Уильям Коббетт: Жарқын ойлы жазушы, шаруа және журналист

Кіріспе

1763–1835 жылдары өмір сүрген ағылшын памфлетшісі, фермер және журналист

Уильям Коббет (9 наурыз 1763 – 18 маусым 1835) – Суррейдегі Фарнхэмде туған ағылшын радикалды памфлетші, журналист, саясаткер және фермер. Ол парламент реформасын жүзеге асыру, «бұзылған округтерді» тарату, шетелдік әрекеттерді шектеу және шаруалар мен шағын жер иелері арасындағы кедейлікті жеңілдету үшін жалақыны көтеруді мақсат тұтқан аграрлық топтың мүшесі болды. Коббет салықтарды төмендетуді, үнемдеуді, жалпы жерлерді қоршауды тоқтатуды және алтын стандартына қайта оралуды жақтады. Ол округтерді билеушілерге, жұмыс істемейтін шенеуніктерге, бюрократиялық «салық жегіштерге» және акция брокерлеріне қарсы болды. Оның радикализмі 1832 жылғы реформалық заңның қабылдануына ықпал етті және оған Олдхэм округі үшін парламентте жаңадан құрылған екі орынның бірі берілді. Оның poleмикасы саяси реформадан дінге дейін, соның ішінде католиктердің азаттығы мәселесіне дейін жетеді. Оның ең белгілі кітабы – «Ауылдық саяхаттар» (1830 жылы жарық көрген). Ол экономикалық жағдайдың жақсаруы әлем халқының өсуін қолдай алатынын айтып, Мальтусшылдыққа қарсы болды.

Ерте өмір (17631791)

Уильям Коббет 1763 жылғы 9 наурызда Суррейдегі Фарнхэмде фермер және сарайшы Джордж Коббет пен Энн Винсенттің үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оған әкесі оқу-жазуды үйреткен, ол ерте жасынан жұмыс істеуге кіріскен. Кейін ол былай деді: "Мен өмірімді табу үшін жұмыс істемеген кезімді есімде ұстамаймын. Менің алғашқы жұмысым – бұршақ егісінен кіші құстарды, ал безгектерді – бұршақтан қуу болды". Ол Фарнхэм қамалында шаруа болып жұмыс істеді, сондай-ақ Кеудегі корольдік бақта қысқа мерзімге бағбан болып еңбек етті. 1783 жылғы 6 мамырда ол Лондонға дилижанспен барып, Грей Инндегі мистер Холландтың кеңсесінде сегіз-тоғыз ай кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. 1783 жылы 54-ші (Батыс Норфолк) жаяу әскер полкіне қатысты. Бос уақытында ол ағылшын грамматикасын жетілдірді. 1785 және 1791 жылдар аралығында Коббет полкімен бірге Нью-Брансуикте орналасты және Кенттегі Грейвсендтен Новая Шотландиядағы Галифаксқа кемемен жүзіп өтті. Коббет 1791 жылдың қыркүйегіне дейін Сент-Джон, Фредериктон және Нью-Брансуиктің басқа да жерлерінде болды, өйткені ол сержант-майорына дейін, офицерлік құрамға жатпайтын шенділердің ең жоғары шеніне көтерілді. Коббет полкімен бірге Ұлыбританияға оралып, 1791 жылғы 3 қарашада Портсмутқа қонды. 1791 жылғы 19 желтоқсанда әскерден босатылды. 1792 жылғы ақпан айында Вулвичте ол америкалық әйел, Анна Ридке (1774–1848) үйленді, оны Сент-Джондағы Хоу бекінісінде қызмет еткен кезде таныстырған. Олардың балалары: Анна (1795–1877), Уильям (1798–1878), Джон (1800–1877), Джеймс Пол (1803–1881), Элеонора (1805–1900) және Сьюзан (1807–1889). Олардың қызы Энн Коббет бірнеше үй шаруашылығы туралы кітаптардың авторы болды, соның ішінде "Ағылшын үй шаруашылығын жүргізуші: үй шаруашылығын басқару жөніндегі нұсқаулық".

Франция мен АҚШ-тағы баспана (17921800)

Коббет кейбір офицерлерге қарсы наразылық білдіріп, оларды жемқорлыққа күдікті деп санады және Нью-Брансуикте болғанда осы мәселе бойынша дәлелдер жинады. Бірақ оның айтқандарына құлақ естілмеді. 1792 жылы британ армиясындағы сарбаздардың жалақысының аздығы мен оларға қатыгездікпен қарауына қарсылық білдіріп, «Әскер досы» атты еңбегін жазды. 1794 жылы жасырын түрде жарық көрген «Доктор Пристлидің эмиграциясы туралы ойлар» еңбегі Пристлиге қарсы күшті шабуыл болды. 1795 жылы Коббет демократтарға қарсы «Демократтарға сүйек» кітабын жазды. Ол сыншыларға «Питер Поркупин» псевдонімімен жарық көрген алғашқы жұмысы – «Тісі үшін тепкі» шығармасымен жауап берді; бір сыншы оны кірпік шошқасына теңеді, бұл оған ұнады. Ол Александр Гамильтон басқарған федералистер жағына шықты, себебі олар Томас Джефферсон басқарған француз демократтарынан гөрі Ұлыбританияға жақын қарым-қатынас жасады. 1796 жылдың қаңтар айында ол ай сайын «Цензор» атты трактат жаза бастады. Сегіз нұсқадан кейін тоқтатылып, 1797 жылдың наурызынан 1799 жылдың соңына дейін шыққан «Поркупин газетімен» алмастырылды. Ол кезде Америкадағы француз тыңшысы Талейран Коббетті француз мүддесіне қосылу үшін пара беруге тырысты, бірақ сәтті болмады. Коббет 1796 жылдың шілдесінде Филадельфияда кітап дүкенін ашты. Оның терезесінде Джордж III-нің үлкен портреті, ал ішкі бөлмесінде «Лорд Хоудың француздарға қарсы шешуші жеңісі» атты үлкен картинасы болды. Бұл әрекет көптің назарын өзіне тартты. Ол сол кездегі экстремистік лоялистік әдебиеттің көп бөлігін қайта басып шығарды, соның ішінде Джордж Чалмерстің Томас Пэйнге қарсы жаулы биографиясын, сондай-ақ Чалмерстің жұмысын қысқартып, оған наразылық білдіретін өзінің нұсқасын жариялады. Испания Франциямен Ұлыбританияға қарсы одақ құрғаннан кейін Коббет «Поркупин газетінде» Испания королі Карл IV-ті қатты сынаған жаңа памфлеттер арқылы ашуын білдірді. Филадельфиядағы испан сыртқы істер министрі АҚШ үкіметінен Коббетті испан короліне қарсы жала жабуы үшін соттауын сұрады. Коббет 1797 жылдың 18 қарашасында тұтқындалды. Оны Пенсильвания штатының сотында бас судья Томас МакКин (ол испан министрінің күйеуі) соттады. МакКин Коббетті сынағанына қарамастан, үкімді бір дауыспен жоққа шығарды. Газетте ол Джефферсондық «Аврора» газетінің баспашысы Бенджамин Франклин Бахты үздіксіз айыптады. Коббет «қасарысқан, ұзын киімсіз» адамды «ТҮРК, ЕВРЕЙ, ЯКОБИН немесе ИТ сияқты» қарауға кеңес берді. Ол Бахтың орнын басқан Уильям Дюанға және оның өсіп келе жатқан Біріккен Ирландия эмигранттарының тобына да осындай шабуылдар жасады, оларды «осы зұлым принциптермен жанданған және Францияны адамдарды қырғынға ұшыратқан қанды алаңға айналдырған қан мен тонауға құмарлар» деп сипаттады. 1798 жылдың мамыр айында ол «Біріккен ирландтықтар құрған, Франция тирандарына көмектесу және АҚШ үкіметін құлату мақсатындағы қастандық» туралы есептерді жариялай бастады. Филадельфиядағы Африкалық еркін мектепте жиналған ирланд республикашылары, «бостандық жолында зардап шеккендердің барлығымен» бірге, азат қара нәсілділерді қабылдап, «еркін үкімет формасы және барлық мәселелер бойынша бақылаусыз пікір барлық адам түрлерінің ортақ құқықтары» деген ұстанымға берілген қоғам құрды (мүшелердің әрқайсысы осыған келісті). Американың француздармен соғысқа теңелуі және Гаити революциясы (сол кезде әлі де француз республикасының туы астында) кезінде сары қызылша эпидемиясы кезінде қан құюды жақтауы көп өлімге әкелген болуы мүмкін. Раш Коббетке қарсы жала жабу ісінде жеңіске жетті. Коббет $8,000 төлемеді, бірақ 1800 жылы Галифакс, Новая Шотландия арқылы Корнуолл, Фалмутқа қашып кетті. Ұлыбритания үкіметі Коббеттің Америкадағы Ұлыбритания мүдделерін қолдағаны үшін риза болды: Кент герцогы оны «осы ұлы британдық патриоты» деп атады; Америкадағы британдық өкілі Роберт Листон оған «үлкен ақшалай сыйлық» ұсынды (ол одан бас тартты), ал Соғыс министрі Уильям Виндэм Коббеттің Америкадағы Ұлыбританияға көрсеткен қызметі үшін алтыннан жасалған ескерткішке лайық деп мәлімдеді.

Cobbett had developed an animosity towards some officers, suspecting them of corruption, and gathered evidence on the matter while in New Brunswick. His charges against them were ignored. He wrote The Soldier's Friend in 1792, in protest against the low pay and harsh treatment of enlisted men in the British army. His Observations on the Emigration of Dr. Priestley, which was published anonymously in 1794, was a violent attack on Priestley. In 1795, Cobbett wrote A Bone to Gnaw for the Democrats, which attacked the pro French Democratic Party. He replied to his critics with A Kick for a Bite, which was his first work to be published under the pseudonym "Peter Porcupine"; a reviewer had compared him to a porcupine, which pleased him. He took the side of the Federalists, who were led by Alexander Hamilton, because they were friendlier to Britain than were the pro French Democrats led by Thomas Jefferson. In January 1796, he began writing a monthly tract, The Censor. It was discontinued after eight releases, and replaced by Porcupine's Gazette, a daily newspaper which ran from March 1797 until the end of 1799. Talleyrand, at the time a French spy in America, tried but failed to bribe Cobbett to join the French cause. Cobbett opened a bookstore in Philadelphia in July 1796. Its shop window displayed a large portrait of George III and its interior featured a huge painting of "Lord Howe's Decisive Victory over the French". This provocative display attracted considerable attention. He reprinted and published much of the extreme loyalist literature then current, including George Chalmers's hostile biography of Thomas Paine, as well as his own version, reproducing Chalmer's work interspersed with contemptuous comments. After Spain entered into an alliance with France against Britain, Cobbett expressed his anger through further pamphleteering that was highly critical of Spanish King Charles IV, in Porcupine's Gazette. The Spanish foreign minister in Philadelphia asked the United States government to prosecute Cobbett for libel of the Spanish king. Cobbett was arrested on 18 November 1797. He was tried in the State Court of Pennsylvania by Chief Justice Thomas McKean (who was also the Spanish minister's father in law). Despite McKean's criticism of Cobbett in his summing up, the grand jury threw out case against him by a one vote majority. In the Gazette, he serially denounced Benjamin Franklin Bache, publisher of the Jeffersonian paper, the Aurora. Cobbett suggested that the "stubborn sans culotte" should be treated "as we would a TURK, a JEW, a JACOBIN or a DOG". He directed the same invective against Bache's successor, William Duane and his growing circle of United Irish émigrés, describing them as men "animated by the same infamous principles, and actuated by that same thirst for blood and plunder, which had reduced France to a vast human slaughter house". In May 1798, he began publishing accounts of a Conspiracy, Formed by the United Irishmen, With the Evident Intention of Aiding the Tyrants of France In Subverting the Government of the United States. Convening in Philadelphia's African Free School, and admitting, together with "all those who have suffered in the cause of freedom", free blacks, the Irish republicans had formed a society dedicated to the proposition (to which each member attested) that "a free form of government, and uncontrouled [sic] opinion on all subjects, [are] the common rights of all the human species". Against the backdrop of America's Quasi War with French and of the Haitian Revolution (then still under the flag of the French Republic), whose advocacy of bleeding during the yellow fever epidemic may have caused many deaths. Rush won a libel suit against Cobbett. Cobbett never fully paid the $8,000 judgement, but instead fled to New York and during 1800 via Halifax, Nova Scotia, to Falmouth, Cornwall. The British government was grateful to Cobbett for supporting Britain's interests in America: the Duke of Kent hailed him as "this great British patriot"; the British representative in America, Robert Liston, offered him a "great pecuniary reward" (which he turned down), and the Secretary at War, William Windham, said that Cobbett deserved a statue of gold for the services he had rendered to Britain in America.

Англияға оралу және Саяси тіркелім (18001810)

Коббеттің американдық жазбалары Джон Райт оның агенті ретінде Ұлыбританияда қайта басылды. 1800 жылдың тамызында Уиндэм Коббетті премьер-министр Уильям Питтпен және «Анти-якобиншілдер» тобынан, соның ішінде Джордж Кэннингпен кешке шақырды. Питттің үкіметі Коббетке үкіметтік газеттің редакторы болуды ұсынды, бірақ ол тәуелсіздікті таңдады. Оның «Құдайдан қорқып, патшаны құрметте» деген ұранымен шыққан «The Porcupine» газеті 1800 жылдың 30 қазанында жарық көрді, бірақ сәттілікке жете алмады, ал 1801 жылы ол газеттегі үлесін сатты. 1801 жылдың қазан айында британ үкіметі Франциямен алдын ала бейбіт келісімге қол қойғанда, Коббет оның басты қарсыластарының біріне айналды. «The Porcupine» газеті мен Лорд Хоксбериге жазған хаттарында ол осы келісімді Ұлыбританияға қарапайымдық көрсету және Францияға пайда келтіру деп айыптады. Ратификация туралы хабар 10 қазанда жеткенде, Коббет мерекелік қарсаңында үйінің терезелерін жарықтандырудан бас тартты, соның салдарынан үйіне қарақшылар шабуыл жасап, барлық терезелерді қиратты. 1802 жылдың наурыз айында Амиен бейбіт келісіміне қол қойылғанда, Коббет қайтадан терезелерін жарықтандырудан бас тартты, ал Корольдік атты әскерлері үйін бұқаралық топтан қорғауға мәжбүр болды. 1803 жылдың мамыр айында Ұлыбритания мен Франция арасында қайтадан соғыс басталды, ал Наполеон Англияны басып алуды жоспарлап, Булоньде «Grande Armée» әскерін жинады. Маусым айында «The Morning Post» газеті барлық газеттерге «халықты елді қорғауға шақыру мақсатында» мақалалар жариялауға шақырды. Коббет дереу «Корольдіктің халқы үшін маңызды ойлар» атты памфлет жазуға кірісті, ол француз басқыншылығының салдары туралы ескертіп тұрды. Коббет үкіметтен төлем ұсынысын қабылдамады, ал памфлеті шілде айында анонимді түрде жарияланды. Премьер-министр Генри Аддингтон Англияның барлық приходтарына оның көшірмелерін жіберуді бұйырды, бұл қоғамдық пікірге бірден әсер етті. Коббет Виндхэммен жақын достық қарым-қатынас орнатты, ол оның меценаты болды және оның «анти-якобиншілдігімен» және ауылдық және спорттық ойындарға деген сүйіспеншілігімен бөлісті. Евангелисттік қозғалыс қарапайым халықтың спорттық және ойын-сауық түрлерін реформалауға тырысты, бұқа айдау, бокс, жекпе-жек, күрес және жарыстарды жексенбілік мектептермен және псалм айтумен алмастыруды көздеді. Коббет «Register» басылымында евангелисттердің ауылдық және спорттық ойындарға деген қарсылығын сынады, «олар жүйкелерді сергітіп, денеге күш сыйлайды, батылдық пен ерлікке еліктеуге шақырады және инабаттылық, жомарттық және даңққа деген сүйіспеншілікті сіңіреді. Осылай қалыптасқан адамдар пуритандық мектепке жарамсыз оқушылар; сондықтан олар ағылшын мінез-құлқының соңғы қалдықтарын талшықтан талшыққа жоюға тырысып жатты». Коббет Виндхэмді палатада бокс пен бұқа айдауға қарсы заң жобаларын енгізуге қарсы шығуын қолдады; ол Виндхэмге заң жобасы «пуритандық идеологияны жүйеге айналдыруға бағытталған» деп жазды. Бастапқыда «якобиншілдерге» қарсы болғанмен, 1804 жылы Коббет Питт үкіметінің саясатына, әсіресе зор ұлттық қарызға және пайдасыз синекураларға күмән келтірді, олар елді қиратады және таптық антагонизмді күшейтеді деп сенді.

Cobbett's American writings were reprinted in Britain, with John Wright acting as his agent. In August 1800, Windham invited Cobbett to dinner with the Prime Minister, William Pitt, and contributors to the Anti Jacobin, including George Canning. Pitt's government offered Cobbett the editorship of a government newspaper, but he chose to remain independent. His own paper, The Porcupine, bearing the motto "Fear God, Honour the King", started on 30 October 1800, but without success, and he sold his interest in it in 1801. When the British government signed a preliminary peace agreement with France in October 1801, Cobbett emerged as one of its foremost opponents, and in the pages of The Porcupine and in his Letters to Lord Hawkesbury, he denounced the agreement as humiliating to Britain and advantageous to France. When news of the ratification arrived on 10 October, Cobbett refused to illuminate the windows of his house in celebration and it was attacked by a mob, which smashed all the windows. When the Peace of Amiens was signed in March 1802, Cobbett again refused to illuminate his windows and the Royal Horse Guards had to protect his house from the mob. War broke out again between Britain and France in May 1803 and Napoleon planned to invade England, assembling the Grande Armée at Boulogne. In June, The Morning Post appealed to all newspapers to print articles for "the purpose of arousing the people to the defence of the country". Cobbett immediately began a pamphlet, Important Considerations for the People of the Kingdom, warning the country of the consequences of a French invasion. Cobbett declined an offer of payment from the government and his pamphlet was published anonymously in July. The Prime Minister, Henry Addington, ordered copies to be sent to every parish in England and it had an immediate effect on public opinion. Cobbett formed a close friendship with Windham, who became his patron and shared his anti Jacobinism and his love of rural and athletic sports. The Evangelical movement was campaigning to reform the sports and recreations of the common people, intending to replace bull baiting, boxing, singlestick, wrestling and racing with Sunday Schools and psalm singing. Cobbett in the Register criticised the Evangelicals' hostility to rural and athletic sports, "which string the nerves and strengthen the frame, which excite an emulation in deeds of hardihood and valour, and which imperceptibly instill honour, generosity, and a love of glory. Men thus formed are pupils unfit for the puritanical school; therefore it was, that the sect were incessantly labouring to eradicate, fibre by fibre, the last poor remains of English manners." Cobbett supported Windham in opposing attempts in the House of Commons to introduce bills against boxing and bull baiting; he wrote to Windham that the bill "goes to the rearing of puritanism into a system." Although initially staunchly anti Jacobin, by 1804 Cobbett was questioning the policies of the Pitt government, especially the immense national debt and profligate use of sinecures, which Cobbett believed were ruining the country and increasing class antagonism.

Түрме (1810-1812)

Коббет 1810 жылғы 15 маусымда «Реестрде» Кембриджширдегі Эли қаласындағы жергілікті жасақтарды ханноверліктердің қамшылауына қарсылық білдіргені үшін мемлекетке қарсы жала жапқандығы айыбы тағылды. Ньюгейт түрмесінде өткізген екі жылында ол қағаз ақшаның қаупі туралы ескертетін «Алтынға қарсы қағаз» атты памфлет, сондай-ақ көптеген эсселер мен хаттар жазды. Бостандыққа шыққаннан кейін Лондонда оның құрметіне өткен кешкі асқа 600 адам қатысты, оны Коббет сияқты парламенттік реформаның белсенді жақтаушысы болған сэр Фрэнсис Бердет басқарды.

"Екі пенни қоқыс" (1812 1817)

1815 жылы газеттерге салынатын салық бір данасына төрт пенске жетті. Көптеген адамдар күнделікті газет үшін алты-жеті пен төлей алмайтындықтан, бұл салықтың салдарынан көптеген журналдарды тек жоғары табысы барлар ғана сатып ала алды. Коббет аптасына шамамен мың дана ғана сата алды. Бірақ ол Уильям Уилберфорсты Астық заңдарын қолдағаны үшін, жеке байлығы үшін, бұқа мен аюға тойтарыс беруге қарсы болғаны үшін және әсіресе "семіз, жалқау, күліп, ән салайтын негрлерді" жақтағаны үшін сынап бастады. 1816 жылы Коббет "Саяси тіркелімді" памфлет түрінде жариялай бастады. Ол енді екі пеннен сатылып, көп ұзамай 40 000 данаға таралды. Сыншылар оны "екі пеннилік қоқыс" деп атады, және Коббет бұл атауды қабылдады. Бұл Коббетті қауіпті адамға айналдырды. 1817 жылы ол үкімет оны бүлікшілдік қылмысы үшін тұтқындауды жоспарлап отырғанын білді. Үкімет habeas corpus-ты тоқтата тұруға ниеттенгендіктен және оның күмәнді бүлікшіл жазбалары үшін тұтқындалуы мүмкін деп қорқып, Коббет тағы да АҚШ-қа қашып кетті. Британдық-американдық радикал памфлетші және революционер Томас Пэйннің (1809 жылы қайтыс болған) дене қалдықтарын Англияға қайтару жоспары оның сүйектерінің жоғалуына соқтырды. Жоспар бойынша Пэйннің сүйектерін Нью-Йорк штатының Нью-Рошельдегі фермасынан алып, туған жеріне қайта жерлеу керек болған, бірақ сүйектер 16 жылдан кейін қайтыс болған Коббеттің мүліктерінің арасында табылған. Одан кейін олардың тағдыры туралы нақты мәлімет жоқ, бірақ жылдар бойы оның денесінің бөліктеріне қатысты әртүрлі талаптар айтылып келді, оның ішінде бас сүйегі мен оң қолы да бар. Коббет 1819 жылдың қараша айында кемемен Ливерпульге Ұлыбританияға оралды.

Кейінгі өмірі (18191835)

Коббет Петерлу қырғынынан кейін көп ұзамай келді. Ол басқа радикалдармен бірге үкіметке шабуыл жасады және келесі екі жылда үш рет қорлаумен айыпталды. 1820 жылы ол Ковентриде Парламентке сайлау науқанын жүргізді, бірақ дауыс беруде соңғы орынға табан тіреді. Сол жылы ол Кенсингтонда өсімдіктер бағбанын ашты, онда Солтүстік Американың көптеген ағаштарын, мысалы, қара шатырқы (Robinia pseudoacacia) және ұлымен бірге "Коббет жүгерісі" деп аталатын жүгерінің бір түрін өсірді. 1823 жылғы 30 тамыздағы "Реестрде" Коббет Уильям Уилберфорске хат жариялады, ол Уилберфорстың Батыс Индиядағы негр құлдарының игілігі үшін Британ империясының тұрғындарына жасаған дін, әділдік және адамгершілікке шақыруына жауап болды. Мұнда ол Уилберфорстың британдық жұмысшылар арасында кәсіподақтар құруға тыйым салған Комбинациялық актіні қолдауына шабуыл жасап, былай деді: "Сіз осы еңбекшілердің қамына бірде-бір жақсылық жасамадыңыз, бірақ оларға қарсы көптеген іс-әрекеттер жасадыңыз". Коббет евангелистік реформаторлардың қара құлдықты жою науқанын британдық жұмысшылардың "фабрикалық құлдығын" қолдаумен салыстырды. Ол қара құлдардың ағылшын жұмысшыларына қарағанда жақсы тамақтанғанын, киінгенін және тұрғанын, сондай-ақ олардың иелері оларға жақсы қарағанын айтты. Ол былай деп жазды: "Адамгершілікке адал ағылшылдың қамқорлығы мен алаңдауы қараларға емес, ақтарға бағытталмаса, кемінде, біріншілердің жағдайы екіншілердің жағдайындай жақсы болғанша?"

Католиктердің азаттық жолы

Католик болмаса да, Коббет бұл кезде католиктердің азаттығын қолдады. 1824-1826 жылдары ол «Протестанттық реформация тарихы» деген еңбегін жариялады, ол реформацияның дәстүрлі протестанттық тарихи баяндамасына қарсы болды және Ұлыбритания мен Ирландиядағы католиктерге қарсы ұзақ және жиі қанды қудалауды көрсетті. Сол кезде католиктерге белгілі бір мамандықтарға істеуге немесе Парламент мүшесі болуға тыйым салынған. Заң енді күшіне енбесе де, миссаға қатыну немесе католик шіркеуін салу ресми түрде қылмыс саналды. Уилберфорс та католиктерге қарсы дискриминацияға қарсы жұмыс істегенімен, Коббет сол белгілі реформаторға қарсылығын қайта жаңартты, әсіресе Уилберфорс 1823 жылы «Батыс Үндістандағы қара құлдар атынан» деген үндеуін жариялағаннан кейін. Ұзаққа созылған денсаулық мәселелерінен кейін Уилберфорс келесі жылы зейнетке шықты. 1829 жылы Коббет «Жас жігіттерге кеңес» деген еңбегін жариялады, онда ол құрметті Томас Роберт Мальтустың «Халық санының принципі» деген эссесін сынады. Сол жылы ол «Ағылшын бағбаны» деген кітабын да жариялады, оны кейін жаңартып, кеңейтті. Бұл кітап Джон Клаудиус Лудонның «Бау-бақша энциклопедиясы» сияқты замандас бау-бақша кітаптарымен салыстырылды. Коббет өзінің апталық саяси тізімінде даулы мазмұндарды жариялауын жалғастырды және 1831 жылдың шілдесінде «Ауыл соғысы» атты памфлеті үшін бүлікшіл жала жабумен айыпталды, ол Captain Swing көтерілісін қолдады, онда көтерілісшілер фермалық техникаларды қиратты және сабанды өртеп жіберді. Коббет өзінің қорғанысын сәтті жүргізді.

Парламент мүшесі

Коббет әлі де Төменгі палатаға сайлануға тырысты. Ол 1826 жылы Престонда және 1832 жылы Манчестерде жеңіліске ұшырады, бірақ 1832 жылғы реформа заңы қабылданғаннан кейін Коббет Олдхэм округінен депутат болып сайланды. Парламентте Коббет өзінің күш-жігерін үкіметтегі жемқорлыққа және 1834 жылғы кедейлер заңына қарсы бағыттады. Ол кедейлердің қоғамның байлығынан үлес алуға құқығы бар деп сенді және Ескі кедейлер заңы – ағылшын жұмысшыларының сақтап қалған жалғыз құқығы болды, ол оларды мұндай ережелері жоқ басқа елдерден ерекшелендірді. Жаңа кедейлер заңы халықты осы құқықтан айырғандықтан, Коббет әлеуметтік шарт бұзылған және адалдыққа деген міндеттеме де жойылды деп есептеді. Өліміне бір апта қалғанда ол достарына: "[Б]ұрын кедейлер заңы қабылданбас бұрын, мен дүрбелеңді аяқтаудан қашқым келді. Енді оны болдырмауды қаламаймын" деп жазды. Кейінгі өмірінде, әріптес депутаты Томас Маколей Коббеттің жасының өтуімен қабілеттерінің нашарлағанын айтты. 1831 жылдан өліміне дейін Коббет өзінің туған жері Фарнхэмге жақын, Суррейдегі Нормандия ауылында "Эш" деген шаруашылықты басқарды. Коббет 1835 жылдың маусымында аурудан кейін қайтыс болды және Фарнхэмдегі Сент-Эндрю шіркеуінің зиратына жерленді.

Мұра

Коббет өзінің бастапқы кезде консервативті журналист ретінде қалыптасқан деп есептеледі. Ол британдық саяси элитаның сыбайласқандығына ашуланып, үкіметке қарсы және демократиялық идеяларға көзқарасы күшейді. Өнеркәсіптік революция кезінде ол Англияның ауылдық өмірін мақтап, жыр-дастандар айтты, бірақ оның өзі бұл өзгерістерге қарсы болды. Коббет Англияның 1760 жылдардағы, өзі туған шақтағы ауылдық тіршілігіне оралуын қалады. Өзінің радикалды әріптесі Томас Пейннің айырмашылығы, Коббет интернационалист немесе космополит болған жоқ және республикалық Ұлыбританияны қолдамады. Ол: «Мен әлемнің азаматы емеспін. Англия, Шотландия және Ирландия үшін не дұрыс екенін ойлау маған жеткілікті» деп мақтанды. Эдвард Тангье Лин оны «архаикалық ағылшын тори» деп сипаттады. Оның жазу стилін Хорас және Джеймс Смит «Қолданылмай қалған тілектер» (1812) жинағында пародиялады. Коббетті Мэтью Арнольд, Карл Маркс, Г.К. Честертон, А.Дж.П. Тейлор, Реймонд Уильямс, Э.П. Томпсон және Майкл Фут сияқты түрлі саяси көзқарастарды ұстанатын ойшылдар жоғары бағалады. Коббеттің ұлдары заңгерлер болып білім алды және оның құрметіне Манчестерде «Коббетс» деген серіктестік құрды. Бұл фирма 2013 жылы таратылды. Оның екінші ұлы Джон Морган Коббет (1800–1877) саясатқа қадам басып, әкесі сияқты Олдхэм округінен парламент депутаты болды. Коббеттің туған жері, Фарнхэмдегі бұрын «Қуанышты фермер» деп аталған қоныс қазір «Уильям Коббет» деп аталады. Бруклиндегі тарихшылар тобы «Piñataland» Уильям Коббеттің Томас Пейннің мәйітін қайта жерлеуге жасаған тырысы туралы «Америкалық адам» атты ән орындады. 2009 жылы Фарнхэмде Коббеттің ескерткішін орнату жоспарланды, және оның құрметіне Уильям Коббет атындағы бастауыш мектеп ашылды. Коббеттің қайтысынан кейін, оның серігі, хатшысы және жақын адамы болған Бенджамин Тилли «Коббет клубын» құрды. Клуб мүшелері парламентке радикалды реформалар талап етіп петициялар жіберді және Коббеттің саяси идеяларын жаңғырту үшін радикалды памфлеттер мен жарнамалық парақтар шығарды. Олардың кейбіреулері әлі де кітапханаларда сақтаулы. Фарнхэмде орналасқан «Уильям Коббет қоғамы» жыл сайын «Коббеттің жаңа тізілімі» журналын шығарып, Коббеттің өмірін, еңбектерін және рухын түрлі шаралармен, соның ішінде жыл сайынғы ауылдық саяхат және лекциялар арқылы тойлайды.

Cobbett is considered to have begun as an inherently conservative journalist. He was angered by the corrupt British political establishment, and became increasingly radical and sympathetic to antigovernment and democratic ideals. He provided a panegyric extolling rural England during the Industrial Revolution, which he was not in sympathy with. Cobbett wished England would return to the rural England of the 1760s, in which he had been born. Unlike fellow radical Thomas Paine, Cobbett was not an internationalist cosmopolitan and did not endorse a republican Britain. He boasted that he was not a "citizen of world It is quite enough for me to think about what is best for England, Scotland and Ireland." Edward Tangye Lean described him as "an archaic English Tory". His writing style was parodied by Horace and James Smith in their collection, Rejected Addresses (1812). Cobbett has been praised by thinkers of various political persuasions, such as Matthew Arnold, Karl Marx, G. K. Chesterton, A. J. P. Taylor, Raymond Williams, E. P. Thompson and Michael Foot. Cobbett's sons were trained as barristers and founded a partnership in Manchester named Cobbetts in his honour. The firm dissolved in 2013. His second son John Morgan Cobbett (1800–1877) followed him into politics and like his father became MP for Oldham. Cobbett's birthplace, a public house in Farnham once named The Jolly Farmer, has been renamed The William Cobbett. The Brooklyn based history band Piñataland performed a song about William Cobbett's quest to rebury Thomas Paine entitled "An American Man". An equestrian statue of Cobbett was being planned for a site in Farnham in 2009, which already has the William Cobbett Primary School named in his honour. After Cobbett's death, Benjamin Tilly, who had served Cobbett as companion, secretary and factotum, initiated the Cobbett Club. Members sent petitions to Parliament demanding radical reform and produced radical pamphlets and leaflets to keep Cobbett's politics alive. Some of these are still available in libraries. The William Cobbett Society, based in Farnham, produces a yearly edition of 'Cobbett's New Register', and celebrates Cobbett's life, works and spirit in various activities, including an annual Rural Ride and lecture.