Кіріспе
Свинг музыкасы – 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында АҚШ-та дамыған джаз стилі. Ол 1930 жылдардың ортасынан бастап ұлттық деңгейде танымал болды. Атауының шығу тегі – әуеннің әлсіз бөлігіне, яғни номиналды түрде нашар соққыға баса назар аударудан туындаған. Свинг-топтарда әдетте әншілер мелодияны өзгертіп, импровизациялайтын. Бенни Гудман сияқты биг-бендтер мен дирижерлердің билеуге қолайлы стилі 1935-1946 жылдар аралығында американдық танымал музыканың басым түрі болды, бұл кезең Линди-хоп биінің өркендеген дәуірі ретінде танылды. "Swing" етістігі де күшті ритмі немесе драйвы бар орындауды мақтау үшін қолданылады. Свинг дәуірінің музыканттары: Дьюк Эллингтон, Бенни Гудман, Каунт Бейси, Кэб Каллоуэй, Бенни Картер, Джимми Дорси, Томми Дорси, Вуди Герман, Эрл Хайнс, Гарри Джеймс, Лайонел Хэмптон, Гленн Миллер, Арти Шоу, Джимми Лансфорд және Джанго Рейнхардт.
Swing music is a style of jazz that developed in the United States during the late 1920s and early 1930s. It became nationally popular from the mid 1930s. The name derived from its emphasis on the off beat, or nominally weaker beat. Swing bands usually featured soloists who would improvise on the melody over the arrangement. The danceable swing style of big bands and bandleaders such as Benny Goodman was the dominant form of American popular music from 1935 to 1946, known as the swing era, when people were dancing the Lindy Hop. The verb "to swing" is also used as a term of praise for playing that has a strong groove or drive. Musicians of the swing era include Duke Ellington, Benny Goodman, Count Basie, Cab Calloway, Benny Carter, Jimmy Dorsey, Tommy Dorsey, Woody Herman, Earl Hines, Harry James, Lionel Hampton, Glenn Miller, Artie Shaw, Jimmie Lunceford, and Django Reinhardt.
Шолу
Свинг 1920-шы жылдардағы би музыкасының ансамбльдерінде пайда болды, олар Луи Армстронг, Коулман Хокинс, Бенни Картер және басқа да джаз музыканттары бастаған ырғақты жаңалықтарды қамтитын жаңа үлгідегі жазба аранжировкаларын қолдана бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде свингтің танымалдылығы төмендеді, ал соғыстан кейін бибоп және джамп-блюз кеңінен танымал болды. Свинг басқа жанрлармен үйлесіп, жаңа музыкалық стильдерді құрады. Кантри музыкасында Джимми Роджерс, Мун Мулликан, Милтон Браун және Боб Уиллс сияқты артистер блюзбен бірге свинг элементтерін енгізіп, «батыс свингі» деп аталатын жанрды жасады. Белгілі рома гитарисі Джанго Рейнхардт цыган свинг музыкасын жасады және цыган свингінің «Minor Swing» стандартын шығарды. 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында жас продюсер Тедди Райли құраған, қалалық стильдегі жаңа свинг ритмі пайда болды (Нью-Йорк го-го). 1990-шы жылдардың соңында және 2000-шы жылдарға қарай Squirrel Nut Zippers, Брайан Сетцер оркестрі және Big Bad Voodoo Daddy жетекшілік еткен свинг қайта жандануы болды.
1920-жылдар: Тамырлары
1920-жылдардағы би оркестрлері мен джаз музыкасының дамуы 1930-жылдардағы свинг стилінің қалыптасуына үлкен үлес қосты. 1923 жылдан бастап Флетчер Хендерсон оркестрі Дон Редманның жаңаша аранжировкаларын орындады, онда латунь және духовой аспаптар бөлімдерінің шақыру-жауап өнері және солистерге сүйену үшін жасалған интерлюдиялар болды. Бұл аранжировкалар сол кездегі «ыстық» би музыкасының әдеттегі стилінен гөрі, рагтаймның ықпалынан арылып, тегіс ырғақ сезіміне ие болды. 1924 жылы Луи Армстронг Хендерсон тобына қосылып, солистерге көбірек назар аударуға мүмкіндік берді. Хендерсон тобында Коулман Хоукинс, Бенни Картер және Бастер Бейли де солист ретінде танымал болды, олардың барлығы свинг дәуіріндегі аспаптық стильдің дамуына ықпал етті. Хендерсон тобының Нью-Йорктегі Розеланд сарайында ұзақ уақыт бойы концерт беруі басқа ірі топтарға да үлгі болды. Дьюк Эллингтон өз тобының дыбылын жетілдіру кезінде Хендерсон тобының өзіне үлкен әсер еткенін айтты. 1927 жылы Армстронг пианист Эрл Хайнспен бірге жұмыс істеді, ол Армстронгтың трубаға тигізген әсерімен салыстырылатын әсерді пианиноға жасады. Хайнстің мелодиялық, мүйіз сияқты ойнау стилі, джаз пианиносындағы «тірек ноталар» арқылы ырғақтық үлгілер құруға бағытталған дәстүрлі көзқарастан өзгеше болды. Оның ырғақ пен фразалауға қатысты көзқарасы да еркін және батыл болды, ол свинг ойнауды анықтайтын жаңа идеяларды зерттеді. Оның ырғаққа қатысты тәсілі көбінесе негізгі соққының орнына алдынғы соққыда акценттерді пайдаланды және ырғаққа күту сезімін тудыру үшін әртүрлі өлшемдерді қолданды, соның арқасында оның ойнауы серпінді болды. Ол фразалауда шиеленіс тудыру үшін «тоқтаулар» немесе музыкалық үнсіздіктерді де қолданды. Хайнстің стилі Тедди Уилсон, Арт Татум, Джесс Стейси, Нат «Кинг» Коул, Эрролл Гарнер, Мэри Лу Уильямс және Джей МакШан сияқты свинг дәуіріндегі пианистерге үлкен әсер етті. Оңтүстік-батыстағы қара нәсілді би тобы динамикалық стильдерді дамыта бастады, олар көбінесе блюз бен қарапайымдыққа ұмтылды, күшті, билеуге ыңғайлы ырғақ құру үшін шақыру-жауап үлгісінде рифтерді пайдаланды және ұзақ сололарға музыкалық негіз жасады. Би үшін арналған ырғақты, күшті әуендер «стомптар» деп аталды. Көлемділік талабы үлкен ансамбльдердегі скрипка басқа қарағанда созафонды жиі пайдалануға әкелді, бұл 2/4 тактісіне негізделген ырғақты консервативті ұстануға итермеледі. Сол уақытта Уолтер Пейдж сияқты скрипка бас ойнаушылар өздерінің шеберлігін толық көлемді би оркестрінің төменгі бөлігін ұстай алатын деңгейге жеткізді. 1920-жылдардағы радио хабарларын тарату және жазба индустриясының дамуы танымал би топтарының кейбіреулеріне ұлттық деңгейде танылуға мүмкіндік берді. Би оркестрлерінің ең танымал стилі – «тұз» стилі, көбінесе скрипкалармен орындалатын. Пол Уайтман «симфониялық джаз» деп атаған стильді дамытты, ол джаз ырғақтарын түсіндіруде классикалық тәсілді қолданды және бұл джаздың болашағы болады деп үміттенді. Уайтман оркестрі үлкен коммерциялық табысқа ие болды және «тұз» топтарына үлкен әсер етті. Жан Голдкеттің Виктор жазба оркестрі сол кездегі ақ нәсілді джаз музыканттарының көпшілігін қамтыды, соның ішінде Бикс Бейдербекке, Джимми Дорси, Франк Трумбауэр, Пи Уи Рассел, Эдди Ланг және Джо Венути болды. Виктор жазба оркестрі Флетчер Хендерсон оркестрінің құрметіне ие болды; Хендерсонның корнетистi Рекс Стюарт Голдкет тобының Бенни Гудманнан бұрын свинг музыкасының дамуына ең ықпалды ақ нәсілді топ екенін айтты. Би музыкасын насихаттаушы және агент ретінде Голдкет сонымен қатар МакКиннидің Cotton Pickers және Глен Грейдің Orange Blossoms (кейіннен Casa Loma Orchestra) екі басқа Детройт аймағындағы топтарды ұйымдастыруға және насихаттауға көмектесті.
Ертедегі ауысу
1920-жылдар 1930-жылдарға ауысқанда, свинг стилін құрайтын ырғақ пен бірлескен орындаудың жаңа идеялары үлкен және кіші ансамбльдердің дыбыстарын өзгертіп жіберді. 1928 жылдан бастап Эрл Хайнс оркестрі Чикагодағы Grand Terrace Cafe-ден орталық батыс аймағының көп бөлігіне хабар таратты, онда Хайнс биг-бендпен бірге ырғақ пен фразеологияға қатысты жаңа тәсілдерін кеңінен түсіндіруге мүмкіндік алды. Хайнстің аранжировщигі Джимми Мунди кейіннен Бенни Гудман оркестрінің репертуарына үлес қосты. Герцог Эллингтон оркестрі Нью-Йорктегі Cotton Club-тан жаңа дыбыстарын ұлттық деңгейде таратты, одан кейін Cab Calloway оркестрі мен Jimmie Lunceford оркестрі де осылай істеді. Сондай-ақ Нью-Йоркте Флетчер Хендерсон оркестрі Розеланд балуорында жаңа стильді таныстырды, ал свингке толы Чик Уэбб оркестрі 1931 жылы Savoy балуорында ұзақ уақыт бойы өнер көрсетті. Бенни Мотен мен Канзас-Сити оркестрі Канзас-Ситидің ыстықжайларында дамыған, рифтік және солистік бағытталған свингтің ерекше түрін көрсетті. Музыканың эволюциялап жатқанының бір белгісі – Мотеннің "Moten Stomp" атты әйгілі шығармасының атын "Moten Swing" деп өзгертуі болды. Мотеннің оркестрі 1932 жылдың соңында өте табысты гастрольдік сапарға шықты. Көрермендер жаңа музыкаға қатты риза болды, ал 1932 жылдың желтоқсанында Филадельфиядағы Pearl театрында есіктер ашылып, жаңа дыбысты тыңдау үшін театрға толған көпшілік Мотен оркестрінен жеті қайта орындауды талап етті. Шеп Филдспен бірге, бірақ Casa Loma оркестрі мен Бенни Гудман оркестрі бұл тенденцияға қарсы шығып, жас тыңдаушыларға жаңа стильді ұсынды. Бенни Гудманның "тұйық" музыканы Американың "нағыз" музыкасына қарағанда "әлсіз сіңлісі" деп мәлімдегеніне қарамастан, Ломбардоның тобы нәсілдік кедергілерді жеңіп, ондаған жылдар бойы кең танымалдылыққа ие болды және тіпті Луи Армстронг оны өзінің сүйіктілерінің бірі деп мақтады.
1935-1946: Суинг дәуірі
1935 жылы Бенни Гудман оркестрі Let's Dance радиошоуында орын алып, Флетчер Хендерсонның аранжировкаларымен жаңартылған репертуарды ұсына бастады. Гудманның эфирі шығыста түн ортасынан кейін берілді, сондықтан оны аз адам естіді. Батыс жағалауда ол ертерек көрсетілді және кейіннен Гудманның Паломар баллрумындағы жеңісіне әкелген аудиторияны қалыптастырды. 1935 жылдың 21 тамызынан басталган Паломар келісімінде жас ақ бишілердің аудиториясы Гудманның ырғағы мен батыл аранжировкаларын ұнатып қабылдады. Гудман оркестрінің күрт табысы Америкадағы танымал музыканың ландшафтын өзгертіп жіберді. Гудманның "ыстық" свингі бүкіл әлемдегі би топтарында жаңа стильдің еліктеушілерін және жанкүйерлерін тудырды, бұл 1946 жылға дейін созылған "свинг дәуірін" бастады. Свинг стилінде ойналатын әдеттегі ән, бір-біріне жауап беру үшін жыртық және қола бөлімдерімен қолдау көрсетілген күшті, негізгі ырғақ бөліміне ие болды. Көрермен күткен импровизация деңгейі аранжировкаға, әнге, топқа және топ жетекшісіне байланысты өзгерді. Биг-бендтің свинг-арнайырымына әдетте тақырыпты жариялаған кіріспе хор, солистерге арналған хорлар және кульминациялық хорлар кіретін. Кейбір аранжировкалар толығымен белгілі бір солист немесе вокалисттің айналасында құрылды. Кейбір топтарда струнный немесе вокалдық бөлімдер немесе екеуі де қолданылды. Свинг дәуірінің репертуарына Тин-Пэн-Алле стандарттарының Ұлы американдық ән кітабы, топтың түпнұсқалары, Гудман оркестрінің хитке айналған "King Porter Stomp" сияқты дәстүрлі джаз күйлері және блюз кірді. Ыстық свинг музыкасы свинг маниясымен бірге ұлттық манияға айналған джиттербаг биімен тығыз байланысты. Свинг биі 1920 жылдардың соңында "Линди Хоп" ретінде пайда болды және кейіннен The Suzie Q, Truckin', Peckin' Jive, The Big Apple және The Shag сияқты басқа стильдерді әртүрлі қозғалыстармен біріктірді. Джиттербагерлердің кейде өте бәсекеге қабілетті болатын субмәдениеті ыстық свинг музыкасы бар баллрумдардың маңында жиналды. Би алаңына толған джиттербагерлер киноға тартымды болды; олар кейде жаңалықтар мен фильмдерде көрсетілді. Кейбір үздік джиттербагерлер кәсіби би труппаларында бірікті, мысалы Уайтидің Линди Хопперс (A Day At the Races, Everybody Dance және Hellzapoppin' фильмдерінде). Свинг биі свинг дәуірінен кейін де өмір сүрді, R&B және ерте Rock&Roll-мен байланысты болды. Көптеген жаңа танымал музыкалық стильдер сияқты, свинг импровизация, темп, кейде ашық лирикасы және қарқынды билеуіне байланысты кейбір қарсылықтарға тап болды. Гай Ломбардо, Сэмми Кей, Кей Кьюзер және Шеп Филдс сияқты дәстүрлі "тәмді" аранжировкаларға дағдыланған аудитория свинг музыкасының шатастыруына таң қалды. Свинг кейде жеңіл ойын-сауық ретінде қарастырылды, бұл өнер түрінен гөрі, жаппай халыққа жазбаларды сату үшін индустрия, джаз және "серьезді" музыканың жанкүйерлері арасында. Кейбір джаз сыншылары, мысалы, Хьюс Панассие Нью-Орлеан джазының полифоникалық импровизациясын джаздың таза түрі деп санайды, ал свинг - тәртіпке баулу мен коммерциялық тұрғыдан бұзылған форма. Панассие сондай-ақ джаз - қара американдық тәжірибенің алғашқы көрінісі және ақ музыканттар немесе күрделі музыкалық идеяларға қызығушылық танытқан қара музыканттар, әдетте, оның негізгі құндылықтарын білдіре алмайды деген теорияны қолдады. 1941 жылы өзінің өмірбаянында У. К. Хенди "белгілі ақ оркестр басшылары, концерттік әншілер және басқалар негр музыкасын әртүрлі кезеңдерде коммерциялық мақсатта пайдаланады. Сондықтан олар "музыкалық форма емес" "свингті" енгізді" (Флетчер Хендерсон, Эрл Хайнс, Дьюк Эллингтон немесе Граф Бэзи туралы пікір жоқ). Диксиленд жандануы 1930 жылдардың соңында Нью-Орлеан джазының өзіндік саналы қайта құруы ретінде биг-бенд свингінің оркестрленген стиліне қарсы реакция ретінде басталды. Кейбір свинг-бэнд жетекшілері Диксиленд жандануында мүмкіндіктерді көрді. Томми Дорсидің Clambake Seven және Боб Кросбидің Bobcats үлкен свинг топтарының ішінде Диксиленд ансамбльдерінің мысалдары болды. Ыстық және тәтті полюстердің арасында, свингтің ортаңғы интерпретациясы Арти Шоу, Гленн Миллер және Томми Дорси бастаған топтар үшін үлкен коммерциялық табысқа әкелді. Миллердің сауда белгісі - кларнет жетекшілігінде жазылған саз секциясы "мұздай" болды, бірақ Миллер каталогында секіріп, орташа темппен билеу күйлері мен Mission to Moscow және Lionel Hampton композициясы "Flying Home" сияқты кейбір темппен әндер жоқ емес. "Свингтің сезімтал мырзасы" Томми Дорси 1939 жылы өзінің каталогын қыздыру үшін джаз трубашысы және Гудманның түлектері Бэнни Бериганды жалдады, содан кейін Жимми Лунсефордтың аранжировщигі Си Оливерді шақырып, каталогын жаңартты. Нью-Йорк биг-бендтердің ұлттық табысы үшін маңызды орынға айналды, Roseland және Savoy баллрумдарындағы ұлттық эфирдегі келісімдер свинг-топтың ұлттық аренаға жеткенін көрсететін белгі болды. 1937 жылы Savoy баллрумындағы келісімімен Count Basie Orchestra рифф пен солоға бағытталған Канзас-Сити стилін ұлттық назарға түсірді. Basie оркестрі жеке және ұжымдық түрде кейінірек пайда болатын кішкентай "jump" топтары мен бебоп стиліне әсер етті. Чик Уэбб оркестрі Savoy баллрумымен тығыз байланысты болды, "Stompin' at the Savoy" әнін бастады және Savoy-дың топтар арасындағы жарыстарында қорқынышты болды. Ол Гудманның тобын жеңді, бірнеше жылдан кейін ол және басқа да топ жетекшілері оркестрлік джаздың амбициялырақ және билеуге қолайсыз формаларына және солистер үшін шығармашылықтың алдыңғы қатарына көшті. 1943 жылы Earl Hines Orchestra бебоп қозғалысының ядросында болған жас, болашаққа бағытталған музыканттардан тұрды және келесі жылы Билли Экстайн оркестрінде болады, бебопты ұсынылған алғашқы биг-бенд. Свинг дәуірінің төмендеуімен ол вокалистке бағытталған танымал музыкада, "прогрессивті" биг-бенд джазында, R&B және бебопта өзінің мұрасын қамтамасыз етті. Биг-бенд свингінен бас тарту үнді соғысының жағдайларымен және авторлық құқықтардағы келіспеушіліктермен үдетілді. 1941 жылы American Society of Composers and Producers (ASCAP) хабар таратушылардан үлкен роялти талап етті және хабар таратушылар бас тартты. Нәтижесінде ASCAP өзі басқаратын кең репертуарды эфирден тыйым салды, бұл радио аудиториясы ести алатын нәрсені қатты шектеді. ASCAP тікелей эфирдегі жинақ тізімін алдын ала мақұлдауды және тіпті жазылған сололарды талап етті, ASCAP репертуарының тіпті фрагменті эфирге берілмейтініне көз жеткізу үшін. Бұл шектеулер бір жыл бойына эфирдегі свингті әлдеқайда аз тартымды етті. Биг-бенд свингі соғыс жылдарында танымал болды, бірақ оны қолдауға қажетті ресурстар мәселелі болды. Саяхаттауға соғыс уақытындағы шектеулер, өсетін шығындармен бірге, гастрольдік турларды тоқтатты. Биг-свинг топтарына қажетті еңбек күші гастрольдеуге қол жетімді аз ресурстарға жүк салды және әскери шақыруға ұшырады. 1942 жылдың шілдесінде American Federation of Musicians жазбаларды жасауға тыйым салды, рекордтық компаниялар музыканттарға роялти төлеуге келіспейінше. Бұл мажорлық лейблдар үшін бір жылдан астам уақытқа дейін аспаптық музыканы жазуды тоқтатты, соңғы лейблдар 1944 жылдың қарашасында жаңа шарттарға келісті. Осы уақытта вокалисттер вокалдық топтармен қолдау көрсетілген жазбаларды жасауды жалғастырды және жазу индустриясы өз қорларынан ертерек свинг жазбаларын шығарды, биг-бенд вокалисттерінің танымалдылығын арттырды. 1943 жылы Columbia Records Гарри Джеймс оркестрінің 1939 жылғы "All or Nothing at All" жазбасын Фрэнк Синатрамен қайта шығарды, Синатраға басты рөл берді ("Acc. Гарри Джеймс және оның оркестрі"). Жазба бастапқы шығарылымынан қашқан коммерциялық табысқа ие болды. Кішкентай топ свингі кішкентай мамандандырылған лейблдар үшін жазылды, ол тыйымға ұшырамады. Бұл лейблдардың таралуы үлкен қалалық нарықтарда шоғырланған, бұл жазбалармен жұмыс істейтін ансамбльдердің мөлшерін шектеді.
Айналып тұрған
Свинг-бэндтер мен сату 1953-1954 жылдары төмендеуді жалғастырды. 1955 жылы өткен жылғы ең үздік орындаушылардың тізімі жарияланды. Тізім көрсеткендей, биг-бендтердің сатылымы 1950 жылдардың басынан бері азайған. Дегенмен, 1950-1960 жылдары биг-бенд музыкасы қайта жанданды. Мұның бір себебі – студиялық және сахналық оркестрлерге танымал әншілерге сүйемелдеуші ретінде, сондай-ақ радио және теледидар хабарларында үлкен сұраныс болды. Осындай оркестрлер үшін маңызды қабілет – орындау стилін әртүрлі жағдайларға бейімдеу болды, әсіресе әншілерге сүйемелдеу үшін қолданылатын, сәл баяулатылған свинг стилі жиі қолданылды. 1950 жылдардың ортасында Фрэнк Синатраның коммерциялық сәттілігі осы тенденцияны бекітті. Бұл стиль Бобби Дарен, Дин Мартин, Джуди Гарланд және Нат Кинг Коул сияқты поп-әншілермен, сондай-ақ Элла Фицджеральд және Кили Смит сияқты джазға бейім әншілермен байланысты болды. Осы әншілердің көптегені осы кезеңнің "аз свингі бар" поп-музыкасына да қатысты. Бұл оркестрлер көбінесе анонимді түрде өнер көрсетті, ең басты есімдерден кейін екінші деңгейдегі мақтауға ие болды. Нельсон Риддл және Гордон Дженкинс оркестрлері сияқтылары өздерінің атағын қалыптастырды, Риддл әсіресе Синатра мен Коулдың табысымен байланысты. Свинг-поп 1960 жылдардың ортасына дейін танымал болды және "оңай тыңдау" жанрының бір саласына айналды.
Биг-бенд джазы
Биг-бенд джазы да қайта жанданды. Стэн Кенттон мен Вуди Германның топтары 1940-шы жылдардың соңындағы және одан кейінгі қиын жылдарында танымалдылығын сақтап, инновациялық аранжировкалармен және жоғары деңгейдегі джаз солистерімен (Шорти Роджерс, Арт Пеппер, Кай Виндинг, Стэн Гетц, Ал Кохн, Зот Симс, Серж Чалофф, Джин Аммонс, Сал Нистико) өзінің ерекше іздерін қалдырды. Лайонел Хэмптон 1940-шы жылдардың соңында R&B жанрының жетекшісі болды, содан кейін 1950-шы жылдардың басында биг-бенд джазына оралып, 1960-шы жылдарға дейін танымал өнерпаз болып қала берді. Граф Бази мен Дьюк Эллингтон 1950-шы жылдардың бірінші жартысында үлкен топтарын қысқартты, бірақ 1956 жылға дейін оларды қайта құрды. Эллингтонның биг-бенд джазына қайта оралуына 1956 жылғы Ньюпорт джаз фестиваліндегі қабылдау ықпал етті. Бази мен Эллингтонның топтары 1960-шы жылдар мен одан кейін де шығармашылық және коммерциялық тұрғыдан гүлденді, екі тәжірибелі жетекші де заманауи туындылары үшін жоғары марапатталды және денсаулығына дейін сахнада өнер көрсетті. Барабаншы Бадди Рич 1940-шы жылдардың соңында қысқа ғана уақытқа бір биг-бендті басқарғаннан және түрлі джаз бен биг-бенд концерттерінде өнер көрсеткеннен кейін, 1966 жылы өзінің түпкілікті биг-бендін құрды. Оның есімі биг-бендтің динамикалық, қуатты стилімен астасып кетті. 1950-60-жылдарғы жаңаруға үлкен үлес қосқан басқа да биг-бендтердің қатарында Тэд Джонс, Мел Льюис, Куинси Джонс және Оливер Нельсонның топтары бар. Биг-бенд джазы жоғары оқу орындарындағы джаз оқыту бағдарламаларының маңызды бөлігі болып табылады.
Жанраралық свинг
Контри музыкасында Джимми Роджерс, Мун Мулликан және Боб Уиллс свинг пен блюз элементтерін біріктіріп, Батыс свингін жасады. Мулликан Клифф Брунер тобынан шығып, жеке мансабын бастады, онда свинг құрылымын сақтаған көптеген әндер болды. Вилли Нельсон мен "Asleep at the Wheel" сияқты әртістер кантри музыкасының свинг элементтерін жалғастырды. "Asleep at the Wheel" сонымен қатар Count Basie күйлерін – "One O'Clock Jump", "Jumpin' at the Woodside" және "Song of the Wanderer" – металл гитараны духовой секцияның орнына пайдаланып жазды. Нат Кинг Коул Синатрадан кейін эстрада музыкасына келді, сонда да оған ұқсас свинг пен балладалардың үйлесімін әкелді. Мулликан сияқты, ол да пианиноны танымал музыканың алдына шығаруға үлкен үлес қосты. Жипси свинг – Джо Венути мен Эдди Лэнгтің джаз скрипкасындағы свингтің дамуы. Еуропада ол гитарист Джанго Рейнхардт пен скрипкашы Стефан Граппеллидің музыкасында естілді. Олардың репертуары 1930 жылдардағы свингке, француздық эстрада музыкасына, цыган әндеріне және Рейнхардтың шығармаларына жақын, бірақ жипси свинг тобының құрамы басқаша. Онда духовой және соққы аспаптары жоқ; гитара мен бас негізгі бөлігін құрайды, ал скрипка, аккордеон, кларнет немесе гитара жетекшілік етеді. Жипси свинг тобында көбінесе бес музыканттан аспайды. Олардың шығу тегі әртүрлі континенттерде болғанымен, жипси свинг пен Батыс свингі арасындағы ұқсастықтарды көптеген адамдар байқады, бұл түрлі бірігулерге әкелді. Fats Domino және Elvis Presley сияқты рок музыкасының хитмейкерлері өздерінің репертуарына свинг дәуірінің стандарттарын қосты, "Are You Lonesome Tonight" және "My Blue Heaven" балладаларын рок-н-ролл дәуірінің хиттеріне айналдырды. Ду-вуп вокалдық тобы "The Marcels" свинг дәуірінің "Blue Moon" балладасының көтеріңкі нұсқасымен үлкен жетістікке жетті. Көп жанрлы мандолинашы Джетро Бернс мандолинада свинг, джаз және жанрдың басқа да көптеген түрлерін ойнағаны үшін кеңінен танымал. Ол джаз ырғақтары мен свинг аккордтық тізбектерін қамтитын көптеген альбомдар шығарды. Ол көбінесе "Джаз мандолинасының әкесі" деп есептеледі.
1960-2000: Биг-бендке деген ностальгия және свинг қайта жаңғыру
Свинг музыкасы енді басты ағымнан тысқары кеткенімен, жанкүйерлер 1970-жылдардан 1980-жылдарға дейін "Big Band Nostalgia" гастрольдеріне қатыса алды. Гастрольдерде Гарри Джеймс және вокалист Дик Хаймс сияқты, жартылай зейнеткерлікке шыққан свинг дәуірінің оркестрлері мен вокалистері өнер көрсетті. Сондай-ақ, сол дәуірдегі комедия, мелодрама және музыканы ұсынатын тарихи тақырыптағы радиохабарлар свинг дәуірінің музыкасына деген қызығушылықты сақтауға көмектесті. Дэн Хикс және оның Hot Licks тобы, кейін Дэвид Грисман, Gypsy Swing-тің бейімделулерін ұсынды, бұл музыкалық формаға қызығушылықты қайта оятуға себеп болды. 1970-жылдары басқа да свинг музыкасының жандануы болды. Джаз, R&B және свинг музыкасын жаңғыртумен айналысқан Manhattan Transfer вокалдық тобы мен Бетт Мидлер 1970-жылдардың басында альбомдарына свинг дәуірінің хиттерін қосты. Сиэтлде New Deal Rhythm Band және Horns O Plenty Orchestra 1930-жылдардағы свингті, Phil "De Basket" Shallat, Cheryl "Benzene" Bentyne және алты фут бойлы "Little Janie" Lambert-тің комедиялық өнерімен бірге қайта жандандырды. Бентайн 1978 жылы New Deal Rhythm Band тобынан кетіп, Manhattan Transfer тобымен ұзақ мансапқа ие болды. New Deal Rhythm Band тобының негізін қалаушы және жетекшісі Джон Холт 2003 жылға дейін Сиэтл аймағында свинг музыкасын жаңғыртумен айналысқан топтарды басқарды. 1990 және 2000-жылдары Royal Crown Revue, Big Bad Voodoo Daddy, The Cherry Poppin' Daddies, Squirrel Nut Zippers, Lavay Smith және Brian Setzer бастаған тағы бір свинг музыкасының жандануы болды. Көптеген топтар свингті рок-н-ролл, ска және рок музыкасымен біріктіретін нео-свинг стилінде орындады. Бұл музыка свинг биін қайта жаңғыртты. 2001 жылы Робби Уильямстың "Swing When You're Winning" альбомы көбінесе танымал свинг каверлерінен тұрды. Альбом әлем бойынша 7 миллионнан астам дана сатылды. 2013 жылдың қараша айында Робби Уильямс "Swings Both Ways" альбомын шығарды.
1990 жылдардан қазіргі уақытқа дейін: свинг-хаус, электро-свинг және свинг-поп
Тағы бір заманауи даму – суингті (түпнұсқа немесе классиканың ремикстері) хип-хоп пен хаус техникаларымен үйлестіру. "Свинг-хаус" – Луи Джордан мен Луи Прима сияқты артистердің ықпалымен пайда болған суингтің бір саласы. Электро-свинг көбінесе Еуропада танымал, ал электро-свинг орындаушылары танго мен Джанго Рейнхардтың цыган суингі сияқты элементтерді қолданады. 2010 жылдардың соңында танымал болған "Караван Палас" және "Паров Стелар" секілді жетекші артистер бар. Свинг-хаус пен электро-свинг екі жанры да Линди-хоп сияқты суинг билерінің қайта жандануымен байланысты.