Пьер Анри Леру: Француз философы, экономисі және әлеуметшіл ойшыл
Pierre Leroux
Пьер Ле Roux: француз философы, саяси экономист, энциклопедист. Сен-Симоншылдар қозғалысының мүшесі, әйелдер құқығын қолдады. Биографиясы мен еңбектері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз философы, саяси экономист және энциклопедия авторы, канадалық романист, журналист және сценарист.
French philosopher, political economist and encyclopedist
the Canadian novelist, journalist and screenwriter
Пьер Анри Леру (7 сәуір 1797 – 12 сәуір 1871) – француз философы және саяси экономисі. Ол қазіргі Париж қаласының бір бөлігі – Берсиде қолөнершінің ұлы болып дүниеге келген.
Pierre Henri Leroux (7 April 1797 – 12 April 1871) was a French philosopher and political economist. He was born at Bercy, now a part of Paris, the son of an artisan.
Өмір
Оның білімі әкесінің қайтысымен үзілісті, бұл оны анасы мен отбасын күтіп бағуға мәжбүр етті. Алдымен диірменші, содан кейін әріптес болып жұмыс істеген ол П. Дюбуамен бірге Le Globe газетін құрды, ол 1831 жылы Сен-Симон қауымының ресми органына айналды, және оның белгілі бір мүшесі болды. Сол жылдың қараша айында, Проспер Энфантин Сен-Симоншылардың жетекшісі болып, әйелдердің азаттығын және «қасиетті жұбайлар» функциясын уағыздағанда, Леру осы сектадан бөлінді. 1834 жылы ол «Индивидуализм және социализм» атты мақала жариялады, ол екі тенденцияға да күмәнмен қарағанмен, француз саяси тіліне «социализм» терминін енгізді. 1838 жылы, одан бөлініп кеткен Жан Рейномен бірге «Жаңа энциклопедияны» (басылған 1838–1841 жж.) құрды. Ол оған «Теңдік туралы» және «Эклектицизмді жоққа шығару» мақалаларын енгізді, олар кейін жеке жұмыстар ретінде жарық көрді. 1840 жылы ол өзінің «Адамзат туралы» трактатын жариялады (2-ші басылымы 1845 ж.), оның жүйесінің толық баяндамасын қамтиды және Гуманитарлықтардың философиялық манифесті ретінде қарастырылды. 1841 жылы ол Джордж Сэндтің көмегімен «Тәуелсіз шолу» журналын құрды, оған үлкен ықпал етті. Оның өзіне арналған «Спиридион», «Лираның жеті тартысы», «Консуэло» және «Рудольштадт графесі» гуманитарлық рухта жазылған. Леру сонымен қатар 1840-шы жылдардың басында Ф.В.Й. Шеллинг пен Жас Гегельшілер арасындағы философиялық пікірталасқа да қатысты. Шеллинг туралы жағымды пікір Гегельдің шәкірті Карл Розенкранцтан жазбаша жауап алды. 1843 жылы ол Буссакта (Крез) өзінің жүйелі идеяларына сәйкес ұйымдастырылған баспа бірлестігін құрды және «Әлеуметтік шолу» журналын іске қосты. 1848 жылғы революция басталғанда Леру Буссак қаласында республика жариялады және 25 ақпанда қала әкімі болды. Кейіннен ол Конституциялық Ассамблеяға, ал 1849 жылы Заң шығарушы Ассамблеяға сайланды, онда ол радикалды социалистік депутаттармен бірге отырды және жиі сөз сөйледі, бірақ оның сөздері абстрактілі және мистикалық деп сынға түсті. Ассамблеяда Леру Сена департаментін өкілдік етті. Луи Бонапарттың қарсыласы болған Леру 1851 жылғы төңкерістен кейін жер аударылып, отбасымен бірге Джерсиге көшті, онда ол ауыл шаруашылығы тәжірибелерін жүргізіп, өзінің социалистік поэмасы «Саммарез ереуілін» жазды. 1869 жылы толық кешірім жасалып, ол Парижге оралды.
His education was interrupted by the death of his father, which compelled him to support his mother and family. Having worked first as a mason and then as a compositor, he joined P. Dubois in the foundation of Le Globe which became in 1831 the official organ of the Saint Simonian community, of which he became a prominent member. In November of the same year, when Prosper Enfantin became leader of the Saint Simonians and preached the enfranchisement of women and the functions of the couple prêtre, Leroux separated himself from the sect. In 1834, he published an essay entitled "Individualism and Socialism" which, despite its message of scepticism towards both tendencies, introduced the term socialism in French political discourse. In 1838, with Jean Reynaud, who had seceded with him, he founded the Encyclopédie nouvelle (eds. 1838–1841). Amongst the articles which he inserted in it were De l'égalité and Refutation de l'éclectisme, which afterwards appeared as separate works. In 1840, he published his treatise De l'humanité (2nd ed. 1845), which contains the fullest exposition of his system, and was regarded as the philosophical manifesto of the Humanitarians. In 1841 he established the Revue indépendante, with the aid of George Sand, over whom he had great influence. Her Spiridion, which was dedicated to him, Sept cordes de la lyre, Consuelo, and La Comtesse de Rudolstadt, were written under the Humanitarian inspiration. Leroux also became embroiled in the philosophical controversy between F. W. J. Schelling and the Young Hegelians in the early 1840s. A favourable comment about Schelling prompted a public reply from Hegel's disciple Karl Rosenkranz. In 1843, he established at Boussac (Creuse) a printing association organized according to his systematic ideas, and founded the Revue sociale. At the outbreak of the Revolution of 1848 Leroux proclaimed the republic in the town of Boussac, becoming its mayor on February 25. Subsequently, he was elected to the Constituent Assembly, and in 1849 to the Legislative Assembly, where he sat with the radical socialist deputies and often spoke, though his speeches were criticised as abstract and mystical. Within the Assembly, Leroux represented the Seine Department. An opponent of Louis Bonaparte, Leroux went into exile after the coup d'état of 1851, settling with his family in Jersey, where he pursued agricultural experiments and wrote his socialist poem La Grève de Samarez. On the definitive amnesty of 1869 he returned to Paris.
Көзқарастар
Лерудің негізгі философиялық қағидасы – ол «үштік» деп атаған нәрсе – барлық нәрседе кездесетін үштік, ол Құдайда «қуат, интеллект және махаббат», ал адамда «сезім, құштарлық және білім» болып көрінеді. Леру протестант ретінде сипатталған. Оның діни доктринасы пантеистік; болашақ өмірге қатысты қалыпты сенімді қабылдамай, оның орнына метапсихоз теориясын ұсынады. Әлеуметтік экономикада ол отбасы, ел және меншік институтын сақтайды, бірақ олардың қазіргі күйінде деспотизмнің белгілерін көреді, оны жою қажет. Ол осы үштік билікті жоюға мүмкіндік беретін әртүрлі жолдарды қарастырады. Оның шешімі бассыз отбасылар, үкіметсіз елдер және иелену құқығы жоқ мүлік құруды талап етеді. Саясатта ол абсолютті теңдік, яғни демократияны жақтады. Оның көзқарастары қазіргі заманда антисемиттік болып есептелуі мүмкін. Леру еврейлер бақылауындағы банктердің шіркеулердің әлеуметтік институтын қазіргі заманғы құндылықтармен алмастырғанына сенді және мұны жақтырмады: «Біз индивидуализм мен эгоизмнің әлеуметтік игілік есебінен жеңіске жететін болашаққа қадам басып отырмыз; индивидуализм мен эгоизмді бейнелейтін еврей халқы осылайша басқаларды жеңіске жететіндей тағдырланған». Леру қазіргі капиталистік экономикалық жүйені қатты сынға алады және оның кінәсін еврейлерге жатады. Лерудің пікірінше, бір кезде Исаны айқышқа шегелеген еврейлер енді капиталистік деспотизм арқылы христиан әлемін айқышқа шегелеп отыр.
Leroux's fundamental philosophical principle is that of what he calls the "triad"—a triplicity which he finds to pervade all things, which in God is "power, intelligence and love," in man "sensation, sentiment and knowledge". Leroux was described as a Protestant. His religious doctrine is pantheistic; and, rejecting the belief in a future life as commonly conceived, he substitutes for it a theory of metempsychosis. In social economy he preserves the family, country and property, but finds in all three, as they now are, a despotism which must be eliminated. He imagines certain combinations by which this triple tyranny can be abolished. His solution seems to require the creation of families without heads, countries without governments and property without right of possession. In politics he advocates absolute equality — a democracy. His views might be considered anti Semitic in present times. Leroux believed that Jewish controlled banks had replaced the social institution of the churches with modern values which he had a negative view of: "We are destined to a future where individualism and egoism will triumph at the expense of the social good; the Jews, a people who epitomize individualism and egoism, are thus predestined to triumph over others." Leroux is highly critical of the modern capitalist economic system which he blames on Jews. According to Leroux Jews, who had once crucified Jesus, were crucifying the Christian world with capitalist tyranny.