Кіріспе
Дауысты синтездеу әдісі: 0,1 секундтан қысқа үлгілерді қолдану. Гранулярлық синтез – микродыбыстық уақыт өлшемінде жұмыс істейтін дыбысты синтездеу әдісі. Ол үлгілеу принципіне негізделген. Дегенмен, үлгілер 1-ден 100 миллисекундқа дейінгі ұзақтықтағы кішкентай бөліктерге бөлінеді. Бұл кішкентай бөліктер гранулалар (дәндер) деп аталады. Көптеген гранулалар бір-бірінің үстіне қабатталып, әртүрлі жылдамдықтарда, фазаларда, дыбыс деңгейінде және жиілікте ойнатылуы мүмкін. Ойнату жылдамдығы төмен болғанда, нәтиже дыбыстық ландшафтқа ұқсас, көбінесе бұлт сияқты сипатталатын және табиғи дыбыс үлгілеуінен немесе басқа синтез әдістерінен өзгеше манипуляцияланатын дыбыс тудырады. Жылдамдық жоғары болғанда, нәтиже жаңа тембрдегі нота немесе ноталар ретінде естіледі. Гранулалардың толқын формасын, қабылдауын, ұзақтығын, кеңістіктегі орнын және тығыздығын өзгерту арқылы көптеген әртүрлі дыбыстар жасауға болады. Екеуі де музыкалық мақсаттар үшін қолданылған: дыбыс эффектілері ретінде, басқа синтез немесе цифрлық сигналды өңдеу эффектілерімен одан әрі өңдеуге арналған бастапқы материал ретінде немесе дербес толыққанды музыкалық туындылар ретінде. Көне түрде қолданылатын эффектілерге амплитудалық модуляция және уақытты созу жатады. Ал тәжірибелік тұрғыдан алғанда, стерео немесе көп арналы шашырау, кездейсоқ реттеу, ыдырау және морфинг жасауға болады.
Granular synthesis is a sound synthesis method that operates on the microsound time scale. It is based on the same principle as sampling. However, the samples are split into small pieces of around 1 to 100 ms in duration. These small pieces are called grains. Multiple grains may be layered on top of each other, and may play at different speeds, phases, volume, and frequency, among other parameters. At low speeds of playback, the result is a kind of soundscape, often described as a cloud, that is manipulatable in a manner unlike that for natural sound sampling or other synthesis techniques. At high speeds, the result is heard as a note or notes of a novel timbre. By varying the waveform, envelope, duration, spatial position, and density of the grains, many different sounds can be produced. Both have been used for musical purposes: as sound effects, raw material for further processing by other synthesis or digital signal processing effects, or as complete musical works in their own right. Conventional effects that can be achieved include amplitude modulation and time stretching. More experimentally, stereo or multichannel scattering, random reordering, disintegration and morphing are possible.
Тарих
Грек композиторы Янис Ксенакис түйіршікті синтез әдісін ойлап тапқан ретінде танымал. Композитор Янис Ксенакис (1960) дыбыс түйіршіктері үшін композициялық теорияны алғаш рет түсіндірді. Ол келесі леммадан бастады: "Барлық дыбыс, тіпті үздіксіз музыкалық өзгерістер де, уақыт бойынша тиісті түрде орналастырылған көптеген элементарлық дыбыстардың жиынтығы ретінде қарастырылады. Күрделі дыбыстың пайда болуында, толыққандылығында және жоғалуында, мыңдаған таза дыбыстар қысқа немесе ұзақ уақыт аралығында пайда болады." Ксенакис аналогтық тон генераторлары мен таспаларды тіркеу арқылы түйіршікті дыбыстарды жасады. Бұл дыбыстар "Аналогик А Б" (1959) шығармасында қолданылды. Он екі жыл өткен соң, 1986 жылы канадалық композитор Барри Труакс DMX 1000 сигналды өңдеу компьютерін пайдаланып, осы синтез әдісінің нақты уақыт режиміндегі нұсқаларын іске қосты. "Труакс түйіршікті синтезді әртүрлі тәсілдермен іске асырды." Бұл дыбыстар өткінші аудио құбылыстарын қамтиды және акустика мен сигналды өңдеуде дыбыс бөлшектері, кванттық акустика, сональдық атом, түйіршік, глиссон, грайнлет, поезд, микроарк, толқын, чирплет, фоф, уақыт-жиілік атом, пульсар, импульс, тонбурст, тон пип, акустикалық пиксель және тағы да басқа атаулармен белгілі. Жиілік доменінде оларды ядро, логон және кадр деп те атауға болады.