Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Burlington Northern & Santa Fe (BNSF) Railway Co. v. White, 548 U. S. 53 (2006), АҚШ-тың еңбек құқығы туралы АҚШ Жоғарғы Сотының жыныстық асырау және кек алу дискриминациясы туралы ісі. Бұл - жазалау шаралары туралы маңызды оқиға. Бұл 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауы бойынша жауап ретінде қарастырылатын талаптарға қатысты прецедент болды. Бұл жағдайда жыныстық қатынасқа қатысты шағымданушыға қарсы іс-қимылдың стандарты "нақты жұмысшыны" кемсітушілікке қатысты айыптаудан немесе қолдаудан бас тартуға әкеп соғатын кез келген жағымсыз жұмысқа қабылдау шешімі немесе емдеуді қосу үшін қайта қаралды.
Burlington Northern & Santa Fe (BNSF) Railway Co. v. White, 548 U. S. 53 (2006), is a US labor law case of the United States Supreme Court on sexual harassment and retaliatory discrimination. It was a landmark case for retaliation claims. It set a precedent for claims which could be considered retaliatory under Title VII of the Civil Rights Act of 1964. In this case the standard for retaliation against a sexual harassment complainant was revised to include any adverse employment decision or treatment that would be likely to dissuade a "reasonable worker" from making or supporting a charge of discrimination.
Фактілер
1997 жылдың маусым айында Шейла Уайт Мемфистегі BNSF-тің Теннесси сарайының жолдарды күтіп-ұстау бөлімінде жұмыс істейтін жалғыз әйел болды.
In June 1997, Sheila White was the only woman working in the Maintenance of Way department at BNSF's Tennessee Yard in Memphis.
Алтыншы округ
Апелляция кезінде BNSF Уайт "жағымсыз еңбекке тарту шараларына" ұшырамаған және сондықтан сот ісін қозғай алмады, өйткені ол жұмыстан шығарылмаған, төмендеткізілмеген, жоғарылатудан бас тартқан немесе жалақыдан бас тартқан жоқ. 2002 жылдың қарашасында Алтыншы апелляциялық сот алқасы бастапқыда келісті, онда судья Джеймс С. Гвинге судья Роберт Б. Крупански қосылды, судья Эрик Л. Клейдің келіспеушілігіне байланысты. Алайда, іс қайта қаралды, ал 2004 жылдың сәуірінде толық сот Уайт үшін шешім қабылдады, ақы төленбейтін тоқтату ақы төленбесе де, "қызметкерге зиянды іс-әрекет" болды, сол сияқты сол жұмыс санатындағы жауапкершіліктердің өзгеруі. Сотталушылар мұндай талаптарды қандай өлшеммен бағалау керектігіне қатысты пікірлері әртүрлі болды.
On appeal, BNSF argued that White had not suffered "adverse employment action," and therefore could not bring the suit, because she had not been fired, demoted, denied a promotion, or denied wages. In November 2002, a panel of the Sixth Circuit Court of Appeals initially agreed, where Judge James S. Gwin was joined by Judge Robert B. Krupansky, over the dissent of Judge Eric L. Clay. The case was reheard en banc, however, and, in April 2004, the full court found for White, holding that the suspension without pay even if back pay was eventually awarded was an "adverse employment action," as was the change of responsibilities within the same job category. The judges differed as to the standard they should apply in assessing such claims.
Жоғарғы Сот
2006 жылдың 17 сәуірінде бір сағат бойы ауызша дәлелдер тыңдалды, онда Грегори Г. Гарр, АҚШ-тың Бас прокурорының орынбасары, теміржолдың досы ретінде пайда болды. 2006 жылдың 22 маусымында Жоғарғы Сот Шейла Уайттың пайдасына бір ауыздан шешім шығарды. Ол Алтыншы округтің шешімін бекітті, бірақ төменгі сатыдағы сот қолданған себептерден басқа себептермен. Стивен Брейер судья көпшіліктің атынан жазды. Сот төрешісі Алито үкімге келісті, бірақ көпшіліктің VII тараудың қарсылық шараларын түсіндіруімен келіспей, "көпшілік қабылдаған сынақтың практикалық салдары бұл сынақтың Конгресс ниет еткен нәрсе емес екенін айқын көрсетеді" деп жазды.
One hour of oral arguments were heard on April 17, 2006, where Gregory G. Garre, the Deputy Solicitor General of the United States, appeared as a friend for the railroad. On June 22, 2006, the Supreme Court delivered judgment unanimously in favor of Sheila White. It affirmed the decision of the Sixth Circuit, but for different reasons than those used by the lower court. Justice Stephen Breyer wrote for the majority. Justice Alito concurred in the judgment, but disagreed with the majority's interpretation of the antiretaliation provision of Title VII, writing that "[t]he practical consequences of the test that the majority adopts strongly suggest that this test is not what Congress intended."
Маңыздылығы
Бұл жағдайда жыныстық қатынасқа қатысты шағымданушыға қарсы іс-қимылдың стандарты "нақты жұмысшыны" кемсітушілікке қатысты айыптаудан немесе қолдаудан бас тартуға әкеп соғатын кез келген жағымсыз жұмысқа қабылдау шешімі немесе емдеуді қосу үшін қайта қаралды.
In this case the standard for retaliation against a sexual harassment complainant was revised to include any adverse employment decision or treatment that would be likely to dissuade a "reasonable worker" from making or supporting a charge of discrimination.