Кіріспе

Никарагуа – президенттік республика, онда Никарагуа президенті мемлекет басшысы және үкімет басшысы болып табылады, сондай-ақ көп партиялық жүйе бар. Атқару билігі үкімет тарапынан жүзеге асырылады. Заң шығару билігі үкіметке де, Ұлттық Ассамблеяға да жүктелген. Сот билігі атқару және заң шығару биліктерінен тәуелсіз. V Dem Democracy индексіне сәйкес, 2023 жылы Никарагуа Латын Америкасындағы ең аз сайлау демократиясы бар ел болып табылады.

Заң шығарушы билік

Ұлттық Ассамблея (Asamblea Nacional) департамент және ұлттық деңгейдегі партиялық тізімдерден сайланған 90 депутаттан, сондай-ақ, қызметін аяқтаған президенттен және президенттік сайыста екінші орын алған үміткерден тұрады, барлығы 92 адамды құрайды. 2011 жылғы сайлауда Сандинистердің Ұлттық азаттық фронты 63 орынды жеңіп алды (көпшілікті қамтамасыз етті), Тәуелсіз либералдық партия 27 орынды, ал Конституциялық либералдық партия 2 орынды иеленді. Бұл орынға қызметін аяқтаған вице-президент Хайме Моралес Каразо және президенттік сайыста екінші орын алған Фабио Гадея Мантилла да кіреді. Әдетте, қызметін аяқтаған вице-президент Хайме Моралес Каразоның орны қызметін аяқтаған президентке беріледі. Алайда, Конституцияға енгізілген өзгерістерден кейін Даниэль Ортега қайта сайланды.

Сот тармағы

Жоғары Сот әділеттіліктің әлі де көбінесе тиімсіз және жүктемелі сот жүйесінің жұмысын қадағалайды. 1995 жылғы конституциялық реформалардың бөлігі ретінде Жоғарғы Соттың тәуелсіздігі судьялар санын 9-дан 12-ге дейін арттыру арқылы нығайтылды. 2000 жылы Жоғарғы Сот судьяларының саны 16-ға дейін ұлғайтылды. Жоғарғы Сот судьяларын саяси партиялар ұсынады және Ұлттық Мәжіліс 5 жылдық мерзімге сайлайды.

Сайлау тармағы

Жеті судьядан тұратын кеңес басшылығымен Жоғарғы сайлау кеңесі (ЖСШ) – сайлау, референдум және халық пікірқанауын ұйымдастыру және өткізуге жауапты, үкіметтің тең құқықты тармағы болып табылады. Судьялар мен олардың қосалқылары Ұлттық Ассамблея тарапынан 5 жылға сайланады. 2000 жылы Конституцияға енгізілген өзгерістер ЖСШ судьяларының санын бестен жетіге дейін арттырды және PLC мен FSLN партияларына кеңеске партиялық белсенділерді тағайындауға көбірек мүмкіндік берді, бұл екі партияның да сайлау институттары мен процестерін саясаттастырып, кіші партияларды шеттетуіне байланысты айыптауларға әкеп соқты.

Адам құқықтары

Сөз бостандығы Никарагуа конституциясымен кепілдендірілген құқық, бірақ бұқаралық ақпарат құралдары кейде цензураға ұшырайды. Конституцияның басқа да бостандықтарына бейбіт жиналыстар мен қауымдастықтар, дін бостандығы, ел ішінде еркін қозғалу, сондай-ақ шетелге саяхаттау, эмиграция және отанына қайта оралу кіреді. Үкімет Никарагуада ішкі және халықаралық адам құқықтарын қадағалаушылардың еркін жұмыс істеуіне де рұқсат береді. Конституция туған жері, ұлты, саяси нанымы, нәсілі, жынысы, тілі, діні, пікірі, ұлттық шығу тегі, экономикалық немесе әлеуметтік жағдайы бойынша кемсітушілікке тыйым салады. Гомосексуализм 2008 жылдан бері заңды. Әскери және полиция қызметкерлерін қоспағанда, мемлекеттік және жеке сектордың барлық қызметкерлері өздері қалаған кәсіподақтарды құруға және оларға қосылуға құқылы, және олар осы құқығын кеңінен пайдаланады. Никарагуаның жұмыс күшінің шамамен жартысы, оның ішінде ауыл шаруашылығы жұмысшылары, кәсіподақтарға мүше. Жұмысшылар ереуілге шығу құқығына ие. Жеке секторда ұжымдық келісімдер жиірек кездеседі.

Әкімшілік бөлімшелер

Никарагуа 15 департаментке бөлінген: Боако, Каразо, Чинандега, Чонталес, Эстели, Гранада, Хинотега, Леон, Мадрис, Манагуа, Масайя, Матальпа, Нуэва-Сеговия, Ривас, Рио-Сан-Хуан, сондай-ақ екі автономиялық аймаққа: Солтүстік Кариб теңізінің автономиялық аймағы және Оңтүстік Кариб теңізінің автономиялық аймағы.

Сыртқы қатынастар

Никарагуа президенті Даниэль Ортега 2008 жылғы 6 наурызда елдің Колумбиямен қарым-қатынасын үзу туралы, "Эквадор халқымен ынтымақтастықпен" жасалғанын мәлімдеді, бұл 2008 жылғы Анд дипломатиялық дағдарысынан кейін болды. Қарым-қатынас көп ұзамай қайта жаңартылды.