Кіріспе
Ақыл-ой мен жүректің ұлылығы (лат. Magnanimity) - ақыл-ой мен жүректің ұлылығы. Бұл әдетте кішіпейілділік танытудан бас тартуды, қауіп-қатерге дайындықты және абыройлы мақсаттар үшін іс-әрекеттерді қамтиды. Оның қарама-қарсысылығы - қорқыныш (лат. "Аршалық" сөзі дәстүрлі түрде Аристотель философиясымен байланысты болса да, ағылшын тілінде оның өзіндік дәстүрі бар, ол қазір кейбір шатасуларға әкеледі.
Magnanimity (from Latin [[wikt: magnanimitas, from [[wikt: magna "big" + [[wikt:animus "soul, spirit") is the virtue of being great of mind and heart. It encompasses, usually, a refusal to be petty, a willingness to face danger, and actions for noble purposes. Its antithesis is pusillanimity (Latin: [[wikt:pusillanimitas). Although the word magnanimity has a traditional connection to Aristotelian philosophy, it also has its own tradition in English which now causes some confusion.
Аристотель
Латын тіліндегі магнамитас деген сөз грекше μεγαλοψυχία (мегалопсихия) деген сөздің көшірмесі. Аристотель мегалопсихияны қазіргі заманғы кеңпейілділік сезіміне қарағанда, көбірек мақтаныш пен өзін-өзі бағалау сезімімен байланыстырады. Ол былай деп жазады: "Егер адам көп нәрсе талап етіп, көп нәрсеге лайық болса, онда ол үлкен жан деп саналады" (δοκεῖ δὴ μεγαλόψυχος εναι ὁ μεγάλων ατὸν ἀξιῶν ξιος ν). Аристотель жалғастырады: text=Ол өзіне лайықтан аз талап етеді, ол кішігірім жан, өйткені үлкен жанды адам басқа адамдарды менсінбейді, оның бағалауы дұрыс; бірақ мақтаныш адамдардың көбісі өздерінің мақтанышына негіз жоқ, ол сондай-ақ үлкен жанды адамға тән, ешқашан басқалардан көмек сұрамайды, немесе тек еріксіз, бірақ ерікті түрде көмек береді; және мәртебелі және бай адамдарға мақтаныш, бірақ орташа деңгейдегі адамдарға сыпайы болуы керек. Ол махаббат пен жеккөрушілікте де ашық болуы керек, өйткені жасыру қорқынышты көрсетеді; және адамдар не ойлағанына қарағанда шындыққа көбірек көңіл бөледі; және ашық сөйлейді және әрекет етеді, өйткені ол басқа адамдарды менсінбейді, ол ашық және ашық, тек қарапайым адамдарға айтқандай, өзін-өзі қорлаумен сөйлесе, ол реніш сақтамайды, өйткені үлкен жанды адамдардың жауыздықтарын еске алу, әсіресе олар жасаған жамандықтарды еске алу емес, бірақ оларды байқамай, бірақ мұндай нәрселерді көруді ұмтылуға тырысады, содан кейін ол Ұлы адамның мінезінің жоқтығы, алдамдығына сәйкес келеді. У. Д. Росс Аристотельдің οικε μὲν ον μεγαλοψυχία οον κόσμος τις εναι τῶν ἀρετῶν· μείζους γὰρ αὐτὰς ποιεῖ, καὶ οὐ γίνεται νευ ἐκείνων деген сөзін былай аударған: "Көріктілік [мегалопсихия], содан кейін, қасиеттердің тәжі болып көрінеді; өйткені ол оларды үлкен етеді, және оларсыз табылмайды".
text=He that claims less than he deserves is small souled For the great souled man is justified in despising other people—his estimates are correct; but most proud men have no good ground for their pride It is also characteristic of the great souled man never to ask help from others, or only with reluctance, but to render aid willingly; and to be haughty towards men of position and fortune, but courteous towards those of moderate station He must be open both in love and in hate, since concealment shows timidity; and care more for the truth than for what people will think; and speak and act openly, since as he despises other men he is outspoken and frank, except when speaking with ironical self depreciation, as he does to common people He does not bear a grudge, for it is not a mark of greatness of soul to recall things against people, especially the wrongs they have done you, but rather to overlook them Such then being the Great souled man, the corresponding character on the side of deficiency is the Small souled man, and on that of excess the Vain man. W. D. Ross translates Aristotle's statement ἔοικε μὲν οὖν ἡ μεγαλοψυχία οἷον κόσμος τις εἶναι τῶν ἀρετῶν· μείζους γὰρ αὐτὰς ποιεῖ, καὶ οὐ γίνεται ἄνευ ἐκείνων as the following: "Pride [megalopsychia], then, seems to be a sort of crown of the virtues; for it makes them greater, and it is not found without them."