Рим Республикасындағы Он Адам Комиссиясы

Кіріспе

Рим Республикасындағы 10 адамнан тұратын комиссия, румындық қаскөйлер

Децемвири немесе децемвирлер (латынша "он адам") – Рим Республикасы құрған ресми 10 адамнан тұратын комиссияларды білдіреді. Ең маңыздылары – екі Децемвират, ресми түрде "заңдарды жазу үшін консулдық билікке ие децемвират" (decemviri consulari imperio legibus scribundis), ежелгі Римнің патриций аристократиясы мен плебейлер арасындағы Ордендер қақтығысы кезінде Рим заңын реформалап, жүйелеген. Басқа децемвирлерге "соттарды қарауға арналған децемвирлер" (decemviri stlitibus judicandis), "құрбандық шалуға арналған децемвирлер" (decemviri sacris faciundis) және "мемлекеттік жерлерді бөлуге арналған децемвирлер" (decemviri agris dandis adsignandis) кіреді.

Өмірбаян

Гей Терентилиус Харса, плебей трибуны, римдік консулдардың билігін шектеу арқылы плебей халқын қорғауды қалады. Ол осы мақсатта б.з.д. 462 жылы бес адамнан тұратын комиссия құрып, олардың өкілеттіктерін анықтауға мүмкіндік беретін заң ұсынды. Патрицистер бұл шектеуге қарсы шығып, бұл заңды талқылауды сегіз жылға кейінге жылдыруға қол жеткізді. Б.з.д. 454 жылы плебей трибундары бұл заңды ілгерілетуден бас тартты. Олар сенаттан «екі топқа да пайдалы болып, әрқайсысына тең бостандық беретін заң шығарушылардың тағайындалуына келісім беруін» сұрады. Патрицистер бұл мәселені қарастыруға лайық деп жауап берді, бірақ тек патрицистер ғана заң шығаруға құқылы екенін айтты. Нейбур, Корнелл және Грант сияқты тарихшылар бұл мәселені дауласа да, Ливий мен Дионисийдің сөзіне сүйенсек, Солон заңын зерттеу және грек қалаларының заңдары туралы көбірек білу үшін Афинаға үш елші жіберілді. Б.з.д. 452 жылы елшілер «Афина заңдарымен оралды». Плебей трибундары заңдарды жинақтауды бастауға талап етті. Консулдық өкілеттіктері бар десемвирлерді тағайындауға келісім жасалды, олардың шешіміне шағымдануға болмайды және консулдық пен плебей трибунаты тоқтатылды. Осылайша десемвират заңдарды жинақтау құқығына ие саяси институт ретінде құрылды. Плебейлер десемвиратқа кіруі керек пе деген мәселе талқыланғаннан кейін, плебей трибундары өздері қабылдаған заңның жойылмауы үшін тек патрицистерден тұратын комиссияға келісті.

Екінші плебеялық сецессия

Ливийдің айтуынша, Апий Клавдий Ицилийді тұтқындауға бұйрық берді, бірақ халық оған кедергі келтірді. Луций Валериус Потитус және Маркус Хораций Барбатус есімді екі патриций ликторларды кері итеріп, «Апий заңмен әрекет етсе, олар Ицилийді қарапайым азамат ретінде қудалаудан қорғайды; егер ол зорлық-зомбылыққа жүгінуге тырысса, онда оған да тойтарыс береді» деді. Апий Клавдий, Луций Валериус және Маркус Хораций сөз сөйледі. Халық біріншісін ысыраптап, соңғы екеуін ғана тыңдады, олар ликторларға кері шегінуге бұйырды. Апий Клавдий қашып кетті. Тағы бір десемвир не істеу керектігін білмей, сенатты шақырды. Сенаторлар десемвирлерге қарсы болды және оларды құлатуға үміттенді. Алайда сенаторлар Вергинийдің әскери лагерьге келуінен қауіптеніп, қолбасшыларға «әскерлерді бүлікке ұйытпаңдар» деп елшілер жіберді. Вергинийді шамамен төрт жүз адам ілесіп келді, ол қаладағыдан гөрі әскери лагерьде де қыжылдау тудырды. Ол әскери серіктестеріне «өзіңдеріңді және балаларыңды сақтаңдар» деді, олар «оның қасіретін ұмытпаймыз және бостандығымызды қорғаймыз» деп жауап берді. Вергиниймен бірге әскери лагерьге келген қара халық десемвирлердің құлатылғанын, Апий Клавдийдің жер аударылып, сарбаздарды көтеріліске итермелегенін мәлімдеді. Эквилерге қарсы жіберілген армиядан келген сарбаздар Римге беттеп, Авентин төбесін басып алды. Олар плебейлерді бостандықтарын қайтаруға және плебей трибундарын сайлауға шақырды. Сенат бүлікке өзінің де кінәлі екенін мойындап, қатаң шаралар қолданбауға шешім қабылдады. Олар үш елшіні Авентинге кім басып алғанын, олардың басшылары кім екенін және не қалайтынын білу үшін жіберді. Көтерілісшілердің басшысы болмады, ешкім де оларға қарсы сөйлеуге батыл болмады. Халық Луций Валериус пен Маркус Хорацийдың елші болуын қалады. Вергиний он басшыны сайлауды ұсынды, оларға әскери титул, яғни әскери трибун берілсін деді. Вергиний сайланды. Ицилийдің ықпалымен сабин аймағындағы римдік әскерлер де бүлік көтерді. Авентинде әскери трибундар сайланғанын естіген Ицилий, олар плебей трибундары ретінде сайланады деп ойлап, өзі де солардың бірі болғысы келді. Сондықтан ол Римге бет алған сарбаздар арасында «әскери трибундарды» сайлауды ұйымдастырды. Олар басқа армиямен қосылғанда, жиырма «әскери трибун» екі адамды – Маркус Оппий мен Секст Манилийді – қолбасшылыққа тағайындады. Ливийдің айтуынша, сенаторлар күн сайын жиналып, уақыттың көп бөлігін дау-жанжалмен өткізді. Олар Валериус пен Хорацийді десемвирлердің отставкаға кетуі шартымен Авентинге жіберуді шешті. Соңғылары бұл туралы тек олар сайланған екі заң жобасы қабылданғаннан кейін ғана айтатындарын мәлімдеді. Сенаттың әрдайым дауласып жүргенін ескере отырып, сарбаздар сенаторлар мен десемвирлерге қысым көрсету үшін 494 ж.б.д. жасағандай Монс Сакерге көшуді шешті. Олар енді трибун билігін қалпына келтіруді (яғни плебей трибундарын қайтадан қалпына келтіруді) талап етті және олар мұны алу үшін табандылық танытатын болды. Қалаға аттанып бара жатқанда, оларға қара халық қосылды. Сенаторлар мен плебей трибундары арасындағы араздықтан сенаторлар екі ойлы болды. Валериус пен Хораций сияқты кейбір сенаторлар олардың билігін қалпына келтіру десемвирлерден арылу және патриций магистраттарын қалпына келтіру үшін қажет деп мәлімдеді. Десемвирлер кез келген жазалаудан жеке қорғаныс алу шартымен орнынан түсуге келісті. Луций Валериус пен Маркус Хораций плебейлермен келіссөздер жүргізу үшін жіберілді. Плебейлер оларды форумдағы бұрынғы ұстанымы үшін қарсы алып, алғыстарын білдірді. Олар плебей трибундары арқылы ие болған қорғанысты қалпына келтіруді, шағымдану құқығын, бүлікке итермелегендерге иммунитет және десемвирлерге қатаң жаза беруді талап етті. Елшілер алғашқы үш талапқа келісіп, жазалау мәселесін кейінге қалдыруды өтінді. Плебейлер бұл ұсынысты қабылдады. Сенат десемвирлердің отставкаға кетуін, плебей трибундарын сайлауды және аталған иммунитетті бұйырды. Римге оралған плебейлер өздерінің трибундарын сайлады. Плебей кеңесі иммунитет туралы ұсыныс енгізді және консулды сайлау туралы заң жобасын қабылдады.

According to Livy, Appius Claudius ordered the arrest of Icilius, but the crowd prevented this. Two patricians, Lucius Valerius Potitus and Marcus Horatius Barbatus pushed the lictors back, announcing that “if Appius proceeded legally, they would protect Icilius from the prosecution of a mere citizen; if he sought to make use of violence, there too they would be a match for him." Appius Claudius, Lucius Valerius, and Marcus Horatius made speeches. The crowd booed the former and listened only to the latter two, who ordered the lictors to back off. Appius Claudius fled. Another decemvir, not knowing what to do, ended up summoning the senate. The senators were hostile to the decemviri and there was hope that they would bring them down. However, the senators were concerned that the arrival of Verginius at the military camp would cause unrest and sent messengers to tell the commanders to keep the troops from mutiny. Verginius, who had been followed by nearly four hundred men, caused an even bigger stir with the soldiers than in the city. He told his fellow soldiers to "look out for themselves and for their own children" and they replied that they "would not forget his sufferings nor fail to vindicate their liberty." The civilians who had come with Verginius to the military camp claimed that the decemviri had been overthrown and that Appius Claudius had gone into exile and incited the soldiers to rise up. These soldiers, who were from the army which had been sent against the Aequi, marched to Rome and took possession of the Aventine Hill. They urged the plebeians to regain their freedom and elect the plebeian tribunes. The senate decided to take no harsh action as it had been partly responsible for the mutiny. It sent three envoys to inquire who had seized the Aventine, who their leaders were and what they wanted. The mutineers did not have a leader, and no one dared to express enmity. The civilian crowd shouted that they wanted Lucius Valerius and Marcus Horatius to be the envoys. Verginius proposed the election of ten leaders to be given the military title, military tribune. Verginius was elected. At the instigation of Icilius, the soldiers of the Roman armies located in Sabine territories also rebelled. On hearing of the election of military tribunes at the Aventine, Icilius, thinking that these men would then be elected as plebeian tribunes and wanting to become one himself, arranged the election of the same number of "military tribunes" among these soldiers, who headed for Rome, marched through the city and to the Aventine. When they joined the other army, the twenty "military tribunes" appointed two men, Marcus Oppius and Sextus Manilius, to take command. According to Livy, the senators, who were convening daily, spent most of the time squabbling. They decided to send Valerius and Horatius to the Aventine on the condition that the decemviri resign. The latter said that they would do so only after the enactment of the two tables of laws for which they were elected. Given that the senate kept bickering, the soldiers decided to secede to Mons Sacer as they had done in 494 BC to increase pressure on the senators and the decemviri. They now demanded the restoration of tribunician power (i. e. the reinstatement of the plebeian tribunes) and they would stand firm to obtain this. On their way through the city, they were joined by civilian plebeians. The senate hesitated because of the enmity between senators and plebeian tribunes. Some senators, including Valerius and Horatius, argued that their restoration was needed in order to both get rid of the decemviri and restore patrician magistrates. The decemviri agreed to step down on the condition that they would get personal protection against any reprisals. Lucius Valerius and Marcus Horatius were sent to negotiate terms with the plebeians at their discretion. The plebeians welcomed and thanked them because of their previous stand at the forum. They demanded the recovery of the protections the plebeians enjoyed through the plebeian tribunes and the right to appeal, immunity for those who incited the rebellion and harsh punishment for the decemviri. The envoys agreed on the first three demands and asked that the issue of punishment be postponed. The plebeians accepted this. The senate decreed the abdication of the decemviri, the election of the plebeian tribunes and the mentioned immunity. The plebeians returned to Rome and elected their tribunes. The plebeian council carried a motion of immunity and passed a bill for the election of consuls subject to appeal.

Валерио-Хорация заңдары (Leges Valeriae Horatiae)

Луций Валерий Потиций мен Марк Гораций Барбат консул болып сайланды. Олар Валерий-Гораций заңдарын (Leges Valeriae Horatiae) қабылдады. Бірінші заң бойынша, плебей кеңесінің қаулылары халыққа міндетті болды. Содан кейін, «олар тек қана шағым туралы консулдық заңды қалпына келтіріп қана қоймай, сонымен қатар жаңа заңды салтанатты түрде қабылдап, болашақта оны сақтады: ешкім ешбір магистраттың сайлануын шағымсыз жарияламасқа тиіс, және оны жариялаған адам [қайсысы болса да] заңға немесе дінге қайшы келмей, өлім жазасына кесілуі мүмкін, ал мұндай кісі өлтіру қылмыс деп есептелмеуі керек». Олар сондай-ақ плебей трибундарының қасиеттілігі принципін «ұзақ уақыттан бері орындалмаған рәсімдерді қайта жаңарту арқылы» және бұрын тек діни санкция болған нәрсені заңға енгізіп, оны барлық плебей магистраттарына, соның ішінде эдилдерге және децемвир судьяларына таратып, қайта орнатуға көмектесті. Бұған қоса, олар осы рәсімдерді бұзғандардың бастары Юпитерге арналып, мүліктері Церес, Либер және Либера храмдарында сатылуын белгіледі. Олар Сенат қаулыларын Серес храмындағы эдилдерге жеткізу тәртібін де енгізді, «сол уақытқа дейін олар консулдардың қалауынша жасырылып немесе бұрмаланып келген». Сонымен қатар, плебей кеңесі трибунсыз қалған немесе шағымсыз магистрат сайлағандарды қамшылап, бас кесу туралы заң қабылдады. Ливий барлық шаралар патрицийлердің қарсылығына қарамастан қабылданғанын, бірақ олар белсенді түрде қарсылық көрсетпегенін атап өтті.

Он екі тас туралы заң

Екі консул өз әскерлерімен бірге сабиндер мен экилерге қарсы жорыққа шықты, олар шегінбеген еді. "Олар қаладан шығар алдында, он екі тақта заңдары деп белгілі децемвирлік заңдарды қолаға қашап, көпшілікке көрінетін жерге орнатты. Кейбір авторлардың айтуынша, бұл жұмысты трибундардың тапсырмасымен эдильдер орындаған".

Қазіргі тарихшылардың пікірлері

Бірінші десемвираттың екі түрлі рөлге ие болу себебі, консулдарды алмастыратын және ерекше өкілеттіктермен басқаруды қабылдаған жаңа магистратура ретінде, сондай-ақ заңдарды жинақтау жөніндегі комиссия ретінде, дереккөздерде түсіндірілмейді. Кейбір қазіргі тарихшылар бұл мәселені қарама-қайшылық деп санайды. Бір теория бұл қарама-қайшылықты бірінші десемвират екіншісінен заңдарды құрастыру комиссиясы болғандықтан ерекшеленетінімен, ал екіншісі тұрақты басқару органы болғандығымен түсіндіруге тырысты. Теодор Моммсен бұны дереккөздерде қолдау таппағаны үшін сынға алды. Корнеллдің айтуынша, егер осылай болса, консулдар мен плебей трибундары бірінші емес, екінші десемвираттың басында тоқтатылған болар еді. Сонымен қатар, екінші десемвираттың екі жаңа кесте қажет деп саналғандықтан сайланғаны десемвират заңдар әзірленетін уақытқа уақытша орган болуы керек дегенді білдіреді. Сондай-ақ, екінші десемвираттың соңғы екі кестені әлі де дайындап жатқандай көрініп, өз өкілеттіктерін ұзартуға тырысуы да осыны көрсетеді. Десемвираттың консулдар мен плебей трибундарын алмастырған жаңа магистратура ретіндегі рөлі плебейлерді Рим мемлекетіне қайта интеграциялау мақсатымен, плебей трибундарын жою арқылы түсіндірілді. Егер осылай болса, Ливийдің бірінші десемвиратта тек патрицийлер отырғанын айтуы қарама-қайшылық тудырар еді. Бұл және десемвирлердің бірі Тит Генуций Аугуриннің плебейлік аты болғандығы, кейбір тарихшыларды бұл адамның десемвир болғанын және екінші десемвираттың бар екенін де қабылдамауға мәжбүр етті, олар оны ойдан шығарылған деп санайды. Моммсен десемвираттың бастапқыда плебейлерге ашық болғаны керек деп дәлелдеді. 2005 жылы тарихшы Гэри Форсайт екінші десемвиратты тарихи емес деп қабылдады. Ол өз пікірін бірнеше аргументпен дәлелдеді. Біріншіден, бұл отыз тиранның оқиғасына негізделген ойлап табу. Спартадан жеңілгеннен кейін Афина демократияны жоюға мәжбүр болды және оның орнына жаңа конституцияның заңдарын әзірлеуге арналған комиссия құрылды. Олар саяси қарсыластарын тұтқындап, өлтіріп, билікті қолға алды. Көптеген афиналықтар қашып кетті немесе жер аударылды. Олар әскер құрастырып, Пейрейге (Афина порты) жетіп, отыз тиран жіберген әскерді жеңіп, содан кейін оларды отставкаға кетуге мәжбүрлеп, демократияны қалпына келтірді. Форсайт республикалық лауазымдар тоқтатылған және олардың орнына жаңа заңдар әзірлеуге жауапты болған, содан кейін олардың мерзімі аяқталған кезде қызметтен кетуден бас тартқан, төрешілдікке айналған, сецессия арқылы отставкаға кетуге мәжбүр болған және республикалық лауазымдар қалпына келтірілген десемвири оқиғасына ұқсас көрінеді. Екіншіден, бұл оқиға гректердің жақсы үкімет түріне жол береді деген теориясына сәйкес келеді. Бірінші десемвират "идеалдық аристократиялық билікті" бейнелейді, содан кейін екіншісінің жемқор олигархиясы, оның биліксіздігі бүлік пен одан әрі саяси өзгерістерге әкеледі. Үшіншіден, бір жыл және бір десемвират тым күрделі емес заңнаманы әзірлеуге жеткілікті болуы керек еді. Форсайт сонымен қатар десемвиридің құлатылуы туралы идеяны б.з.д. 449 жылғы консулдардың есімдерімен кейінгі римдік тарихшыларға ұсынған болуы мүмкін деп айтады. Олар б.з.д. Республика Римнің соңғы патшасын, тиранды, көтеріліспен және монархияны жою туралы шешіммен құрылды. Корнелл екінші десемвираттың тарихы көп екінші деңгейдегі өңдеуді (кейінгі толықтыруларды) тартты деп санайды, кейде бұл кейде романтикаға айналдырды және әңгіменің бөліктері ойдан шығарылған, бірақ бұл бүкіл оқиға ойдан шығарылған деп дәлелденбеуі мүмкін және бұл көзқарасты қолдау үшін сенімді жағдайлар жасалуы керек. Ол ойдан шығарылған бөліктерді анықтау қай бөліктердің шынайы фактіге негізделгенін шешуден оңай емес екенін айтады. Ол сонымен қатар екі десемвираттың дәстүрі мен кестелерді он және екі топқа бөлудің б.з.б. II ғасырдың ортасынан бері бар екенін айтады. Сондықтан, бізге десемвират туралы есеп берген кейінгі тарихшылар қосымша түсініктер берген болса да, олардың негізгі оқиғаны жасағаны туралы ешқандай дәлел жоқ. Апий Клавдий мен Виргиния туралы оқиғаға күмән келтірілді. Апий Клавдий Клавдийге, оның отбасына қарсы жауыздықтың кейінгі дәстүрінің құрбаны болды (Моммсен бұл туралы іздер көрсетті, бірақ оны әңгімені қабылдамау үшін себеп ретінде көрмеді); Виргинияның кейіпкері Лукрециямен ұқсастықты көрсетеді, оның зорлауы монархияны құлатуға әкелді (Огильвия бастапқы әңгімеде есімдер берілмегенін және ол "қыз" деп аталған болуы мүмкін екенін, ал Виргиния есімі кейінірек қосылған, бірақ ол болғандығын айтады); оқиға дәстүрлі балладаның тақырыбы болды. Корнелл мұндай шағымдар оқиғаның кейінірек ойлап табылғанын дәлелдемейді деп санайды.

The reason the first decemvirate had a dual role, as a new magistracy which replaced the consuls and took on governance with extraordinary powers, and as a commission for compiling law, is not explained by the sources. Some modern historians have grappled with this as an apparent contradiction. A theory has tried to explain this contradiction by positing that the first decemvirate differed from the second one by being a commission to compile laws, while the latter was a permanent governing body. Theodor Mommsen criticized this for not having any support from the sources. Cornell notes that if this was the case the consuls and the plebeian tribunes would have been suspended at the start of the second decemvirate instead of the first. Moreover, that the second decemvirate was elected because it was felt that two new tables were needed implies that the decemvirate was meant to be a temporary body for the duration of the drawing up of the laws. So does the second decemvirate's attempt to prolong its office by pretending that they were still working on the final two tables. The decemvirate's role as a new magistracy which replaced the consuls and the plebeian tribunes has been interpreted as being intended to reintegrate the plebeians into the Roman state by doing away with the plebeian tribunes. If this was the case, the fact that Livy seemed to suggest that only patricians sat on the first decemvirate would be a contradiction. This and the fact that one of the decemviri was Titus Genucius Augurinus, who had a plebeian name, have led some historians to reject both that this man was a decemvir and the existence of a second decemvirate, which they see as fiction. Mommsen argued that the decemvirate must have been open to plebeians from the beginning. In 2005, historian Gary Forsythe dismissed the second decemvirate as unhistorical. He presents a number of arguments for his view. First, it is an invention modeled on the story of the Thirty Tyrants. Athens was forced to abolish her democracy following her defeat by Sparta and it was replaced by a commission tasked with drafting the laws of a new constitution. They arrested and executed political opponents and seized power. Many Athenians fled or were exiled. They formed a militia and reached Peiraeus (Piraeus, the port of Athens), defeated the forces sent by the Thirty Tyrants, and then forced them to abdicate and restored democracy. Forsythe sees similarities with the story of the decemviri, where the republican offices are suspended and replaced by the decemviri who were also tasked with drafting new laws, who then refused to leave office when their term was up, became tyrannical, were forced to resign by a secession and the republican offices were restored. Second, the story fits with the Greek theory that a good form of government gives way to its corrupt counterpart, which, in turn, leads back to another good one. The first decemvirate represents “ideal aristocratic rule in its ideal form, followed by the corrupt oligarchy of the second one whose misrule leads to rebellion and further political change.” Third, one year and one decemvirate should have been enough to draw up a legislation which was not overly complicated. Forsythe also says that the idea of the decemviri being overthrown “might have been suggested to later Roman historians by the names of the consuls for 449 BC, Lucius Valerius Potitus and Marcus Horatius Barbatus.” They were similar to the names of the consuls for 509 BC, the year of the establishment of the Roman republic (Publius Valerius Publicola and Marcus Horatius Pulvillus). The republic was instituted with the overthrow of the last king of Rome, who was a tyrant, in a rebellion and the decision to do away with the monarchy. Cornell thinks that the story of the second decemvirate attracted much secondary elaboration (later additions), that some of this at times romanticized it and that parts of the story are fictitious, but that it cannot be proved the whole story was fictive and more convincing cases have to be made to support this view. He adds that “identifying the fictitious parts is no easier than deciding which parts might be based on genuine fact.” He also notes that the tradition of two decemvirates and the division of the tables into groups of ten and two were already around in the mid second century BC. Therefore, although the later historians who have given us the accounts of the decemvirate might have added additional elaborations, there is no evidence that they made up the core story. Doubts have been cast about the story of Appius Claudius and Verginia. Appius Claudius was the victim of a later tradition of hostility towards the Claudii, his family (Mommsen showed traces of this, but did not see it as a reason for rejecting the story); the character of Verginia bears similarities with that of Lucretia, whose rape led to the overthrow of the monarchy (Ogilvie notes that in the original story might not have provided names and that she may have been referred to as ‘a maiden’ and the name Verginia was ascribed to her later, but she did exist); the story was the subject of a traditional ballade. Cornell argues that such objections do not prove that “the story is a later invention.”

Афинаға Солон заңын зерттеу үшін жасалған елшіліктің оқиғасы күмәнді. Егер ол Афинаға барса, бұл кезде Солон заңы б.з.б. V ғасырының бірінші жартысында Периклдің радикалдық реформаларымен алмастырылған болар еді. Корнелл Он екі кестенің фрагменттері грек әсерінің көптеген белгілерін және тіпті кейбір грек сөздерін көрсететінін айтады. Оның пікірінше, көзі Грек қалалары, Оңтүстік Италия болған, және грек жазба заңдарымен танысуға тырысқандар сонда бағытталған. Ол сондай-ақ десемвирлердің Эфес философы Гермодордың кеңесін алғаны туралы басқа дәстүр бар екенін атап көрсетеді.

Децемери Слитибус Джудикандис

Десемвири стилитибус юдикандис ("сот процесін жүргізетін он адам") – ежелгі заманғы азаматтық сот (дәстүр бойынша патша Сервий Туллийге жатқызылады), негізінен жеке тұлғалардың мәртебесіне қатысты мәселелермен айналысты. Бұл сот алғашқыда претор төрағалығымен сот шешімдерін қабылдаған қазылар алқасы ретінде жұмыс істеді, бірақ кейіннен Республиканың жыл сайын сайланатын кіші магистраттарына (magistratus minores) айналды, оларды Comitia Populi Tributa сайлап, Vigintisexviri ("Жиырма алты адам") құрамына енгізді.