, and after sleeping with the girl, took no action on the charges against Ranulf. The story is unlikely to be true.

Өлім және мұра

Ранулф Дурам қаласын қоршаған соборды Дурам қамалының төңірегіндегі қабырғамен аяқтау үшін жұмыс істеді және Хэмпширдегі Крайстчерч колледж шіркеуін мүлікпен қамтамасыз етті. Ол басқа шіркеулерді де салды немесе кеңейтті, соның ішінде Хэмпширдегі Крайстчерч шіркеуін, сондай-ақ Довердегі Сент-Мартин шіркеуін. Оның тапсыруымен 1120 жылы Даремдегі алғашқы тас көпір, Фрамвеллгейт көпірі аяқталды. Ол қамал мен собордың арасындағы Даремдегі сарай алаңын тазалап, тегістеді. Тарихшылар Ранулфты көбінесе оның әдеп-ахлағы үшін айыптаса да, оның собордағы бөлімі оны құрылыс жұмыстары мен Дурхемнің құқықтарын қорғауы үшін жоғары бағалады. Ол собор бөлімінің кірісінің бір бөлігін тартып алғанымен, осы кірістен түскен қаражат соборды қайта жаңартуды аяқтауға жұмсалды, ал кейіннен монахтарға кіріс қайтарылды және мүлік көбейтілді. Ранулф үйіне ғалымдарды шақырды және епархияны архидиакондықтарға бөліп, оның басқаруын реформалады. Оның бауырларының бірі Фулхер 1101 жылы Лизье епископы болды. Тағы бір бауыры Осберн, ол Руфтың патшалық хатшысы болды, ал үшіншісі – Джеффри. Ранулфтың Томас де Лизье есімді ұлы болды, ол да Лизье ескеру ордасын басқарды. Ранулф епископ болған кезде, ол оны Хантингтон қаласының азаматына үйлендірді, бірақ Альвевамен және оның күйеуімен жақсы қарым-қатынаста болды, Дурхемнен кеткенде олармен бірге тұратын. Альвева Маркиат Кристинаның тәтесі болды, ал 1114 жылы Кристина епископтың оны азғыру әрекеттерін қабылдамады. Альвева мен Ранулфтың ұлы Элиас Лондонда пребенд иесі болды және Генрих I тұсында патшалық хатшы қызметін атқарды. Ранулфтың ұлы Ральф Миддлхэмде пастор болды және Лондонда да пребенд иесі болды. 1138 жылдан кейін ол Кентербери архиепископы Теобальдтың үйіне мүше болды. Ранулфтың туыстарының бірі Ральф Нортумберленд архидиаконы болды және король Стефанның тұсында Дурхем епархиясын Стефанға адал ұстауға көмектесті. Басқа туыстары Осберт, ол Дурхемнің шерифі болды, сондай-ақ Роберт, Ричард және Уильям, олар феодтардың иесі болды. Ранулфтың беделі монахтардың тарихшыларының өзіне де, сондай-ақ Руфусқа да деген жаулықтарынан зардап шекті. Көптеген тарихшылар оның қаржылық қатыгездігі мен әдепсіздігін сынады. Ордерик Ранулфтың мансабын «той-томалақтарға, тойлар мен құмарлыққа берілген, қатыгез және амбициялы, өз жақтастарына жомарт, бірақ басқалардың мүлкін тартып алуда ашкөз» деп сипаттады. Уильям Малмсбери Фламбардты «байларды тонаған, кедейлерді жойған» деп атады. Виктория дәуірінің тарихшылары, соның ішінде Э. А. Фримен, Ранулфты жамандады, ал Фримен оны «жаман гений» деп есептеді. Қазіргі тарихшылар 1933 жылы Ричард Саузерн бастаған, одан бейтарап көзқараспен қарастырады.

Ranulf worked to complete the cathedral fortified Durham with a wall around Durham Castle, and endowed the collegiate church of Christchurch, Hampshire. He built or expanded other churches, including the one at Christchurch in Hampshire which he had endowed, and St. Martin's in Dover. The first stone bridge at Durham was completed by his instruction in 1120, the so called Framwellgate Bridge, He cleared and levelled the Palace Green in Durham between the castle and the cathedral. While the chroniclers mainly condemned Ranulf for his morals, his own cathedral chapter held him in high esteem because of his building activities and his defence of the rights of Durham. Although he usurped some of the income of the cathedral chapter, the money from those rights was used to complete the cathedral rebuilding, and later restored the income to the monks as well as increasing the endowment. Ranulf attracted scholars to his household, and reformed the administration of the diocese, by dividing it into archdeaconries. One of Ranulf's brothers was Fulcher, who was Bishop of Lisieux in 1101. Another brother was Osbern, who was a royal clerk for Rufus, and the last brother was Geoffrey. Ranulf had a son, Thomas of Lisieux, who also held the see of Lisieux, When Ranulf became bishop, he married her to a burgess of Huntingdon, but remained on good terms with both Alveva and her spouse, often staying with them when he travelled away from Durham. Alveva was the aunt of Christina of Markyate, and Christina is said to have rebuffed the bishop's attempts to seduce her in 1114. Alveva and Ranulf's son Elias held a prebend at London and was a royal clerk under Henry I. Ranulf's son Ralf was parson of Middleham and held a prebend at London too. He was a member of Archbishop Theobald of Canterbury's household after 1138. One of Ranulf's nephews, Ralf, was archdeacon of Northumberland and during the reign of King Stephen helped to hold the diocese of Durham loyal to Stephen. Other nephews were Osbert, who was sheriff of Durham, and Robert, Richard, and William who held fiefs. Ranulf's reputation has suffered because of the hostility of the monastic chroniclers to both himself and to Rufus. Many chroniclers decried his financial ruthlessness and his lax morals. Orderic described Ranulf's career as "addicted to feasts and carousals and lusts; cruel and ambitious, prodigal to his own adherents, but rapacious in seizing the goods of other men". William of Malmesbury said that Flambard was a "plunderer of the rich, destroyer of the poor". Victorian historians, including E. A. Freeman, vilified Ranulf, and Freeman especially held that Ranulf was a "malignant genius". Modern historians have embraced a more moderate view, starting with Richard Southern in 1933.