Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өлгендердің дене қалдықтарына арналған ыдыс, Дион Брэнд кітабы
Container for dead remains
the Dionne Brand book
Сүйек қоймасы – адам сүйектерінің соңғы демалыс орны ретінде салынған сандық, қорап, ғимарат, құдық немесе орын. Олар көбінесе жерлеу орыны жетіспейтін жағдайларда қолданылады. Дене алдымен уақытша қабірге жерленеді, содан кейін бірнеше жыл өткен соң сүйектері шығарылып, сүйек қоймасына ("os" латын тілінде "сүйек" деген мағынаны білдіреді) салынады. Сүйек қоймасының алатын жері өте аз болғандықтан, бір қабірге табындарға қарағанда әлдеқайда көп адамның сүйектерін сақтауға болады. Бұл практика кейде қабірлерді қайта пайдалану деп аталады.
An ossuary is a chest, box, building, well, or site made to serve as the final resting place of human skeletal remains. They are frequently used where burial space is scarce. A body is first buried in a temporary grave, then after some years the skeletal remains are removed and placed in an ossuary ("os" is "bone" in Latin). The greatly reduced space taken up by an ossuary means that it is possible to store the remains of many more people in a single tomb than possible in coffins. The practice is sometimes known as grave recycling.
Парсы сүйектері
Персияда зороастрийлер бұл үшін ежелгі заманнан бері (шамамен 3000 жыл бұрын) терең құдықты қолданып, оны астудан (әдеби мағынасында "сүйектер орны") деп атаған. Зороастризм дінінде астуданға қатысты көптеген дәстүрлер мен ережелер бар.
In Persia, the Zoroastrians used a deep well for this function from the earliest times (c. 3,000 years ago) and called it astudan (literally, "the place for the bones"). There are many rituals and regulations in the Zoroastrian faith concerning the astudans.
Яһудилік сүйек қоймалары
Екінші храм кезеңінде яһудилердің жерлеу салты әртүрлі болды, олар әлеуметтік жағдай мен сенімдеріне қарай өзгерді. Байлар үшін біріншілік жерлеуге үңгірлер, содан кейін сүйек қоймаларына (оссуарийлерге) жерлеу мүмкіндігі болды. Бұл сүйек қораптары жерлеу үңгірлеріндегі кішігірім ойыстарға, мәйіттің кебуі үшін қолданылатын орындықтарға, тіпті еденге қойылды. Оссуарийлердің көбі әктастан жасалған, олардың шамамен 40% күрделі геометриялық өрнектермен безендірілген. Көптеген оссуарийлерде, әсемделген немесе қарапайым, қайтыс болған адамның есімі жазылған. Бұл жазулар осы кезеңдегі аймақтағы есімдерді анықтау үшін маңызды ғылыми дерек көзі болып табылады. Осы кезеңдегі ең танымал яһуди оссуарийлері: Израиль мұражайындағы 'Ғибадатхананы салған Симон' деген жазуы бар оссуарий; 'Йехоханан бен Хагкол' деген жазуы бар, оның өкше сүйегінде айқышқа тартылған темір шеге табылған оссуарий; тағы бірі (Андре Лемейрге тиесілі), 'Исаның інісі Жүсіптің ұлы Яков' деген жазуы бар, оның нақтылығы ғалымдар арасында талқыланған; және 1980 жылы Талпиот қабірінен табылған он оссуарий, олардың бірнешесінде Жаңа өсиеттегі есімдердің жазылғаны хабарланды. Географиялық тұрғыдан алғанда, оссуарийлер негізінен Иерусалим мен оның айналасындағы қабірлермен байланысты; алайда, Иерихонда осы кезеңге тән оссуарийлердің сақталыған орындары табылды. Оссуарийлердің мақсаты мен шығу тегі туралы ғылыми пікірлер әлі де келіспеушілік тудырып отыр. Кейбір ғалымдар бұл жерлеу түрінің тазалық туралы діни ұғымдардағы өзгерістен пайда болғанын айтады. Мишна мен Талмудта осы кезеңдегі яһуди ғалымдары оссуарийлерде жерлеудің әдістері мен сенімдері туралы пікір алысқандары көрсетілген. Олардың ұстанымдары парызшыл дәстүрімен байланысты; сондықтан оссуарийлерді алдымен парызшыл діни мектебінің элиталық өкілдері жасап, кейін басқа топтарға таратқан деген болжам бар. Басқалары бұл кезеңде элитаның материалдық жағдайы оссуарийлердің пайдалануы мен пішініне көбірек әсер еткенін санайды. Иерусалим мен Иерихонның қалалық элитасының байлығының артуы және құрылыс шарының өркендеуі тас қалаушылардың көптігіне алып келді, бұл жерлеудің жаңа түрлерінің дамуына жағдай жасады. Оссуарийлер философиялық тұрғыдан грек-римдік өлімдегі жеке тұлғаның маңыздылығы туралы идеялармен, ал физикалық тұрғыдан эллинистік сандық жерлеу формаларымен үйлеседі; сондықтан оссуарийлер яһуди мәдени нормаларын бұзбайтын империялық жерлеу салтының элиталық еліктеуі болуы мүмкін. Екінші храм кезеңінен кейін яһудилер арасында сүйектерді оссуарийлерге екінші рет жерлеу салты сақталмады және Израиль жерінен тыс яһудилер арасында кеңінен таралған жоқ. Әрине, әр үрдісте ерекшеліктер бар: Екінші храм қирағаннан кейін Ғалилеяда саздан жасалған оссуарийлердің нашар көшірмелері жасалды; Бет-Шеарим некрополінде табылған соңғы тас оссуарийлер біздің заманымыздың үшінші ғасырының соңына жатады; және кем дегенде Екінші храм кезеңінен қалған бір оссуарий Александрияда табылды.
During the Second Temple period, Jewish burial customs were varied, differing based on class and belief. For the wealthy, one option available included primary burials in burial caves, followed by secondary burials in ossuaries. These bone boxes were placed in smaller niches of the burial caves, on the benches used for the desiccation of the corpse, or even on the floor. These ossuaries are almost exclusively made of limestone, roughly 40% of which are decorated with intricate geometrical patterns. Many ossuaries, plain or decorated, feature inscriptions identifying the deceased. These inscriptions are the chief scholarly source for identifying naming conventions in this region during this period. Among the best known Jewish ossuaries of this period are: an ossuary inscribed 'Simon the Temple builder' in the collection of the Israel Museum; one inscribed 'Yehohanan ben Hagkol' that contained an iron nail in a heel bone suggesting crucifixion; another, (owned by André Lemaire), inscribed 'James son of Joseph, brother of Jesus', the authenticity of which has been debated by scholars; and ten ossuaries recovered from the Talpiot Tomb in 1980, several of which are reported to have names recorded in the New Testament. Geographically, ossuaries are almost exclusively associated with tombs in and around Jerusalem; however, caches of contemporaneous ossuaries have been discovered in Jericho. There is ongoing scholarly disagreement as to the function and origin of ossuary burial. Some argue that this form of burial was born out of a theological shift in ideas about purity. Specifically, in the Mishnah and Talmud, Jewish sages from the period are depicted debating the methods and beliefs around ossuary burial. The perspectives they espouse are connected to the Pharisaic tradition; as such, it is speculated that ossuaries were developed by elite members of the Pharisaic religious school before spreading to other sects. Others argue that material conditions of the elite have more influence on ossuaries use and form during this period. An increase in wealth among the urban elite in Jerusalem and Jericho, coupled with a building boom that created a surplus of stonemasons, allowed for new kinds of burial to evolve. It has been observed that ossuaries follow philosophically with Greco Roman ideas of individuality in death and physically with Hellenistic forms of chest burial; as such, ossuaries may be an elite imitation of imperial burial modes that did not violate Jewish cultural norms. The custom of secondary burial in ossuaries, on a whole, did not persist among Jews past the Second Temple period nor appear to exist widely among Jews outside the Land of Israel. There are, of course, exceptions to every trend: after the destruction of the Second Temple, poor imitations of ossuaries made of clay were created in Galilee; the last stone ossuaries are found in the Beth She'arim necropolis and date from the late third century CE; and at least one ossuary dating from the Second Temple period has been discovered in Alexandria.
Рим-католик оскуариялары
Еуропада көптеген сүйек сақтау орындары табылады, оның ішінде Италияның Рим қаласындағы Санта-Мария-делла-Кончеционе-деи-Капучини; Оңтүстік Италиядағы Отранто шейіттері; Италияның Неаполь қаласындағы Фонтанелл зираты және Пургаторио-ад-Арко; Италияның Милан қаласындағы Сан-Бернардино-алле-Осса; Чехиядағы Брно сүйек сақтау орны мен Седлек сүйек сақтау орны; Польшадағы Чермна бас сүйек шіркеуі; Португалияның Эвора қаласындағы Капела-дос-Оссос ("Сүйек шіркеуі"). Испанияның Вальядолид провинциясындағы Уамба ауылында 12-18 ғасырларға жататын мыңнан астам бас сүйектері бар әсерлі сүйек сақтау орны бар. Жақында Франциядағы Дуамон сүйек сақтау орны да салынды, онда Бірінші дүниелік соғыстағы Верден шайқасында қаза болған 130 000-нан астам француз және неміс әскерлерінің қалдықтары сақталған. Париж катакомбалары тағы бір танымал сүйек сақтау орны болып табылады. Перудің Лима қаласындағы Сан-Франциско монастырының төменгі қабаттарындағы катакомбаларда да сүйек сақтау орны бар.
Many examples of ossuaries are found within Europe, including the Santa Maria della Concezione dei Cappuccini in Rome, Italy; the Martyrs of Otranto in south Italy; the Fontanelle cemetery and Purgatorio ad Arco in Naples, Italy; the San Bernardino alle Ossa in Milan, Italy; the Brno Ossuary and the Sedlec Ossuary in the Czech Republic; the Czermna Skull Chapel in Poland; and the Capela dos Ossos ("Chapel of Bones") in Évora, Portugal. The village of Wamba in the province of Valladolid, Spain, has an impressive ossuary of over a thousand skulls inside the local church, dating from between the 12th and 18th centuries. A more recent example is the Douaumont ossuary in France, which contains the remains of more than 130,000 French and German soldiers that fell at the Battle of Verdun during World War I. The Catacombs of Paris represents another famous ossuary. The catacombs beneath the Monastery of San Francisco in Lima, Peru also contain an ossuary.
Ең үлкен сүйек сауыты
Париж қаласының көшелерінің астындағы катакомбаларда (сонымен қатар сүйек сақтау орындары немесе мәйітханалар деп те аталады) алты миллион адамның сүйектері ұқыпты түрде орналасқан. Қалада шамамен туннельдер мен жолдар бар, олардың ішінде 1700 жылдардың соңында қаланың толып жатқан зираттарынан қайта жерленгендердің сүйектері тығыз жиналған.
The skeletal remains of six million people lie, neatly arranged, in catacombs (also known as ossuaries or charnel houses) beneath the streets of Paris, France. The city has an estimated of tunnels and pathways, of which are packed tightly with the bones of those re interred from the city's overflowing cemeteries in the late 1700s.
Шығыс православиелік сүйек қоймалары
Шындығында, сүйектерді сақтауға арналған қоршаулар – бұл ежелден келе жатқан дәстүр. Православ шіркеуінде, бауырластардың бірі қайтыс болған кезде, оның денесі бір жылдан үш жылға дейін жерленеді (толық сипаттамасы үшін христиандық жерлеу рәсіміне қараңыз), содан кейін эксгумацияланады, тазартылады және монастырьдің сүйек сақтау үйіне жиналады. Егер марқұмның қасиетті адам болғанына сенуге негіз болса, оның сүйектері қасиетті реликтің ішіне салынуы мүмкін; әйтпесе, сүйектер көбінесе араластырылады (бас сүйектері бір жерде, ұзын сүйектер басқа жерде, және т.б.). Аббаттың сүйектері ағаштан немесе металдан жасалған жеке қоршауға салынуы мүмкін. Сүйек сақтауға арналған қоршаулар грек православтық шіркеуінің қарапайым жамағаттарының арасында да қолданылады. Марқұм бір жылдан үш жылға дейін жерленеді, содан кейін, көбінесе қайтыс болған күнінің мерейтойында, отбасы діни қызметкермен бірге жиналып, парастас (тіршілікке оралу қызметі) өткізеді, содан кейін сүйектер эксгумацияланады, шараппен жуылады, иіссуға малындырылады және ағаштан немесе металдан жасалған кішкентай қоршауға салынады, онда марқұмның аты жазылады, және бұл мақсатқа арналған бөлмеге, көбінесе шіркеуде немесе оның жанында орналастырылады.
The use of ossuaries is a longstanding tradition in the Eastern Orthodox Church. The remains of an Orthodox Christian are treated with special reverence, in conformity with the biblical teaching that the body of a believer is a "temple of the Holy Spirit", having been sanctified and transfigured by Baptism, Holy Communion and the participation in the mystical life of the Church. In Orthodox monasteries, when one of the brethren dies, his remains are buried (for details, see Christian burial) for one to three years, and then disinterred, cleaned and gathered into the monastery's charnel house. If there is reason to believe that the departed is a saint, the remains may be placed in a reliquary; otherwise the bones are usually mingled together (skulls together in one place, long bones in another, etc.). The remains of an abbot may be placed in a separate ossuary made out of wood or metal. The use of ossuaries is also found among the laity in the Greek Orthodox Church. The departed will be buried for one to three years and then, often on the anniversary of death, the family will gather with the parish priest and celebrate a parastas (memorial service), after which the remains are disinterred, washed with wine, perfumed, and placed in a small ossuary of wood or metal, inscribed with the name of the departed, and placed in a room, often in or near the church, which is dedicated to this purpose.