Мюллер против Орегон штаты: Әйелдер еңбек құқығы және Конституциялық негіздері
Muller v. Oregon
Мюллер против Орегона ісі (1908) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Әйелдердің еңбек құқықтары, әйелдердің әлеуметтік қорғалуы, Конституциялық шарттар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мюллер Орегонға қарсы, 208 U. S. 412 (1908), АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болды. Әйелдерге мемлекеттік бұйрық бойынша, ерлерге қарағанда аз жұмыс сағаттары белгіленді. Қойылған сұрақ – әйелдердің жұмыс берушімен келісімшарт жасауға деген еркіндігі еркектермен тең болуы керек пе еді. 1908 жылы заң жыныстық дискриминацияны мойындамады; ол 1971 жылғы Ридке қарсы Рид ісіне дейін мойындалған жоқ. Бұл істе тексеру тең қорғаныс қағидасы бойынша емес, әйелдердің әл-ауқатын қорғау үшін штаттың жалпы полициялық өкілеттіктеріне негізделген тест болды, бұл олардың келісімшарт жасаудың негізгі құқығын шектеді; теңсіздік шешуші фактор болған жоқ, себебі әйелдер мен еркектердің жағдайлары мен атқаратын қызметтері әртүрлі болды; әйелдердің әл-ауқатын жақсарту және «барлық адамдардың игілігі үшін» жасалған еңбек заңдарын қолдану Конституцияның келісімшарттар туралы ережесін бұзу емес деп шешілді. Істе әйелдердің құқықтарын сақтау үшін мемлекетке тәуелділігі көрсетілді; олардың «құқықтары» аналық гендерлік рөлдерді атқаруға, бірақ олардың келісімшарттық бостандықтарының бір бөлігінен айырылуға бағытталған. Шешімдегі цитаталар: «Әйел әрқашан еркекке тәуелді болды». «Күнкөріс үшін күресте ол бауырымен тең бәсекелесе алмайды». Бұл Нью-Йорк штатындағы нан пісірушілердің апталық жұмыс уақытын шектеу туралы заңның күшін жойды.
Muller v. Oregon, 208 U. S. 412 (1908), was a landmark decision by the United States Supreme Court. Women were permitted by state mandate fewer working hours than those allotted to men. The posed question was whether women's liberty to negotiate a contract with an employer should be equal to a man's. The law did not recognize sex based discrimination in 1908; it was unrecognized until the case of Reed v. Reed in 1971; here, the test was not under the equal protections clause, but a test based on the general police powers of the state to protect the welfare of women when it infringed on her fundamental right to negotiate contracts; inequality was not a deciding factor because the sexes were inherently different in their particular conditions and had completely different functions; usage of labor laws that were made to nurture women's welfare and for the "benefit of all" people was decided to be not a violation of the Constitution's Contract Clause. The case describes women as having dependency upon men in a manner such that women needed their rights to be preserved by the state; their "rights" were in effect, to have maternal gender roles, again however to the loss of some of their contractual liberties. The quotes for the decision follows:
woman has always been dependent upon man." "in the struggle for subsistence she is not an equal competitor with her brother." in which a New York law restricting the weekly working hours of bakers in the state was invalidated.
Өмірбаян
Киіз үй бизнесінің иесі Курт Мюллер, бір күні әйел қызметкерін он сағаттан артық жұмысқа мәжбүр еткені үшін Орегон штатының еңбек заңдарын бұзғаны үшін сотталды. Мюллер 10 доллар айып төледі. Мюллер Орегон Жоғарғы Сотына, содан кейін АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданды, екеуі де еңбек заңын конституциялық деп таныды және оның сот үкімін күшінде қалдырды. Луис Брандейс, әйелдер мен ерлер арасындағы табиғи айырмашылықтарға байланысты әйелдер жұмыскерлеріне ерекше қорғау қажет екенін әлеуметтік ғылымдарды қолданып дәлелдеген жас заңгер. Брандейс ерекше заңдық қорытынды жазды, кейіннен ол Брандейс қорытындысы деп аталды, онда екі беттік заңдық аргументтерден кейін әлеуметтік ғылымдардан алынған жүзден астам беттік статистика мен сарапшы пікірлері келтірілді, олар әйелдердің физикалық, психикалық және эмоционалдық жағдайы бойынша бір уақытта он сағаттан артық жұмыс істеуге қабілетсіз екенін дәлелдеді. Оның заңдық стратегиясы сәтті аяқталды.
Curt Muller, the owner of a laundry business, was convicted of violating Oregon labor laws by making a female employee work more than ten hours in a single day. Muller was fined $10. Muller appealed to the Oregon Supreme Court and then to the U. S. Supreme Court, both of which upheld the constitutionality of the labor law and affirmed his conviction. Louis Brandeis, the young attorney who used social science to argue that women workers needed special protection due to the inherent difference between women and men. Brandeis wrote a unique legal brief which later became known as the Brandeis brief, in which there were only two pages of legal arguments followed by over one hundred pages of statistics and expert opinions from social scientists who argued that women were physically, mentally, and emotionally unable to work for more than ten hours at a time. His legal strategy paid off.
Үкім
Сотта Дэвид Джозиа Брюэрдің бірауыздан берген пікірі бойынша, сот Орегон штатының ережесін қолдады. Сот Лохнер ісін күштен шығармады, керісінше оны «жыныстар арасындағы айырмашылық» негізінде ажыратты. Бала туу физиологиясы және әйелдердің әлеуметтік міндеттері олардың жұмыс уақытын қысқартуға мемлекеттің үлкен мүдделілігін тудырды. Әйелдің дене құрылысы мен аналық функцияларды атқаруы оны күнкөріс үшін күресте қиын жағдайға түсіреді. Бұл, әсіресе ана болудың ауыртпалығы оның үстіне түскен кезде айқын байқалады. Тіпті олай болмаған жағдайда да, медициналық қауымдастықтың көптеген куәліктері бойынша, ұзақ уақыт бойы тұрып жұмыс істеу және оны күннен-күнге қайталау денеге зиян келтіруі мүмкін. Ал сау аналар күшті ұрпақтың болуы үшін маңызды болғандықтан, әйелдің денсаулығы нәсілдің күшін және сергектігін сақтау мақсатында қоғамдық мүдде мен қамқорлық нысаны болады. «Орегон штатының әйелдерге арналған он сағаттық еңбек заңының конституциялықтығына күдік тудырғанда, Флоренс Келли Ұлттық Тұтынушылар Лигасын оны қорғауға міндеттеді. Кэтрин Киш Склар түсіндіргендей, NCL-дің ғылыми-зерттеу директоры Джозефин Голдмарк жаңаша баяндама дайындады, оның тек 2 беті дәстүрлі абстрактілі құқықтық ой-пікірден тұрады, ал 100-ден астам беті әлеуметтанулық деректерді ұсынады. Оның күйеу баласы, болашақ Жоғарғы Сот судьясы Луис Д. Брандейс, бұл істі АҚШ Жоғарғы Сотында қарады. Голдмарк пен Брандейстің бұл жаңашылдығы «Брандейс баяндамасы» деп аталды, және көптеген басқалары кейіннен оған үлгі етті». Голдмарк және оның командасы баяндаманың 118 бетінің 98-ін жинақтады, яғни баяндаманың көп бөлігі оған тиесілі.
In Justice David Josiah Brewer's unanimous opinion, the Court upheld the Oregon regulation. The Court did not overrule Lochner, but instead distinguished it on the basis of "the difference between the sexes". The child bearing physiology and social role of women provided a strong state interest in reducing their working hours. That woman's physical structure and the performance of maternal functions place her at a disadvantage in the struggle for subsistence is obvious. This is especially true when the burdens of motherhood are upon her. Even when they are not, by abundant testimony of the medical fraternity continuance for a long time on her feet at work, repeating this from day to day, tends to injurious effects upon the body, and as healthy mothers are essential to vigorous offspring, the physical well being of woman becomes an object of public interest and care in order to preserve the strength and vigor of the race.208 U. S. at 412. "When the constitutionality of the Oregon ten hour law for women was challenged, Florence Kelley committed the National Consumers League to defense. As Kathryn Kish Sklar has explained, NCL's research director, Josephine Goldmark, prepared a pathbreaking brief, of which only 2 pages consisted of traditional abstract legal reasoning, and over 100 pages offered sociological evidence. Her brother in law, the future Supreme Court Justice Louis D. Brandeis, argued the case in the U. S. Supreme Court. Goldmark and Brandeis's innovation would come to be known as a "Brandeis Brief," and many others would later be modeled on it." Goldmark and her team were able to assemble 98 out of the 118 pages of the brief, meaning much of the credit for the brief goes to her.
Іс-әрекеттің маңызы
Ұлттық тұтынушылар лигасы сияқты ұйымдар (оның ішінде Флоренс Келли мен Жозефина Голдмарк феминистер ретінде) және мемлекет әйелдер үшін жұмыс уақытын қысқартуға қол жеткізді. Дегенмен, көптеген тең құқықты феминистер бұл шешімге қарсы болды, себебі ол әйелдердің құқықтары мен қаржылық тәуелсіздігін шектейтін, стереотиптік гендерлік рөлдерге негізделген заңдарға жол ашты. Бұл заң ақ нәсілді әйелдерді ұзақ сағат бойы жұмыс істеуден қорғаса да, қара нәсілді әйелдерге, тамақ өңдеушілерге, ауыл шаруашылығы жұмыскерлеріне және кеңсе қызметкерлеріне қолданылмады. Мемлекеттік мүдделер, қоғамдық игіліктің жолында 14-ші түзетуде көрсетілген келісім-шарт еркіндігінен басым түсті, ал Мюллер Орегонға қарсы істің салдары 1930 жылдардағы «Жаңа саясат» кезеңіне дейін өзгермеді. Бұл сонымен қатар аналық реформалардың дамуындағы шешуші кезең болды. Шешім, әйелдердің бала тудыру қабілеті сияқты жыныстық айырмашылықтарды жеке заңнаманың негізі ретінде пайдалануға прецедент жасады, бұл отбасының әйелдердің жұмысшы ретіндегі құқықтарынан басымдығы туралы идеяны қолдады. Элис Кесслер Харрис сияқты феминист ғалымдар бұл шешімді «жұмыскер ретінде әйелдерге жасалған шабуыл» деп сынады, ол игілікті еңбек заңдарымен жамылған. Кесслер Харрис сол кездегі еңбек қорғау заңдарының лайықты мақсатын мойындады, бірақ Мюллер ісі әйелдерді тек қана реттеу ғана емес, кейбір салаларда жұмыс істеуіне тыйым салуға да негіз болатынын атап өтті. Бұған қоса, бұл іс Жоан Хоффтың сөзінше, қоғамдағы әйелдердің «өте дәстүрлі және шектеулі» бейнесін қалыптастырды. Мюллер ісіне қатысты сын-пікірлердің көп бөлігі кейінгі онжылдықтарда ғалымдар тарапынан айтылса да, шешім шығарылған кезде де қарсыластары болды. Олардың бірі – суфражист және Rose City Woman's Tribune журналының редакторы Клара Колби болды. Ол іс шешілмес бұрын екі жылдай бұрын былай деді: «Бұл мәселе өте қиын және не қажетті және ыңғайлы екенін әйелдің өзі шешуі керек. Мемлекет әйелді жеке тұлға ретінде қандай да бір шектеулермен қамтамасыз етуге құқығы жоқ, егер ол ана болса, оған аналық жәрдемақы беруі керек, бұл жағдайды теңестіруге және отбасы үшін жақсырақ болады». «1930 жылдардың соңына дейін, Әділ еңбек стандарттары туралы заң жұмыс орнында гендерлік бейтараптылықты қамтамасыз еткенге дейін, NWP қолдаған Тең құқықтар туралы түзету Мюллерде әйелдер жұмыскерлерінің жеңістерін жойған болар еді. Қорғанысты бағалайтын феминистер мен теңдікті бағалайтын феминистер арасындағы бұл дау 1970 жылдарға дейін, соңғысы басымдық алғанға дейін жалғасты».
Groups like the National Consumer League (which included Florence Kelley and Josephine Goldmark as feminists) and the state won shorter hours for women. However, many equal rights feminists opposed the ruling, since it allowed laws based on stereotyped gender roles that restricted women's rights and financial independence. While it provided protection from long hours to white women, it did not extend to women of color, food processors, agricultural workers, and women who worked in white collar jobs. The government interest in public welfare outweighed the freedom of contract that is displayed in the 14th Amendment and the effects of Muller v. Oregon did not change until the New Deal days in the 1930s. It was also a watershed in the development of Maternalist Reforms. The ruling was criticized because it set a precedent to use sex differences, and in particular women's child bearing capacity, as a basis for separate legislation, supporting the idea that the family has priority over women's rights as workers. Feminist Scholars such as Alice Kessler Harris opposed the ruling as "an attack on women as workers" cloaked in altruistic labor laws. Kessler Harris recognized the admirable motives of the period's protective labor laws but also observed that the Muller case provided justification for not just regulating but possibly prohibiting women from working in certain capacities. Moreover, the case supported a definition of women in society that according to Joan Hoff was "highly traditional and restrictive." While many of the criticisms of Muller came by scholars in later decades there were some critics at the time of its ruling. One such critic was suffragist and editor of the Rose City Woman's' Tribune Clara Colby who commented two years before the case was decided: "the whole subject is very difficult and it had better be left to woman's own judgement as to what is necessary and desirable. The State has no right to lay any disability upon woman as an individual and if it does as a mother, it should give her a maternity pension which would tend to even up conditions and be better for the family." "Until the late 1930s, when the Fair Labor Standards Act created gender neutral workplace protections, the Equal Rights Amendment championed by the NWP would have demolished the gains for women workers won in Muller. This dispute between feminists who valued protection and feminists who valued equality continued until the latter group gained the upper hand in the 1970s."