The Nettle Spinner

Кіріспе

Фламанд және француз ертегілері жинақталған Шарль Дюлин "Көміршекті орағыш" - Шарль Дюлиннің "Контес дю король Камбринус" жинағында "Филеуз д'орти" деген атпен жинақталған фламанд және француз ертегісі. Эндрю Лэнг оны "Қызыл ертегі кітабына" енгізді.

Қысқаша мазмұны

Бір ұлы әмірші шаруаларға қатыгездікпен қарағандықтан, оны "Буршар - қасқыр" деп атаған. Әйелінің игілігі мен жомарттығы сонша, күйеуі әділетсіз әрекет еткендерге жақсылық жасайтын. Бір күні Буршар Ренельде есімді шаруаны кездестіреді. Ол оған егер ол қамалға келсе, оны графшаның қызметші қызына айналдыратынын айтты. Ол әжесін күтіп-бағу үшін бас тартты, ал Гилберт есімді аңшыға айтты. Ол қайтадан келіп, оны құдайым етіп, кейін графтаншаны босатып, оған үйленуді ұсынды. Соңғы ұсынысы, тіпті егер ол қаласа, оны қозғаған жоқ еді, өйткені графня көмектесті оған әжесі ауырып қалған кезде. Біраз уақыттан кейін ол оның зығыр орағанын көріп, не істегенін сұрады. Ол оған өзінің үйлену тойының ауысуын жасағанын айтты, егер ол рұқсат берсе, ол үйленетін еді. Ол оған орнына, оның ауысу және оның саван жасауға, ол орнына, оның қабіріне қойылды дейін ол үйленбейді, өйткені, қызға, ол орнына, қызылша тоқып керек деді. Гилберт графты өлтіруді ұсынды. Ренельде бұған қарсы болды, себебі бұл кісі өлтіру болып саналады, сонымен қатар, графиня оған мейірімділік танытты. Әжесі оған қызылшаларды орауға кеңес берді. Ол оларды жақсы жіп жасай алатынын анықтады, және Берчард қайтадан келгенде, ол оған ауысымды көрсетті. Ол киелі шатырдағы киелі шатырдан бастады, ал Бёрчард сол күні кешке өзін нашар сезінді. Ол жауынгерлерін жіберіп, оны өзенге лақтырып жіберді, бірақ ол жағаға жетуге тырысты және айналып кетті. Олар оның мойнына тас байлап қоюға тырысқанда, ол өздігінен шешіліп, жағаға жетті. Граф өзін коттеджге алып барды - ол өте ауырғандықтан жүре алмады - және оны атуды қалады, бірақ оқ зиянсыз қайтып келді. Ол орамалдың тігінен зақым келтірді, бірақ келесі күні ол жөнделді. Бірақ күзетшілер ұйықтап қалғанда, оның бұғаулары өздігінен шешіліп кетті. Ол барлық қызылшаларды түбімен жұлып тастады, бірақ олар бірден қайтадан шықты, тіпті оның үйінде де. Күн сайын графтың жағдайы нашарлай түсті, ал графиня оның себебін біліп алды. Ол Ренельден тоқтауын сұрады, ол тоқтады. Граф сауығып, бірақ әлі де Гилбертпен үйленуге Ренелдеге рұқсат бермеді. Бір жылдан кейін Гилберт кетіп қалды. Бір жыл өтті, Бюршар қайтадан ауырып қалды, бірақ Ренелде қайтадан айналып шықпады. Ол өлімге тірілмекші болды, бірақ тірі қалмады. Содан кейін ол киіз үйі дайын емес екенін түсінді. Ол Ренельдеге оны дайындап беру туралы хабар жіберді. Ол жіп тоқып, тоқып, тігіп жүргенде, оның қасіреті азая түсті. Ол соңғы тігісті алған кезде ол қайтыс болды. Көп ұзамай Гилберт қайтып келді. Ол әлі де Ренельданы жақсы көріп, оған үйленді.

A great lord was so cruel to his peasants that they called him Burchard the Wolf. His wife was kind and generous, and would secretly do good for those whom her husband wronged. One day Burchard saw a peasant woman named Renelde. He told her if she came to the castle, he would make her the countess's lady maid. She refused because she had to look after her grandmother, and was betrothed to a huntsman named Guilbert. He returned again, offering to make her a lady in waiting, and then to dismiss the countess and marry her. The last offer would not have moved her even if she had wanted to be the countess, because the countess had helped her when her grandmother was ill. Some time later, he saw her spinning flax, and asked what she was about. She told him she was making her wedding shift, as she was to be married, if he gave his leave. He told her that she must spin nettles instead, to make her shift and his shroud, because she would not marry until he was laid in his grave. Guilbert offered to kill the count. Renelde refused because it would be murder, and besides, the countess had been kind to her. Her grandmother suggested that she try spinning the nettles. She found she could make good thread of them, and when Burchard came by again, she showed him her shift. She began on the shroud, and Burchard felt ill that evening. He sent soldiers to throw her into the river, but she struggled to shore and went on spinning. When they tried to tie a stone to her neck, it untied itself, and she made to shore. The Count had himself carried to the cottage—he was too ill to walk—and tried to shoot her, but the bullet rebounded harmlessly. He broke the spinning wheel, but it was repaired the next day. He had her tied and set guards, but the guards fell asleep and the bonds untied themselves. He had every nettle uprooted, but they instantly sprouted again, even in her cottage. Every day the Count grew worse, and the Countess found out why. She asked Renelde to stop, and she did. The count recovered but still refused Renelde permission to marry Guilbert. After a year, Guilbert left. Another year went by, and Burchard fell ill again, though Renelde had not started spinning again. He grew worse and worse and longed for death, but could not die. Then he realized that his shroud was not ready. He sent word to Renelde to prepare it. His pains grew less as she spun, wove, and sewed. When she took the last stitch he died. Soon after this, Guilbert returned. He still loved Renelde and married her.