Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1819 жылғы Ұлыбританияның контрреволюциялық заңнамасы, 2012 жылғы фильм
1819 UK counter revolutionary legislation
the 2012 film
1819 жылдың 16 тамызындағы Петерлу қырғынынан кейін Ұлыбритания үкіметі болашақтағы кез келген ала-құлалықтарды болдырмау үшін жаңа заңнама енгізу арқылы шаралар қабылдады. Бұл заңдар, «Алты акт» деп белгілі болды, радикалдық реформалар мақсатындағы кездесулерді басуға бағытталған. Эли Халеви оларды «Лорд Сидмут пен оның әріптестерінің тікелей демеуімен контрреволюциялық үрейдің» кеңейтілген нұсқасы деп есептейді; кейбір кейінгі тарихшылар оларды заң мен тәртіпке жасалған салыстырмалы түрде жұмсақ әрекеттер ретінде қарастырып, олардың орындалуына толық сенімсіздікпен қарады.
Following the Peterloo Massacre on 16 August 1819, the government of the United Kingdom acted to prevent any future disturbances by the introduction of new legislation, the so called Six Acts aimed at suppressing any meetings for the purpose of radical reform. Élie Halévy considered them a panic stricken extension of "the counter revolutionary terror under the direct patronage of Lord Sidmouth and his colleagues"; some later historians have treated them as relatively mild gestures towards law and order, only tentatively enforced.
Оқиғаның орын алуы және оның өтуі
Сент-Питердің даласында (Питерлоо) қарусыз ерлер мен әйелдерді өлтіргеннен кейін, наразылық митингтерінің толқыны Англияның солтүстігін шарлады, Мидлендс пен Төмендіктерге дейін таралып, барлығы он жеті графтыққа тарады. Жергілікті сот судьялары наразылықтарға қарамастан орталықтан қолдау сұрады; жауап ретінде Ұлыбритания Парламенті 23 қарашада қайта шақырылды және Ішкі істер министрі Генри Аддингтон жаңа заңдарды ұсынды. 30 желтоқсанға дейін заң қабылданды, вигтер оның қағидаларына да, көптеген егжей-тегжейлеріне де қарсы шықты. Заңдардың мақсаты радикалдық газеттерді үнсіздендіру, ірі жиналыстарды болдырмау және үкімет қарулы бүлік мүмкіндігін азайту болды. Парламенттегі пікірсайыстар кезінде әр партия өздерін қорғау үшін француз революциясының мысалын келтірді. Торилер француздық құқық тәртібі органдарының әлсіздігін көрсетті; ал вигтер керісінше, сөз бостандығы мен еркін баспасөздің қауіпсіздік тетігіне қажеттілігін баса көрсетті. 1818 жылғы сайлаудағы жетістіктерімен күшейтілген вигтер бастапқыда ұсынылған заңдарға үш маңызды түзету енгізе алды: қоғамдық жиналыстар жабық есіктердің артында өткізілуіне рұқсат берілді, ал ашық аудандағы жиналыстарға тыйым уақыт бойынша шектелді; баспасөз қылмыскерлерін жер аудару қиындатылды; және сот процесіндегі кешігулерді қысқарту айыпталушымен қатар айыптау тарапына да қолданылды. Дегенмен, алты заң премьер-министр Лорд Ливерпуль және оның әріптестері тарапынан қабылданды, бұл британдық революцияны болдырмауға бағытталған олардың қатаң саясатының бір бөлігі болды.
Following the Yeomanry killing of unarmed men and women in St Peter's Field (Peterloo), a wave of protest meetings swept the North of England, spilling over into the Midlands and the Lowlands, and involving in all some seventeen counties. Local magistrates appealed in the face of the protests for central support; and in response the Parliament of the United Kingdom was reconvened on 23 November and the new acts were introduced by the Home Secretary, Henry Addington. By 30 December the legislation was passed, despite the opposition of the Whigs to both their principles and many of their details. The acts were aimed at gagging radical newspapers, preventing large meetings, and reducing what the government saw as the possibility of armed insurrection. During the Commons debates, each of the parties appealed to the example of the French Revolution to make their case. The Tories pointed to the weakness of the French forces of law and order; the Whigs, conversely, to the need for the safety valve of free speech and a free press. Strengthened by their success at the 1818 elections, the Whigs were able to make three significant amendments to the bills as originally proposed: public meetings were to be allowed behind closed doors, and the ban on outside meetings was to be limited in time; transportation of Press offenders was made more difficult; and the curtailment of legal delays was extended to include prosecution as well as defendant. Nevertheless, the Six Acts were eventually passed by prime minister Lord Liverpool and his colleagues, as part of their repressive approach focused on preventing a British revolution.
Актілердің күшін жою және олардың әсері
Әртүрлі актілерге әртүрлі уақыт шектері қолданылды. Бұрғылауға тыйым салу ХХ ғасырға дейін сақталды және тек 2008 жылы жойылды. Ал, қару-жарақ тәркілеуі 27 айдың соңында күшін жойды; ал бүлікшіл жиналыстарды болдырмау туралы заңға бес жылдық мерзім белгіленген, ол 1824 жылы жойылды. Г.М. Тревелян "Қоғамға ең ұзақ зиянды келтіргені – барлық мерзімді басылымдарға төрт пенниден салық салу туралы заң болды" – деп санайды, бұл салық (бір пенниге дейін) 1836 жылы төмендетілді, ал осы білімге салынатын салықтар ғасырдың ортасында толығымен жойылды. Алты заң халық естелігінде Пититтер режимінің қаталдығының символы ретінде Петерлумен бірге сақталды.
Different time scales applied to the different acts. The prohibition of drilling was maintained into the twentieth century, and only repealed in 2008. By contrast, the seizure of arms was set up to elapse after 27 months; while the Seditious Meetings Prevention Act had a five year time limit built in, and was repealed in 1824. G. M. Trevelyan considered that "The most lasting injury to the community was done by the Act imposing a four penny stamp on all periodical publications"—a charge reduced (to a penny) in 1836, before such taxes on knowledge finally vanished mid century. The Six Acts went down in folk history, alongside Peterloo, as symbols of the repressive nature of the Pittite regime.