Гюстав Кан: Француз ақыны, сыншы және Символизмнің қайта жаңғыртушысы
Gustave Kahn
Гюстав Кан: француз ақыны, символдық өнердің теоретигі. Символизм мен декаденттік қозғалысты ажыратқан, Дрейфус ісінде Золамен бірге болған еврей суретші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз символистік ақыны және өнер сыншысы (1859–1936)
French Symbolist poet and art critic (1859 1936)
Густав Кан (21 желтоқсан 1859, Мец қаласында туған – 5 қыркүйек 1936, Парижде қайтыс болған) – француз символистік ақыны және өнер сыншысы. Ол баспа және эссе жазу арқылы символизмді анықтау және оны декаденттік қозғалыстан ажырату ісінде де белсенділік танытты.
Gustave Kahn (21 December 1859, in Metz – 5 September 1936, in Paris) was a French Symbolist poet and art critic. He was also active, via publishing and essay writing, in defining Symbolism and distinguishing it from the Decadent Movement.
Жеке өмір
Хан Лотарингиядан шыққан еврей болған. Ол Дрейфус ісінде Эмиль Золамен бірге болды. Оның әйелі Елизавета антисемитизмге наразылық білдіріп, яһуди дініне кірді және өзінің есімін Рахиль деп өзгертті.
Kahn was a Jew from Lorraine. He chose sides with Émile Zola in the Dreyfus affair. His wife Elizabeth converted to Judaism as a protest against antisemitism, changing her name to Rachel.
Поэзия
Кан "еркін өлең" немесе "верс либре" терминін өзі ойлап тапқанын айтты. Дегенмен, ол осы форманың Еуропадағы алғашқы жақтастарының бірі болды. Оның ең маңызды жарияланымдары: "Көшпенділер сарайы" (1887), "Перілер мекені" (1895) және "Суреттер кітабы" (1897). Сонымен қатар, ол "Symbolistes et décadents" (1902) кітабы арқылы осы қозғалыстың тарихына құнды үлес қосты.
Kahn claimed to have invented the term vers libre, or free verse. He was in any case one of the form's first European exponents. His principal publications include Les Palais nomades (1887), Domaine de fée (1895), and Le Livre d'images (1897). He also made a valuable contribution to the movement's history with his book Symbolistes et décadents (1902).
Басқа жұмыстар
Өлеңдеріне қоса, Кан роман, пьеса және әдеби сын жазған қоғамдық зиялы болды. Ол символистік туындыларды басып шығару арқылы да зор ықпалға ие болды. 1886 жылы Кан Фэликс Фенеон мен Лео д’Орфер сыншыларымен бірге La Vogue журналын құрып, оның редакторы болды. Осы журнал арқылы Кан мен оның серіктестері Жюль Лафорг сияқты жаңадан дамып келе жатқан декадент жазушылардың мансабына әсер ете алды. Жан Мореаспен бірге ол Анатоль Бажульдің «Декадент» журналына қарсы тұру мақсатымен құрылған, бірақ көп ұзаққысы жоқ «Le Symboliste» журналын іске қосып, басқарды. Олар «Декадент» журналын жалған және пайдакүнемдік басылым деп санайтын, символистік ой-пікірді бекер мен бетке тыққан еді. Кан La Revue Indépendante, La Revue Blanche және Le Mercure de France сияқты бірқатар басқа да мерзімді басылымдарда маңызды рөл атқарды. Ол өнер сыншысы және коллекционер болды, өмірінің соңына дейін кескіндеме және мүсін өнерінің жаңалықтарымен қатар жүрді. Ол неоимпрессионист суретші Жорж Сюраның қайтысы жөніндегі кеңінен таралған некролог жазды, онда суретшінің туындыларын түсіндіруге символистік көзқарас ұсынды. Кан анархизм, феминизм, социализм және сионизм сияқты қоғамдық мәселелер бойынша көптеген пікірталастарға қатысты. 1920 жылдары ол 1933 жылы жабылып қалған еврейлердің екі айлық журналы «Менораның» бас редакторы болды. 1903 жылы американдық композитор Чарльз Лоффлер Канның төрт өлеңін фортепиано мен дауысқа музыкаға қойды. Өлеңдер «Көшпелі сарайлар: ұмытылған үн таңбалары», «Мәңгілік қоштасу», «Күзгі кештер» және «Павлин» жинақтарынан алынған. Ол қайтыс болғаннан кейін оның қолжазбалары Иерусалимдегі Еврей университетінің кітапханасына тапсырылды.
In addition to his poems, Kahn was a public intellectual who wrote novels, plays, and literary criticism. He was also extremely influential as a publisher of symbolist writing. Together with Félix Fénéon and Leo d'Orfer, both critics, Kahn founded and then directed La Vogue in 1886. Through that magazine, Kahn and his partners were able to influence the careers of developing decadent writers such as Jules Laforgue, Together with Jean Moréas, he also founded and directed Le Symboliste, a short lived journal intended as a counter point to Anatole Bajule's Le Décadent, which they viewed as a false and exploitative publication that represented a vain, shallow mockery of symbolist thought. He played a key role in a number of other periodicals, including La Revue Indépendante, La Revue Blanche and Le Mercure de France. He was also an art critic and collector who stayed current with developments in painting and sculpture until his death. He wrote a widely read obituary for neo impressionist painter Georges Seurat, in which he suggested a symbolist approach to interpreting the artist's work. He also played a role in a number of debates on public issues, including anarchism, feminism, socialism, and Zionism. In the 1920s he was (head)editor of Menorah, a Jewish bimonthly magazine which folded in 1933. In 1903, American composer Charles Loeffler set four of Kahn's poems to music for piano and voice. The poems were from Les Palais Nomades: Timbres Oublies, Adieu Pour Jamais, Les Soirs d'Automne, and Les Paons. After his death, his manuscripts were placed in the collection of the library of the Hebrew University of Jerusalem.