Кіріспе

Қылмыс, жеке мүлікті заңсыз иелену.

Ұрлық – бұл басқа адамның немесе кәсіпорынның жеке мүлігін заңсыз алу немесе ұрлау құрамындағы қылмыс. Бұл Англияның ортақ құқығындағы қылмыс болған және Англияның ортақ құқығын өз заңдарына енгізген сот юрисдикцияларында да қылмыс болып саналған (соның ішінде заңмен реттелген құқықта), көп жағдайда ол күшінде қалады. Ұрлық қылмысы Англияда, Уэльсте, Ирландияда және Солтүстік Ирландияда жойылды, оның құрамына ұрлық, қарақшылық, алаяқтық, тонау және осыған байланысты қылмыстар енгізілді. Дегенмен, ұрлық АҚШ-тың кейбір штаттарында, Джерсиде және Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында иесінің келісімінсіз жеке мүлікті алып кету (иелену) және оны қайтару ниеті болмаған жағдайда қылмыс болып саналады.

Этимология

"Larceny" сөзі – орта ағылшын тілінің кейінгі кезеңінде пайда болған, француз тілінен алынған "larcin" ("ұрлық") сөзінен шыққан. Оның латын тіліндегі түбірі – "latrocinium", ал одан "latro" ("тоналған, қарақшы") сөзі туындаған (бастапқыда жалдамалы әскер).

Жаңа Оңтүстік Уэльс

Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында қарақшылық қылмысына 5 жылға дейін бас бостандығынан айыру жазасы көзделген. Жаңа Оңтүстік Уэльс қылмыстық кодексінің 117-бабы (1900 жылғы) қарақшылық үшін жазаны белгілейді, бірақ қылмыстың құрамына қатысты ештеңе айтпайды, оны жалпы құқықпен анықтауға қалдырады. Осы іс қылмыстың құрамындағы айыптау тарабының сәтті айыпталу үшін дәлелдеуге тиіс mens rea және actus reus элементтерін анықтайды.

Ирландия

2002 жылдың 1 тамызында ұрлық жасаудың жалпы құқықтық қылмысы жойылды. Дегенмен, осы жойылғанға дейін жасалған ұрлық фактілері бойынша қудалау тоқтатылмайды.

Англия мен Уэльс

Ұрлық қылмысы 1916 жылғы Ұрлық туралы заңмен кодификацияланды. Ол 1969 жылдың 1 қаңтарында, осы күнге дейін жасалған қылмыстарға қатысты емес, толығымен жойылды. Оның орнына 1968 жылғы Ұрлық туралы заңтың 1(1) тармағында қарастырылған, ауқымы кеңірек ұрлық қылмысы келді. Бұл қылмыс ұрлық терминологиясының және мазмұнының кейбір элементтерін қамтиды. Англияда бұл қылмыс жойылғанына қарамастан, ол Жерси тәуелді аумағында сақталды.

Солтүстік Ирландия

Жалпы құқық бойынша ұрлық қылмысы 1969 жылдың 1 тамызынан бастап, осы күнге дейін жасалған қылмыстарға қатысты емес, барлық жағдайларда жойылды. Оның орнына 1969 жылғы Ұрылық туралы заңның (Солтүстік Ирландия) 1(1) тармағында көзделген, ұрлықтың кеңейтілген қылмысы енгізілді.

Америка Құрама Штаттары

Америка Құрама Штаттарындағы ұрлық заңдары ортақ құқықта тамырланған, оған сәйкес ұрлық – басқа біреудің материалдық жеке мүлігін иесінің еркінен тыс алып, онымен бірге алып кету (күргізу, алып тастау) және оның иесін мүліктен мәңгілікке айыру ниетімен жасалатын қылмыс. Бүгінде ұрлық АҚШ-тың барлық юрисдикцияларында заңмен реттелген қылмыс болып саналады. Көптеген штаттардың ұрлық туралы заңдарында, соның ішінде Калифорния штатында, ұрлыққа "ақша, еңбек, жылжымайтын немесе жеке мүлік" алу да кіруі мүмкін.

Алып кетіңіз

Дәстүр бойынша, ұры мүлікке ие болу ғана емес, оны бастапқы орнынан жылжытуы да керек. Ең кішкентай қозғалыс, тіпті шаштың қалыңдығындай болса да жеткілікті. Дегенмен, мүліктің барлық бөлігі жылжуы тиіс. Мысалы, профессор Уэйн Лафейв атап көрскендей, ең әдемі түрінде бұл талап донатты айналдыруды ұрлық деп есептейді, бірақ пирогты айналдыруды есептемейді, өйткені донаттың барлық бөлігі айналу арқылы жылтырап тұрса, пирогтың ортасы айналғанда да өз орнында қалады. Қозғалыс дайындық емес, нақты жылжу болуы керек. Мысалы, бір жағдайда зардап шегуші арбасын ауласында қалдырып кеткен. Оның әдеті бойынша, арбаның ішіне су жиналмауы үшін оны төңкеріп қойған. Күдікті арбаны ұрлап әкетуге ниеттеніп, оны төңкерген, бірақ иесі оны жылжытуға үлкермес бұрын ұстап алған. Сот күдіктінің әрекеттері ұрлықтың құрамына сәйкес келмейтінін, себебі арбаның қозғалысы тек алып кетуге дайындық болғанын мәлімдеді. Көпшілік пікірге қарамастан, мүліктің иесінің жерінен шығарылуы немесе оның мүлкінен алынуы жылжудың толыққанды болуы үшін қажет емес. Ұрлау ниетімен бастапқы орнынан ең кішкентай қозғалыс жеткілікті. Мәселе дәлелдеуде. Егер біреу стейктердің бір бумасын ұрлап алуға ниеттеніп, кейін ойын өзгертсе және стейктерді ет тізіміне қайта қойса, ұрлық жасалған болар еді, бірақ мемлекет оны дәлелдеуде қиындыққа тап болар еді. Алайда, егер ұры стейктерді киімнің ішіне тығып жасырса, оның ниеті анық болады. Әрине, бұл жағдайға түсініксіз түсіндіру де болуы мүмкін. Алайда, жылжу талабы әрқашан міндетті емес. Мысалы, Alamo ісі бойынша Нью-Йорк апелляциялық соты жылжу талабын жойды. Бұл жағдайда күдікті біреудің машинасына кіріп, фараларын және қозғалтқышын қосты. Сот жылжуды тек иелік пен бақылаудың қосымша дәлелі ретінде қарастырды, сондықтан машинаның мақсаты көлік болғандықтан, машинаға иелік пен бақылауды анықтау үшін оның қажеті жоқ. Оны қосу ғана ұрының иелікке алып, басқаруға алғанын дәлелдеуге жеткілікті. Сонымен қатар, Ұлғылық қылмыстық кодекс жылжу талабын жойды және оның орнына күдіктінің "заңсыз бақылау жасауын" талап етеді. Кодекстің авторлары тарихи тұрғыдан бұл талап ұрлық (фелония) және ұрлыққа әрекеттену (мисдемеанор) арасын ажыратқанын атап өтті. Сондықтан олар бұл талаптың маңызсыз екенін, өйткені қазіргі қылмыстық құқықта, мысалы, Ұлғылық қылмыстық кодексте, әрекет ету мен толыққанды қылмыс арасындағы жазалау айырмашылығы шамалы екенін түсіндірді.

Жеке меншігі

Ұрлықтың пайда болған сәтінен бастап, оның нысаны – дербес жеке мүлік, физикалық жағдайда бар заттар болды: көруге, ұстауға және сезінуге болатын заттар (немесе техникалық тұрғыда, "денелі жағдайда бар" мүлік). Бұл шектеу жерді немесе жердің бір бөлігін құрайтын немесе оған бекітілген нысандарды, мысалы ғимараттарды, ағаштар мен бұталарды, егістік дақылдарын немесе кен байлықтарын ұрлауды қамтымайды. Қызметтер мен еңбек, сондай-ақ материалдық емес жеке мүлік (денесіз құқықтар), өсиеттер, қосымшалар немесе басқа да өсиеттік құжаттар, жабайы жануарлар – жалпы құқық бойынша ұрлық актілерінің нысаны бола алмайды. Көптеген штаттар жоғарыда аталған нысандардың көптеген, тіпті барлығын қамту үшін ұрлық туралы заңдарды қабылдады. Мысалы, Солтүстік Каролинада әрекет етуге құқықтарды, өсіп келе жатқан егінді ұрлау қылмыс болып саналады. Ұрлық ауқымын жеке мүлікпен шектеудің практикалық салдары болуы мүмкін. Мысалы, адам үйге қосылған орталық кондиционерді оның үймен байланысын үзіп, бетонды негізінен алып, жүк көлігімен алып кетсе, оны "ұрлай" алады. Көптеген юрисдикцияларда орталық кондиционер бірлік ғимаратқа бекітілгеннен кейін жеке мүліктен жылжымайтын мүлікке (құрылысқа) айналады. Қазіргі заманда, құрылыстан құрылысты ажырату құрылысты жылжымайтын мүліктен жеке мүлікке қайта айналдырады. Алайда, жалпы құқық бойынша, егер құрылысты кесу және алып кету бірыңғай әрекет болса, онда ұрлық болмайды. Осы мысалдағы күдіктінің әрекеттері жылжымайтын мүлікке келтірілген зиянды ғана білдіреді және ұрлық болмағандықтан, ұрланған мүлікке иелік етуге әкелмейді. Бірақ егер адам кондиционерді ажыратса, оны жылжытуға көмектесетін адамды іздеу үшін үй-жайынан шығып кетсе, қайтып келіп, оны жүк көлігіне тиеп, кетіп қалса, бұл қылмыс ұрлық болып есептеледі.

Басқа

Алған мүлік "басқа біреуге" тиесілі болуы керек. Осылайша, жабайы жануарларды ұрлауға болмайды, бірақ жабайы жануарды иеленудің өзі заңсыз болуы мүмкін. Сонымен қатар, бірлескен иеленушілер ұрлық жасамайды. Ұрлық – иеленуге қарсы жасалатын қылмыс. Сондықтан, мүлікке құқығы бар адам, оны заңды түрде иеленген адамнан ұрлай алады. Мысалы, кейбір мемлекеттерде автокөлікті жөндеген адам жұмысының төлемақысын қамтамасыз ету үшін автокөлікке кепілдік алады. Бұл кепілдік – иелену кепілдігі, яғни жөндеуші автокөлікті иеленген кезде кепілдік құқығына ие болады. Егер мүліктің иесі автокөлікті кепілдікке алған адамнан алып қойса, бұл әрекет кейбір заң жүйелерінде ұрлық ретінде қаралуы мүмкін.

Рұқсатсыз

Иеліке алу заңсыз болуы керек; яғни, ол иесінің келісімінен тыс жасалуы тиіс. Бұл, иеліке алу жасырын түрде, күш қолдану арқылы, күшпен қорқыту арқылы немесе алдау жолымен жүзеге асырылуы керек екенін білдіреді. Егер кінәлі тұлға мүлікті заңды түрде алған болса, кейіннен оны заңсыз иемдену ұрлық болып есептелмейді.

Ұрлық жасау ниеті (animus furandi)

Қылмыскер мүлікті ұрлау ниетімен алған болуы керек. Дәстүрлі түрде ұрлау ниеті – меншік иесін мүлкінен түгелдей айыру ниеті деп түсіндіріледі. "Түгелдей" дегені – мүлкіңі заңды иесіне қайтару жоспары жоқ, белгісіз мерзімге қалдыруды білдіреді. Бірақ ұрлау ниеті басқа да ой-сезімдерді қамтиды, мысалы, мүліктің иесін салғысыздықпен түгелдей айыру ниеті. Егер адам басқа біреудің мүлігін өзіне тиесілі деп жаңылысқан болса, онда ол ұрлау ниетімен әрекет етпеген болады. Сондай-ақ, егер адам мүлікті уақытша пайдалану және оны иесіне оңтайлы мерзімде қайтару ниетімен алса, ол "ұрлау ниетімен" әрекет еткені де емес. Дегенмен, айыпталушы мүлкінің нақты иесі екенін білмегені қорғауға негіз болмайды, тек ол мүлкі оған тиесілі емес екенін білгені жеткілікті.

Құндылығы болуы тиіс

Ұрлық экономикалық құндылығы бар тауарлар мен заттарды иеленуді қорғайды. Тауардың бағасы болса, оның экономикалық құны бар; яғни мүлікті нарықта сатуға болады. Сондықтан, егер ұрланған мүліктің экономикалық құны болмаса, ол ұрлық туралы заңдарға бағынбасқа тиіс. Қазіргі заманғы ұрлық заңдары бойынша, заттың иесі үшін қандай да бір құндылығы болса, тіпті оның нарықтық құны мардымсыз болса да, ұрлық айыбын қою үшін жеткілікті. Нью-Йорк штатының заңдарына сәйкес, жазбаша құжаттар, коммуналдық қызметтер және құндылығын анықтау қиын заттарға қатысты ерекше ережелер бар. Ал төртінші дәрежедегі ірі ұрлық үшін автокөліктің құны 100 доллар немесе одан жоғары болуы керек. Басқа жағдайларда, құндылық жалпы түрде былай анықталады:

Үлкен ұрлық

Ірі ұрлық әдетте маңызды сомадағы мүлікті ұрлау деп анықталады. АҚШ-та бұл көбінесе кем дегенде 400 доллар бағаланған сома ретінде қарастырылады. Нью-Йоркте ірі ұрлық кем дегенде 1000 доллар сомаға қатысты. Ірі ұрлық көбінесе ауыр қылмыс ретінде жіктеледі, сонымен бірге жазаны қатаңдату мүмкіндігі де бар. Вирджиния штатында, егер мүлік адамнан ұрланса, шектік сома 5 доллар, ал адамнан ұрланбаса 500 доллар құрайды. Ақша немесе басқа да құнды заттарды ұрлау үшін чектерді ұрлауға да сол жаза қолданылады. Кейбір штаттар (мысалы, Солтүстік Каролина) ірі ұрлық орнына "қасақ ұрлық" терминін қолданады. Ұрлықты ірі немесе ұсақ ұрлық деп жіктеу 1275 жылы қабылданған ағылшын заңына негізделген (grand – француз тілінде "үлкен" деген мағынаны білдіретін сөз, petit – "кішкентай" деген мағынаны білдіретін сөз). Екеуі де ауыр қылмыс саналды, бірақ ірі ұрлық үшін жаза – өлім, ал ұсақ ұрлық үшін – Корольге мүлікті тәркілеу және қамшылау жазасы болды. Бұл жіктелу ұрланған мүліктің құнына негізделген. Егер ұрланған мүліктің құны он екі пенстен, шамамен XIII ғасырдағы қойдың құнынан жоғары болса, ол ірі ұрлық деп есептелді. Көптеген юрисдикциялар ірі/ұсақ терминологиясын қолдануды тоқтатты және ұрлықтарды қылмыс немесе құқыс бұзушылық ретінде жіктеу үшін құндылықты пайдаланады. "Құн" дегеніміз – мүлік ұрланған уақыт пен орындағы нақты нарықтық құны. Көптеген юрисдикциялар мүліктің құнына қарамастан, кейбір ұрлық түрлерін де ауыр қылмыс деп санайды. Мысалы, Солтүстік Каролина штатының Жалпы заңдарының 14-72(b)(1) тармағы, ұрлық қылмысын "құнына қарамастан" ауыр қылмыс деп қарастырады, егер ұрлық: 1) адамнан жасалса, 2) белгілі бір жағдайда бұзу немесе үйге кіру арқылы жасалса, 3) жарылғыш немесе өртке қатысты құрылғыдан жасалса немесе 4) кез келген оттық қарудан жасалса. Қазіргі заманғы дұрыс жазылуы бойынша, ұсақ қылмыс деңгейіндегі ұрылық. Кейбір штаттар ұрлықтың белгілі бір түрлерін "қарақшылық", "үйге жабысу", "ұрлық", "дүкеннен ұрлық", "мүлікті иемдену" және басқа да терминдермен де айыптай алады.

Мақсаты

Жоғарыда айтылғандай, "жерге бекітілген" заттарды ұрлау мүмкін емес, өйткені олар жеке меншік емес. Дегенмен, мүліктің ерекше қасиеттерінің бірі – оның өзгергіштігі: оның мінезін жиі және жылдам өзгерту қабілеті, нақты мүліктен жеке мүлікке және жеке мүліктен нақты мүлікке. Осы трансформацияға жетудің негізгі тәсілдері – бекіту және ажырату. Егер жеке мүлік жермен бекітілсе, ол нақты мүлікке айналады. Ал егер нақты мүлік жерден ажыратылса (бекітілмей қалса), ол жеке мүлікке айналады. Мұндай мысалдар көп. Бір адам пеш сатып алады. Пеш компаниясы жылыту жүйесін жеткізу және орнату үшін техник жібереді. Орнату алдында жылыту жүйесі жеке мүлік болып табылады. Ол материалды түрде бар және техник оны қоймадан алып, жүк көлігіне тиеп, үйге жеткізіп, түсіріп, жертөлеге орналастырып, үйге жалғағандығынан көрініп, оны жылжытуға болады. "Жалғау" – бұл жеке мүлікті нақты мүлікке айналдыратын әрекет. Орнатылғаннан кейін ол "жерге" (үйге) бекітілген болып саналады және енді нақты мүлік деп есептеледі. Жеке мүлік нақты мүлікке айналу үшін үйге бекітілуі кездейсоқ сипатта болмауы керек. Мысалы, розеткаға қосылған үстел лампасы – нақты мүлік емес. Терезеге орнатылатын кондиционер де нақты мүлік болып табылмайды.

Алаяқтықпен салыстыру

Алаяқтық ұрлықтан екі тұрғыдан өзгешеленеді. Біріншіден, алаяқтықта нақты түрлендіру болуы керек; екіншіден, бастапқы алу заңсыз болмауы тиіс. Алу заңсыз емес деу – алаяқтық жасаған адамның аталған активтерге ие болуға, пайдалануға және/немесе қол жеткізуге құқығы болғанын, ал ол адам кейіннен активтерді жасырып, оларды мақұлданбаған және/немесе көздемеген мақсатта түрлендіргенін білдіреді. Түрлендіру активтерге араласуды, оларды жай ғана орнын ауыстыруды емес талап етеді. Ұрлықтағыдай, мұнда да алаяқтықтың пайдасы емес, активтерге қатысы бар тараптардың зияны өлшем ретінде алынады. Мысалы, егер адам чек тіркелімінде немесе операциялар журналында чектерді белгілі бір мақсатта қолданылған деп тіркеп, содан кейін осы шота қаражатын мүлдем басқа мақсатта пайдаланса, ол түрлендіру болып саналады. Алаяқтық әрқашан ұрлық немесе тонау түрі емес екенін түсіндіру маңызды, себебі бұл анықтамалар қылмыскерге тиесілі емес нәрсені алумен айналысады. Керісінше, алаяқтық – бұл сенім артылған бір немесе бірнеше адамның активтерді адапти түрде жасыру әрекеті. Сенім артылған адамның мұндай активтерге меншік құқығы болуы мүмкін немесе болмауы мүмкін. Егер бұл ұрлық түрі болса, алаяқтық пен ұрлық арасындағы айырмашылықты анықтау қиын болуы мүмкін. Бұл айырмашылықты анықтау, әсіресе, қызметкерлердің мүлікті заңсыз иемдену жағдайларында қиынға соғады. Алаяқтыққа дәлел келтіру үшін мемлекет қызметкердің тауарға "қызметінің нәтижесінде" ие болғанын, яғни тауарға айтарлықтай бақылау құқығына ие болғанын көрсетуі керек. Әдетте, сот қызметкердің жеткілікті бақылауға ие екенін анықтау үшін лауазымдық атауы, лауазымдық міндеттемелері және еңбекке қабылдау тәжірибесі сияқты факторларды қарастырады. Мысалы, дүкендегі аяқ киім бөлімінің менеджері аяқ киімге жеткілікті бақылауға ие болады, егер ол тауарды жеке пайдалануына түрлендірсе, ол алаяқтық жасаған болады. Ал егер сол қызметкер косметика дүкенінен косметика ұрлап, оны түрлендірмесе, онда ол қылмыс емес, ұрлық болып есептеледі. Ұрлық пен алаяқтықты ажыратудың қиындығын көрсететін іс үшін State v. Weaver, 359 N. C. 246; 607 S. E.2d 599 (2005) қараңыз.

Қалпына келтіру

Мүлікті иелену үшін сенім арту амалдарын (алдау) қолдану – ұрлық. Алаяқтық арқылы иелену – ұрлықтың жасалу тәсілі. Бұл түсінік 1779 жылы қарастырылған Перістің ісінен туындады. Көтерілген мәселе – жеке мүлікті (атты) алаяқтықпен иеленген адам ұрлық жасағаны үшін соттала ма деген сауал болды. Соттауға кедергі келтірген басты фактор – иелік ету иммунитеті доктринасы, ол заңмен иеленген, яғни иесінің рұқсатымен иелік еткен адам ұрлық үшін қудаланбауы керектігін айтты. Анық айтқанда, аттың иесі айыпталушыға жануарды иеленуге рұқсат берген – ол айыпталушының Суррейге атпен баратынына келіскен. Іс қарапайымдай көрінеді – иелік ету иммунитеті доктринасы қолданылды, сондықтан айыпталушы ұрлық жасаған жоқ. Бірақ сот шешімі бойынша, алаяқтықпен шақырылған келісім заң алдында келісім болып есептелмейді. Меншікті беруге итермелеген алаяқтық әрекет келісімді "бұзды". Осы келісім түсінігі ұрлықтың ауқымын кеңейтті. Бұрын келісім – иеліктен ерікті бас тартуды білдірді, сондықтан мүліктің заңсыз алынуы тек айыпталушы оны жасырын, күшпен немесе күш қолдану арқылы қорқытып иеленген жағдайда ғана мүмкін болды.

Қызметкерлер бойынша

Қызметкер жұмыс істеген кезеңде жұмыс берушісінің мүлкін пайдаланғанда, оған қамқорлық құқығы беріледі, иелік ету емес. Сондықтан, мүлікті заңсыз иемдену ұрлық болып есептеледі. Дегенмен, жұмыс берушінің мүлкін иеленуге немесе пайдалануға маңызды құқықтары бар лауазым иелері, басшылар мен қызметкерлер мүлікті қамқорлыққа емес, иелік етуге ие болады, ал мүлікті заңсыз иемденуі ұрлық емес, ақша жымқыру болып саналады. Қызметкердің қамқорлыққа немесе иелік етуге ие екенін анықтау қиын болуы мүмкін. Қызметкердің міндеттері мен жауапкершілігі, мүлікке қатысты өкілеттіктері және нақты бизнес тәжірибесін мұқият қарап шығу қажет. Егер үшінші тарап мүлікті қызметкерге жұмыс берушісіне тапсыру үшін берсе, қызметкер мүлікті иелік етеді, ал оның мүлікті өзгертуі ақша жымқыру болып есептеледі, ұрлық емес. Мысалы, егер банк клиенті клиенттің шотқа ақша салу үшін кассирге ақша тапсырса, кассир мүлікті иелік етеді, ал оның заңсыз иемденуі ұрлық емес, ақша жымқыру болады. Алайда, кассир ақшаны жұмыс берушісіне тапсырғаннан кейін, мысалы, кассаға салса, одан кейін алу ұрлық болып есептеледі, ақша жымқыру емес. Егер кассир мүлікті ұрлау мақсатымен ақшаны тек уақытша сақтау үшін немесе өзінің ақша жымқыруын жасыру үшін кассаға салса, бұл ереже қолданылмайды.

Жиынтық мәселесі

Ұрлыққа көптеген жеке мүліктердің көптеген құрбандардан ұрлануы жатады. Мұндай жағдайларды бір үлкен ұрлық ретінде қарастыру керек пе, әлде бірнеше шағын ұрлық ретінде қарастыру керек пе деген сұрақ туындайды. Жауап жағдайға байланысты. Егер ұры бір құрбаннан бір реттік оқиға кезінде бірнеше затты ұрласа, соттар оны сөзсіз бір қылмыс деп қарастырады. Егер ұры бір құрбаннан белгілі бір уақыт аралығында заттарды ұрласа және бұл ұрлық ортақ жоспар немесе мақсатқа сәйкес болса, нәтиже де осыған ұқсас болады. Бұл жағдайда мемлекет қылмыстың ауырлығын (фелония немесе мисдемеанор) анықтау үшін ұрланған заттардың жалпы құнын есепке алуға мүмкіндік алады. Мұндай нәтиже әрқашан қылмыскерге зиян келтірмейді. Ұры бір уақытта бірнеше құрбанның мүлкін ұрлаған жағдайда құнның жинақталуына әдетте рұқсат беріледі. Мысалы, ұры бір тұрақтан бірнеше машинаның дискілерін ұрласа. Алайда, егер ұры әртүрлі құрбандардан әртүрлі уақытта және әртүрлі жерлерде заттарды ұрласа, құнның жинақталуына рұқсат етілмейді.