Герман Зудерманн (1857-1928) – неміс драматургі және романисі. Өмірі, біогрфиясы, шығармашылығы, отбасы тарихы туралы ақпарат. Зудерманн туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Герман драматургі және романист (1857–1928)
German dramatist and novelist (1857–1928)
Герман Судерманн (30 қыркүйек 1857 – 21 қараша 1928) – неміс драматургі және романист.
Hermann Sudermann (30 September 1857 – 21 November 1928) was a German dramatist and novelist.
Ерте мансап
Судерманн Ресей шекарасына жақын, Пруссия провинциясындағы (қазіргі Макайи мен Шилуте) Хайдекругтың шығысында орналасқан Мацикен ауылында дүниеге келген. Судерманн отбасы – бұрынғы Эльбинг (қазіргі Эльблаг, Польша) маңындағы Висла дельтасындағы меннонит қауымдарынан шыққан меннониттер. Оның әкесі Хайдекругта шағын сыра қайнату зауытының иесі болған, ал Судерманн алғашқы білімін Эльбингтегі Реалшюледе алған, онда ол туыстарымен бірге тұрып, көлемдісі шіркеуде дін қызметкері болған ағасына қатысқан. Әке-шесінің жағдайы нашарлағандықтан, 14 жасында химияшының шәкірті болып жұмысқа орналасты. Бірақ ол Тильзиттегі Реалгимназияға (жоғары мектепке) түсіп, Кенигсберг университетінде философия мен тарихты оқыды. Оқуын аяқтау үшін Судерманн Берлинге кетіп, бірнеше отбасыға, соның ішінде жазушы Ханс Хопфеннің (1835–1904) үйіне ұстаздыққа орналасты. Кейін ол журналист болып, 1881 және 1882 жылдары «Неміс рейхсблатының» редакторларының бірі болды. Содан кейін ол өзін көркем әдебиетке арнады, «Түн сәтінде» («Im Zwielicht», 1886) атты натуралистік әңгімелер жинағынан бастап, «Дам Кэр» («Frau Sorge», 1887), «Туыстар» («Geschwister», 1888) және «Мысықтар көпірі» («Der Katzensteg», 1890) романдарын жазды. Алайда, бұл туындылары жас авторға оның алғашқы драмасы «Құрмет» («Die Ehre», 1889) сияқты үлкен танымалдылық әкелмеді, ол неміс сахнасы тарихында жаңа кезеңді ашты. Бұл пьеса бастапқыда трагедия ретінде жоспарланған, бірақ Блюменталдың кеңесі бойынша «жақсы аяқталды», және ол қарапайым адамдардың мораліне қарсы псевдо-Ницшелік шабуыл болды. 1891 жылдың 20 қазанында романист Клара Лаукнерге (1861–1924), туған аты – Шульцқа үйленді және отбасымен бірге Берлин Ванзееде тұрды. Ол бұрын күйеуінен жесір қалған және бұрынғы шағын некесінен үш баласы болған, содан кейін Судерманнан бір қызы болды – Хеде. Олар келесі екі жыл бойы Кенигсбергте тұрып, 1895 жылы Дрезденге, содан кейін Берлинге көшіп кетті.
Sudermann was born at Matzicken, a village to the east of Heydekrug in the Province of Prussia (now Macikai and Šilutė, in southwestern Lithuania), close to the Russian frontier. The Sudermanns were a Mennonite family from the Vistula delta Mennonite communities near the former Elbing, East Prussia, (now Elbląg, Poland). His father owned a small brewery in Heydekrug, and Sudermann received his early education at the Realschule in Elbing, where he lived with his relatives and attended the Mennonite church where his uncle was the minister. His parents having been reduced in circumstances, he was apprenticed to a chemist at the age of 14. He was, however, able to enter the Realgymnasium (high school) in Tilsit, and to study philosophy and history at Königsberg University. In order to complete his studies Sudermann went to Berlin, where he was tutor to several families, including the family of the author Hans Hopfen (1835–1904). Next he became a journalist, and was in 1881 and 1882 the co editor of the Deutsches Reichsblatt. He then devoted himself to fiction, beginning with a collection of naturalistic short stories called Im Zwielicht ("At Twilight", 1886), and the novels Frau Sorge ("Dame Care", 1887), Geschwister ("Siblings", 1888) and Der Katzensteg ("Cats' Bridge", 1890). These works failed to bring the young author as much recognition as his first drama, Die Ehre ("Honour", 1889), which inaugurated a new period in the history of the German stage. This play, originally intended to be a tragedy, but on Blumenthal's advice given a "happy ending," was a pseudo Nietzschean attack on the morality of the lowly. He married the novelist Clara Lauckner (1861–1924), née Schulz on 20 October 1891 and lived with his family in Berlin Wannsee. She was a widow and already had three children from her previous short lived marriage, and she then had one child with Sudermann: a daughter, Hede. They lived in Königsberg for the next two years, before moving to Dresden and then Berlin in 1895.
Атак-даңқ
Оның Жапонияда үлкен ізбасарлары болды. 20-ғасырда оның пьесалары 30-дан астам фильмнің негізіне алынды. "Хеймат" (1893), тағы бір сәттілі драма, 1896 жылы "Магда" деп ағылшын тіліне аударылды. Осы пьесада Судерманн суретшінің шағын буржуазиядан гөрі еркін моральдық өмір сүруге құқығын баса көрсетеді. Онда кейінгі француз драматургтарының, әсіресе жас Дюманың, моральдық және дидактикалық бейімділігі де, олардың барлық техникалық шеберлігі де бар. Қойылымдарда сол заманғы ең танымал актрисалар, оның ішінде Хелена Моджеска, Сара Бернхардт, Элеонора Дюс және миссис Патрик Кэмпбелл қатысты. 1894 жылы Судерманн "Es War" романына қайта оралды (атауы Ницшенің "Unzeitgemässe Betrachtungen" еңбегінің 2-бөлімі, 1-тармағына сілтеме жасайды), бұл өкінішпен толған қайғының нәтижесіздігіне қарсы наразылық білдірді. 1902 жылы ол Бланкензедегі кең жері бар сарайға көшіп, жаңа табысын картиналар мен мүсіндерді жинауға, сондай-ақ Италия, Грекия, Египет және Үндістанға саяхаттауға жұмсады. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Судерманн "Кайзерлид" ("Кайзер әні") атты өлеңін жариялап, ынталанды. 1917 жылдың күзінде ол "Frohe Abende" ("Қуанышты кештер") ұйымдастырды – қарапайым халық арасында өнерді қолдау мақсатындағы бағдарлама, осы бағдарлама үшін 1918 жылдың 5 сәуірінде екінші дәрежелі Темір крестпен марапатталды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол орталық саяси күш ретінде танылған және оған оппортунист деген ат берген "Bund schaffender Künstler" ("Шығармашылық суретшілер одағы") құруға көмектесті. Оның кейінгі еңбектерінің ең маңыздысы – "Litauische Geschichten" ("Литвалық әңгімелер", 1917, "Тільзитке саяхат" деп аударылған), оның туған жерінің реалистік бейнесі, және 1922 жылы жарық көрген естеліктері. Оның 1924 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін жазған соңғы маңызды туындысы – "Die Frau des Steffen Tromholt" ("Штеффен Тромголттың әйелі", 1927), жартылай автобиографиялық роман, ол 1929 жылы "Wonder of Women" ("Әйелдердің ғажабы") атты фильмге айналды. 1928 жылы инсульт алғаннан кейін ол көп ұзамай 71 жасында Берлинде өкпе қабынуынан қайтыс болды. Оның кегі Рольф Лаукнер жас драматургтерді қолдау үшін Герман Судерманн қорын құрды.
He had a large following in Japan. During the 20th century, his plays were the basis of more than 30 films. Heimat (1893), another successful drama, was translated into English as Magda (1896). In this play, Sudermann emphasizes the right of the artist to a freer moral life than that of the petty bourgeoisie. It has some of the moralistic and didactic tendency of the later French dramatists, especially the younger Dumas, and all of their technical finesse. Productions featured some of the best known actresses of the time, including Helena Modjeska, Sarah Bernhardt, Eleonora Duse, and Mrs Patrick Campbell. In 1894 Sudermann returned to novels with Es War (the title referring to Section 2, §1 of Nietzsche's Unzeitgemässe Betrachtungen), a protest against the fruitlessness of brooding repentance. In 1902, he moved to a mansion with extensive grounds at Blankensee, and used his new found wealth to collect paintings and sculpture, and to take trips to Italy, Greece, Egypt and India. At the commencement of World War I, Sudermann was enthusiastic, publishing a Kaiserlied ("Song of the Kaiser"). In autumn 1917, he organised the Frohe Abende ("Cheery Evenings"), a program promoting artistic endeavors among the common people, for which he received an Iron Cross Second Class on 5 April 1918. After the end of the war, he helped found the Bund schaffender Künstler ("Society of Creative Artists"), which posed as a centrist political force and which earned him the reputation of an opportunist. The most important of his later works are Litauische Geschichten ("Lithuanian Stories", 1917, translated as The Excursion to Tilsit), a realistic portrait of his homeland, and a volume of memoirs in 1922. His last major work, written after the death of his wife in 1924, was Die Frau des Steffen Tromholt ("The Wife of Steffen Tromholt", 1927), a semi autobiographical novel, which turned into a movie in 1929 titled Wonder of Women. He had a stroke in 1928, and died of a lung infection shortly afterwards, in Berlin, aged 71. His stepson Rolf Lauckner set up the Hermann Sudermann Foundation to support young dramatists.
Өлімнен кейінгі бедел
Судерманның ұлтшылдығы және оның этностық және отан туралы романтикалық идеяларға құштарлығы, әсіресе оның кейінгі туындыларында айқын байқалды, оны Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аса танымал етті. Юрген Фелинг Берлинде "Йоханнисфейер" спектаклін қойды, онда Мария Горвин, Мария Коппенхофер және Пол Вегенер басты рөлдерді ойнады. "Тилсит саяхаты" фильмі оның осы аттас әңгімесі негізінде түсірілді. 1945 жылдан кейін оның пьесалары мен романдары дерлік толығымен ұмытылды. Бүгінде ол көбінесе литвалық әңгімелері, өмірбаяны және 1927 жылғы үнсіз фильмдері үшін еске алынады: "Күн шығысы: екі адамның әні", оның "Тилсит саяхаты" ("Die Reise nach Tilsit") атты әңгімесінен ("Литвалық әңгімелер" жинағынан) түсірілген, Марлен Дитрих қатысқан "Әндер әні" ("Das Hohe Lied") романынан және Грета Гарбо қатысқан "Ет пен шайтан" ("Flesh and the Devil") романынан түсірілген "Өлмейтін өткен" ("The Undying Past").
Sudermann's nationalism, and his delight in romanticized ideas of ethnicity and homeland, particularly noticeable in his later works, made him a favorite during World War II. Jürgen Fehling staged Johannisfeuer in Berlin, with Maria Gorvin, Maria Koppenhöfer and Paul Wegener in the lead roles. The film Die Reise nach Tilsit was based on his short story of the same title. After 1945, his plays and novels were almost completely forgotten. He mainly is remembered today for his Lithuanian stories, for his autobiography, and for the 1927 silent films Sunrise: A Song of Two Humans, based on his short story Die Reise nach Tilsit ("The Excursion to Tilsit"), from the Collection Litauische Geschichten (Lithuanian Stories), The Song of Songs, starring Marlene Dietrich, based on his novel Das Hohe Lied and Flesh and the Devil, starring Greta Garbo, based on his novel The Undying Past.