Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дворян және дипломат (1766–1841)
British nobleman and diplomat (1766–1841)
Томас Брюс, Элгиннің 7-ші графы және Кинкардиннің 11-ші графы, (/ɛl//ɡ//ɪ//n/; 20 шілде 1766 – 14 қараша 1841), көбінесе лорд Элгин деп танылатын, британдық дворян, дипломат және коллекционер. Ол негізінен Парфенон және Афина Акрополіндегі басқа құрылыстардан даулы түрде мармар мүсіндерді (Элгин мәрмәрлері деп белгілі) сатып алуымен әйгілі.
Thomas Bruce, 7th Earl of Elgin and 11th Earl of Kincardine, ('/ɛ//l//ɡ//ɪ//n/; 20 July 176614 November 1841), often known as Lord Elgin, was a British nobleman, diplomat, and collector, known primarily for the controversial procurement of marble sculptures (known as the Elgin Marbles) from the Parthenon and other structures on the Acropolis of Athens.
Ерте өмір
Бұрынғы Брюс әулетінің мүшесі Элгин Фиф округындағы Данфермлинге жақын орналасқан Брумхолл үйінде дүниеге келді. Ол Эльгиннің 5-ші графы Чарльз Брюс пен оның әйелі, Уэльс ханшайымы Шарлоттаның тәрбиешісі Марта Уайттың екінші ұлы болды. 1771 жылы, ол бес жаста болғанда, ағасы Уильям Роберт Брюс, 6-шы графтың орнына келді. 1789 жылы ол ақшаға сатып алған құқық арқылы 65-ші жаяу әскер полкіне рота капитаны болып өтті. 1793 жылы ол континентте ғана сақталатын майор шенімен штабқа тағайындалды. 1795 жылы 12-ші жаяу әскер полкіне майор болып ауысты. Содан кейін 1795 жылы ол Фенсибл жаяу әскері полкін құрып, оның полковнигі болып тағайындалды, сонымен қатар әскерде лейтенант-полковник шені алды. 1802 жылы полковник, 1809 жылы генерал-майор, ал 1814 жылы генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Ол Файф округының Лорд-лейтенанты қызметін атқарды.
A member of the formerly royal house of Bruce, Elgin was born at the family seat, Broomhall House, near Dunfermline, Fife. He was the second son of Charles Bruce, 5th Earl of Elgin and his wife Martha Whyte, governess to Princess Charlotte of Wales. He succeeded his older brother William Robert Bruce, the 6th Earl, in 1771 when he was only five. He transferred to 65th Foot in 1789, as captain of a company, by purchase. In 1793, he was appointed to the staff as a major of foot by brevet, holding the rank on the Continent only. In 1795, he transferred to 12th Regiment of Foot as a major. Later in 1795, he raised a regiment of Fencible Infantry and was appointed its colonel, with the permanent rank of lieutenant colonel in the Army. He was promoted to colonel in the Army in 1802, to major general in 1809 and to lieutenant general in 1814. He held the office of Lord Lieutenant of Fife.
Дипломатиялық мансап
1791 жылы ол Сер Роберт Кит ауырып жатқан кезде Австрияға уақытша ерекше елші ретінде жіберілді. 1792 жылдан бастап Франция Австрияның Нидерландысын басып алғанға дейін ол Брюссельдегі ерекше елші болып тағайындалды. Ұлыбританияда біраз уақыт өткен соң, 1795 жылы ол Пруссияға ерекше елші болып жіберілді. 1798 жылдың желтоқсан айында Элгин Осман империясының елшісі болып тағайындалды. 1799 жылдың 11 наурызында Константинопольға аттануға аз қалғанда Элгин Дирлтоннан Уильям Гамильтон Нисбеттің қызы және мұрагері Мэриге үйленді. Элгин 1799 жылдың 6 қарашасында Константинопольге келді. Ол Ұлы Портадағы елші ретінде Осман империясы мен Франция арасындағы қақтығыс кезінде британдық ықпалды кеңейту міндетін орындауда үлкен шеберлік пен белсенділік танытты. 1802 жылдың наурыз айында Ұлыбритания мен Франция арасында Амиен келісіміне қол қойылды. Елшілік қызметі аяқталған соң Элгин 1803 жылдың 16 қаңтарында Константинопольден кетіп қалды.
In 1791, he was sent as a temporary envoy extraordinary to Austria, while Sir Robert Keith was ill. He was then sent as envoy extraordinary in Brussels from 1792 until the conquest of the Austrian Netherlands by France. After spending time in Britain, he was sent as envoy extraordinary to Prussia in 1795. Elgin was appointed as ambassador to the Ottoman Empire in December 1798. On 11 March 1799, shortly before setting off for Constantinople, Elgin married Mary, daughter and heiress of William Hamilton Nisbet, of Dirleton. Elgin arrived at Constantinople on 6 November 1799. As ambassador to the Sublime Porte he showed considerable skill and energy in fulfilling a difficult mission, the extension of British influence during the conflict between the Ottoman Empire and France. The Treaty of Amiens was signed by Britain and France in March 1802. His embassy at an end, Elgin departed Constantinople on 16 January 1803.
Францияда тұтқындалу
Константинопольден шыққаннан кейін, Элгиндер Италия мен Франция арқылы Ұлыбританияға қайтуға шешім қабылдады. 1803 жылдың 18 мамырында Ұлыбритания мен Франция арасында тағы соғыс басталғанда, олар Лион қаласында болды. Элгин соғыс тұтқыны деп жарияланды және Франциядан шығуға тыйым салынды, бірақ сөзбен босатылды. Қараша айында Элгин Лурдес бекінісіне қамалды, ал француздар оны Англияда ұсталған француз генералына айырбастауға дайын екенін ұсынды. Британдықтар бас тартты, сосын Элгин қайтадан сөзбен босатылды. 1805 жылдың қазан айында француздар жүкті болған леди Элгинге гуманитарлық себептермен Англияға оралуға рұқсат берді. 1806 жылдың маусым айында Ұлыбритания премьер-министрі лорд Гренвиллдің Наполеонға тікелей шақыруынан кейін Элгин Франциядан кетуге рұқсат алды. Босату шарты ретінде Элгин француз үкіметінің талабы бойынша Францияға оралуға келісті.
After leaving Constantinople, the Elgins decided to return to Britain via Italy and France. When, on 18 May 1803, war again broke out between Britain and France, they were in Lyon. Elgin was declared a prisoner of war and was released on parole on condition that he not leave France. In November, Elgin was imprisoned in the fortress of Lourdes and the French offered to release him in exchange for a French general in detention in England. The British refused, and Elgin was again released on parole. In October 1805, the French gave Lady Elgin, who was pregnant, permission to return to England on compassionate grounds. Elgin himself was finally allowed to leave France in June 1806 following a direct appeal to Napoleon by British Prime Minister Lord Grenville. As a condition of his release, Elgin agreed to return to France whenever the French government demanded.