Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Танымал музыка жанры
Popular music genre
Easy listening (көңіл күйге арналған музыканы қоса алғанда) – 1950-1970 жылдар аралығында кең таралған музыка жанры және радио форматы. Ол орташа деңгейдегі (MOR) музыкамен байланысты және стандартты әндердің, хиттердің, рок емес вокалдардың, сондай-ақ таңдалған танымал рок әндерінің аспаптық орындалуларын қамтиды. Көбінесе ол рок-н-ролл дәуірінен бұрынғы музыкаға, әсіресе 1940-1950 жылдардағы музыкаға назар аударады. Ол әдемі музыканың көбінесе аспаптық форматынан стильдерінің алуандығымен, соның ішінде вокалдың, аранжировканың және тембрдің үлесімен ерекшеленеді, бұл эфирлік уақыттың әртүрлі бөлімдеріне сәйкес келеді. Easy listening музыкасын көбінесе лаунж музыкасымен шатастырады, бірақ ол кейбір орындарда танымал болғанымен, оны фондық дыбыс ретінде емес, ләззат алу үшін тыңдауға арналған.
Easy listening (including mood music) is a popular music genre and radio format that was most popular during the 1950s to 1970s. It is related to middle of the road (MOR) music and encompasses instrumental recordings of standards, hit songs, non rock vocals and instrumental covers of selected popular rock songs. It mostly concentrates on music that pre dates the rock and roll era, characteristically on music from the 1940s and 1950s. It was differentiated from the mostly instrumental beautiful music format by its variety of styles, including a percentage of vocals, arrangements and tempos to fit various parts of the broadcast day. Easy listening music is often confused with lounge music, but while it was popular in some of the same venues it was meant to be listened to for enjoyment rather than as background sound.
Тарих
Бұл стиль "ішекті аспаптармен" деген таңбамен байланысты болды. Ішекті аспаптар 1930 жылдары әуесқой топтарда қолданылып, Голливудтың алтын ғасырындағы фильмдердің басты саундтрегіне айналды. 1940-1950 жылдары ішекті аспаптар джаз және эстрадалық музыка контекстерінде қолданылды. Мысалы, джаз жанрында Франк Синатраның жазбаларын атауға болады. Эстрадалық музыкадағы тағы бір белгілі орындаушы – Дина Вашингтонның "Бір күннің өзгеруі" әні. 1950 жылдары ішекті аспаптарды қолдану дамып келе жатқан жеңіл тыңдау жанрының маңызды ерекшелігіне айналды. Осы жанрдың шебері Джеки Глисон, алғашқы он альбомы алтын статусын алған, "ешуақшанда мазаламайтын, бірақ жағымды әсер ететін музыкалық қабаттама" жасауды мақсат еткенін айтты. Сол сияқты, 1956 жылы Джон Серри Сниор өзінің Squeeze Play альбомында "төмен қысымда" тыңдауға ыңғайлы көңіл-күйді құру үшін джаз секстетінің құрамында аккордеонды пайдалануға тырысты. Джерри Мурад да музыкаға үлес қосты, соның ішінде түрлі гармоника түрлерін де пайдаланды.
The style has been synonymous with the tag "with strings". String instruments had been used in sweet bands in the 1930s and was the dominant soundtrack to movies of Hollywood's Golden Age. In the 1940s and 1950s strings had been used in jazz and popular music contexts. As examples in the jazz genre, there are recordings of Frank Sinatra. Another example of a practitioner in the popular context was Dinah Washington's "What a Difference a Day Makes". In the 1950s the use of strings quickly became a main feature of the developing easy listening genre. Jackie Gleason, a master at this genre, whose first ten albums went gold, expressed the goal of producing "musical wallpaper that should never be intrusive, but conducive". Similarly, in 1956 John Serry Sr. sought to utilize the accordion within the context of a jazz sextet in order to create a soothing mood ideally suited for "low pressure" listening on his album Squeeze Play. Jerry Murad also contributed to the music, including a variety of types of harmonica.
Қабылдау
Billboard және Record World журналдары тәуелсіз сарапталған тізімдерде оңай тыңдалатын синглдерді ұсынды. Әдетте 40 позициядан тұратын бұл тізімдер WNEW FM (Нью-Йорк), WWEZ (Цинциннати) және KMPC (Лос-Анджелес) сияқты станциялардағы эфир уақытын көрсететін. Record World 1967 жылдың 29 қаңтарында тізімдерін жариялап, 1970 жылдардың басында оларды тоқтатты. Billboard-тың Easy Listening тізімі 1979 жылы Adult Contemporary тізіміне айналып, бүгінге дейін жалғасуда. 1960 жылдардағы өркендеу кезеңінде оңай тыңдалатын аспаптық синглдердің Billboard Hot 100 тізімінде көшбасшы болуы (және бірнеше апта бойы сол деңгейде қалуы) ерекше жағдай емес еді. Оңай тыңдалатын музыкамен бірге дамыған «әдемі музыка» аспаптар құрамына қатаң талаптар қойды, мысалы, саксофондардың аз болуы немесе мүлдем болмауы (сол кезде саксофон джаз және рок-н-ролл сияқты жоғары мәдениеттің деңгейіне жетпеген стильдермен байланысты болды, бірақ Билли Вон бұл ережеден тыс еді) және сағат ішінде ойнатылатын вокалдық шығармалардың санына шектеулер қойылды. Жеңіл тыңдау радио форматы көбінесе, бірақ толық емес, жұмсақ ересектерге арналған қазіргі заманғы форматпен ығыстырылды. Continuum энциклопедиясының «Дүниежүзілік танымал музыкасы» бойынша: «Соғыстан кейінгі жылдары оңай тыңдалатын музыканың кең танылуы мен табыстылығы оның «беделді» топтармен тығыз байланысқа түсуіне әкелді, бұл топтар кейіннен рок контрмәдениетімен сынға ұшырады». Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) рок сыншысы Роберт Кристогау «жартылай классикалық музыка – жоғары талғамды қалауларды жүйелі түрде сұйылту» дейді.
The magazines Billboard and Record World featured easy listening singles in independently audited record charts. Generally 40 positions in length, they charted airplay on stations such as WNEW FM, New York City, WWEZ, Cincinnati, and KMPC, Los Angeles. Record World began their listings January 29, 1967, and ended these charts in the early 1970s. Billboards Easy Listening chart morphed into the Adult Contemporary chart in 1979, and continues to this day. During the format's heyday in the 1960s, it was not at all uncommon for easy listening instrumental singles to reach the top of the charts on the Billboard Hot 100 (and stay there for several weeks). Beautiful music, which grew up alongside easy listening music, had rigid standards for instrumentation, e. g., few or no saxophones (at the time, the saxophone was associated with less refined styles such as jazz and rock and roll, although Billy Vaughn was an exception to the rule), and restrictions on how many vocal pieces could be played in an hour. The easy listening radio format has been generally, but not completely, superseded by the soft adult contemporary format. According to the Continuum Encyclopedia of Popular Music of the World, "The public prominence and profitability of easy listening [in the postwar years] led to its close association with the so called 'Establishment' that would eventually be demonized by the rock counterculture." In Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), rock critic Robert Christgau said "semiclassical music is a systematic dilution of highbrow preferences".
Әншілерді тыңдау оңай
Easy listening/lounge әншілерінің тарихы ХХ ғасырдың басындағы онжылдықтарға дейін созылады. Easy listening музыкасында Фрэнк Синатра, Бинг Кросби, Дин Мартин, Пэтти Пейдж, Тони Беннетт, Нат Кинг Коул, Розмари Клуни, Дорис Дей, Перри Комо, Энгельберт Хампердинк, The Carpenters, The Mills Brothers, The Ink Spots, Джули Лондон және тағы да көптеген танымал вокалистер орын алды. Сол кезде "салондық шегіртке" деген сыни сипаттама пайда болды, ал көңілі аз танымал салондық әншілер көбінесе өткен дәуірлердің динозаврлары ретінде қысымға ұшырап, стандартты әндерді жұмсақ орындағаны үшін пародияланды. 1990 жылдардың басында лаундж музыкасының қайта жаңғыруы өріс алды, оған Combustible Edison, Love Jones, The Cocktails, Pink Martini және Nightcaps сияқты топтар кірді. Альтернативті Stereolab тобы Space Age Bachelor Pad Music және Ultra Lounge сериялы лаундж музыкасы альбомдары арқылы лаундж музыкасының ықпалын көрсетті. Лаундж стилі сол кездегі басымдықты құраған гранж музыкасына тікелей қарсы келді.
Easy listening/lounge singers have a lengthy history stretching back to the decades of the early twentieth century. Easy listening music featured popular vocalists such as Frank Sinatra, Bing Crosby, Dean Martin, Patti Page, Tony Bennett, Nat King Cole, Rosemary Clooney, Doris Day, Perry Como, Engelbert Humperdinck, The Carpenters, The Mills Brothers, The Ink Spots, Julie London, and many others. The somewhat derisive term lounge lizard was coined then, and less well known lounge singers have often been ridiculed as dinosaurs of past eras and parodied for their smarmy delivery of standards. In the early 1990s the lounge revival was in full swing and included such groups as Combustible Edison, Love Jones, The Cocktails, Pink Martini and Nightcaps. Alternative band Stereolab demonstrated the influence of lounge with releases such as Space Age Bachelor Pad Music and the Ultra Lounge series of lounge music albums. The lounge style was a direct contradiction to the grunge music that dominated the period.