Пьер Паоло Пазолини: Өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

Италиялық жазушы, кинорежиссер, ақын және зиялы (1922–1975)

Пьер Паоло Пазолини (5 наурыз 1922 – 2 қараша 1975) – итальяндық ақын, кинорежиссер, жазушы, сценарист, актер және драматург. Ол 20 ғасырдағы Италия тарихындағы маңызды қоғамдық зиялылардың бірі саналады, ол өнер саласында да, саяси аренада да зор ықпалға ие болды. Ол «Өмір трилогиясы» («Декамерон», «Кентерберилік әңгімелер» және «Мың бір түн») фильмдерін түсіргенімен әйгілі. Өзінің тікелей стильі мен көзқарастарының арқасында Пазолини даулы тұлға болды, оның мұрасы бүгінгі күнге дейін қызу пікірталас тудырып келеді. Жастық шағында ашық түрде гомосексуалдығын жариялаған, сонымен қатар ана тілін жаңғырту, мәдени консерватизм және христиандық құндылықтарды қолдаған Пазолини Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін марксистік идеологияны қабылдады. Кинорежиссер ретінде Пазолини әлеуметтік-саяси мәселелерді табулы сексуалдық тақырыптарды терең талдаумен ұштастырды. Соғыстан кейінгі Рим зиялыларының көрнекті өкілі Пазолини еуропалық әдебиет пен кинодағы маңызды тұлғаға айналды. 1975 жылғы қарашада Остияда Пазолинидің қатыгездікпен ұрлануы, азапталуы және өлтірілуі Италияда үлкен резонанс тудырды, бұл оқиға әлі де қызу талқылауларға себеп болып отыр. Италиялық қылмыстық тергеушілердің соңғы мәліметтері бойынша, оңшыл терроризммен байланысы бар қылмыстық ұйым – «Банда делла Маглиана» тобының тапсырысы бойынша осы құлық жасалған болуы мүмкін.

Ерте өмір

Пьер Паоло Пазолини Италияның дәстүрлі солшыл қалаларының бірі – Болоньяда дүниеге келді. Ол бастауыш мектеп мұғалімі Сусанна Колуссидің, оның әжесінің атымен аталған, және Корольдік итальян армиясының лейтенанты Карло Альберто Пазолинидің ұлы болды; олар 1921 жылы үйленді. Пазолини 1922 жылы туған және әкесінің ағасының есімімен аталыпты. 1923 жылы оның отбасы Конельяноға, 1925 жылы Беллуноға көшіп барды, онда олардың екінші ұлы Гвидальберто дүниеге келді. 1926 жылы Пазолинидің әкесі құмар ойындардан түскен қарыз үшін тұтқындалды. Оның анасы балаларды алып, Фриули аймағындағы Касара-делла-Делиция қаласына көшіп барды. Сол жылы оның әкесі Антео Замбониді тұтқындады, кейін Бенито Муссолиниге жасалған қастандықтан кейін оны өлтіруге тырысқан адам ретінде анықтады. Карло Альберто итальян фашизмінің артықшылықтарына көнді. Пазолини Касараның табиғи сұлулығынан шабыт алып, жеті жасында өлең жаза бастады. Оның алғашқы ықпалы Артур Рембоның шығармалары болды. Оның әкесі 1931 жылы Юлиан Маршындағы (қазіргі Словения) Идрияға ауыстырылды; 1933 жылы олар Ломбардиядағы Кремонаға, кейін Скандиано мен Реджо-Эмилияға көшіп барды. Пазолини осы ауысуларға бейімделу қиын болды, бірақ поэзия мен әдебиет оқуларын кеңейтті (Достоевский, Толстой, Шекспир, Колридж, Новалис) және ерте жылдардағы діни ынтасын қалдырды. Реджо-Эмилия орта мектебінде ол өзінің алғашқы нағыз досы Лучано Серрамен танысты. Екеуі Болоньяда тағы кездесті, онда Пазолини жеті жыл бойы орта мектепті аяқтады. Бұл жерде ол футболды қоса алғанда, жаңа құмарлықтарды дамытты. Ермес Парини, Франко Фарольфи, Элио Мели сияқты достарымен бірге әдеби талқылауларға арналған топ құрды. 1939 жылы Пазолини бітіріп, Болонья университетінің әдебиет факультетіне түсіп, филология және бейнелеу өнерінің эстетикасы сияқты жаңа тақырыптарды ашты. Ол сонымен қатар жергілікті кино клубына да жиі баратын. Пазолини достарына әрқашан ерлік пен күшті сыртқы бейнесін көрсетті, ішкі толқуын мүлдем жасырып. Осы кезеңдегі өлеңдеріне Пазолини фриуль тіліндегі фрагменттерді қоса бастады, ол сөйлемейтін, бірақ поэзия жаза бастағаннан кейін үйренген аз қалған тіл. «Мен оны провансальдық ақындар сияқты, мистикалық махаббат актісі ретінде үйрендім». 1943 жылы ол студенттермен бірге Фриуль тілі академиясын (Academiuta della lenga furlana) құрды. Жастығында Пазолини өзін атеист деп санады. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдары Пазолини Италия армиясына шақырылды. Италия капитуляциядан кейін оның полкі немістерге түскеннен кейін, ол қашып, бірнеше жыл болған Касараның шағын қаласына қашты. Дәл сол жерде Пазолини өзінің студенттерінің біріне деген гомосексуалдық тартымдылықты алғаш рет сезінді. Оның 19 жастағы інісі Гвидо «Іс-қимыл» партиясына және олардың Осоппо бригадасына қосылып, Словенияға жақын орманға кетті. 1945 жылдың 12 ақпанында Гвидо Жосип Броз Титоның югослав партизандарының қатарында қызмет ететін Гарибальди бригадасының жасаған шабуылында қаза тапты. Бұл Пазолини мен оның анасын қатты күйретті. Ағасының өлімінен кейін алты күннен кейін Пазолини және басқалар Фриуль тілі академиясын (Academiuta di lenga furlana) құрды. Осы арада Гвидоның өліміне байланысты Пазолинидің әкесі 1945 жылдың қарашасында тұтқында болғаннан кейін Италияға оралып, Касарада қоныстанды. Сол айда Пазолини итальяндық ақын және классикалық ғалым Джованни Пасколидің (1855–1912) шығармалары туралы соңғы дипломдық жұмысын аяқтағаннан кейін университетті бітірді. 1946 жылы Пазолини «Академиута» баспасында «Менің күнделіктерім» атты шағын өлеңдер жинағын жариялады. Қазан айында ол Римге сапар шекті. Келесі мамыр айында ол қызыл мұқабалы ескі мектеп дәптерлеріне қолмен жазылған «Квадерни Росси» атты кітапты бастады. Ол итальян тілінде «Il Cappellano» драмасын аяқтады. Оның «I Pianti» («Шырындар») атты өлеңдер жинағы да «Академиута» баспасында жарық көрді.

Pier Paolo Pasolini was born in Bologna, traditionally one of the most politically leftist of Italy's cities. He was the son of elementary school teacher Susanna Colussi, named after her great grandmother, and Carlo Alberto Pasolini, a lieutenant in the Royal Italian Army; they had married in 1921. Pasolini was born in 1922 and named after a paternal uncle. His family moved to Conegliano in 1923, then to Belluno in 1925, where their second son, Guidalberto, was born. In 1926, Pasolini's father was arrested for gambling debts. His mother moved with the children to her family's home in Casarsa della Delizia, in the Friuli region. In that same year, his father first detained, then identified Anteo Zamboni as the would be assassin of Benito Mussolini following his assassination attempt. Carlo Alberto was persuaded of the virtues of Italian fascism. Pasolini began writing poems at age seven, inspired by the natural beauty of Casarsa. One of his early influences was the work of Arthur Rimbaud. His father was transferred to Idria in the Julian March (now in Slovenia) in 1931; in 1933 they moved again to Cremona in Lombardy, and later to Scandiano and Reggio Emilia. Pasolini found it difficult to adapt to all these dislocations, though he enlarged his poetry and literature readings (Dostoyevsky, Tolstoy, Shakespeare, Coleridge, Novalis) and left behind the religious fervour of his early years. In the Reggio Emilia high school, he met his first true friend, Luciano Serra. The two met again in Bologna, where Pasolini spent seven years completing high school. Here he cultivated new passions, including football. With other friends, including Ermes Parini, Franco Farolfi, Elio Meli, he formed a group dedicated to literary discussions. In 1939, Pasolini graduated and entered the Literature College of the University of Bologna, discovering new themes such as philology and aesthetics of figurative arts. He also frequented the local cinema club. Pasolini always showed his friends a virile and strong exterior, totally hiding his interior turmoil. In his poems of this period, Pasolini started to include fragments in Friulan, a minority language he did not speak but learned after he had begun to write poetry in it. "I learnt it as a sort of mystic act of love, a kind of félibrisme, like the Provençal poets". In 1943, he founded with fellow students the Academiuta della lenga furlana (Academy of the Friulan Language). As a young adult, Pasolini identified as an atheist. In the waning years of World War II, Pasolini was drafted into the Italian Army. After his regiment was captured by the Germans following Italy's surrender, he escaped and fled to the small town of Casarsa where he remained for several years. It was here that Pasolini had his first experience of homosexual attraction to one of his students. His brother Guido, aged 19, joined the Party of Action and their Brigate Osoppo, taking to the bush near Slovenia. On 12 February 1945, Guido was killed in an ambush planted by the Brigate Garibaldi serving in the lines of Josip Broz Tito's Yugoslavian guerrillas. This devastated Pasolini and his mother. Six days after his brother's death, Pasolini and others founded the Friulan Language Academy (Academiuta di lenga furlana). Meanwhile, on account of Guido's death, Pasolini's father returned to Italy from his detention period in November 1945, settling in Casarsa. That same month, Pasolini graduated from university after completing a final thesis about the work of Giovanni Pascoli (1855–1912), an Italian poet and classical scholar. In 1946, Pasolini published a small poetry collection, I Diarii ("The Diaries"), with the Academiuta. In October he traveled to Rome. The following May he began the so called Quaderni Rossi, handwritten in old school exercise books with red covers. He completed a drama in Italian, Il Cappellano. His poetry collection, I Pianti ("The cries"), was also published by the Academiuta.

Рим

1950 жылдың қаңтар айында Пазолини анасы Сусаннамен бірге Римге көшіп, жаңа өмір бастады. 1950 және 1952 жылдары оның екі әдепсіздік қылғаны туралы айыптаулардан босатылды. Ақталуға қарамастан, Пазолини, әсіресе таблоид баспасөзде, жала жабудың нысанасына айналды. 1955 жылы Франческо Леонетти, Роберто Роверси және басқалармен бірге Пазолини «Officina» атты поэзия журналын шығарып, редакциялаған. Журнал 1959 жылы он төрт нөмірінен кейін жабылды. Сол жылы ол екінші романын – «Una vita violenta» жариялады, ол алғашқы романынан өзгеше, коммунистік мәдени ортада жақсы қабылдады. Кейіннен 1960 жылдың мамырынан 1965 жылдың қыркүйегіне дейін ПКИ журналы «Vie Nuove» үшін «Dialoghi con Passolini» (яғни Пазолинимен әңгімелер) деген бағыныштағы мақалалар жазды, олар 1977 жылы «Le belle bandiere» (Құрметті тулар) деген атпен кітап түрінде жарық көрді. 1966 жылы Пазолини елші Пауыл туралы ешқашан көрсетілмеген фильмнің сценарийін жазды, одан кейін оны қайта қарады. Пазолини сценарий арқылы Пауылды оның бірде-бір сөзін өзгертпей, заманауи адам ретінде көрсетуді көздеген. Пазолинидің әңгімесінде Пауыл – Францияның Виши үкіметімен байланысы бар фашист, ол Франконың Испаниясына саяхат жасағанда рухани жарыққа ие болып, француз антифашистік қарсылығына қосылады, бұл оқиға Пауылдың өзгеруінің қазіргі заманғы аналогы болып табылады. Сценарий Пауылдың Италияда, Испанияда, Германияда және Нью-Йоркте (оны сатқындыққа ұшыратып, тұтқындап, өлім жазасына кеседі) қарсылық уағыздауын көрсетеді. Философ Ален Бадиу жазғандай, «Бұл оқиғаның ең таңғаларлығы – Пауылдың мәтіндерінің өзгесіз қалпында, және түсініксіз табиғилықпен Пазолини оларды қолданатын жағдайларға: соғыс, фашизм, американдық капитализм, итальяндық зиялылардың ұсақ-түйек пікірталастарына ауыстырылуы». 1970 жылы Пазолини Римнен бірнеше шақырым солтүстікке орналасқан Витербо маңында ескі сарай сатып алып, онда өзінің соңғы романы – «Il Petrolio» романын жаза бастады, онда ол үкіметтің жоғарғы эшелондарындағы және корпоративтік әлемдегі (Eni, ЦРУ, мафия және т.б.) көлеңкелі мәмілелерді айыптады. Романдық деректі фильм оның қайтысынан кейін аяқталмай қалды. 1972 жылы Пазолини «Lotta Continua» деп аталатын солшыл ұйыммен бірлесіп, «12 dicembre» атты деректі фильм түсірді. Келесі жылы ол Италиядағы ең беделді газеттің бірі – «Il Corriere della Sera» газетімен ынтымақтастыққа кірісті. 1975 жылдың басында Гарзанти оның сындық эсселерінің жинағын – «Scritti corsari» («Корсар жазбалары») жариялады.

In January 1950, Pasolini moved to Rome with his mother Susanna to start a new life. He was acquitted of two indecency charges in 1950 and 1952. Although exonerated, Pasolini became a target of insinuations, especially in the tabloid press. In 1955, together with Francesco Leonetti, Roberto Roversi and others, Pasolini edited and published a poetry magazine called Officina. The magazine closed in 1959 after fourteen issues. That year he also published his second novel, Una vita violenta, which unlike his first was embraced by the Communist cultural sphere: he subsequently wrote a column titled Dialoghi con Passolini (meaning Passolini in Dialogue), for the PCI magazine Vie Nuove from May 1960 to September 1965, which were published in book form in 1977 as Le belle bandiere (The Beautiful Flags). In 1966, Pasolini wrote a screenplay for a never produced film about the apostle Saint Paul which he subsequently revised. Pasolini's screenplay was intended to depict Paul as a modern contemporary without modifying any of Paul's statements. In Pasolini's story, Paul is a fascist Vichy France collaborator who becomes illuminated while traveling to Franco's Spain and joins the antifascist French resistance, an event which serves as the modern analogue for the Pauline conversion. The screenplay follows Paul as he preaches resistance in Italy, Spain, Germany, and New York (where he is betrayed, arrested, and executed). As philosopher Alain Badiou writes, "The most surprising thing in all this is the way in which Paul's texts are transplanted unaltered, and with an almost unfathomable naturalness, into the situations in which Pasolini deploys them: war, fascism, American capitalism, the petty debates of Italian intelligentsia[.]" In 1970, Pasolini bought an old castle near Viterbo, several miles north of Rome, where he began to write his last novel, Il Petrolio, in which he denounced obscure dealing in the highest levels of government and the corporate world (Eni, CIA, the Mafia, etc.). The novel documentary was left incomplete at his death. In 1972, Pasolini started to collaborate with the far left association Lotta Continua, producing a documentary, 12 dicembre, concerning the Piazza Fontana bombing. The following year he began a collaboration for Italy's most renowned newspaper, Il Corriere della Sera. At the beginning of 1975 Garzanti published a collection of his critical essays, Scritti corsari ("Corsair Writings").

Фильмдер

1957 жылы Серджо Циттимен бірге Пазолини Федерико Феллинидің "Le notti di Cabiria" фильміне бірлесіп, рим диалектісіндегі бөлімдерге диалог жазды. Феллини одан "La dolce vita" фильмінің кейбір эпизодтарына диалог жазуды да сұрады. Пазолини 1960 жылы "Il gobbo" фильмінде актерлік дебют жасады, ал 1943 жылы "Long Night" романын жазды. "Ragazzi di vita" романымен бірге ол өзінің танымал поэмасы "Le ceneri di Gramsci" жариялады, онда Пазолини ақыл мен жүрек арасындағы шиеленісті, сондай-ақ коммунизмдегі идеологиялық диалектиканы, көркемдік бостандық, социалистік реализм және жауапкершілік туралы пікірталасты білдірді. Пазолинидің режиссер және сценарист ретіндегі алғашқы фильмі 1961 жылы "Accattone" болды, ол Римнің маргиналды қауымдастықтарындағы өмір туралы әңгімеледі. Бұл Италияның соғыстан кейінгі экономикалық жаңаруына қарамастан, суфьерлер, жезөкшелер мен ұрылар туралы әңгіме болды. Пазолини неореализмнен алыстауға тырысса да, ол екінші неореализмнің бір түрі саналады. "Austin Chronicle" сыншысы Ник Барбаро бұл "көре алған ең қорқынышты фильм" дейді. Фильм дау тудырып, консерваторлар үкіметтен қатаң цензура талап етті. 1963 жылы "RoGoPaG" антологиялық фильміне енген "La ricotta" эпизоды цензураланды, ал Пазолини "Италия мемлекеті мен дінін қорлағаны үшін" сотталды. Осы кезеңде Пазолини жиі шетелге саяхаттады: 1961 жылы Эльза Моранте мен Альберто Моравиямен бірге Үндістанға (ол жеті жылдан кейін тағы да барды); 1962 жылы Судан мен Кенияға; 1963 жылы Гана, Нигерия, Гвинея, Иордания және Палестинаға (ол жерде "Sopralluoghi in Palestina" деректі фильмін түсірді). 1970 жылы ол тағы да Африкаға барып, "Appunti per un'Orestiade africana" деректі фильмін түсірді. Пазолини 1966 жылы 16-шы Берлин халықаралық кинофестивалінде қазылар алқасының мүшесі болды. 1967 жылы Венецияда американдық ақын Эзра Паундпен кездесіп, сұхбат алды. Олар итальяндық неоавангард қозғалысын талқылады және Пазолини Паундтың "Pisan Cantos" итальян тіліне аудармасынан үзінділер оқыды. Оны "антропологиялық орта тап" деп санады, сондықтан революциялық өзгерістерге ұмтылуы сәтсіз аяқталды. 1968 жылы наурызда Римде болған Валье-Джулия шайқасы туралы ол полицияға көңіл жасыды, өйткені олар "кедейлердің балалары" болды, ал жас радикалдар "солшыл фашизмнің" өкілдері болды. Сол жылы оның "Teorema" фильмі Венеция кинофестивалінде көрсетілді. Пазолини фестивальді директорлар басқаратынын мәлімдеді. Ол "The Gospel According to Matthew" (1964) фильмінің сценарийін жазып, режиссерлік етті. Фильм Жазбаларға негізделген, бірақ Пазолини оны өңдеді және сценарий авторы ретінде көрсетілді. Иса рөлін жалаң аяқ шаруа Энрике Иразоки ойнады. 1966 жылы түсірген "Uccellacci e uccellini" (сөзбе-сөз "Жақсы құстар мен кішкентай құстар", ағылшын тілінде "The Hawks and the Sparrows" деп аударылған) фильмінде Пазолини итальяндық комик Тотоны режиссердің сүйіктісі Нинетто Даволимен жұмыс істеуге шақырды. Бұл Тото үшін өзінің драмалық актер екенін көрсетуге мүмкіндік болды. "Teorema" (1968) фильмінде Теренс Стамптың рөліндегі мистикалық бейтаныс адам буржуазиялық отбасының сексуалдық құлдырауын бейнелейді. (Бұл тақырыптың вариацияларын кейінірек Франсуа Озон "Sitcom" фильмінде, Джо Суонберг "The Zone" және Такаши Миике "Visitor Q" фильмдерінде пайдаланды.) Кейінгі фильмдер секске толы фольклорға негізделген, мысалы Боккаччоның "Decameron" (1971), Чосердің "The Canterbury Tales" (1972) және "Il fiore delle mille e una notte" (сөзбе-сөз "1001 түннің гүлі", ағылшын тілінде "Arabian Nights" деп шығарылды, 1974). Бұл фильмдер әдетте "Трилогия жизни" деп топтастырылады. Классикалық шығармаларға сүйене отырып, Пазолини сценарийлерді жазып, авторлық құқықты өзіне алды. Бұл трилогия Пазолинидің адам денесінің зайырлы қасиетін, адам жасаған әлеуметтік шектеулерге, әсіресе діни мемлекеттің жалған екіжүзділігіне қарсы көрсету әрекетімен шақырылды. "Кентербери ертегілеріндегі" діни кейіпкерлер пәк болғанымен, аморальды ақымақтар ретінде бейнеленді. Бұл фильмдер Италияда өте танымал болды және оның ең танымал туындылары болып саналады. Алайда, трилогияны көпшілік шедевр деп санаса да, Пазолини кейіннен оны сынға алды, себебі осы фильмдердің үлгісімен Италияда көптеген төмен сапалы фильмдер түсірілді. Ол өзінің көзқарасының бұрмаланғанын және дененің коммерциялық пайдалануын көрді. Осы көңілсіздік оның соңғы фильмі "Salò, or the 120 Days of Sodom" (1975) түсірілуіне себеп болды, онда адамдар авторитарлық билік астында ғана емес, оның қалауыншағы құрылыстар ретінде қарастырылады. Оның соңғы туындысы, "Salò o le 120 giornate di Sodoma" (1975) фильмдегі сексуалдық бұзылыстар мен қатыгездік көрермендерді шоқытты. Маркиз де Садтың "120 Days of Sodom" романына негізделген бұл фильм Пазолинидің ең даулы туындысы саналады. 2006 жылдың мамырында "Time Out Film Guide" оны "ең даулы фильм" деп атады. "Salò" оның "Трилогия өлімі" фильмінің бірінші бөлігі болуы тиіс еді, бірақ Жилль де Ре туралы биопик фильмі аяқталған жоқ.

In 1957, together with Sergio Citti, Pasolini collaborated on Federico Fellini's film Le notti di Cabiria, writing dialogue for the Roman dialect sections. Fellini also asked him to work on dialogue for some episodes of La dolce vita. Pasolini made his debut as an actor in Il gobbo in 1960, and co wrote Long Night in 1943. Along with Ragazzi di vita, he had his celebrated poem Le ceneri di Gramsci published, where Pasolini voiced tormented tensions between reason and heart, as well as the existing ideological dialectics within communism, a debate over artistic freedom, socialist realism and commitment. Pasolini's first film as director and screenwriter was Accattone in 1961, again set among Rome's marginal communities, a story of pimps, prostitutes, and thieves that contrasted with Italy's postwar economic recovery. Although Pasolini tried to distance himself from neorealism, it is considered to be a kind of second neorealism. Nick Barbaro, a critic writing in the Austin Chronicle, stated it "may be the grimmest movie" he has ever seen. The film aroused controversy and scandal, with conservatives demanded stricter censorship by the government. In 1963, the episode "La ricotta", included in the anthology film RoGoPaG, was censored and Pasolini was tried for "offense to the Italian state and religion". During this period, Pasolini frequently travelled abroad: in 1961, with Elsa Morante and Alberto Moravia to India (where he went again seven years later); in 1962, to Sudan and Kenya; in 1963, to Ghana, Nigeria, Guinea, Jordan and Palestine (where he shot the documentary Sopralluoghi in Palestina). In 1970 he travelled again to Africa to shoot another documentary, Appunti per un'Orestiade africana. Pasolini was a member of the jury at the 16th Berlin International Film Festival in 1966. In 1967, in Venice, he met and interviewed American poet Ezra Pound. They discussed the Italian movement neoavanguardia and Pasolini read some verses from the Italian translation of Pound's Pisan Cantos. thought them "anthropologically middle class" and therefore destined to fail in their attempts at revolutionary change. Regarding the Battle of Valle Giulia, which took place in Rome in March 1968, he said that he sympathized with the police, as they were "children of the poor", while the young militants were exponents of what he called "left wing fascism". His film that year, Teorema, was shown at the Venice Film Festival in a hot political climate. Pasolini had proclaimed that the festival would be managed by the directors. He wrote and directed the black and white The Gospel According to Matthew (1964). It is based on scripture, but adapted by Pasolini, and he is credited as a writer. Jesus, a barefoot peasant, is played by Enrique Irazoqui. In his 1966 film Uccellacci e uccellini (literally Bad Birds and Little Birds but translated in English as The Hawks and the Sparrows), a picaresque—and at the same time mystic—fable, Pasolini hired great Italian comedian Totò to work with Ninetto Davoli, the director's lover at the time and one of his preferred "naif" actors. It was a unique opportunity for Totò to demonstrate that he was a great dramatic actor as well. In Teorema (Theorem, 1968), starring Terence Stamp as a mysterious stranger, Pasolini depicted the sexual coming apart of a bourgeois family. (Variations of this theme were later done by François Ozon in Sitcom, Joe Swanberg in The Zone and Takashi Miike in Visitor Q.) Later films centred on sex laden folklore, such as Boccaccio's Decameron (1971), Chaucer's The Canterbury Tales (1972), and Il fiore delle mille e una notte (literally The Flower of 1001 Nights, released in English as Arabian Nights, 1974). These films are usually grouped as the Trilogy of Life. While basing them on classics, Pasolini wrote the screenplays and took sole writing credit. This trilogy, prompted largely by Pasolini's attempt to show the secular sacredness of the body against man made social controls and especially against the venal hypocrisy of the religious state (indeed, the religious characters in The Canterbury Tales are shown as pious but amorally grasping fools) were an effort at representing a state of natural sexual innocence essential to the true nature of free humanity. Alternately playfully bawdy and poetically sensuous, wildly populous, subtly symbolic and visually exquisite, the films were wildly popular in Italy and remain perhaps his most enduringly popular works. Yet despite the fact that the trilogy as a whole is considered by many as a masterpiece, Pasolini later reviled his own creation on account of the many soft core imitations of these three films in Italy that happened afterwards on account of the very same popularity he wound up deeply uncomfortable with. He believed that a bastardisation of his vision had taken place that amounted to a commoditisation of the body he had tried to deny in his trilogy in the first place. The disconsolation this provided is seen as one of the primary reasons for his final film, Salò, in which humans are not only seen as commodities under authoritarian control but are viewed merely as ciphers for its whims, without the free vitality of the figures in the Trilogy of Life. His final work, Salò o le 120 giornate di Sodoma (Salò, or the 120 Days of Sodom, 1975), exceeded what most viewers could accept at the time in its explicit scenes of sexual perversity and intensely sadistic violence. Based on the novel 120 Days of Sodom by Marquis de Sade, it is considered Pasolini's most controversial film. In May 2006, Time Outs Film Guide named it the "Most Controversial Film" of all time. Salò was intended as the first film of his Trilogy of Death, followed by an aborted biopic film about Gilles de Rais. Note: All titles listed below were written and directed by Pasolini, unless stated otherwise. YearTitleAdapted fromNotesOriginalIn English 1961 Accattone Accattone Pasolini's novel Una vita violenta. Screenplay written in collaboration with Sergio Citti. 1962 Mamma Roma Mamma RomaScreenplay by Pasolini with additional dialogue by Citti. 1964 Il vangelo secondo Matteo The Gospel According to St. MatthewThe Gospel of Matthew. Won the Silver Lion at the 25th Venice International Film Festival, United Nations Award at the 21st British Academy Film Awards. 1966 Uccellacci e uccellini The Hawks and the Sparrows 1967 Edipo re Oedipus Rex Oedipus Rex by Sophocles. Acted in the film as High Priest 1968 Teorema Theorem Pasolini's novel Teorema was also published in 1968. 1969 Porcile Pigsty 1969 Medea Medea Medea by Euripides. 1971 Il Decameron The Decameron The Decameron by Giovanni Boccaccio. Won the Silver Bear at the 21st Berlin International Film Festival. 1972 I racconti di Canterbury The Canterbury Tales The Canterbury Tales by Geoffrey Chaucer. Won the Golden Bear at the 22nd Berlin International Film Festival. Acted in the film as Allievo di Giotto. 1974 Il fiore delle Mille e una Notte A Thousand and One Nights (Arabian Nights)One Thousand and One Nights Screenplay written in collaboration with Dacia Maraini. Won the Grand Prix Spécial Prize at the 1974 Cannes Film Festival. Acted in the film as Chaucer. 1975 Salò o le 120 giornate di Sodoma Salo, or the 120 Days of Sodom Les 120 journées de Sodome ou l'école du libertinage by the Marquis de Sade. Screenplay written in collaboration with Citti with extended quotes from Roland Barthes' Sade, Fourier, Loyola and Pierre Klossowski's Sade mon prochain.

Ескерту: Төмендегі барлық фильмдер Пазолинидің сценарийі бойынша түсірілген, басқа автор көрсетілмесе.

Жыл Атауы Негізделген Ескертулер Түпнұсқа Ағылшын тілінде
1961 Accattone Accattone Пазолинидің "Una vita violenta" романы бойынша. Сценарий Серджо Циттимен бірлесіп жазылған.
1962 Mamma Roma Mamma Roma Сценарий Пазолинидің авторлығында, Серджо Цитти қосымша диалог жазған.
1964 Il vangelo secondo Matteo The Gospel According to St. Matthew Матайдан алынған жазбалар. 25-ші Венеция халықаралық кинофестивалінде күміс арстанды жеңіп алды, 21-ші британдық кино академиясы сыйлығында Біріккен Ұлттар Ұйымының сыйлығын жеңіп алды.
1966 Uccellacci e uccellini The Hawks and the Sparrows
1967 Edipo re Oedipus Rex Софоклдің "Эдип патшасы" пьесасы бойынша. Фильмде Жоғары қаһин рөлін ойнады.
1968 Teorema Theorem Пазолинидің "Teorema" романы 1968 жылы жарық көрді.
1969 Porcile Pigsty
1969 Medea Medea Эврипидтің "Медея" пьесасы бойынша.
1971 Il Decameron The Decameron Джованни Боккаччоның "Декамерон" шығармасы бойынша. 21-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде күміс аюды жеңіп алды.
1972 I racconti di Canterbury The Canterbury Tales Джеффри Чосердің "Кентербери ертегілері" шығармасы бойынша. 22-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде алтын аюды жеңіп алды. Фильмде Жоттоның шәкірті рөлін ойнады.
1974 Il fiore delle Mille e una Notte A Thousand and One Nights (Arabian Nights) "1001 түн" шығармасы бойынша. Дачия Марайнимен бірлесіп сценарий жазылған. 1974 жылғы Канн кинофестивалінде Grand Prix Spécial Prize сыйлығын жеңіп алды. Фильмде Чосер рөлін ойнады.
1975 Salò o le 120 giornate di Sodoma Salò, or the 120 Days of Sodom Маркиз де Садтың "Les 120 journées de Sodome ou l'école du libertinage" романы бойынша. Сценарий Серджо Циттимен бірлесіп жазылған, Ролан Барттың "Sade, Fourier, Loyola" және Пьер Клоссовскидің "Sade mon prochain" еңбектерінен үзінділер енгізілген.

Жеке өмір

1949 жылдың қыркүйек айында Рамусчельодағы жергілікті фестиваль кезінде кішкентай жанжал шықты. Біреу жергілікті карабинери сержанты Кордовадоға Пазолинидің он алты және одан кіші жастағы үш жасөспіріммен би билеп, ішіп алғаннан кейін жыныстық қатынасқа түскенін (мастурбация) хабарлады. Ол да, 16 жасар жігіт те айыпты. Келесі айда Пазолини фактілерді жоққа шығармай, "әдеби және эротикалық қозғалыс" туралы айтып, 1947 жылы әдебиет бойынша Нобель сыйлығының лауреаты Андре Жидтің сөздерін келтірді. Кордовадо өз басшыларына хабарлап, жергілікті баспасөз араласты. 1949 жылдың соңында ол анасымен бірге Римге көшіп, Римнің шетінде жаңа өмір бастауды шешті. 1963 жылы 41 жасында Пазолини "өмірінің үлкен махаббаты" 15 жасар Нинетто Даволимен кездесті, оны кейін 1966 жылы Uccellacci e uccellini (сөзбе-сөз жаман құстар мен кішкентай құстар, бірақ ағылшын тілінен аударғанда - "Жарғалар мен құстар") фильмінде ойнатты. Пазолини жастардың ұстазы және досы болды. Алайда Пазолини өмірінде кейбір маңызды әйелдер болды, олармен Пазолини терең және ерекше достық сезімін бөлісті, әсіресе Лора Бетти және Мария Каллас. Дасия Мараини, атақты итальян жазушысы, Калластың Пазолиниге деген мінез-құлқы туралы былай деді: "Ол оны барлық жерде, тіпті Африкаға дейін ертіп жүретін. Ол оны гетеросексуалдыққа және некеге 'қайтаруға' үміттенген". Пазолини сонымен қатар итальяндық БАҚ арқылы әйелдерге берілген "жаңа" рөлге байланысты проблемаларға да сезімтал болды, 1972 жылғы сұхбатында "әйелдер ойын автоматтары емес" деп мәлімдеді. Ол өзінің туған жері Болония футбол клубының жақтаушысы болды.

Италия Коммунистік партиясымен қарым-қатынасы

1945 жылдың қазанына қарай Фриули аймағының саяси мәртебесі әртүрлі саяси күштер арасында келіспеушілік тудырды. 30 қазанда Пазолини Удинеде құрылған Patrie tal Friul атты децентрализацияны жақтаушы ұйымға қосылды. Пазолини Фриулидің дәстүрге негізделген, Италиядағы католик шіркеуімен байланысты, бірақ азаматтық және әлеуметтік прогреске ұмтылған аймақ болуын қалаған, бұл "өзгеріссіздікке" негізделген жеке басының артықшылықтарын сақтауды көздеген аймақтық автономияны жақтаушыларға қарсы болды. Ол сондай-ақ Италия Коммунистік партиясының (PCI) аймақтық децентрализацияға қарсылығын және оның орнына мемлекеттік басқаруды оңтайлы санағанын сынады. Пазолини "Фриулян халық қозғалысы" партиясын құрды, бірақ Италияның үстем христиан-демократиялық партиясы оны жергілікті титошылдарға қарсы жасырын түрде пайдаланып жатқанын түсінген соң, одан бас тартты. Олар Фриули аймағының кең аумағын Югославия Социалистік Федеративтік Республикасына қосып алуға тырысып жатқан.

Антифашизм және 1968 жылғы наразылық

Пазолини қоғамдық істерге қатысты қайшылықты талдауларымен қызу пікірталас тудырды. Мысалы, 1968 жылғы тәртіпсіздіктер кезінде Рим көшелерінде автономиялық университет студенттері полицияға қарсы партизандық көтеріліс жасады. Олардың қолдаушылары үшін бұл тәртіпсіздіктер – пролетариаттың жүйеге қарсы азаматтық күресі болды. Пазолини жасаған ескертулер оның полиция тарапында немесе тәртіпті сақтаушы адам болғанын, тіпті антифашист екенін көрсететіндей болды. Пьер Паоло Пазолиниді зерттеу орталығының мәліметінше, «анти-антифашист» Пазолини туралы миф неофашистердің антиглобалистік альянстар құруына себепкер болды. Аталған өлең құрғандардың наразылық білдірушілерге қатысты екіжүзділігін аңғарды, егер жас жұмысшылар да осылай әрекет етсе, оларға да осылай қаралатын болар ма деп сұрақ қойды: «Жоғары оқу орындарын басып алыңыз / бірақ жас жұмысшыларға да осы идея келсе / Онда: Corriere della Sera және Stampa, Newsweek және Le Monde / олардың проблемаларын түсінуге тырысуда соншалықты қамқорлық көрсетер ме? / Полиция басып алынған зауыттың ішінде тек төбелес жасап қана қояр ма? / Бірақ ең бастысы, жас жұмысшы үш күннен кейін аштықтан өлмей, зауытты басып алуға қалай рұқсат ала алады?» Пазолини полицияның нағыз пролетариат екенін айтты, олар аз жалақыға және түсініксіз себептермен өздерінің жасындағы басыбайлы жастарға қарсы күресуге жіберілді, себебі олар оқуға мүмкіндік алмаған. Ол «poliziotti figli di proletari meridionali picchiati da figli di papà in vena di bravate» (яғни, «оңтүстік пролетариатының ұлдары, әкесінің байлығымен мақтанған балалардың зорлық-зомбылығына ұшыраған полицейлер») деген тұжырымға келді. Оның пікірінше, полицейлер – нағыз биліктің сыртқы қабаты ғана, мысалы, сот жүйесі. Пазолини соттар мен сот процестеріне бей-жай болған жоқ. Өмірі бойына оған қарсы 33-ке дейін сот ісі қозғалды, олар «қоғамдық ұятқа қалдыру», «дөрекі тіл», «әдепсіздік», «порнография», «дінге қарсылық» және «мемлекетке қарсылық» сияқты айыптармен айыпталды, бірақ ол әрқашан ақталды. Пазолинидің ұстанымын дәстүрлі түсіндіруге күмән тудырылды.

Pasolini generated heated public discussion with controversial analyses of public affairs. For instance, autonomist university students were carrying on a guerrilla style uprising against the police in the streets of Rome during the disorders of 1968. For their supporters, the disorders were a civil fight of proletariat against the system. Pasolini made comments that have been interpreted that he was with the police or that he was a man of order, and that he was an anti anti fascist. According to the Centro Studi Pier Paolo Pasolini, the myth of an "anti anti fascist" Pasolini served to propose of anti globalist alliances by neo fascists. The poem also implied a class hypocrisy on the part of the establishment towards the protesters, asking whether young workers would be treated similarly if they behaved in the same way: "Occupate le università / ma dite che la stessa idea venga / a dei giovani operai / E allora: Corriere della Sera e Stampa, Newsweek e Monde / avranno tanta sollecitudine / nel cercar di comprendere i loro problemi? / La polizia si limiterà a prendere un po’ di botte / dentro una fabbrica occupata? / Ma, soprattutto, come potrebbe concedersi / un giovane operaio di occupare una fabbrica / senza morire di fame dopo tre giorni?" ("Occupy the universities / but say that the same idea comes / to young workers / So: Corriere della Sera and Stampa, Newsweek and Le Monde / will have so much care / in trying to understand their problems? / Will the police just get a bit of a fight / inside an occupied factory? / But above all, how could / a young worker be allowed to occupy a factory / without dying of hunger after three days?" Pasolini suggested that the police were the true proletariat, sent to fight for a poor salary and for reasons which they could not understand, against pampered boys of their same age, because they had not had the fortune of being able to study, referring to "poliziotti figli di proletari meridionali picchiati da figli di papà in vena di bravate" (lit. "policemen, sons of proletarian southerners, beaten up by arrogant daddy's boys"). He found that the policemen were but the outer layer of the real power, e. g. the judiciary. Pasolini was not alien to courts and trials. During all his life, Pasolini was frequently entangled in up to 33 lawsuits filed against him, variously charged with "public disgrace", "foul language", "obscenity", "pornography", "contempt of religion", and "contempt of the state", for which he was always eventually acquitted. The conventional interpretation of Pasolini's position has been challenged.

Тұтыну қоғамының өрлеуі

Пазолиниді ең қатты алаңдатқан нәрсе – «Аккатон» фильмінде бейнеленген субпролетариат класы еді, ол оған адамдық және көркемдік тұрғыдан тартылған сезімде болды. Ол индустриялық дәуірге дейінгі халық мәдениетіндегі тазалықтың жылдам жойылып бара жатқанын байқады, бұл процесті «шатыршалардың жоғалуы» (la scomparsa delle lucciole) деп атады. Ұлдардың өмір сүру қуанышы үй мен отбасы сияқты буржуазиялық талаптармен тез алмастырылды. Ол «дәстүрлі және ешқашан мойындалмаған» жаппай пролетариат пен кедей халыққа деген жеккөрушілікке ие болған солшылдарды сынады. 1958 жылы ол Итальян Коммунистік партиясын (PCI) «кедейлердің партиясы», яғни «жаппай пролетариаттың партиясы» болуға шақырды. Пазолинидің ұстанымы итальяндық қоғамда және әлемде коперникалық өзгеріс болып жатыр деген сенімге негізделген. Осы идеямен байланысты, ол сонымен қатар тұтынушылықты, яғни консумеризмді қатты сынады, ол 1960-шы жылдардың ортасынан 1970-шы жылдардың басына дейін итальяндық қоғамды жылдам құртқан деп есептеді. Ол «Сало» фильміндегі копрофагия сахналарын өңделген тамақ өнеркәсібіне жасалған сын ретінде сипаттады. Оның пікірінше, тұтынушылық қоғамы («неокапитализм») және «жаңа фашизм» бұрынғы клерикалды фашизмге қол жеткізе алмаған бөтендікті / біртектілікті және орталықтандыруды кеңейтті, осылайша антропологиялық өзгеріске әкелді. Бұл өзгеріс гуманизмнің жоғалуымен және адамның жағдайының басты бөлігі ретінде өнімділіктің кеңеюімен байланысты, ол оны жек көреді. Ол «жаңа мәдениетті» төмендеуші және жамандаушы деп тапты. Бір сұхбатында ол былай деді: «Мен қазіргі билікті, 1975 жылғы билікті ерекше жек көремін, ол денелерді қорқынышты түрде манипуляциялайтын билік; Гиммлер немесе Гитлер жасағандай ешқандай қызғанышқа лайық емес манипуляция». Пазолиниді зерттеуші Симона Бондавалидің сөзіне сәйкес, Пазолини неокапитализмді «жаңа фашизм» деп анықтады, ол мәжбүрлеу шараларын қолданбастан бірыңғай сәйкестілікті қамтамасыз етті. Пазолини айтқандай, «Фашистік орталықтандырудың ешқайсысы тұтынушылық мәдениетінің орталықтандыруымен жасағандарын жасай алмады». Философ Давид Тариццо Пазолинидің ұстанымын былай түйіндеді:

Pasolini was particularly concerned about the class of the subproletariat, which he portrayed in Accattone, and to which he felt both humanly and artistically drawn. He observed that the kind of purity which he perceived in the pre industrial popular culture was rapidly vanishing, a process that he named la scomparsa delle lucciole (lit. "the disappearance of the fireflies"). The joie de vivre of boys was being rapidly replaced with more bourgeois ambitions such as a house and a family. He was critical of those leftists who held a "traditional and never admitted hatred against lumpenproletariats and poor populations". In 1958, he called on the PCI to become "'the party of the poor people': the party, we may say, of the lumpenproletarians". Pasolini's stance finds its roots in the belief that a Copernican change was taking place in Italian society and the world. Linked to that very idea, he was also an ardent critic of consumismo, i. e. consumerism, which he felt had rapidly destroyed Italian society since the mid 1960s to the early 1970s. He described the coprophagia scenes in Salò as a comment on the processed food industry. As he saw it, the society of consumerism ("neocapitalism") and the "new fascism" had thus expanded an alienation / homogenization and centralization that the former clerical fascism had not managed to achieve, so bringing about an anthropological change. That change is related to the loss of humanism and the expansion of productivity as central to the human condition, which he despised. He found that 'new culture' was degrading and vulgar. In one interview, he said: "I hate with particular vehemency the current power, the power of 1975, which is a power that manipulates bodies in a horrible way; a manipulation that has nothing to envy to that performed by Himmler or Hitler". According to Pasolini scholar Simona Bondavalli, Pasolini's definition of neo capitalism as a "new fascism" enforced uniform conformity without resorting to coercive means. As Pasolini put it, "No Fascist centralism succeeded in doing what the centralism of consumer culture did". Philosopher Davide Tarizzo summarized Pasolini's position:

Христиан демократиясының қатаң сынға алынуы

Пазолини фашистік дәуір мен христиан демократтары басқарған соғыстан кейінгі саяси жүйе арасында сабақтастық байқады, соңғысын мемлекетті репрессивті құрал ретінде пайдаланғаны және билікті манипуляциялағаны үшін "клерико-фашизм" деп сипаттады: ол римдік пролетариаттың боргаттағы жағдайларын осының мысалы ретінде қарастырды, олар фашизм кезіндегідей әлеуметтік және географиялық тұрғыдан шеттетуге және бөлінуге ұшырады, сондай-ақ қылмыстық полиция күштерімен қақтығыста болды. 1975 жылғы аймақтық сайлауда солшыл партиялардың күшеуі байқалды. Осы кезеңде өзінің ашық, көбірек саяси көзқарасы мен болашақты болжау стиліне тоқталып, ол Corriere della Sera газетінде христиан демократиясының ең көрнекті өкілдерін сотқа беру уақыты келді деп мәлімдеді, оларды қолғаппен алып, қарабинерлер жетекке шығару керек еді: оның пікірінше, осылай ғана оларды биліктен алуға болады. Пазолини христиан демократиялық басшылықты "мафияның ықпалымен толы" деп айыптады, неофашистер жасаған бірнеше жарылыстарды жасырды, ЦРУ-мен ынтымақтастық жасады және солшылдардың күшеуіне жол бермеу үшін ЦРУ мен Италия қарулы күштерімен бірлесіп жұмыс істеді. 1968 жылдан кейін Пазолини солшыл либертариандық, либералдық және антиклерикалық Радикалды партиямен (Partito Radicale) байланысқа түсті. Ол партия жетекшісі Марко Паннелламен пікір алмасып, партияның түрлі либералды реформалар бойынша сегіз референдум өткізу туралы бастамасын қолдады және өлтірілгенге дейін партияның съезінде сөйлеуге шақырылды. Өлімінен бұрын берген сұхбатында Пазолини партиямен көбінесе келіспейтінін айтты. Ол Итальяндық Коммунистік партиясына (PCI) шартты қолдау көрсетуді жалғастырды: Пазолиниді тану мүмкін емес еді, оны қатты ұрып-соқты, содан кейін өз машинасымен бірнеше рет қағып өтті. Көптеген сүйектері сынды, ал оның ұрықтары металл таяқшамен қиратылды. Аутопсия көрсеткендей, оның денесі өлімінен кейін бензинмен жартылай өртеліпті. Бұл қылмыс ұзақ уақыт бойы мафия стиліндегі кек алу ретінде қарастырылды, оны бір адам жасаған болуы екіталай еді. Пазолини Касассада жерленді. Джузеппе (Пино) Пелоси (1958–2017), сол кезде 17 жаста, Пазолинидің машинасымен жүрген кезде ұсталды және кісі өлтіргенін мойындады. 1976 жылы ол 9 жылға сотталды. Жиырма тоғыз жыл өткен соң, 2005 жылдың 7 мамырында Пелоси өзінің отбасына жасалған зорлық-зомбылықпен қорқытып, мойындауын қайтарып алды. Ол "оңтүстік акценті бар" үш адам қылмысты жасады деп мәлімдеді, сондай-ақ Пазолиниді "ласы коммунист" деп атады. 2005 жылы ашылған басқа да мәліметтер Пазолиниді шантаж жасаушы өлтіргенін көрсетті. Оның досы Серджо Читтидің куәлігі Салодан немесе Содомның 120 күнінен түсірілген бірнеше пленкалар ұрланғанын және Пазолини 1975 жылдың 2 қарашасында Стокгольмге (Швеция) сапардан оралғаннан кейін ұрылармен кездесіп, оларды қайтару туралы келіссөздер жүргізуді жоспарлағанын көрсетті. Читтидің тергеуі қосымша дәлелдерді ашты, соның ішінде қанға боялған ағаш таяқ және Пазолиниді машинадан тартып алып жатқан ер адамдар тобын көрген куәгерді анықтады. Пазолинидің туындылары көбінесе, әсіресе жыныстық мінез-құлыққа жиі назар аударғаны және оның ұсынғандары мен қоғамдық пікірдің қабылдағандары арасындағы қарама-қайшылықтарға байланысты наразылық тудырды. Пазолинидің поэзиясы көбінесе оның гомосексуалдық сезімдерімен байланысты болғанымен, бұл жалғыз немесе тіпті басты тақырып емес еді. Оның итальян диалектілеріне деген қызығушылығы мен қолданысын да атап өткен жөн. Көптеген өлеңдер оның өте құрметтейтін анасына арналған. Ол заманауи шындықтың кейбір бұрыштарын басқа ақындар сияқты бейнелей білді. Оның поэзиясы, аударылғанға дейін біраз уақыт өткен соң, Италиядан тыс жерлерде оның фильмдері сияқты танымал болған жоқ. 1996 жылы ағылшын тілінде жинақ жарық көрді. Пазолини сонымен қатар кино туралы зерттеулерімен байланысты тіл философиясын дамытты. Бұл теориялық және сындық қызмет тағы бір даулы тақырып болды. Оның жинақталған мақалалары мен жауаптары бүгінгі күнге дейін қолжетімді. Бұл зерттеулерді оның көркемдік көзқарасының негізі деп санауға болады: ол тіл – ағылшын, итальян, диалект немесе басқа – адамдық ойдың тұтқындалған қатаң жүйесі деп сенді. Ол сондай-ақ кино – бұл шындықтың "жазылған" тілі, ол кез келген басқа жазылған тіл сияқты адамға шындықтың тұрғысынан қарауға мүмкіндік береді деп ойлады. PPPasolini, режиссері Malga Kubiak, 2015 жылы шыққан Пьер Паоло Пазолинидің өмірі мен өлімі туралы оқиғаға негізделген драмалық фильм. Фильм Варшавада өткен ЛГБТ кинофестивалінің жетінші шақырылысында көрсетілді және фестивальде "Көрермендер таңдауы" сыйлығын алды. La macchinazione, оның бұрынғы әріптесі Дэвид Гриконың режиссерлігімен түсірілген, 2016 жылғы Пазолинидің өмірінің соңғы сағаттары туралы фильм, онда Пазолини рөлін Массимо Раниери сомдады.

Pasolini saw some continuity between the Fascist era and the post war political system which was led by the Christian Democrats, describing the latter as "clerico fascism" due to its use of the state as a repressive instrument and its manipulation of power: he saw the conditions among the Roman subproletariat in the borgate as an example of this, being marginalised and segregated socially and geographically as they were under Fascism, and in conflict with a criminal police force. The 1975 regional elections saw the rise of the leftist parties, and dwelling on his blunt, ever more political approach and prophetic style during this period, he declared in Corriere della Sera that the time had come to put the most prominent Christian Democrat figures on trial, where they would need to be shown walking in handcuffs and led by the carabinieri: he felt that this was the only way they could be removed from power. Pasolini charged the Christian Democratic leadership with being "riddled with Mafia influence", covering up a number of bombings by neo fascists, collaborating with the CIA, and working with the CIA and the Italian Armed Forces to prevent the rise of the left. After 1968, Pasolini engaged with the left libertarian, liberal and anti clerical Radical Party (Partito Radicale). He involved himself in polemics with party leader Marco Pannella, supported the Party's initiative calling for eight referendums on various liberalising reforms and had accepted an invitation to speak at the Party's congress before he was killed. In an interview he gave shortly before his death, Pasolini stated he frequently disagreed with the Party. He continued to give qualified support to the PCI: Almost unrecognizable, Pasolini was savagely beaten and also run over several times with his own car. Multiple bones were broken and his testicles were crushed by what appeared to have been a metal bar. An autopsy revealed that his body had been partially burned with gasoline after his death. The crime was long viewed as a Mafia style revenge killing, one that was extremely unlikely to have been carried out by only one person. Pasolini was buried in Casarsa. Giuseppe (Pino) Pelosi (1958–2017), then 17 years old, was caught driving Pasolini's car and confessed to the murder. He was convicted and sentenced to 9 years in prison in 1976, Twenty nine years later, on 7 May 2005, Pelosi retracted his confession, which he said had been made under the threat of violence to his family. He claimed that three people "with a Southern accent" had committed the murder, while further insulting Pasolini as a "dirty communist". Other evidence uncovered in 2005 suggested that Pasolini had been murdered by an extortionist. Testimony by his friend Sergio Citti indicated that some of the rolls of film from Salò, or the 120 Days of Sodom had been stolen, and that Pasolini planned to meet with and negotiate its return from the thieves on 2 November 1975 following a visit to Stockholm, Sweden. Citti's investigation uncovered additional evidence, including a bloody wooden stick and an eyewitness who said he saw a group of men pull Pasolini from the car. Pasolini's work often engendered disapproval perhaps primarily because of his frequent focus on sexual behaviour, and the contrast between what he presented and what was publicly sanctioned. While Pasolini's poetry often dealt with his gay love interests, this was not the only, or even main, theme. His interest in and use of Italian dialects should also be noted. Much of the poetry was about his highly revered mother. He depicted certain corners of the contemporary reality as few other poets could do. His poetry, which took some time before it was translated, was not as well known outside Italy as were his films. A collection in English was published in 1996. Pasolini also developed a philosophy of language mainly related to his studies on cinema. This theoretical and critical activity was another hotly debated topic. His collected articles and responses are still available today. These studies can be considered as the foundation of his artistic point of view: he believed that the language—such as English, Italian, dialect or other—is a rigid system in which human thought is trapped. He also thought that the cinema is the "written" language of reality which, like any other written language, enables man to see things from the point of view of truth. PPPasolini, directed by Malga Kubiak, a drama movie based on the story of Pier Paolo Pasolini's life and death, released in 2015. The movie was screened at the seventh edition of the LGBT Film Festival in Warsaw, and received a People's Choice Award at the festival. La macchinazione, directed by his former collaborator David Grieco, a 2016 biopic on the last hours of Pasolini's life starring Massimo Ranieri as Pasolini.