Тoy пианино – балалар аспабы, металл таяқшалармен дыбыс шығарады. Джон Кейдж шығармаларымен танымал. Кішкентай піано моделі немесе кілттері бар ойыншық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық аспап
Musical instrument
Ойыншық пианино, сонымен қатар балалар клавиатурасы деп те аталады, – бұл кішкентай пианино сияқты музыкалық аспап. Көптеген қазіргі заманғы ойыншық пианинолар дыбыс шығару үшін, әдеттегі пианинодағы ішектерге қарағанда, дөңгелек металл таяқшаларды пайдаланады. АҚШ Конгресс кітапханасы ойыншық пианиноны «Ойыншық пианино ноталары: M175 T69» тақырыбымен ерекше аспап ретінде мойындайды. Осы аспапқа арналған ең танымал шығарма – Джон Кейдждің 1948 жылғы «Ойыншық пианиноға арналған сюитасы».
The toy piano, also known as the kinderklavier (child's keyboard), is a small piano like musical instrument. Most modern toy pianos use round metal rods, as opposed to strings in a regular piano, to produce sound. The U. S. Library of Congress recognizes the toy piano as a unique instrument with the subject designation, Toy Piano Scores: M175 T69. The most famous example of a dedicated composition for the instrument is the "Suite for Toy Piano" (1948) by John Cage.
Сипаттамалары
Ойыншық пианинолардың пішіні әртүрлі, тік немесе рояль пианинолардың масштабты модельдерінен бастап, тек қана клавишалары бар пианиноға ұқсайтын ойыншықтарға дейін. Ойыншық пианинолардың ені әдетте 50 см-ден аспайды және ағаштан немесе пластиктен жасалады. Алғашқы ойыншық пианинолар 19 ғасырдың ортасында жасалды және көбінесе тік пианинолар болды, бірақ бүгінгі таңда жасалған көптеген ойыншық пианинолар рояльдің үлгілері болып табылады. Стандартты пианинодағы сияқты, ішектерге соққы беретін балғалардың орнына, ойыншық пианинода бір шетке бекітілген металл таяқшаларға немесе сырғаларға соққы беретін балғалар арқылы дыбыс шығарылады. Балғалар, челестаны іске қосатын механизмге ұқсас механизммен клавишаларға қосылған. Ойыншық пианинолар, толық өлшемді пианинолар сияқты бірдей музыкалық гамманы пайдаланады, бірақ ең қымбат модельдерден басқа, олардың құлағы көбінесе өте шамамен болады. Сол сияқты, олардың құлағын 440 Гц жиілігіндегі «ля» дыбысына келтіру сирек кездеседі. Типик ойыншық пианиноның диапазоны бірден үш октаваға дейін жетеді. Ең арзан модельдерде қара клавишалар болмауы мүмкін, немесе қара клавишалар боялған болуы мүмкін. Бұл олардың тұрақты диатоникалық гамманы (немесе оның шамамен реттелген нұсқасын) ойнай алатынын, бірақ толық хроматикалық гамманы немесе басқа тондардағы диатоникалық гаммаларды ойнамайтынын білдіреді. Көбінесе диатоникалық ойыншық пианинода сегіз ғана клавиша болады және бір октавада ойнайды. Басқа нұсқаларда әр клавишаның арасында жұмыс істемейтін қара клавишалар болуы мүмкін (бұл E/F және B/C арасындағы төртінші тонды ойнағандай көрінеді), бірақ олар ойнамайды, жақын ақ клавишамен бірдей ноталарды ойнайды немесе арнайы дыбыс ефектерін шығарады. Кейбір ойыншық пианинолардың құны жүздеген долларды құрайды.
Toy pianos come in many shapes, from scale models of upright or grand pianos to toys which only resemble pianos in that they possess keys. Toy pianos are usually no more than 50 cm in width, and made out of wood or plastic. The first toy pianos were made in the mid 19th century and were typically uprights, although many toy pianos made today are models of grands. Rather than hammers hitting strings as on a standard piano, the toy piano sounds by way of hammers hitting metal bars or rods which are fixed at one end. The hammers are connected to the keys by a mechanism similar to that which drives celestas. Toy pianos ostensibly use the same musical scale as full size pianos, although their tuning in all but the most expensive models is usually very approximate. Similarly, the pitch to which they are tuned is rarely close to the standard of 440 Hz for the A above middle C. A typical toy piano will have a range of one to three octaves. The cheapest models may not have black keys, or the black keys may be painted on. This means they can play a fixed diatonic scale (or an approximately tuned version of it), but not the full chromatic scale, or diatonic scales in other keys. Typically, diatonic toy pianos have only eight keys and
can play one octave. Other variants may have non functioning black keys between every key (which would make it appear to play the quarter tones between E/F and B/C), but they either do not play, play the same notes as an adjacent white key, or play a special sound effect. Some toy pianos cost hundreds of dollars.
Тарих
Алғашқы ойыншық пианиноларда дыбыс шығару үшін шыны тақталар қолданылды, бірақ неміс ойыншық жасаушы отбасының ұлы Альберт Шенхут аспапты мықтырақ ету үшін металл дыбыс тақталарын енгізді. Бір танымал модельде металл ксилофон тақталары қолданылды, олар пианино пернесімен жоғары лақтырылған ағаш шармен соғылып дыбыс шығарды. 1866 жылы оған Филадельфияда (АҚШ) неміс ойыншық пианиноларын жөндеу жұмысы ұсынылды, олар тасымалдау кезінде зардап шеккен болатын. 1872 жылы ол Schoenhut Piano Company компаниясын құрып, ойыншық пианинолар өндірісімен айналысты, сондай-ақ басқа да аспаптарды жасауға көшті. 1917 жылға қарай Шенхут тік және рояль пианиноларының барлық пішіндегі және өлшемдегі 10 беттік каталогын шығарды, ал бір беті миниатюралық пианино орындықтарына арналған. Модельдердің "П" әрпінен басталатын аттары болды, мысалы, Пакер, Паддер, Папа және Поэт. Пернелер жасалма пил сүйегінен жасалған. 1935 жылға қарай Шенхут 40-тан астам ойыншық пианино үлгісі мен өлшемін шығарды, олардың бағасы 50 центтен 25 долларға дейін ауытқып келді. 1950 жылдары Нью-Джерси штатының Берлингтон қаласындағы J. Chein & Company компаниясы PianoLodeon атты балалар пианиносын өндірді, ол нағыз ойнатушы пианиноның механизмына ұқсас болғандықтан ерекше көзге түсті. Бала пернелерді қолмен ойнай немесе кішкентай нота таспасын қосып, дыбыс шығаруға мүмкіндік алды, металл таяқшалар вакууммен қозғалатын үрлегіш арқылы соғылатын. 1960 жылдары Tomy Toy Company компаниясы орган музыкасын пайдаланатын Tuneyville Player Piano ойыншығын ұсынды, онда ауа құбырлар арқылы үрленеді. Бала пернелерді қолмен ойнай немесе пластикалық дискіні салып, таныс әуенді ойната алады. 1950 жылдары ойыншық пианино нарығында екі негізгі өндіруші басым болды: Jaymar және Schoenhut, ересектерге арналған пианинолар үшін Steinway және Baldwin компанияларының серіктестері. Ағаш пернелер мен соққыштар пластиктен жасалғандарымен ауыстырылды. 1970 жылдардың соңында Schoenhut компаниясын Jaymar сатып алды, бірақ екеуі де өздерінің ерекшелігін сақтап қалды. Jaymar/Schoenhut 1980 жылдардағы экономикалық дағдарыс кезінде қиындықтарға тап болды, бірақ кейін 1997 жылы Schoenhut Piano Company ретінде қайта құрылды.
Early toy pianos used glass bars to produce their sound, but Albert Schoenhut, son of a German toy making family, introduced metal sounding bars to make the instrument more durable. One popular model used metal xylophone bars, struck by a wooden sphere thrown up by the piano key to make its sound. In 1866 he was offered employment in Philadelphia, United States, to repair German toy pianos which had been damaged in transit. In 1872 he established the Schoenhut Piano Company to manufacture toy pianos, diversifying into other instruments. By 1917, Schoenhut produced a catalog showing 10 pages of upright and grand pianos of all shapes and sizes, with one page devoted to miniature piano stools alone. The models had nicknames beginning with "P", such as Packer, Padder, Papa and Poet. Keys were made of imitation ivory. By 1935, Schoenhut had produced over 40 styles and sizes of toy piano, with prices ranging from 50 cents to 25 dollars. During the 1950s, J. Chein & Company of Burlington, NJ manufactured the PianoLodeon, a child's piano remarkable for the fact that it operated by a mechanism closely related to an actual player piano. The child could play the keys or let a small piano roll take over, the metal rods being struck by hammers propelled by a vacuum driven by a blower. In the 1960s, the Tomy Toy Company offered the Tuneyville Player Piano using organ music, in which air blows through pipes. The child can play the keys manually or insert a plastic disk to play a recognizable tune. By the 1950s, the toy piano market was dominated by two main toy piano makers: Jaymar and Schoenhut, counterparts to the Steinway and Baldwin for adult pianos. Wooden keys and hammers were replaced by moulded plastic ones. In the late 1970s, Schoenhut was acquired by Jaymar, although the two retained their distinct identities. Jaymar/Schoenhut experienced difficulty during the recession of the 1980s, folding and eventually re emerging as the Schoenhut Piano Company in 1997.
Музыкалық орындау мен танымал мәдениетте қолдану
Бастапқыда балалардың ойыншығы ретінде жасалған ойыншық пианино, кейін классикалық және заманауи музыкалық контекстерде қолданыс тапты. Ең танымал мысалы – Джон Кейдждің 1948 жылғы «Ойыншық пианиноға арналған сюитасы». Классикалық музыкадағы басқа да туындылардың арасында Джордж Крамбтың «Балалардың ежелгі дауыстары» және Маурисио Кагельдің бірнеше шығармалары бар. Бижан Олияның 2019 жылғы «Streicher, Tasti et Bizarreries» шығармасында фортепиано квартетімен қатар ойыншық пианино мен мелодика да қолданылады. Стив Бересфорд импровизациялық музыкасында ойыншық пианиноларды (көптеген басқа ойыншық аспаптармен бірге) пайдаланған. Британдық экспериментатор композиторлар ойыншық пианиноны жиі қолданады, әсіресе 1969–1973 жылдардағы «Променад Театры» оркестрі (құрамында Джон Уайт, Алек Хилл, Хью Шрапнел және Кристофер Хоббс болған композитор-орындаушылар квартеті), олардың негізгі аспаптары төрт бірдей француздық Микельсон ойыншық пианиносы және Хонер қамыс аспаптарынан тұрды. Олардың музыкасы, көбінесе, қайталанатын минимализм, көбінесе үлкен техникалық қиындықтармен (Хоббстың 1969 жылғы «Төрт ойыншық пианиноға арналған жұмыс жазбалары»), үлкен динамикалық қуатпен (Шрапнелдің 1971 жылғы «4 Ойыншық пианиносы») ерекшеленді, қамыс аспаптарымен түрлі комбинацияларда қолданылды және британдық экспериментализмге тән композициялық әдістерді (мысалы, Джон Уайт ойлап тапқан жүйелік музыка) немесе басқа салалардан алынған әдістерді пайдаланды (мысалы, Алек Хиллдің айналмалы жүйелерді қолдануы). Францияда 1970-ші жылдардың басында Жан Жак Бирже синтезаторлармен қатар ойыншық пианинода ойнап, 1975 жылы «Défense de» альбомында «Le réveil» деп жазды, ал Паскаль Комеладе өзінің барлық жұмыстарын ойыншық аспаптарға негіздейді, 1978 жылдан бері түрлі ойыншық пианиноларды ойнап келеді. Ян Тиерсен өзінің алғашқы альбомы «La Valse des Monstres» (1995) үшін бұл аспапта орындады. Ол сонымен қатар француздық «Амели» фильміндегі басты кейіпкердің балалық шағын музыкалық тұрғыдан қайта жасайды, оның саундтрегін көбінесе өзі жазған. Ойыншық пианиноның алғашқы қолданушыларының бірі – неміс композиторы және пианині Бернд Висеман. Ол 1970-1980 жылдары Германияда ойыншық пианиномен көптеген концерттер берді. 1993 жылы ол Джон Кейдж, Карлхайнц Штокхаузен, Ратко Делорко, Андреас Кунштейн, Франк Шолцен, Йоахим Хербольд, Карлос Круз де Кастро, Франсиско Эстевестің және өзінің композицияларын қамтитын «Neue Musik für Kinderklavier» («Ойыншық пианиноға арналған жаңа музыка») CD-ін шығарды. 2004 жылы ол «Das untemperierte Klavier» («Бахтың жақсы темперленген клавиатурасымен ойын») атты SACD-ін шығарды, онда заманауи жаңа туындылар бар. Ричард Карпентер Зез Конфридің «Dizzy Fingers» инструменталды әнін орындағанда бес клавиатуралық аспаптың (басқалары – рояль, тік пианино, консольдік пианино және клавесин) бірі ретінде ойыншық пианиноны қолданды. Карпентер әннің әр бөлімі арасында аспаптан аспапқа жүгіріп, «The Carpenters: Music, Music, Music» телешоуында орындады. Сонымен қатар, ол «The Carpenters» тобының «The Rainbow Connection» әнін орындағанда да ойыншық пианиноны пайдаланды. Нейл Даймондтың «Shilo» әнінде аспаптық бөлімде алты ноталық соло ойнау үшін ойыншық пианино қолданылды, бірақ 1968 жылғы «Velvet Gloves & Spit» альбомының қайта шығарылуында оның орнына клавесин қолданылды. 1997 жылы пианист Маргарет Ленг Тан «Ойыншық пианиноның өнері» атты диск шығарды. Онда ол ойыншық пианино үшін жазылған бірнеше пьесаларды, сондай-ақ Людвиг ван Бетховеннің «Ай жарығында сонатасы» және The Beatles-тің «Eleanor Rigby» әндерінің аранжировкаларын орындайды. Кейбір джаз орындаушылары – Джон Медески және Ларри Голдингс, басқалар да ойыншық пианиноларды қолданды. Ойыншық пианиноны Agitpop, Evanescence, Radiohead, Little Bang Theory, Warren Zevon, Tori Amos, Sigur Rós, Vampire Weekend, Clap Your Hands Say Yeah, A Perfect Circle, Old Canes, Alt J (әсіресе «Breezeblocks») және The Dresden Dolls сияқты альтернативті рок және пост-рок топтары кеңінен қолданды. Мэтти Поп Чарт өзінің «Good Old Water» CD-інде толығымен ойыншық пианинода жазылған «Good Old Water» әнін ұсынады. The Cure 1990 жылы MTV Unplugged концертінде «Just Like Heaven» әнінде ойыншық пианиноны қолданды. Ленни Кравицтің «I Belong To You» әніндегі пульсингті қоңырауды ойыншық пианино қамтамасыз етеді. B 52 тобының «Dance This Mess Around» әнінде Фред Шнайдер ойнаған Микки Маус фортепиано кітабы маңызды музыкалық сюжеттік құрал және сахналық реквизит ретінде қолданылады. 2005 жылы Мэтт Малски мен Дэвид Кламан «The Extensible Toy Piano Project» жобасын демеледі, ол еркін қол жетімді, жоғары сапалы ойыншық пианино үлгілерінің кең жиынтығын, халықаралық композициялық байқауын және Кларк университетіндегі фестивальді қамтыды. Жеңімпаздардың бірі Карлхайнц Эссл болды, оның «Kalimba» шығармасы ойыншық пианино мен CD ойнатуға арналған. Том Уэйтстің «Blood Money» альбомындағы «Calliope» инструменталды әнінде ойыншық пианино, сондай-ақ тақырыптағы каллиопа да қолданылады. Лондондық Athlete тобы «Superhuman Touch» трекінің кіріспе бөлімінде ойыншық пианиноны пайдаланды. Primus рок тобы «Frizzle Fry» альбомындағы «Sathington Willoughby» әнінде (оны Мэтт «Exxon» Winegar орындады) ойыншық пианиноны қолданды. They Might Be Giants тобы 2011 жылғы «They Might Be Giants Album Raises New And Troubling Questions» альбомындағы «O We» әнінде ойыншық пианиноны пайдаланды. 1972 жылы Seals and Crofts тобының US Top 10 Pop хит-парадындағы «Summer Breeze» әнінде ерекше қосымша аспаптардың бірі – ойыншық пианино болды. Американдық Pomplamoose музыкалық дуэті YouTube-қа жүктеген музыкалық каверлерінде Джек Конте орындаған ойыншық пианиноны көптеген рет пайдаланады. Шрёдер (Peanuts комикстері) Бетховеннің классикалық туындыларын ойнау үшін бұл аспапты пайдаланады. «Weird Al» Yankovic өзінің 2006 жылғы «Straight Outta Lynwood» альбомындағы «Pancreas» әніндегі үзілісте ойыншық пианиноны қолданды. Джон Майердің «Your Body Is A Wonderland» әнінің соңында ойыншық пианино ойналады. Slipknot тобының 2022 жылғы «Yen» музыкалық видеосының соңында ойыншық пианино ойналады. Сонымен қатар, Temptations тобының «It's Growing» (1965) әніне кіріспеде ойыншық пианино қолданылды.
Though originally made as a child's toy, the toy piano has been used in serious classical and contemporary musical contexts. The most famous example is the "Suite for Toy Piano" (1948) by John Cage. Other works in classical music for the instrument include "Ancient Voices of Children" by George Crumb and a number of pieces by Mauricio Kagel. "Streicher, Tasti et Bizarreries" (2019) by Bijan Olia uses toy piano and melodica in addition to piano quartet. Steve Beresford has used toy pianos (along with many other toy instruments) in his improvised music. British experimental composers use the toy piano frequently, especially the Promenade Theatre Orchestra (1969–73), a quartet of composer/performers (members included John White, Alec Hill, Hugh Shrapnel, and Christopher Hobbs), whose central instrumentation consisted of four matched French Michelsonne toy pianos and Hohner reed organs. Their music was, broadly, repetitive minimalism, often of great technical difficulty (Hobbs's Working Notes (1969) for four toy pianos), great dynamic power (Shrapnel's 4 Toy Pianos (1971)), were used in various combinations with reed organs, and used compositional techniques that were either specific to British experimentalism (such as systems music, invented by John White), or borrowed from other disciplines (such as Alec Hill's use of change ringing systems). In France in the early 1970s, Jean Jacques Birgé performed on a toy piano, besides synthesizers, and recorded it in "Le réveil" on his Défense de album in 1975, as Pascal Comelade built all his work on toy instruments, having played all kinds of toy pianos himself since 1978. Yann Tiersen played the instrument in his first album La Valse des Monstres (Monsters' Waltz, 1995). He also uses the toy piano to musically recreate the childhood of the main character in the French movie Amélie, which features a soundtrack composed mostly by him. A pioneer of the toy piano is the German composer and pianist Bernd Wiesemann. He played many concerts with the toy piano in Germany in the 1970s and 1980s. In 1993 he released the CD Neue Musik für Kinderklavier ("New Music for Toy Piano"), containing compositions by John Cage, Karlheinz Stockhausen, Ratko Delorko, Andreas Kunstein, Frank Scholzen, Joachim Herbold, Carlos Cruz de Castro, Francisco Estevez and himself. In 2004 he released the SACD Das untemperierte Klavier ("the not so well tempered piano", a play on Bach's Well Tempered Clavier), containing new contemporary works. Richard Carpenter used a toy piano as one of five keyboard instruments (the others being a grand piano, upright piano, console piano, and harpsichord) he played in his rendition of Zez Confrey's instrumental "Dizzy Fingers". Carpenter would run from instrument to instrument between each section of the song, which was performed for the TV special The Carpenters: Music, Music, Music. In addition to that, he also used a toy piano on The Carpenters' interpretation of The Rainbow Connection. Neil Diamond's song Shilo used a toy piano to play a six note solo during the instrumental section, but on the version released on a rerelease of his 1968 album Velvet Gloves & Spit, a harpsichord was used instead. In 1997 pianist Margaret Leng Tan released the CD The Art of the Toy Piano. On it, she plays a number of pieces written specially for the toy piano as well as arrangements of other pieces, including Ludwig van Beethoven's "Moonlight Sonata" and The Beatles' "Eleanor Rigby". Some jazz performers—John Medeski and Larry Goldings, among others—have used toy pianos. The toy piano has been used extensively by alternative rock and post rock bands such as Agitpop, Evanescence, Radiohead, Little Bang Theory, Warren Zevon, Tori Amos, Sigur Rós, Vampire Weekend, Clap Your Hands Say Yeah, A Perfect Circle, Old Canes, Alt J (notably in "Breezeblocks"), and The Dresden Dolls. Matty Pop Chart has a song on his CD Good Old Water composed entirely on a toy piano. The Cure used a toy piano on "Just Like Heaven" during their 1990 MTV Unplugged set. A toy piano provides the pulsing chime in the song "I Belong To You" by Lenny Kravitz from his 5 album. The B 52's song "Dance This Mess Around" features a Mickey Mouse Piano Book played by Fred Schneider as both an essential musical plot device and live prop. In 2005 Matt Malsky and David Claman sponsored "The Extensible Toy Piano Project", which consisted of an extensive set of freely available, high quality toy piano samples, an international composition competition, and a festival at Clark University. One of the winners was Karlheinz Essl with his piece "Kalimba" for Toy Piano and CD playback. The instrumental "Calliope", on Tom Waits' album Blood Money, features a toy piano, as well as the calliope of the title. The London band Athlete used a toy piano for the intro of their track "Superhuman Touch". The rock band Primus used the toy piano (played by Matt "Exxon" Winegar) in the song "Sathington Willoughby" on their album Frizzle Fry. The band They Might Be Giants used a toy piano in their song "O We" from their 2011 album, They Might Be Giants Album Raises New And Troubling Questions. In 1972, on Seals and Crofts' US Top 10 Pop hit, "Summer Breeze," one of the distinctive backing instruments is a toy piano. American musical duo Pomplamoose employs a toy piano performed by Jack Conte in many of their musical covers uploaded on YouTube. Schroeder (Peanuts comics) uses the instrument to play renditions of Beethoven classics. "Weird Al" Yankovic used a toy piano for a break in one of his songs, titled "Pancreas", from his 2006 album Straight Outta Lynwood. A toy piano is played at the end of "Your Body Is A Wonderland" by John Mayer. A toy piano is played at the end of the 2022 music video for "Yen" by Slipknot. Also, the introduction to the Temptations song, "It's Growing '. (1965)