Кіріспе
Испан ислам зерттеулері, араб тілі және Рим-католик діни қызметкері Мигель Асин Паласиос (5 шілде 1871 12 тамыз 1944) испан ислам зерттеулері және араб тілі және Рим-католик діни қызметкері. Ол негізінен Дантедің "Илаһи комедиясында" кездесетін идеялар мен мотивтер үшін мұсылмандық көздерді ұсынғаны үшін белгілі, ол өзінің "Илаһи комедиядағы мұсылмандық эскатология" (1919) кітабында талқылайды. Ол ортағасырлық ислам туралы жазды, көбінесе әл-Газали (лат. Ірі кітап El Islam cristianizado (1931) суфизмді зерттеуді Мурсияның Андалусиядағы (ортағасырлық Аль-Андалус) Мухиддин ибн Арабидің (Sp: Mohidín Abenarabe) еңбектері арқылы ұсынады. Асин исландардың христиандыққа және Испанияда мистикаға әсері туралы басқа да салыстырмалы мақалалар жариялады.
Miguel Asín Palacios (5 July 1871 – 12 August 1944) was a Spanish scholar of Islamic studies and the Arabic language, and a Roman Catholic priest. He is primarily known for suggesting Muslim sources for ideas and motifs present in Dante's Divine Comedy, which he discusses in his book La Escatología musulmana en la Divina Comedia (1919). He wrote on medieval Islam, extensively on al Ghazali (Latin: Algazel). A major book El Islam cristianizado (1931) presents a study of Sufism through the works of Muhyiddin ibn 'Arabi (Sp: Mohidín Abenarabe) of Murcia in Andalusia (medieval Al Andalus). Asín also published other comparative articles regarding certain Islamic influences on Christianity and on mysticism in Spain.
Өмір
Мигель Асин Паласиос 1871 жылы 5 шілдеде Арагонның Сарагоса қаласында Дон Пабло Асин мен Дона Филомена Паласиостың қарапайым саудагерлік отбасында дүниеге келген. Оның ағасы Луис, кіші әпкесі Долорес, және ол кішкентай бала кезде, олардың әкесі пневмониядан қайтыс болды. Оның жас жесір анасы бизнесті жалғастырды, ол әдеттегідей болды, бірақ бұрынғыдай емес. Ол Сарагосадағы иезуиттер оқытатын Колледж де Сальвадорға оқуға түседі. Ол Conciliar семинариясына оқуға түсіп, 1895 жылы Сарагосадағы Сан-Каетанода алғашқы мессасын жырлады. Сарагоса университеті кезінде Асин арабшы профессор Джулиан Рибера и Таррагомен танысып, оның оқуын бастады. 1896 жылы Мадридте ол Франсиско Кодера Зайдин мен Марселино Менендес и Пелайо алдында парсы теологы Ғазали (10581111) туралы диссертациясын қорғады. Үш профессордың бәрі оның кейінгі зерттеулеріне басшылық жасады. Асин кейін Әл-Газзалиді зерттеуді дамытып, оны 1901 жылы жариялады. Сондай-ақ, ол Мохидин Абенарабе туралы жазды, оны көбінесе ислам мистикасының жетекші тұлғасы деп атайды. Осылайша Асин мұсылмандардың ішкі руханилығын түсіну үшін Еуропаның кең ауқымында жүргізілген күш-жігермен қатар жүрді. Кейін профессор Кодера Мадрид университетіндегі араб тілінің кафедрасынан зейнеткерлікке шықты. Бұл жерде Асинге орын жасау үшін; Сарагосадағы Рибера Асинге 1903 жылы Мадрид кафедрасын алуға мүмкіндік берді. Профессор Асин Кодерамен бір жатақханада тұрып, университетте жақсы қабылдады. 1905 жылы профессор Рибера да Мадридке келді; Асинмен бірге олар көп ұзамай "Испания мәдениеті" журналын құрды (1906-1909). Асин Алжирде (1905) және Копенгагенде (1908) өткен халықаралық конференцияларға қатысып, басқа арабшылдар мен академиктерді ислам зерттеулеріне тартты. Мадридте ол өркендеуін жалғастырып, ақыр соңында король сотына қабылданды, онда ол Альфонсо XIII-нің достығына ие болды. Ол 1921 жылы Нидерланды Корольдік өнер және ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды. Асин өзінің ортағасырлық мұсылман-христиан теологиясы, мистикасы және діни практикасына қатысты академиялық жұмысымен белгілі. Оның шығармалары интеллектуалды тарихтың бір түрі болды. Зерттелген тұлғалардың арасында Аль-Газали, Ибн Араби, Аверроэс (Ибн Рушд), Ибн Масарра және Ибн Хазм, сондай-ақ раввин Маймонид (ал-Газалиден басқалары Аль-Андалустан). Асин Рамон Лулл, Томас Аквин, Данте Алигьери, Тереза Авильская, Иоанн Крест және Блез Паскаль туралы Исламға қатысты салыстырмалы жұмыс жасады. Асин бір тақырыпты қайта-қайта қарастырып, әр жолы түсініктірек етіп түсіндіретін. Оның жұмыс әдісі мұқият жоспарлауды қамтиды, алдымен презентация тәртібін егжей-тегжейлі ойлап, содан кейін тікелей алға, ірі жобасыз ("sin borrador"), әрбір анықтамалық жазбамен тиісті бетіне редакцияланады. 1932 жылы "Аль Андалус" журналы Асин Паласиос басшылығымен жарық көруді бастады; ол академиялық мамандардың оқырмандарын қанағаттандыру үшін техникалық жағынан жабдықталды. Асиннің өзі жиі қосқан үлесі болды. Университеттерде Асиннің ықпалынан шыққан Эмилио Гарсия Гомес сияқты испан арабшыларының жаңа буыны пайда болды. 1936 жылы Асин Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды. 1936 жылы шілдеде Испанияда Азамат соғысы басталды, ол Баск еліндегі Сан-Себастьян қаласында өзінің немере інісі мен отбасына барған кезде Асин Паласиосты ұстады. Бұл күрес қорқыныштылығы екі жаққа да өте ауыр болады; Екінші испан республикасының фракциялары алты мыңнан астам діни қызметкерді өлтірді. Асин жеке қауіпке ұшырады, бірақ қыркүйекте ұлтшылдар Сан-Себастьянды басып алды. Соғыс кезінде ол латын тілінен сабақ берді және араб мәтіндерінің фотокопиясын алуды қолға алды. Азамат соғысының салдарынан Асин Мадридке оралып, университеттегі профессорлық қызметін жалғастыра алды. Ол жерде ол өзінің міндеттерін және "Әл-Ғаззали" атты көп томдық зерттеу жұмысын жалғастырды. Дон Мигель Асин Паласиостың қара көздері, әдемі қолы болды; фотосуреттер оның жеке басын немесе сөздерін түсіре алмады. Ол жақсы киінген ("entre cardenal y torero"). Ол өркениетті емес, бірақ жұмыс істеу үшін тыныштық үшін жақсы және жомарт дос болды. Оның әріптестері оны мәңгілік кінәсіз деп таныды, сондықтан ол әлемнің аралас-құрылғысыздығы арасында "білмеді". Ол жарқыраған ("диафанидад") болды; оның ақыл-ойы жетілдірілген үлкен жұмыс болды. Ол Құдайға құлшылық ететін діни қызметкер, Джон Генри Ньюменнің құрметіне бөленген адам, ол қайтыс болғанда "73 жастағы бала" болған. 1944 ж�...
Шығармалары
Жоғарыда айтылғандай, Аль-Газали мен Ибн Араби туралы алғашқы жарияланымдардан кейін Асин Паласиос көптеген араб жазбаларын талқылап, редакциялап, испан тіліне аударды. Сондай-ақ, осыған байланысты тақырыптар бойынша кітаптар мен очерктер жазды, соның ішінде латын, француз немесе итальян тілдеріндегі кейде бір шығарма.
Аквина мен Аверроэ
Асин Паласиос мұсылманның Томас д'Аквиноға (шамамен 1225-1274) әсерін зерттеді, бұл философ Ибн Рушд Кордобадан (11261198), басты кейіпкер немесе антагонист ретінде. Ибн Рушд латын тілінде Аверроэс деп жазыла бастады. Нәтижесінде 1904 жылы Мадридке жаңадан келген Сарагосадан келген профессор Асиннің "El Averroísmo teológico de Santo Tomás de Aquino" атты мақаласы жарық көрді. Грек философиясына қатысты, әсіресе Аристотель, Асин Аверроэстің діни философиялық әлемі Аквинастың және сондай-ақ еврей философы мен талмудист Бен Маймонның (11351204) аналогты екенін айтады. Асин Аверроэстің исламдық сенімін түсіндіру үшін ақыл-ойды пәктігімен қолданғанын түсінді. Ол бұл мәселені Аверроэсті латынның пәктігі аз "Аверроисталарынан" айқын ажырату үшін зерттейді. Асин сондай-ақ Аверроу мен Аквинаның ұқсас рационализмдерін қарама-қарсылау және ажырату үшін ортағасырлық еріктілікке (исламда асарлар деп аталады) сілтеме жасайды. Алайда көптеген томистер Асиннің көзқарасын үлкен даусыз қабылдамады.
Ибн Масарра
1914 жылы жазған "Абенмасарра и суэкула" кітабында. Оригендер испандық мұсылман философиясының, Асин Ислам философиясы мен космологиясының Шығыс ислам өркениетінің орталығында, Аль-Андалуста (мұсылман Ибериясы) пайда болуын сипаттаумен ашылады. Ибн Масарраның қысқаша өмірбаяны (883 931) төмендегідей. Онда Асин испандықтар арасында бұрыннан бар болған Иберия мәдениетінің жалғасуын алға тартады, олар оны жаулап алғаннан кейін исламға көшті. Абен Массараның әкесі клиенттік мәртебесіне ие болғандықтан (оның берберлік мавласына), Асин оның мұсылман "испандық" (муваллад) болғанын айтады. Асин өзінің грек философиясына, яғни неоплатонизмге деген сүйіспеншілігін сипаттайды, содан кейін оған қарсы ересь айыбы тағылып, оның өз ілімдерін жасырып тұрғанын айтады. Сол кезде Омейя әмірі Абдулла ибн Мұхаммед әл-Умави саяси тәртіпсіздікке ұшырап, Омар ибн Хафсун сияқты қарулы көтерілісшілер Әбенмасарра сияқты діни қарсылықтарға төзімділік танытпады. Ибн Масарра Қайырауан мен Меккеге қашуға мәжбүр болды. Ақырында ол Омейяд халифасы Абд ар Рахман III (б.з.д. 889/91 961) төзімділікпен билік құрған Кордобаға оралды. Асинге Кордовалық Ибн Масарраның еңбектерінің жетіспеушілігіне байланысты, оның кітабы мектептің жалпы контексті мен Аль-Андалустағы ерте мұсылман мистикасының ілімдерін қарастырады. Асин Батини, Мутазили, Шия, Суфи, грек-рим мистикасы Плотин (205 270) және әсіресе Псевдо-Эмпедокл туралы айтады. Асин бірнеше рет атап өткен оның жақтыратын көзқарасы: шығыс христиан дінінің батысқа ислам діні келгенге дейін жас дінге ерте әсері. Асин Ибн Масарраның мектебі Альмерияның Ибн әл-Арифке (1088-1141) әсер еткенін айтады. Бұл Ибн әл-Ариф кейіннен муриддин деп аталатын суфилік топтың басты назарына айналды. Оның ізбасарлары әл-Андалусқа тарады, бірақ олар басқарушы биліктің пікірінде тым күшті болды; оларды әл-Андалусты Марракештен басқаратын Альморавидтер түрлі жолдармен басқарды. Асин содан кейін мектептің аль-Андалустың еврей тұлғаларына, мысалы, Яһуда ха Левиге (шамамен 1085 ж. 1140 ж.) және әсіресе Соломон ибн Габирольге (шамамен 1021 ж. 1058) әсерін талқылайды. Ибн Габирол араб тілінде әлі күнге дейін сақталған "Фон Витае" кітабын жазды. Бұл жерде Ибн Масарра мектебінің неоплатондық бағыттары айқын көрінеді. Асин Испанияның бұл мұсылман және яһуди ойшылдарының ортағасырлық христиан теологиясына әсерін көрсетеді, мысалы, Томас Аквинскийдің (12251274) Аристотельдік идеялары мен Дунс Скоттың (12661308) арасындағы ұзаққа созылған күрес. Асиннің Ибн Масарраның мистикалық философия мектебінің тұрақты әсері туралы қатал зерттеулері оны ақырында Ибн Арабиге (11651240), сондай-ақ Рамон Луллға (12331315) және Роджер Бэконға (шамамен 1214 c. Кейіннен тағы бір ғалым Ибн Масарра мектебін Иранның жарық философы [әл-Ишрақ] және мистик Сухравардимен (шамамен 1155 - 1191) байланыстыратын дәлелдерді табады. Асиннің 1914 жылғы "Абенмасарра и суэкула" еңбегі кейінгі зерттеулерге тұрақты әсер етті.
Данте Алигиери
Мүмкін Асин Паласиос 1919 жылы шыққан "La Escatologia Musulmana en la Divina Comedia" атты кітабымен танымал, ол Данте зерттеушілерінің арасында жан-жақты және ұзақ талқылауға себеп болды. Ассийн бұл жерде итальян ақыны Данте Алигьеридің (1265-1321 жж.) өзінің 1308-1320 жж. аралығында жазған "Ла Дивина Комедия" атты еңбегінде қолданған теологиялық пейзаждар үшін исламдық дереккөздерді ұсынады. Асылда, Асин Мұхаммедтің түнгі сапары [al 'Isra wal Mi'rag] туралы мұсылмандық діни әдебиетті (Меккеден Иерусалимге дейін және одан пайғамбарлармен бірге жеті аспан арқылы) Дантедің өмірден кейінгі өмірдің әртүрлі тұрғындарымен кездесетін және олардың тағдырын баяндайтын рухани сапарын сипаттайтын оқиғасымен салыстырады. Осыған сәйкес, Асин (I) мұсылман әдебиетіндегі жоғарыда аталған түнгі саяхатты егжей-тегжейлі талқылайды, (II) оны "La Divina Commedia" кітабындағы тозақ, тазалау орны және жұмақ эпизодтарымен салыстырады, (III) поэмаға дейінгі христиан әдебиетіндегі мұсылман ықпалын зерттейді және (IV) Данте мұсылман әдебиетінің аударма түрінде қалай тікелей білуі мүмкін екенін болжайды. Асиннің "Эскатология" шығармасына дейін Данте ежелгі римдік ақын Вергилийдің "Энеида" атты ұзын поэмасынан өмірден кейінгі өмірдің есте қаларлық көріністерін жасауға шабыт алды деп болжаған. "Илаһи комедия" роліне Дантедің өзі кіреді; оны қайтыс болған ақын Вергилий жолға шығарып, тозақ пен тазартқышқа саяхаттайды. Асин мұсылмандық дереккөздерді қосу Данте жетістіктерінен ешқандай айырмашылық тудырмайды, Данте жарқын тұлға болып қала береді және оның өлеңі әлемдік әдебиетте өзінің жоғары орнын сақтайды деп атап өтті. Асиннің кітабы жағымды да, жағымсыз да кеңінен және белсенді реакция, сондай-ақ одан әрі зерттеулер мен академиялық алмасуларға себеп болды. Ақырында екі ғалым, итальяндық және испандық, сол уақытқа дейін жасырын қалған араб тіліндегі кітапты, XI ғасырдағы "Китаб аль-Мирадж" (Жарға (немесе көтерілу) кітабы) Мұхаммедтің түнгі сапарын сипаттайды. Бұл шығарманы испан патшасы Альфонсо X эль Сабионың хатшысы (Абрахим Альфаким) 1264 жылы испан тіліне "La Escala de Mahoma" [Мұхаммедтің баспалдағы] деген атпен аударды. Сондай-ақ, оның латын тіліне аударылған Liber scalae Machometi туралы ақпарат пайда болды, ол поэттің итальян ортасына, Данте Алигьериге қатысты. Дантедің ұстазы Брунеттто Латини Китаб аль Мирадждің латын тіліндегі аудармашысымен екеуі де Кастильядағы король Альфонсо X эль Сабионың сарайында болған кезде кездескен көрінеді. Бұл жоқ тізбекті Асинге жеткізбегенмен, ол өз жұмысын әл-Андалустың әдеби немесе діндар мұсылмандары арасында таралған Мұхаммедтің сатысы туралы бірнеше ұқсас есептерге негіздеген.
Ибн Хазм
Кордовалық Ибн Хазмнің (9941064) Испанияның мұсылман мәдениеті үшін маңыздылығын бұрын Асин мойындаған болатын. Ол Ибн Хазмнің ортағасырлық исламға әсерін сипаттап, оның этикалық ойларына арналған аудармамен бірге зерттеу жариялады, содан кейін Ибн Хазмнің діни тарихқа қатысты көзқарасына қатысты том жариялады. Өзінің еңбек жолы барысында Ибн Хазм өзінің қабілеттерінің кең ауқымы үшін, мысалы, теолог, заңгер және ақын ретінде маңызды жазбалар шығарған. 1927 жылдан 1932 жылға дейін Асин 5 томдық зерттеу жариялады, Абенхазам де Кордова y su historia crítica de las ideas religiosas [Ибн Хазм Кордоба және оның "Діни идеялардың сын тарихы"]. Асиннің бірінші томы өмірбаянын, оның ішінде заңгер / саясаткер ретінде өмір сүргенін және ақыл-ой әлемі арқылы жүргенін ұсынады; Асин мұнда ортағасырлық испан мұсылманының жазбаларына сын айтады, Ибн Хазмға теолог және діндердің ертедегі тарихшысы ретінде назар аударады. Қалған төрт том Ибн Хазмнің "Фисал" кітабының толық емес, бірақ ұзақ аудармасын қамтиды. Бұл - діни идеялар тарихы туралы өте ұзақ еңбек. Оның арабша атауы "Китаб әл-Фисал фи ал-милал ва әл-ахва' ва әл-нихал" [Бөліну кітабы]. Діндер, ерестер және секталар туралы]. Ибн Хазмнің Фисал кітабы алты бөлімнен тұрады: 1. мұсылман емес діндер (Асиннің ІІІ томында), 2. "Құдайдың сөзін тыңдаңдар!" 15. Мұсылман діні мен теологиясы (IV), 4. Ислам үкіметіне қатысты бірнеше конституциялық сұрақтар (V), 5. Мұсылман ересектері (V), 6. Фисалдың 1-бөлігінде Ибн Хазм христиан жазбалары мен Үштік ілімі туралы, оның қателері мен қарама-қайшылықтары туралы айтыс-тартыс сипаттама береді, бұл мәтіндермен таныстығын көрсетеді. Сондай-ақ ол иудаизм, Заратустра, брахман, софистер, атеистер және политеистер туралы пікір айтады. Асиннің айтуынша, мұсылмандар тарапынан христианға қарсы көптеген айтыстар Ибн Хазмнің Фисалдың 1-бөлігіне сәйкес болды. Асин өзінің "Disertación preliminar" фисалінде христиандық Еуропадағы салыстырмалы діни тарихтың кешіккен пайда болуын исламның салыстырмалы ерте басталуымен салыстырып, исламның әртүрлі діндерге географиялық жақындығын атап өтті. Мысалы, буддизмді талқылайтын ертедегі исламдық еңбек 9-ғасырда пайда болды. Алайда Асин Ибн Хазмды діндердің алғашқы тарихшысы деп бірнеше рет атаған. Асин Паласионың өмірбаянында Ибн Хазм өзінің зерттеу жұмысына кетер алдында Умайяд халифаларының бір кездегі визирі ретінде көрсетілген. Өзінің еңбек жолы барысында Ибн Хазм Захири (немесе "әдебиетші") заң мектебінің мұсылман заңгері болды. Оның фикх туралы заңдық трактаты "Ибтал" Асин сілтеме жасайды және Захиридің аналогияны, білімді пікірді, әлеуметтік әділеттілікті, заңдық билікті және заңның "рухы" дегенді қабылдауға болмайтын заңдық әдіс ретінде қабылдамауын қарастырады. Фисалдың соңында Ибн Хазм заңгер ретінде әділетсіз имамға қарсы мүмкін болатын бүлік туралы айтады; әділетсіз бұйрыққа бағынбау мен әділетсіз билікті құлату үшін іс-қимыл жасау арасындағы айырмашылық жасалды. Ибн Хазм әйелдерге Құдайдан рух берілуі мүмкін деген пікірде, "муж de Abraham" (яғни Сара) және "madre de Jesús" María (Магометтің "ангел Габриэль" келгеніндей) деген сөздерді келтіріп, тағы бір дау-дамайға түседі. Асиннің 5 томдық зерттеуін жариялағаннан кейін, Ибн Хазмның қосымша жазбалары Стамбулдағы Фатих мешітінің кітапханасында табылды, оның ішінде Асин мақала жазған заңдық жауаптар.
Ибн Араби
Ислам ғалымдарына танымал болған Асиннің тағы бір еңбегі Мурсияның Иберия қаласынан Мұхиддин Ибн Арабидің (11651240) өмірі мен суфилік философиясына арналған. Асин Паласиос бұрыннан құрметке ие (және даулы) мистик Ибн Арабидің бірқатар зерттеулері мен аудармаларын жазған, бірақ оның басты еңбегі El Islam cristianizado болды. Мурсияның Әбенараби шығармалары арқылы суфизмді зерттеу (Мадрид, 1931). Суфизм христиан монахтығының исламға әсерінен пайда болды деген тұсаукесерден кейін кітап үш бөлімнен тұрады: бірінші, Ибн Арабидің қысқа өмірі [31 118]; екінші, оның көлемді жазбаларының күрделілігіне, мистикалық ілімдеріне, суфизмдегі орнына және оның кейінгі әсеріне [119 274]; үшінші, Ибн Арабидің жеті еңбегінен, соның ішінде Меккелік Фотохаттан [275 518] аударған таңдау. Асиннің қысқаша өмірбаянында Ибн Арабидің ішкі жолға және алғашқы ұстаздарына жас кезіндегі "ауысуы", Аверроэске деген жасөспірімдік кездесуі, "маэстро де верде" [жасыл шебер] Джадирмен үш көрнекі кездесуі және Аль-Магрибтегі әртүрлі суфилерге (мысалы, Фес пен Тунеске) барған саяхаттары сипатталған. 1201 жылы Ибн Араби өзінің рухани жолын жалғастыру үшін Солтүстік Африканың шығысына қарай Мекке, Бағдад, Мосул, Каир, Кония, Медина, Иерусалим, Алеппо және Дамаск қалаларына сапар шекті, ол қайтыс болды және оның қабірі қазір қажыларды тартады. Ибн Араби - ұлы ұстаз, бізге көптеген еңбек қалдырды. Асин суфизм зерттеулерінің батыстағы ізашарсы болды, әсіресе қиын және талапты Ибн Араби, Шейх әл-Акбарға қатысты. Асиннің рухани жағынан белсенді христиан академигінің көзқарасын қабылдағаны таңқаларлық емес; ол Ибн Арабидің еңбектерінде өз дінінің мистикасы мен ілімдеріне көп ұқсастықтарды көреді. Сондықтан Асин Ибн Арабидің ілімдері мен іс-әрекеттерін талқылауда өзінің ерекше рухани санасын енгізеді. Профессор Александр Кништің айтуынша, Асин Ибн Арабидің батыс ғалымдарының бірі болды, ол ынталы еуропалық дін қызметкері болды: "Ислам мен христиан теологиясының арасындағы негізгі ұқсастықты анықтау үшін мұсылман-христиандық диалогты ілгерілету мақсатында. Мұндай христиан ғалымдары Ибн Арабиді, егер крипто-христиан ретінде қабылдамаса, онда кем дегенде басқа діни конфессияларға, әсіресе христиан дініне ашық еркін ойшыл ретінде қарастырды. Алайда Ибн Арабидің басқа діндерге деген көзқарасын мұқият зерттегеніміз оның христиандық ілімдерге деген тікелей қатысы жоқ екенін немесе оларды жақсы көретінін көрсетеді". Асин Паласиос екінші бөлігін суфилердің рухани жолын, оның әдістері мен тәртіптерін, сондай-ақ оның түрлі қолдаушы қоғамдарын талқылаудан бастайды. Бұл жерде Асин Ибн Арабидің тапқан немесе дамытқан ерекше тәсілдерін сипаттайды. Мысалы, Асин Ибн Арабидің төрт өлімге қатысты талап еткен тазалау дайындығын атап өтті, яғни ақ, аштықтан өлім; қызыл, құмарлықтан өлім; қара, азапқа төзу; жасыл, кедейлікке түсу. Кейбіреулер жас кезінде көршілес ізгі қасиеттерді анық көреді, ал басқалары сынақ пен қайғы-қасіретке толы қиын жолды бастайды, ақырында қиын парадокспен кездесіп, шөл далада кішіпейіл болады; бірақ әр жан мейірімділікпен рухани өзгерісті қабылдауы мүмкін, ақыр соңында бірліктің бақытты көрінісінде құдайлық сүйіспеншілікке ие болады. Ибн Араби қасиетті тәжірибелердің бірнеше түрлерін сипаттаған, оның ішінде құдайлықпен бірлік туралы сананы білген жан бұрынғы күнделікті өмірге қайта оралуы мүмкін, бірақ сонымен бірге мистикалық оқиғалардың жемісін де сезіне алады, "мен және мен емес", қарапайым және трансценденттік. Бұл жерде Асин "Ибн Арабидің метафизикасын талдайтын кез келген нәрседен аулақ болған". Өзінің кіріспе сөзінде Асин христиандық Испания кейін мұсылман мистикасының әсеріне қатты ұшыраса, бұған дейін шығыс шіркеуі ертедегі исламға бірдей әсер еткенін айтады. Ислам сол кезде батысқа, Мағриб әл-Аксаға және Ибн Араби дүниеге келген Андалусияға жетті. Дінтану көзқарасынан қарағанда, Асин Паласиос бізге салыстырмалы дін үшін көп өлшемді, полифониялық мәтін ұсынады деп айтуға болады. Суфизмге қатысты басқа еңбектерінде Асин Ибн Арабидің аль-Андалуста (яғни Ибн Масарра мектебінде) және кейіннен оның ілімдерін қолданғандардың (мысалы, Садилилердің тариқасы [немесе xadilíes]) алғыстарын айтады. Асин әл-Газали мен Ибн Арабидің арасындағы көптеген ұқсастықтарға назар аударған, екеуі де танымал және әлі де оқыған ұстаздар.
"concerned with detecting the underlying affinities between Christian and Islamic theology with a view to advancing an Islamo Christian dialogue. Such Christian scholars treated Ibn 'Arabi, if not exactly as a crypto Christian, then at least as a freethinker open to other religious confessions, especially Christianity. However, a scrutiny of Ibn 'Arabi's attitude toward other confessions, reveals little direct indebtedness to, or sympathy for, Christian doctrines." Asín Palacios begins his second part by discussing the Sufi spiritual journey, its methods and discipline, and its various supporting societies. Here, Asín describes the distinct approaches found or developed by Ibn 'Arabi. For example, Asín mentions the purgative preparation required by Ibn 'Arabi regarding the four deaths, i. e., white, death to hunger; red, dying to passion; black, to endure suffering; green, to enter poverty. While some see adjacent virtues clearly when young, and others take first a hard path of trials and of sorrows eventually to meet a challenging paradox and become humbled in the wilderness; yet each soul may mercifully receive a spiritual transformation, to become ultimately possessed by divine love in a felicitous vision of unity. Ibn 'Arabi has described several varieties of sacred experience, including one in which, having known an awareness of unity with the Divine, a soul may return to the former daily life, yet nonetheless remaining aware also of the fruit of mystical events, conscious both of the "I and the not I", the commonplace and the transcendent. Here Asín apparently "avoided any analysis of Ibn 'Arabi's metaphysics." In his introduction, Asín observes that while Christian Spain later became deeply influenced by Muslim mysticism, previously the oriental Church had equally influenced early Islam. Islam then arrived in the far west, the Maghreb al Aksa and Andalusia, where Ibn 'Arabi would be born. From the perspective of religious studies, it might be said that Asín Palacios here presents us with a multidimensional, polyphonic text for comparative religion. In his other works on Sufi practice, Asín mentions precursors of Ibn 'Arabi in al Andalus (i. e., the school of Ibn Masarra), as well as those who drew on his teachings afterwards (for example, the tariqah of the Sadilies [or xadilíes]). Asín refers to the many parallels between al Ghazali and Ibn 'Arabi, both well known and still studied teachers.
Крест Иоанны
1933 жылы Асин "Аль Андалус" журналының бірінші санында Сан-Хуан де ла Круз (15421591) туралы мақала жариялады және ол рухани исламмен бөліскен ілімді жариялады. Бұл еңбектің қасиеттілердің болжамы бойынша, Рондадан келген мұсылман мистигі Ибн Аббад әл Рунди (13321389) туралы және сондай-ақ Ибн Аббадтың Садиль мектебіндегі өз дереккөздері туралы (тарика) тең болуы мүмкін. Жалпы ілімнің мәні - жанның құдайлықпен бірігу жолындағы жолы. Құдайға қол жеткізу мүмкін емес, ол жанның жалғыз жолы - Құдайдан басқа барлық нәрседен бас тарту. Сонда жан (жан) жалғыз Аллаһ үшін өмір сүретін күйзеліске түседі, бірақ күйзеліс тым ауыр болуы мүмкін, жанды үмітсіз қалдырады, сондықтан Рахман оған (немесе оған) уахи береді, содан кейін қуаныш кезеңі болады; содан кейін жан Құдайға жақындау үшін күйзеліс арқылы жолға оралады. Бұл ілімде "түн" (жоқтайтын күйі, үмітсіздік) және "күн" (илгерген кеңейту) күйлерінің ауыспалы кезеңдерінен өтіп жатқан жан Құдайдың илгерткен рақымынан, яғни "күн" қарызынан тез арада өтіп, "түн" мен "күн" ырғағынан тез өтуге болады деп үйретеді. Содан кейін жан тыныштық табады, онда өзгермелі одаққа кіреді. Асин садильдер мен Сан-Хуан-де-ла-Крус қолданатын техникалық сөздікті талдау арқылы байланысты одан әрі нығайтады. Асин талқылаған осы ұқсастықтарға дау келтірмегенмен, кейінгі бір ғалым Хосе Нието Садиль суфилерінің ертедегі ілімі мен Сан-Хуан-де-ла-Крус арасындағы кез келген ықтимал байланысты сынға алды. Керісінше, бұл "бірлескен мистикалық ілім" жалпы деңгейінде жұмыс істейді, ол өздігінен пайда болады.
Авильдық Тереза
Асин қайтыс болғаннан кейін жарияланған мақаласында Санта-Тереза-де-Авила (1515-1582) туралы айтады. Асин өзінің рухани өмірінің тәжірибесін жеткізу үшін қолданған теңеулер мен ұқсастықты бұрын ислам мистикасы қолданғандарға ұқсас деп тапты. Бұл жағдайда қолданылған сурет - бірінің ішінде екіншісі орналасқан жеті тұрғын үй немесе қамал. Асин садили Ибн Ата Алланың Танвирі; Ахмад әл-Газалидің (Алғазельдің ағасы) Тайриді; Ахмад әл-Калюби жинаған анонимді Навадирді жеті концентрикалық қамалмен атап өтеді. Асин символикалық матрицадағы басқа да өзара байланыстылықтарды көрсетеді, мысалы, орталық мекенде Құдайлық. Лусе Лопес Баральт бейнелердің осы байланысын одан әрі зерттейді, 9-ғасырдағы Бағдадтың ислам мистикасы Әбу әл Хасан әл Нуримен (907 жылы қайтыс болды) салыстыра отырып, оның Мақамат әл Құлбу [Жүрек станциялары] жеті қаланы сипаттайды, бірін екіншісімен біріктіреді, ол арқылы жан Құдайға қарай жүреді. Ста. Тереза өзінің замок бейнесімен өздігінен танысуын сипаттайды, Лопес Баральт Ста. Терезаның исламдық параллельді меңгеруі жанама, мүмкін, оның ішінде жылдар бойы ұйықтап жатқан, кейіннен оның мистикалық тәжірибелерін жеткізуге көмектесетін танымал аллюзиядан туындаған. Басқа да осыған ұқсас зерттеулерден кейін Кэтрин Свитлицки жаңа, бірақ байланысты бағытты таңдады, ол қасиетті Терезаның еврей мұрасы мен оның мистикасы үш сенімнің өзара болуы арқылы сүзгіленгенін талқылады. Санта-Тереза де Авиланың католик жазбалары кеңінен танылып, құрметке ие болды, сондықтан ортағасырлық Испаниядағы өмір сүрудің бақытты кезеңдерінде яһудилік, христиандық және исламдық сенімдер арасындағы ортақ құндылықтардың жалпылығын білдіреді.
Перспективалар
Асин Паласиос шығармалары ислам зерттеулерінің академиялық саласында жұмыс істеген кезде оның көзқарасы христиан діни қызметкерінің көзқарасы болды деген сынға қарамастан, кеңінен бағаланады. Өз елінде испан арабшыларының еңбегі, оған ол үлкен үлес қосты, ұрпақтар бойы көптеген испандықтардың өз тарихының мұсылман кезеңі туралы пікірін оңтайлы өзгертуге көмектесті. Оның ислам мистикасына қатысты рухани түсініктері бұрын түсініксіз болған тұлғаларды және жасырын байланыстарды ашады. Мүмкін, Луи Массиньон және басқалармен бірге профессор Рев. Мигель Асин Паласиос Католик шіркеуінің Исламды Ыбырайым мұрасы ретінде ашық мойындауына ықпал етті, ол ІІ Ватиканның Nostra aetate құжатында (19621965) баяндалды.
Жинақталған заттар
Исламның іздері. Тоқта. Томас де Акино, Турмеда, Паскаль, С. Хуан де ла Круз (Мадрид: España Calpe, 1941), 307 бет. Бес мақаладан тұратын жинақ, бестігі ислам мен христиандық схоластикадағы аян туралы. Obras escogidas (3 том, Мадрид 1946-1948). Кітаптар мен мақалалар жинағы. Sadilies y Alumbrados (Мадрид: Ediciones Hiperión, 1989), 452 бет. Өлімнен кейін жарияланған мақалалар, Люс Лопес Баралттың сын ескерткішімен. Tres estudios sobre pensamiento y místico hispano musulmán (Мадрид: Ediciones Hiperión, 1991). Жинағы: Ибн Масарра (1914), Әбу әл-Аббас (1931), Сан-Хуан де ла Круз (1933).
Мақалалар
"Мохидин" Homenaje a Menéndez y Pelayo (Мадрид: Suárez 1899) II: 217 256 - да. "El filósofo zaragozano Avempace" журналында Ревиза де Арагон, No 7, 8 (1900), No 10 және 11 (1901). "Bosquejo de un diccionario técnico de filosofía y teología musulmana" Ревиза де Арагон, III: 50 56, 385 392 (Зарагоза 1902); V: 179 189, 264 275, 343 359 (Зарагоза 1903). "El averroísmo teológico de Santo Tomas de Aquino" (Д. Франсиско Кадераның құрметіне) (Зарагоза, 1904) 271 331 беттерінде. "El Lulismo exagerado" in Cultura Española (Мадрид, 1906) 533-ші орында. "Альгазель мен Мохидин Абенарабидің екі ұлы мұсылман мистиктеріндегі экстаз психологиясы" (Cultura Española I: 209 235 (1906). "Сенс ду ворт Техафот в оуоре дель Газали и д'Аверроес" журналында. 261 және 262 (Алжир 1906). "Абенхазамның моральдық гномикасы" "Cultura Española XIII" журналында: 41 61 (Мадрид, 1909). "Ал Газзалидің мистикасы" Бейрут VII шығыс факультетінің (Бейрут 1914 ж.) "Logia et agrapha Domini Jesu apud moslemicos scriptores, asceticos praeserim, usitata" Patrología Orientalis (Париж: Didot), XIII/3: 335 431 (1916, 1919); қайта басып шығару: Editions Brepols, Turnhout (Бельгия), 1974; Микаэль Асин және Палациос латынша атымен. "Паскальдың ата-анасының мұсылмандық мысалдары" (Boletin de la Biblioteca Menéndez y Pelayo (Santander), II: 171 232 (1920). "Influencias evangélicas en la literatura religiosa del Islam" (Томас Арнольд пен Рейнольд Николсон редакциялаған "Шығыс зерттеулерінің жинағы" (A Volume of Oriental Studies) кітабында (Кембридж университеті, АҚШ). 1922) жазған. "La escatología musulmana en la Divina Comedia, Historia y crítica de una polémica" бір мезгілде Boletín de la Real Academia Española (Мадрид, 1924), Il Giornale Dantesco (Флоренция, 1924), Litteris (Лунд, Швеция, 1924) журналдарында; "Influence musulmane dans Divine Comedie, Histoire et critique d'une polemique" Revue de littérature comparée (Париж, 1924) журналында. "Альгазельдің айтуынша заң негіздері туралы ғылымның қысқаша сипаттамасы" (Anuario de Historia del Derecho Español 2:13 26 (1925). "El místico murciano Abenarabe" Boletín de la Academia de la Historia (19251928) журналында жарияланған. "Альмериялық мистик Әбул-Аббас ибн әл-Ариф және оның махасин әл-Маялис" Мадрид университеті бюллетенінде III: 441 458 (1931). "Аль-Андалус I-дегі испаниялық мұсылманның Сан-Хуан де ла Круздың алғысы: 7 79 (Мадрид Гранада 1933). "Почему боролись на нашей стороне марокколық мұсылмандар" 1937 жылы жазылған Boletín de la Universidad Central (Мадрид 1940). "Ибн Аль Сид де Бадахоз және оның Кітабы" Аль Андалус V: 45 154 (Мадрид Гранада 1940). "Авиампесс қоштасу картасы" Аль Андалус VIII: 187 (Мадрид Гранада 1943). "Садилийлер мен алюмбрадолар" Аль Андалус IX XVI (Мадрид Гранада 1944 1951). "Исламдық мистикадағы кастильолар мен Санта-Терезадағы үйлер" Аль-Андалус XI: 263 274 (Мадрид Гранада 1946).
Ағылшын тіліндегі кітаптар мен мақалалар
Асин Паласиос, Ислам және "Илаһи комедия", Гарольд Сандерленд аударған және қысқарған (Лондон: Джон Мюррей, 1926); 1968 жылы қайта басып шығарылған, Франк Касс, Лондон. Асин Паласиос, Ибн Масарра мен оның ізбасарларының мистикалық философиясы, Элмер Х. Дуглас пен Говард В. Йодер аударған (Лейден: Е. Дж. Брилл 1978). Асин Паласиос, Крест және исламның қасиетті Иоанны, Элмер Х. Дуглас және Говард В. Йодер аударған (Нью-Йорк: Vantage 1981). Комментарий: Альфред Гийом, мақала (1921); Томас Уокер Арнольд, мақала (1921); Артур Джеффри, мақала (1945); Франческо Габриели, мақала (1953); Джеймс Т. Монро, кітап (1970); Люс Лопес Баральт, жалғасы: кітап (1985 t: 1992); Кэтрин Свиетлицки, жалғасы: кітап (1986); Люс Лопес Баральт, жалғасы: мақала (2000).
Мақалалар
Менендес и Пелайо, Асиннің "Алгазель" (1901) атты прологы, VII xxxix. Луи Массиньон, "Асин Палациос Даньте туралы зерттеулер" Revue du Monde Musulman XXXVI (Париж 1919); Opera Minora I: 57 81 (Бейрут 1963) қайта басылды. Джулиан Рибера и Тарраго, "El arabista español" (Испанияның Корольдік академиясы, 1919); Рибера, Дисертациялар және шығармалар (Мадрид: Imprenta de Estanislao Maestre 1928) басылымында қайта басылды I: 457 488. Джузеппе Габриели, "Intorno alle fonti orientali della Divina Comedia" Аркадия III (Рим 1919); "Dante e l'Islam" Scritti vari pubblicati in occassione del VI centario della morte di Dante Alighieri (Варалло Сессия, 1921) -де жарық көрген. А. Наллино, Revista degli Studi Orientali (Рим, 1921) VIII / 4-тегі мақала. Альфред Гийом, "Илаһи комедиядағы Мұхаммедтің ахирәті" теологияда (Лондон, 1921 жылдың маусымы). Томас Уокер Арнольд, Лондон университетінде өткен конференциялық дәріс, Қазіргі кездегі шолу (Лондон, 1921 жылдың тамызы). Эмилио Гарсия Гомес, "Дон Мигель Асин, 1871 1944 жыл. Esquema de una biografia" Al Andalus, IX: 267 291 (1944); Педро Лонгастың библиографиясы 293 319 -да. Генри Террас, "Некрология. Мигель Асин Паласиос" Хесперис XXXII/19: 11 14 (Рабат 1945). Луи Гарде, "Дон Мигель Асин Паласиосқа құрмет" Ibla 229 243 (Tunes 1945). Артур Джеффри, "Мигель Асин" "Мусульмандық әлемде" 35: 273 280 (1945). Джорджио Леви делла Вида, "Новая свет на исламских источниках Божественной комедии" Аль-Андалус XIV: 376 407 (1949). Франческо Габриели, "Данте мен ислам туралы жаңа жарық" Шығыс пен Батыс IV / 3: 173 180 (Рим 1953). Энрико Серули, "Данте и ислам" Аль-Андалуста XXI: 229 253 (1956). "Зу Аузехерн сетцзенген" атты керемет шығарма. "Құдайлық комедияның мұсылмандық көзі" (Uber die muselmanische Quellen der Divina Commedia) "Білімге тән сынға арналған кітаптар" (Romanistiches Jahrbuch, XV: 19 50 (1964). Игнацио М. Л. Сааде, "Адва" 'ала әл мустасриқ әл испан Асин Балазийус валь хивар байна әл Масихия валь Ислам" Аль Масаррада (Ливан, 1968 жылы ақпан). Рафаэль Лапеса, "Дон Мигель Асиннің тууының жүздеуі, I, лингвист" Аль Андалус XXXIV: 451 460 (1969), және Болетен де ла Реал Академа Испан 51: 393 402 (1971). Микель де Эпальза, "Massignon et Asín Palacios: une longue amitie et deux aproches différentes de l'Islam" Cahiers de l'Herne 13: 157 169 (Париж 1970). Лусе Лопес Баральт, оның Асиннің Sadilies y Alumbrados (1989) шығармасына тәнті кіріспесі, ix lxviii. Джулия Болтон Холлоуэй, "Ронсвалл арқылы өтетін жол: Брунеттто Латини мен Дантедің Альфонсиндік қалыптасуы, дипломатия және әдебиет", pp. 109123, мысалы, 109, 112, 123-те Роберт И. Бернсте, редактор, Мәдениет императоры. Кастилияның Альфонсо X және оның он үшінші ғасырдағы Ренессансы (Пенсильвания университеті 1990). Рафаэль Рамон Герреро, "Мигель Асин Паласиос және мұсылман философиясы" Revista Española de Filosofía Medieval 2: 7 17 (1995) журналында. Андреа Селли, "Мигель Асин Паласиос, Хуан де ла Круз және араб испан мәдениеті" Rivista di Storia e Letteratura Religiosa, XLIII (2007).
:es:Ángel González Palencia, "Necrologia: Don Miguel Asín Palacios" in Arbor II/4 5: 179 206 (1944). Henri Terrasse, "Necrologie. Miguel Asín Palacios" in Hesperis XXXII/19: 11 14 (Rabat 1945). Louis Gardet, "Hommage a Don Miguel Asín Palacios" in Ibla 229 243 (Tunes 1945). Arthur Jeffery, "Miguel Asín" in The Muslim World 35: 273 280 (1945). Giorgio Levi della Vida, "Nuova luce sulle fonti islamiche della Divina Commedia" in Al Andalus XIV: 376 407 (1949). Francesco Gabrieli, "New Light on Dante and Islam" in East and West IV/3: 173 180 (Roma 1953). Enrico Cerulli, "Dante e l'Islam" in Al Andalus XXI: 229 253 (1956). Wunderli, "Zu Auseinander setzungen. Uber die muselmanische Quellen der Divina Commedia. Versuch einer kritischen Bibliographie" in Romanistiches Jahrbuch, XV: 19 50 (1964). Ignazio M. L. Sa'ade, "Adwa' 'ala al mustasriq al ispani Asín Balaziyus wa l hiwar bayna al Masihiyya wa l Islam" in Al Masarra (Lebanon, February 1968). Rafael Lapesa, "En el centario del nacimiento de Don Miguel Asín, I, linguista" in Al Andalus XXXIV: 451 460 (1969), and in Boletin de la Real Academa Española 51: 393 402 (1971). Mikel de Epalza, "Massignon et Asín Palacios: une longue amitie et deux aproches differentes de l'Islam" in Cahiers de l'Herne 13: 157 169 (Paris 1970). Luce López Baralt, her critical introduction to Asín's Sadilies y Alumbrados (1989), at ix lxviii. Julia Bolton Holloway, "The Road through Roncesvalles: Alfonsine formation of Brunetto Latini and Dante Diplomacy and Literature," pp. 109–123, e. g., at 109, 112, 123, in Robert I. Burns, editor, Emperor of Culture. Alfonso X the Learned of Castile and his thirteenth century Renaissance (University of Pennsylvania 1990). Rafael Ramón Guerrero, "Miguel Asín Palacios y la filosofía musulmana" in Revista Española de Filosofía Medieval 2: 7 17 (1995). Andrea Celli, "Miguel Asín Palacios, Juan de la Cruz e la cultura arabo ispanica" in Rivista di Storia e Letteratura Religiosa, XLIII (2007).
Ұзақтығы
Хосе Лопес Ортис, Derecho musulmán (Барселона, 1932). Августиндік. Рамон Менендес Пидал, Poesía Árabe y Poesía Europea (Бюнос-Айрес 1941, 1943, 1946); Испания, Христиандық пен Ислам арасындағы байланыс (Мадрид: Espasa Calpe 1956, 1968). Мадрид университетінің профессоры. Исидро де лас Кагигас, Испан орта жасындағы этникалық діни азшылықтар, I Los mozárabes (Мадрид 1947 1948, 2 том), II Los mudéjares (Мадрид 1948 1949, 2 том). Тарихшы, испандық дипломат. Энрико Серули, "Скала кітабы" және "Илаһи комедияның" араб тіліндегі испандық дереккөздерінің мәселесі (Ватикан 1949); "Скала кітабы" және Батыстағы ислам туралы білім туралы жаңа зерттеулер (Ватикан 1972). Италияның Эфиопиядағы губернаторы, Иран елшісі. Хосе Муньос Сендино, La escala de Mahoma, traducción del árabe al castillano, latín y francés, ordenada por Alfonso X el sabio (Madrid 1949), мәтін өз бетінше ашылған және жоғарыда көрсетілген Серулимен бір мезгілде жарияланған. Хайме Оливер Асин, "Мадрид" атауының тарихы (Мадрид, 1952). Мигель Асин Паласиостың немере інісі. А. Хуичи Миранда, Араб хроникаларының жинағы (Тетоан 1952 1955) 4 том. Хуан Вернет Гинес, Испан мұсылмандары (Барселона, 1961). Барселона университетінің профессоры. Дарио Кабанелас Родригес, Хуан де Сеговия және исламдық проблема (Мадрид 1952); Мориско гранадино Алонсо де Кастильо (Гранада 1965); Ибн Сида де Мурсия, Аль-Андалустың бас лексикографы (1966). Францискандар. Мигель Круз Эрнандес, Философия испано-мусульман (Мадрид, 1957), 2 том. Саламанка университетінің профессоры. Кристобаль Куэвас, Исламның ой-пікірі. Құрамы мен тарихы. Influencia en la Mística española (Madrid: Ediciones Istmo 1972), 328 бет, "Исламикалық ықпалдар испан мистикасында" деген ІІ бөлімде 217 312 бет. Сальвадор Гомес Ногалес, Фарабидегі жалғыз діни ғылым ретінде саясат (Мадрид: Испандық араб институты 1980). Лусе Лопес Баральт, Сан-Хуан-де-ла-Крус және Ислам (Мексика колледжі және Пуэрто-Рико университеті 1985; Мадрид: Гиперион 1990). Пуэрто-Рико университеті профессоры. Лусе Лопес Баральт, Испан әдебиетіндегі исламның шынайы көрінісі (Мадрид: Ediciones Hiperión 1985, 1989); Эндрю Херли испан әдебиетіндегі ислам деп аударды (Лейден: E. J. Brill 1992). Кэтрин Свиетлицки, испандық христиан кабаласы: Луис де Леонның, Санта-Тереза де-Иесустың және Сан-Хуан де-ла-Крустың еңбектері (Колумбия: Миссури университетінің баспасы 1986). Висконсин университеті профессоры. Мария Корти, өнертабыс жолын. Поэтикалық тіл және Данте (Торино, 1993). Павия университетінің профессоры. Лусе Лопес Баральт, "Сырттың қасиетті Иоанны және Ибн Араби: жүрек немесе Qalb Құдайдың мөлдір және әрдайым өзгеріп отыратын айнасы" Мухиддин ибн Араби қоғамының журналында, XXVIII: 57 90 (2000). Пуэрто-Рико университеті профессоры.
Журнал
Институт Мигель Асин Паласиос "Аль-Кантара" журналын жариялауды жалғастыруда. Revista de Estudios Árabes, Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) бірлесе отырып, ғылыми зерттеулер. Ал "Аль-Кантара" [Арка] кітабының бірінші томы 1980 жылы Мадридте жарық көрді. Бұл журнал профессор Асиннің басшылығымен басталған "Аль Андалус" журналының (1933-1978) жалғасы болып табылады.