Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс жазушысы, баспагер және радио редакторы (1914–1980)
German writer, publisher, and radio editor (1914–1980)
Альфред Хеллмут Андерш (; 4 ақпан 1914 – 21 ақпан 1980) – неміс жазушысы, баспагер және радио редакторы. Консервативті Шығыс Пруссия армиясының офицерінің ұлы, ол Германияның Мюнхен қаласында дүниеге келді және Швейцарияның Тичино кантонындағы Берзонада қайтыс болды. Оның інісі Мартин Андерш де жазушы болған.
Alfred Hellmuth Andersch (; 4 February 1914 – 21 February 1980) was a German writer, publisher, and radio editor. The son of a conservative East Prussian army officer, he was born in Munich, Germany, and died in Berzona, Ticino, Switzerland. Martin Andersch, his brother, was also a writer.
Өмір
Оның ата-анасы Альфред Андерш (1875–1929) және оның әйелі Хедвиг, тумасы Уатзек (1884–1976) болды. Оның мектеп мұғалімі Генрих Гиммлердің әкесі Иосиф Гебхард Гиммлер еді. Ол бұл туралы «Қылмыскер әкесі» деген кітабында жазды.
His parents were Alfred Andersch (1875–1929) and his wife Hedwig, née Watzek (1884–1976). His school master was Joseph Gebhard Himmler, the father of Heinrich Himmler. He wrote about this in The Father of a Murderer.
1914 жылдан 1945 жылға дейін
1930 жылы кітап сатушы болып оқысқаннан кейін Андерш Коммунистік партияның жастар басшысы болды. Осының салдарынан 1933 жылы ол алты ай Дахау концлагерінде тұтқын болды. Кейін партиядан шығып, "толық ішке қарай бұрылу" депрессиялық кезеңіне енді. Осы кезеңде ол алғаш рет өнермен айналыса бастады, Германияда қалуына қарамастан Гитлер режиміне рухани қарсылық танытты – бұл "ішкі эмиграция" деп белгілі болды. 1940 жылы Андерш Вермахтқа шақырылды, бірақ 1944 жылдың 6 маусымында Италиядағы Арно шебінде дезертирлік жасады. Ол Лагерь Растон, Луизиана және АҚШ-тағы неміс әскерінен тұтқынға алынған басқа да лагерьлерде интернировкада болды. Ол тұтқындардың "Der Ruf" ("Шақыру") газетінің редакторы болды. Андерштің "ішкі эмигрант" статусы, неміс яхудисіне үйленуі және 1943 жылы одан ажырасуы, сондай-ақ оның шығармаларына қатысты сын пікірді В.Г. Себальдтың "Жұмбақ пен терең көк теңіз арасында" еңбегінде оқуға болады, ол "Қырып жоюдың табиғи тарихы" атты мақаласына қосымша берілген. Себальд Андершті әдебиет арқылы өзінің өмірін (және жалпы "ішкі эмиграцияны") пост-нацистік қоғам үшін көбірек қабылданатын етіп көрсеткені үшін айыптады.
In 1930, after an apprenticeship as a bookseller, Andersch became a youth leader in the Communist Party. As a consequence, he was held for six months in the Dachau concentration camp in 1933. He then left the party and entered a depressive phase of "total introversion". It was during this period that he first became engaged in the arts, adopting the stance that became known as innere Emigration ("internal emigration") – despite remaining in Germany, he was spiritually opposed to Hitler's regime. In 1940, Andersch was conscripted into the Wehrmacht, but deserted at the Arno Line in Italy on 6 June 1944. He was interned at Camp Ruston, Louisiana and other POW camps among German prisoners of war in the United States. He became the editor of a prisoners' newspaper, Der Ruf (The Call). A critical review of Andersch's "internal émigré" status, his marriage to a German Jew and subsequent divorce in 1943, as well as of his writing, may be read in W. G. Sebald's "Between the Devil and the Deep Blue Sea" attached to his essay On the Natural History of Destruction. Sebald accused Andersch of having presented through literature a version of his life (and of the "internal emigration" more generally) that made it sound more acceptable to a post Nazi public.
1945 жылдан 1980 жылға дейін
Германияға оралғаннан кейін 1945 жылдан бастап Мюнхендегі Эрих Кастнердің Neue Zeitung газетінде редактордың көмекшісі болып жұмыс істеді. 1946-1947 жылдары ол Ханс Вернер Рихтермен бірге Германияның американдық оккупациялық аймағында сатылатын ай сайынғы Der Ruf әдеби журналын шығаруда жұмыс істеді. Басылым АҚШ әскери үкіметінің лицензиясын жаңартпауынан кейін тоқтатылды. "Der Ruf" басылымының тоқтатылуы Ханс Вернер Рихтердің француз сталиншісі Марсель Кашинге жазған ашық хатына наразылық білдірген кеңес билігінің ықпалынан туындаған болуы мүмкін. Келесі жылдары Андерш Group 47 әдеби үйірмесімен жұмыс істеді, оның құрамында Ингеборг Бахман, Вольфганг Хилдешаймер, Арно Шмидт, Ханс Магнус Энзенсбергер және Хельмут Хайсенбюттель сияқты авторлар болды. 1948 жылы Андерш "Deutsche Literatur in der Entscheidung" ("Неміс әдебиеті шешімде") атты эссесін жариялады, онда ол соғыстан кейінгі американдық "қайта тәрбиелеу" бағдарламасының рухында әдебиет Германиядағы моральдық және рухани өзгерістерде шешуші рөл атқарады деген қорытындыға келді. 1948 жылдан бастап Андерш Франкфурт және Гамбург радиостанцияларында жетекші қызметтер атқарды. 1950 жылы ол суретші Жизела Дихгансқа үйленді. 1952 жылы оның "Қыршандардың бостандығы" атты автобиографиялық туындысы жарық көрді, онда Андерш соғыс кезіндегі дезертирлік тәжірибесін талқылап, оны алғаш рет еркін сезінуге мүмкіндік берген "шешім" (Entscheidung) нүктесі ретінде түсіндірді. Осы тақырыпта ол 1957 жылы өзінің ең маңызды туындысын – "Сансибар немесе соңғы негіз" (ағылшын тілінде "Апарға қашу" деп жарияланды) шығарды. Андерштің бірнеше кітабы фильмге түсірілді. 1958 жылдан бастап Андерш Швейцариядағы Берзонада тұрды, 1972 жылы ол қаланың мэрі болды. "Сансибардан" кейін 1960 жылы "Die Rote", 1967 жылы "Efraim" және 1974 жылы "Winterspelt" романдары жарық көрді, бұл роман тақырыптық тұрғыдан "Сансибарға" ұқсас, бірақ композициясы күрделірек. 1977 жылы ол "empört euch der himmel ist blau" атты поэзия антологиясын жариялады. Альфред Андерш 1980 жылдың 21 ақпанында Тичино кантонының Берзона қаласында қайтыс болды. Оның аяқталмаған "Қылмыскердің әкесі" әңгімесі сол жылы постхумалды түрде жарық көрді.
Having returned to Germany, he worked from 1945 as an editing assistant for Erich Kästner's Neue Zeitung in Munich. From 1946 to 1947, he worked alongside Hans Werner Richter to publish the monthly literary journal Der Ruf, which was sold in the American occupation zone of Germany. The publication was discontinued following the non renewal of its license by the U. S military government. Presumably, the discontinuation of "Der Ruf" followed "promptings by the Soviet authorities, provoked by Hans Werner Richter's open letter to the French Stalinist, Marcel Cachin." In the following years, Andersch worked with the literary circle Group 47, members of which included the authors Ingeborg Bachmann, Wolfgang Hildesheimer, Arno Schmidt, Hans Magnus Enzensberger and Helmut Heissenbüttel, among others. 1948 saw the publication of Andersch's essay "Deutsche Literatur in der Entscheidung" (German Literature at the Turning Point), in which he concluded, in the spirit of the American post war "re education" programme, that literature would play a decisive role in the moral and intellectual changes in Germany. Beginning in 1948, Andersch was a leading figure at radio stations in Frankfurt and Hamburg. In 1950, he married the painter Gisela Dichgans. His autobiographical work Die Kirschen der Freiheit (The Cherries of Freedom) was published in 1952, in which Andersch dealt with the experience of his wartime desertion and interpreted it as the "turning point" (Entscheidung) at which he could first feel free. On a similar theme, he published in 1957 perhaps the most significant work of his career, Sansibar oder der letzte Grund (published in English as Flight to Afar). A few of Andersch's books were turned into films. From 1958, Andersch lived in Berzona in Switzerland, where he became mayor in 1972. After Sansibar followed the novels Die Rote in 1960, Efraim in 1967, and, in 1974, Winterspelt, which is, thematically, very similar to Sansibar, but is more complex in its composition. In 1977, he published the poetry anthology empört euch der himmel ist blau Alfred Andersch died on 21 February 1980 in Berzona, Ticino. The incomplete story Der Vater eines Mörders (The Father of a Murderer) was published posthumously in the same year.
Тақырыптар
Альфред Андерш соғыстан кейінгі сын әдебиетінің авторы болып саналады. Оның романдарында, повестелерінде, аудиокітаптарында және бірнеше өлеңдеріндегі басты тақырып – адамның ерік бостандығы. Бұл туралы толығырақ түсіндіру үшін оның автобиографиялық есебі «Бостандықтың шиесі» 1952 жылы жарық көрді, онда Андерш Вермахттан дезертирлік еткен өзінің тәжірибесін баяндап, оны экзистенциалдық тұрғыдан еркіндікке жасалған таңдау ретінде интерпретациялады. «Алысқа қашу» романы осы тақырыпты қайта көтеріп, сондай-ақ «Қызылшаш» және «Ефрем» шығармалары да осы тақырыпты заманауи контексте қарастырады. «Ефрем» романының басты кейіпкері – эмигрант еврей журналисі, ол өзін-өзі күмәндікке толы адам ретінде романына ойдан туған кейіпкер ретінде енгізіп, шындықтан қашуға тырысады. Дәстүрлі повестеу стилінен гөрі Андерш көбінесе деректі фильмдер, цитаталар және басқа да повестеу элементтерінен құралған монтаждарды қолданды. Мұның бір мысалы – «Қысқы жауын» романы. Бұл шығарма стилі жағынан Джеймс Джойске жақын, онда комментарийлер, ішкі монологтар және хроникалық енгізулер сияқты монтаж әдістері соғыс атмосферасын жасайды, дезертирлікті жеке және ұжымдық бостандыққа қол жеткізу мүмкіндігі ретінде көрсетеді. Андерш өзінің «Джеймс Диннің өлімі» аудиокітабын да радио-монтаж ретінде қарастырды, ол Джон Дос Пассостың мәтіндерін қамтиды.
Alfred Andersch is considered an author of critical post war literature. In his novels, narratives, audiobooks, and few poems, the key theme is the individual's freedom of will. To elaborate on this, his autobiographic report The Cherries of Freedom was published in 1952, in which Andersch took on his own experience of desertion from the Wehrmacht and subsequently interpreted it as a choice towards freedom in an existential sense. The novel Flight to Afar takes up this theme again, as well as the following works The Redhead and Efraim, which play through the theme in a contemporary setting. Efraim's protagonist is an emigrated jewish journalist, who partakes in a desperate effort to escape from his reality by introducing himself, a person corroded by self doubt, into his novel as a fictional character. Rather than a traditional narration style, Andersch often used assemblages in form of documentaries, citations, and other narrative elements. One example of that would be his novel Winterspelt. A work that is close in style to the one of James Joyce, in which assemblage techniques such as commentary, inner monologues, and chronicle insertions create a war like atmosphere that tells the story of desertion as an opportunity for one’s individual and collective freedom. Andersch also considered his audiobook Der Tod des James Dean, a story that contains texts of John Dos Passos, a radio assemblage.
Ақиқаттық басылым
2005 жылғы 21 ақпанда Андерштің қайтыс болғандығының 25 жылдығын еске алу мақсатында «Диоген» баспасы оның толық жинағының сындық басылымын жариялады. Он томдық жинаққа оның мұрагерлерінен алынған, бұрын жарияланбаған мәтіндер де кіреді. "Gesammelte Werke in 10 Bänden in Kassette", 5952 S., Zürich / Schweiz, Diogenes Verlag, Leinen, .
On 21 February 2005, to commemorate the 25th anniversary of Andersch's death, Diogenes Press released a critical edition of his complete works. The ten volumes also include previously unpublished texts that come from his estate. Gesammelte Werke in 10 Bänden in Kassette, 5952 S., Zürich / Schweiz, Diogenes Verlag, Leinen, .