19 ғасырдағы американдық жалғаншы және алаяқ Джеймс Аддисон Ривис

Кіріспе

19 ғасырдағы американдық жалған жасаушы және алаяқ Джеймс Аддисон Ривис (10 мамыр 1843 жыл – 27 қараша 1914 жыл), кейіннен Джеймс Аддисон Перальта Ривис деген атпен танылып, «Аризона бароны» деп аталған, американдық жалған жасаушы және алаяқ. Ол ең белгілісі «Перальта жер иелігімен», сондай-ақ «Аризона барониясы» деп танылатын екі алаяқтық жер талабымен байланысты. Егер бұл талаптар расталғанда, оған Аризонаның орталық және Жаңа Мексиканың батыс аймақтарындағы 18600 шаршы миль (48,174 км²) жерге иелік ету құқығы берілген болар еді. Алаяқтық схемасы барысында Ривис сатудан түскен ақша және вексельдер арқылы шамамен 5,3 миллион АҚШ долларын (қазіргі шарттармен) жинады. Гвадалупе-Идальго шарты мен Гадсден сатып алуының талаптарына сәйкес, АҚШ Испания немесе Мексика үкіметтері берген жер иеліктерін мойындауға және құрметтеуге міндетті болды. Ривис осы мүмкіндікті пайдаланып, құрылған талапты жасады, содан кейін осы талапқа қалай ие болғанын көрсететін құжаттар жинағын құрды. Бұл құжаттар кейін әртүрлі архивтерге жасырын түрде енгізілді. Алғашқы талабында Ривис иелікті бірнеше кезеңде алғанын мәлімдеді. Бұл талапқа қарсылық туған кезде Ривис бастапқы талап иесінің соңғы тірі ұрпағына үйленіп, екінші талапты ұсынды. Алаяқтық схемасы барысында Ривис белгілі тұлғаларды өз жобасын қолдауға көндірді. Ол Роско Конклинг, Роберт Г. Ингерсолл және Джеймс Броудхедтен құқықтық және саяси қолдау алды. Чарльз Кроккер және Джон Маккей сияқты бизнес лидерлері де қаржылық көмек көрсетті. Алаяқтық схеманың бірінші рет ашыққа шығуына геодезиялық басқарманың қолайсыз баяндамасы себеп болды, нәтижесінде талап қараусыз қалдырылды. Бұл әрекетке жауап ретінде Ривис АҚШ үкіметінен 11 миллион АҚШ долларын (қазіргі шарттармен) өтемақы талап етті. Бұл сот процесі АҚШ үкіметін толыққанды тергеу жүргізуге итермеледі, оның нәтижесінде Ривис әртүрлі жерлерге орналастырған жалған құжаттар ашыққа шықты.

19th century American forger and fraudster

the Washington Supreme Court justice

James Addison Reavis (May 10, 1843November 27, 1914), later using the name James Addison Peralta Reavis, the so called Baron of Arizona, was an American forger and fraudster. He is best known in association with the Peralta land grant, also known as the Barony of Arizona, a pair of fraudulent land claims, which if certified, would have granted him ownership of over 18600 square miles (48,174 km2) of land in central Arizona Territory and western New Mexico Territory. During the course of the fraud, Reavis collected an estimated US$5.3 million in cash and promissory notes ($ in present day terms) through the sale of quitclaims and proposed investment plans. Under the terms of the Treaty of Guadalupe Hidalgo and the Gadsden Purchase, the United States was required to recognize and honor existing land grants made by either the Spanish or Mexican governments. Reavis used this provision by manufacturing a fictional claim and then generating a collection of documents demonstrating how the claim came into his possession. The documents were then covertly inserted into various records archives. In his initial claim, Reavis claimed title to the grant via a series of conveyances. When serious challenges to this claim developed, Reavis developed a second claim by marrying the purported last surviving lineal descendant of the original claim recipient. During the course of his deception, Reavis convinced prominent people to support his efforts. He obtained legal and political support from Roscoe Conkling, Robert G. Ingersoll, and James Broadhead. Business leaders such as Charles Crocker and John W. Mackay, in turn, provided financial support. Initial exposure of the fraud occurred when an unfavorable surveyor general report caused the claim to be summarily dismissed. In response to this action, Reavis sued the U. S. government for US$11 million in damages ($ in present day terms). The suit, in turn, prompted the U. S. government to perform a detailed investigation that fully exposed the forgeries Reavis had planted in a variety of locations.

Ерте өмір

Рейвис 10 мамыр 1843 жылы Миссури штатының Генри округінде, Клинтон қаласына жақын жерде Фентон Джордж Рейвис пен Мэри Рейвис (туған тегі Диксон) отбасының бес баласының екіншісі болып дүниеге келді. Оның әкесі Уэльс азаматы, 1820-жылдардың басында АҚШ-қа көшіп келген. Анасы шотланд және испан тегінен шыққан және испандық мұрасын мақтан тұтатын. Отбасы шағын шаруашылықта тұрып, кішкентай тері өңдеу шеберханасына ие болды. Рейвис формальды білім алған жоқ, бірақ анасы оған испан романтикалық әдебиетін оқып берді, соның арқасында оның көркем және әсем жазу стилі қалыптасты. 1857 жылы отбасы шаруашылығын сатып, Монтеваллоға (Миссури штаты) көшіп, дүкен ашты. Америка Азамат соғысы басталғаннан кейін Рейвис Конфедерация армиясының Хантер полкіне, Миссури штатының күзет әскерінің 8-ші дивизионына қатысты. Бірнеше айдан кейін Спрингфилдке барып, капитан Лоудың взводына қайта қосылды. 18 жасар Рейвис бастапқыда даңққа жеткісі келген, бірақ әскери өмірдің шындығы романтикалық армандарына сай келмейтінін тез сезді. Осы шақта ол командирінің қолтаңбасын дәл көшіре алатынын байқады. Осы жаңа дағдысын пайдаланып, Рейвис әскери қызметтің ауырлығынан құтылу үшін түрлі жолдамалар жасап, анасына баруға уақыт таба алды. Әріптес сарбаздары оның жолдамаларды алу жиілігі мен жолын байқағаннан кейін, Рейвис оларға жалған жолдамаларды сата бастады. Кейбір жоғары шенді офицерлер Рейвиске күдікпен қарағанда, ол үйлену үшін рұқсат алып, бірақ оны Одақ әскеріне берілу үшін пайдаланды. Берілгеннен кейін Рейвис Одақ армиясына қосылып, қысқа мерзімге артиллерия полкінде қызмет етті. Соғыстан кейін Рейвис Бразилияға сапар шегіп, португал тілін үйренді. 1866 жылдың соңында ол Сент-Луиске (Миссури штаты) оралды. Ол жерде трамвай жүргізушісі, саяхатшы сатушы және түрлі дүкендерде кеңсе қызметкері сияқты түрлі жұмыстар істеді. Соңында ол жылжымайтын мүлік агенті ретінде табысқа жетті. Бірнеше шағын жылжымайтын мүлік мәмілелерінен кейін Рейвис жеке кеңсе ашуға жеткілікті ақша жинады. Одан кейін ол әскери жолдамаларды жасауды үйренген дағдыларының жылжымайтын мүлік құжаттарын түзетуге және мүліктің бұрыс тіркелгендігін түзетуге көмектесетінін түсінді. Бір жағдайда ол Сент-Луиске жақын жерде жер сатып алуға тырысқан адамға осылай көмектесті. Сатушы отбасы жинаған үш буынның құжаттары жердің анық иесін анықтауға мүмкіндік бермеді. Рейвис бұрынғы іздеулерде табылмай қалған, сарғайып, өшіп бара жатқан 18 ғасырға жататын құжатты таба алды. Мәміленің барлық тараптары үшін жарамды деп танылған бұл (жалған) құжат оның клиентіне мәмілені аяқтауға мүмкіндік берді.

Reavis was born the second of five children to Fenton George Reavis and Mary Reavis (née Dixon) on May 10, 1843, in Henry County, Missouri, near the town of Clinton. His father was a Welshman who had immigrated to the United States in the early 1820s. His mother was of Scottish and Spanish descent and proud of her Spanish heritage. The family lived on a small farm and owned a small tannery. Reavis received little formal education, but his mother read Spanish Romantic literature to him, and he developed a grandiose and eloquent writing pattern. In 1857, the family sold their farm and moved to Montevallo, Missouri, where they opened a store. Following the outbreak of the American Civil War, Reavis enlisted in Hunter's Regiment of the Confederate Army, 8th Division of the Missouri State Guard. Several months later, he went to Springfield and re enlisted in Captain Lowe's company. Initially holding dreams of glory, the 18 year old Reavis soon discovered the realities of military life did not match his romanticized ideals. About this time, he accidentally discovered that he could accurately reproduce his commanding officer's signature. Using this new found skill, Reavis began producing passes to avoid the drudgery of army life, and instead spent time visiting his mother. When his fellow soldiers noticed the frequency and manner by which he obtained his passes, Reavis began selling forged passes to them. When some of his superiors became suspicious of Reavis, he obtained leave supposedly to get married, but instead used it to surrender to Union forces. Following his surrender, Reavis joined the Union Army and briefly served in an artillery regiment. Following the war, Reavis traveled to Brazil and learned Portuguese. He returned to St. Louis, Missouri, near the end of 1866. There, he worked a series of jobs, including streetcar conductor, traveling salesman, and clerk at a variety of retail stores. Eventually, he found success as a real estate agent. After several small real estate deals, Reavis saved enough money to open his own office. He then discovered that the skills he learned forging army passes allowed him to adjust real estate paperwork and correct imperfect property titles. In one established instance, he aided in this manner a man seeking to purchase a tract of land near St. Louis. Three generations of documents accumulated by the selling family were unable to establish clear title for the land. Reavis was able to produce a yellowed and fading 18th document that all previous searches had failed to notice. Accepted as valid by all parties to the transaction, this (forged) document allowed his client to complete the transaction.

Джордж Уиллинг

Ривис 1871 жылы Джордж М. Уиллинг-младшиймен танысты. Уиллинг – дәрігерлік қызметтен іздеушілікке ауысқан, патенттелген дәрілерді сату арқылы табысын толықтырған адам еді. Ол Ревисдің бұрынғы клиенті полковник Байзердің ұсынысымен жылжымайтын мүлік агентіне келіп, жылжымайтын мүлік сатып алуға көмек сұрады. Уиллингтің айтуынша, ол Мигель Пералтадан үлкен испан жеріне құқықты 20 000 АҚШ долларына – алтын шаңы, іздеу құралдары және ат-мүйіздерге алмастырған. Бұл мәміле Аризонаның Прескотт қаласының оңтүстік-шығысындағы Блэк-Каньондағы қарапайым кен орнында, әдеттегідей жазбасыз түрде жасалған. Уиллинг түсіндіргендей: «Мәміле жасалғанда, менде келісімді жазуға қағаз болмады, сондықтан лагерьді аралап, майлы, қарындашпен сызылған лагерь қағазының бір парағын таптым, сонда жаздым, ал сот немесе нотариус болмағандықтан, оны куәгерлердің алдында куәландырдым». Алып-сатарлық шарты 1864 жылдың 20 қазанымен күнделген. Уиллинг 1867 жылы Прескоттқа келіп, мәмілені тіркеді. Ол келген кезде ақшасы жетіспегендіктен, жергілікті ат қорасының иесі Джеймс Д. Монихонға талаптың жартысын сатуды ұсынды. Уиллинг екеуінің жақын жердегі кендерді иелеріне қайта сату арқылы үлкен пайда табуға болатынын ойлады. Монихон бұл ұсынысқа ашуланып, жергілікті тұрғындар тез арада Уиллингке деген құрметтерін жоғалтты. Өзінің қауіпсіздігінен қорқып, Уиллинг дереу есептерін төлеп, келесі күні таңертең Санта-Феге бағытталған үкіметтік геодезиялық топпен бірге кетіп қалды. Ревис Уиллингке құжаттарды тексеру үшін қалдыруды ұсынды. Уиллинг ұсыныстан бас тартып, келесі күні испан жерінің құқықтары бойынша сарапшы Уильям У. Гиттпен бірге оралды. Жақында Сент-Луиске оралған Гитт Иллинойс және Миссуридегі күмәнді жер мәмілелерінен кейін «Ескі испан жерінің құқықтық мәселелері бойынша сарапшы» ретінде танымал болды. Ол 1847 жылғы жер дауы бойынша сот ісінен кейін адвокаттың атына ордер шығарылғаннан кейін, соңғы 20 жылды Мексиканың Гвадалахара қаласында өткізген. Үшеуі апта сайын бірнеше сағаттап кездесіп, грантқа қатысты құжаттарды қарастыра бастады. Уиллинг пен Пералта арасындағы келісімге қоса, олар Пералта грантына қатысты құжаттардың көшірмесіне де ие болды. Көшірмелермен бірге 1853 жылғы хат болды, онда Мексика президенті Антонио Лопес де Санта-Анна барлық байланысты құжаттарды табу үшін мұқият іздеу жүргізілгенін және құжат гранттың құқықтық тазалығын растайтынын мәлімдеді. Ревис осы уақытты және Гиттпен байланысты Мексика мен Испанияның жер құжаттары туралы білуге пайдаланды. Сонымен қатар, ол Уиллингтің әйелі Мэри Эннмен достық қарым-қатынас орнатты, оны жас жылжымайтын мүлік агенті екінші анасы ретінде қарастырды. Бірнеше жылдан кейін Ревис пен Уиллинг талапты ілгерілету мақсатында серіктестік құрды. Екеуі де жеке саяхаттауды жоспарлады, бұл Уиллингке Ревисті келгеннен кейін жылжымайтын мүлік сарапшысы ретінде пайдалануға мүмкіндік берді. Уиллинг 1874 жылдың қаңтар айында құжаттарымен бірге Аризона территориясына құрлық жолымен сапарлады. Ревис Панама арқылы теңіз жолымен Калифорнияға жетті. Калифорнияда Ревис Флорин Массольге, Уиллингтің Пералта гранты шеңберіндегі кен өндіру құқығын несиеге кепіл ретінде қалдырған Сакраментодағы саудагерге барды. 1874 жылдың 5 мамырында Ревис Монтеваллолық Ада Поупқа үйленді. Бұл жұбайлар Ревис отбасының дүкені жұмыс істеген кезден бері бір-бірін таниды. Ұзаққа соқпай ол батысқа аттанды, ал жұбайлар алты жылдан астам уақыт бойы бір-бірін көрмеді. Некелеріне қанағаттанбаған ол 1883 жылы тастап кеткені үшін ажырасып кетті.

Reavis met George M. Willing Jr. in 1871. Willing was a physician turned prospector who supplemented his income selling patent medicine. He came to the real estate agent upon the recommendation of Colonel Byser, a previous customer of Reavis's, seeking assistance with a real estate purchase. According to Willing, he had purchased the rights to a large Spanish land grant from Miguel Peralta for US$20,000 in gold dust, prospecting equipment, and saddle mules. The transaction had occurred at a simple mining site in Black Canyon, southeast of Prescott, Arizona Territory without the usual documentation. As Willing explained, "When the trade was made, I had no paper on which to write the deed, so I scoured the camp and found a sheet of greasy, pencil marked camp paper upon which I wrote and as there were no justices or notaries present I had it acknowledged before witnesses." The deed of transfer was dated October 20, 1864. Willing reached Prescott in 1867 to record the transaction. He was short of funds at the time of his arrival, so offered to sell a half interest in the claim to the local stable owner, James D. Monihon. Willing suggested that the two of them could reap a sizable profit by selling nearby mines back to their owners. Monihon was incensed by the offer, and the local townsfolk were soon unfriendly to Willing. Fearing for his safety, Willing quickly settled his bills and left the next morning with a government surveying team destined for Santa Fe. Reavis suggested Willing leave the documents to allow him time to inspect them. Willing declined the offer, and instead returned the next day with an expert in Spanish land titles, William W. Gitt. Recently returned to St. Louis, Gitt was known as the "Old Spanish Land Title Lawyer" following a series of dubious land deals in Illinois and Missouri. The previous two decades he had lived in Guadalajara, Mexico, after an 1847 land claim lawsuit had resulted in a bench warrant being issued in the lawyer's name. The three men began meeting for several hours each week to examine the grant paperwork. In addition to the deed between Willing and Peralta, they had an expediente, a copy of the legal papers relating to the Peralta grant. Accompanying the copies was a letter dated 1853 and bearing the signature of Mexican President Antonio López de Santa Anna claiming a diligent search had been performed to locate all related documents and that the expediente established secure title of the grant. Reavis used this time and association with Gitt to learn about Mexican and Spanish land documents. He also developed a friendship with Willing's wife, Mary Ann, whom the young real estate agent regarded as a second mother. After a few years, Reavis and Willing formed a partnership aimed at promoting the claim. The two men planned to travel separately, allowing Willing to retain Reavis as a real estate expert upon his arrival. Willing left with the paperwork in January 1874, taking the overland route to Arizona Territory. Reavis traveled by sea to California via Panama. In California, Reavis visited Florin Massol, a Sacramento merchant with whom Willing had left papers assigning mining rights within the Peralta grant as collateral against a loan. Reavis married Ada Pope of Montevallo on May 5, 1874. The couple had known each other since the days when Reavis' family operated their store. Following a brief honeymoon, he departed for the west and the couple did not see each other again for over six years. Dissatisfied with the state of their marriage, she received a divorce on grounds of desertion in 1883.

Reavis-тің жауабы

Джонсонның баяндамасына және оның талаптарының кейін қабылданбауына жауап ретінде Реавис АҚШ-қа қарсы сотқа шағымданып, талап ашты. Сотта үкімет Реавис пен оның әйеліне тиесілі жерді алып, оны қоныстандырушыларға сатқанын, оны өз пайдалануы үшін қалдырғанын, Гила өзенінен шамадан тыс су құқығын иеленгенін және талапкерлерді конституциялық түрде тең сот процесінен айырғанын мәлімдеді. Реавис болашақтағы залалдар үшін «әрі қарыздар мен шығындар» өтеуімен бірге 11 миллион АҚШ долларын өтеуді сұрады. Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының адвокаты Харви С. Браун Реавистің бас кеңесшісі болды, ал Роберт Г. Ингерсолл мен Джеймс Броудхед істі дайындауға көмектесті. Іс тіркелген кезде Реавис пен оның әйелі бас инспектордың есеп бергенін білгендерін, бірақ оның көшірмесін ала алмағанын айтты. Бастапқы іс тіркелгеннен кейін қосымша дәлелдерді жинау үшін істі кейінге жылдыру туралы өтініш берілді. Осы кешігу кезінде 1891 жылдың наурыз айында АҚШ-тың жеке жер талаптары жөніндегі соты құрылды, ол ескі француз, мексикалық және испан жер талаптарына қатысты талаптарды қарау құзыретіне ие болды. Сотқа шағымданғаннан кейін Реавис Софияның жастық шағы туралы мәлімет білетін куәгерлерді табу үшін Калифорнияға барды. 1890 жылдың қазан және қараша айларында Сан-Франциско мен Лос-Анджелесте ол тапқан куәгерлердің куәліктерін алу үшін бірқатар куәлік алулар өтті. Бұл процесте табылған негізгі куәгерлер Мигель Ноэ, аға, оның ұлы Мигель, кіші, Андрес Сандовал, Альфред Шервуд және Джон Сноуболл болды. Ноэ Жозе Рамон Кармен Масоның досы болғанын және Испанияға сапарға шыққанға дейін Калифорнияда болған кезінде екінші баронмен кездескенін айтты. Куәлікте екінші баронның тұруына қатысты көптеген мәліметтер бар, соның ішінде Ноэ баронмен бірге Шервуд аңғарына немересінің жақсы күтімде екенін растау үшін барды. Аға Ноэнің куәлігін Мигель кіші де қолдады, ол екінші баронның балалық шағындағы естеліктерін айтып берді. Сандовал екінші барон мен оның күйеу баласы Сан-Францискода болған кезде пансион мен мейрамхананы басқарғанын айтты. Шервуд Софияның өмірін, оны Джон Тредвей 1862 жылдың шілдесінде төрт айлық кезінде үйге әкелген кезден бастап, оның емшек және әжесі қалай күтім жасағанын және әжесі жас қызға бір күні алатын үлкен мұра туралы қалай айтқандығын түсіндірді. Сноубол өзі жетім қызды сегіз жасында үйіне алып, 1876 жылға дейін тәрбиелегенін, содан кейін тігіншіге жұмысқа кеткенін айтты. Софияның 1879-1882 жылдар аралығындағы өмірі туралы басқа да куәгерлер толыққанды мәлімет берді. Реавис әйелі туралы мәліметтерді ғана емес, оның отбасы туралы мәліметтерді айта алатын басқа да куәгерлерді тапты. Осылайша, екінші барон мен оның 1850 жылдардағы қызметі туралы қосымша мәліметтер ашылды. Тағы бір жаңалық – үшінші бароншаның бұрын белгісіз үшінші туысы Мигель Лауро Пералта и Васкездің болуы. Бұл туысқаны туралы табылған ақпараттар оның Аризона арқылы сапар шеккенін көрсетті, ол Уиллинг Пералта грантына құқық сатып алған кезде және транзакция кезінде екінші барон ретінде көрінуі мүмкін еді. 1892 жылдың басында Сан-Бернардиноға саяхаттаған кезде Реавис Масо егіздерінің шомылдыру рәсімінің жазбаларын, сондай-ақ ана мен жаңа туған ұлының жерленуінің жазбасын тапты. Осы аялдамадан кейін Реавис қосымша жазбаларды іздеу үшін Гвадалахараға оралды. Жергілікті тарихшы оған кейбір жазбалар Аюнтяментоның (Жалпы кеңес) мұрағатында сақталғанын айтты. Бұл жазбаларды кеңінен іздеу нәтижесінде бірінші баронның мұрагерлік іс жүргізуінің көшірмесі табылды. Бұрынғы іздестірулерде олардың табылмауының себебі, бірінші баронның мұрагерлік іс жүргізуінің салдарынан, 1824 жылғы қағаздар тобымен қате толтырылған болуы мүмкін. Бұл жазбаларға Пералтаның отбасылық шежіресі мен гербі, бірінші баронның драгундар капитанына (1748 ж.) көтерілгенін көрсететін, жер грантын (1748 ж.) беруге патшалық ниетті жариялаған және грантты (1778 ж.) бекіткен cedulas кірді. 1892 жылдың екінші жартысында Реавис Джеймс Броудхедпен бірге куәгерлерді іздеуге үміттенген. Алайда, Бродхедтің конгрессмендік міндеттері бұл жоспарды кем дегенде 1893 жылдың ортасына дейін кейінге қалдыруға мәжбүр етті. Бұл кешігу Реавис үшін жұмыс істеді, өйткені 1893 жылы 8 наурызда оның әйелі бірінші және екінші баронның құрметіне Карлос Хесус және Мигель деп аталатын егіз ұлдарды дүниеге әкелді. Реавис бұл туындыны Софияның егіз екенін дәлелдейтін тағы бір дәлел деп қарады. 1893 жылға қарай Реавис қаржылық қиындықтарды бастан кешіре бастады. Саяхат, зерттеу және сот шығындары, сондай-ақ оның әртүрлі үйлерінің күтімін ұстау шығындары оның барлық ақшасын жұмсады. Пералта талабының мәртебесі туралы сұрақтар, өз кезегінде, жаңа инвестициялардың көп бөлігін құрғатты. Өз өтімділігін сақтау және шығындарын өтеу үшін Реавис Вашингтон мен Сан-Франциско қалаларының бизнесмендер тобымен айына 2500 АҚШ долларынан 30 000 АҚШ долларын беруге келісім жасады. Жиналған дәлелдер мен куәгерлердің куәліктерінің көлеміне байланысты Джеймс Броудхед Пералта ісінің дәлелденгенін шешті. Реавис 1893 жылдың ақпанында соңғы шағымын тіркеу үшін Нью-Мексико штатының Санта-Фе қаласына барды. Жер кеңсесінің суретшісі Уильям Стровер «бір экспресс вагон келіп, сотқа адрестелген және «Пералта гранты» деп белгіленген қораптар мен пакеттерді түсірді» деп еске алды. Бәрі ашылғаннан кейін үш үлкен үстел, бірінен соң бірі қойылған, құжаттармен, көне кітаптармен, [және] суреттермен, соның ішінде Испанияның гүлдемесі ретінде киімталған Маркиз де Пералтаның үлкен майлы суретімен толтырылды. Испания королінің қол қойған үлкен қорғасын мөрлері бар құжаттар болды. Маркиздің толық тарихы [және] оған және одан келген хаттар болды». Өзгертілген өтінішін ұсынғаннан кейін Реавис пен оның отбасы Аризоладағы сарайына қайтып келді.

In response to Johnson's report and the subsequent dismissal of his claim, Reavis filed suit against the United States in the Court of Claims. The lawsuit claimed the government had taken land belonging to Reavis and his wife and sold it to settlers, the government had reserved for its own use, had appropriated excessive water rights from the Gila River, and had denied the plaintiffs of their constitutional right to due process. Reavis sought US$11 million in damages already incurred with provisions in the suit for "further relief and costs" against future damages. Southern Pacific Railroad attorney Harvey S. Brown served as Reavis' lead counsel, while Robert G. Ingersoll and James Broadhead assisted in preparing the case. At the time of filing, Reavis and his wife said they were aware that the surveyor general had released a report, but claimed to have been unable to obtain a copy. Following the initial filing, a continuance was filed to allow time for the collection of additional evidence. During this delay, in March 1891, the United States Court of Private Land Claims was created with jurisdiction to adjudicate claims involving old French, Mexican, and Spanish land claims. After filing suit, Reavis went to California to locate witnesses who were familiar with the details of Sophia's youth. During October and November 1890, a series of depositions was held in San Francisco and Los Angeles to take testimony from the witnesses he had located. Key witness located during this process were Miguel Noe, Sr., his son Miguel, Jr., Andrés Sandoval, Alfred Sherwood, and John Snowball. Noe testified to having been a friend of José Ramon Carmen Maso and to having met the second baron during his time in California before his trip to Spain. The testimony included a wide variety of details related to the second baron's stay and included Noe accompanying the baron to Sherwood Valley to confirm that his granddaughter was well cared for. The senior Noe's testimony was supported by Miguel, Jr., relaying his childhood memories of the second baron. Sandoval testified to having run a boardinghouse and restaurant where the second baron and his son in law had stayed while they were in San Francisco. Sherwood provided details of Sophia's life from when she had been brought home by John Treadway at four months of age in July 1862, how she had been attended by her wet nurse and grandmother, and how her grandmother had told the young girl of a large inheritance she would someday receive. Snowball, in turn, testified as to how he had taken the orphaned girl into his house when she was eight and raised her till 1876, when she left to work with a dressmaker. Other witnesses filled in additional details of Sophia's life between 1879 and 1882. In addition to details about his wife's early childhood, Reavis discovered other witnesses able to relate details about her family. In this manner, additional details were revealed about the second baron and his activities during the 1850s. Another revelation was the existence of a previously unknown third cousin to the third baroness, Miguel Lauro Peralta y Vasquez. Information discovered about this cousin showed that he had traveled through Arizona during the time in which Willing had purchased the rights to the Peralta grant and could potentially have posed as the second baron during the transaction. A trip to San Bernardino in early 1892 resulted in Reavis discovering baptismal records for the Maso twins, along with a record of burial of mother and newborn son. Following this stop, Reavis returned to Guadalajara to search for additional records. A local historian informed him that some records had been stored in the archives of the Ayuntamiento (Common Council). An extended search of these records resulted in a copy of the first baron's probate proceedings being found. The apparent reason for why they had never been found in previous searches was that they had been misfiled with a group of 1824 papers, possibly as a consequence of the first baron's probate proceedings. Included in these records was a Peralta family genealogy and escutcheon, and cedulas showing the first baron's promotion to captain of dragoons (1748), declaring the royal intention to make a land grant (1748), and approving the grant (1778). During the second half of 1892, Reavis had hoped to perform another search for witnesses in the company of James Broadhead. Broadhead's duties as a congressman, however, forced a delay of this plan until at least mid 1893. This delay worked for Reavis, as on March 8, 1893, his wife gave birth to twin boys, named Carlos Jesús and Miguel in honor of the first and second barons. Reavis viewed this birth as further proof of Sophia being a twin. By 1893, Reavis began to develop financial problems. Travel, research, and legal expenses, combined with the maintenance expenses of his various households, had consumed most of his cash. Questions about the status of the Peralta claim, in turn, had dried up most new investments. To maintain solvency and defray his expenses, Reavis made arrangements with a group of Washington and San Francisco businessmen to extend him US$30,000 at the rate of US$2500/month. With the volume of evidence and witness testimony accumulated, James Broadhead decided that the Peralta case was proven. Reavis went to Santa Fe, New Mexico Territory, to file his final complaint in February 1893. Land office draftsman William Strover recalled "an express wagon drove up and unloaded an array of boxes and packages, all addressed to the court and marked 'Peralta Grant'. When all was unpacked, three large tables, placed end to end, were filled with documents, ancient books, [and] pictures, including a large oil painting of the Marquis de Peralta, in his robes as grandee of Spain. There were documents with large leaden seals attached and signed by the king of Spain. There was a complete history of the marquis [and] letters to him and from him." After submitting his amended filing, Reavis and his family moved back to his mansion in Arizola.

Үкіметтің тергеуі

Мэтью Гивен Рейнольдс, АҚШ-тың жеке меншік жер талаптары сотының арнайы адвокаты, Реавис ісі бойынша үкіметтің өкілі ретінде тағайындалды. Мексикада туған Нью-Йорк заңгері Севаро Малле Превост және құжаттарды сараптау жөніндегі сарапшы Уильям М. Типтон көмекке тағайындалды. Малле Превост пен Типтон 1894 жылдың қаңтар айында Реавистің бастапқы талабын тексеру үшін Тусонға жіберілді. Одан кейін Малле Превост Мексикадағы мұрағаттарға бет бұрды. Гвадалахарадағы мұрағаттар көшіріліп жатқандықтан, Малле Превост Мексика қаласында іздеу жұмыстарын бастады. Ұлттық мұрағаттағы іздеу кезінде Пералта гранты туралы ешқандай жазба табылмады, бірақ кейінірек салыстыру үшін қолтаңбалардың көшірмелері мен 18 ғасырға тән құжаттар табылды. Мексика қаласынан Гвадалахараға барған ол, мұрағаттың көшірілуі аяқталғаннан кейін ғана келді. 1894 жылдың сәуір айында Санта-Феге оралғаннан кейін Малле Превост "ондағы барлық қағаздардың жалған екеніне толыққанды сенгенін" мәлімдеді. Содан кейін Малле Превост Испанияға жіберілді және 1894 жылдың 12 маусымында Мадридке келді. Мексикада туған заңгер ең алдымен Севильядағы Үнді мұрағатына барды. Ол жерде Реавис турист ретінде келгенін және бірнеше күннен кейін мұрағатты іздеуге рұқсат сұрап, рұқсат алғанын білді. Реавис бірнеше күн бойы бумаларды іздеді, бірақ оған көмектесуге тағайындалған мұрағатшы ол іздеген құжаттардың жоқ деп сенді. Содан кейін Реавис 77-кезгенің, 3-сыныптың, 31-жүргізушінің құжатына қол жеткізуді сұрады. Көмекші мұрағатшы бұрын-соңды көрмеген құжатты көргенде таң қалды. Бұл оқиға бас мұрағатшыға хабарланды, ол Реависке қатаң бақылау орнатуды және оны болашақта құжаттарды қарауға рұқсат беру алдында барлық жазбаларды мұқият нөмірлеуді бұйырды. Кейін Реавис мұрағатқа оралғанда, қабылданған шаралар күшіне енген еді. Бір күні ол іздеп жүрген буманың ішінде бір құжатты тауып, оның куәландырылған көшірмесін сұрады. Құжат конвертте болды және қағаз бүктелген. Бумада басқа бүктелген құжаттар болған жоқ, ал Реавис тапқан құжат бумадағы басқа парақтар сияқты нөмірленбеген. Осы дәлелдерге және мұрағаттағы басқа қызметкерлердің куәліктеріне сүйене отырып, даулы құжат бастапқыда буманың бір бөлігі болмаған, Реависке қамауға алуға бұйрық берілді. Алайда, Реавис қамауға алынар алдында Севильядан кетіп қалды, ал Мадридтегі ықпалды достары одан әрі тергеуді тоқтатты. Малле Превост Испаниядағы мұрағатта болған кезде Рейнольдс Калифорнияға барып, Реавис тауып алған куәгерлердің тексеруін жүргізді. Бұл процесте Рейнольдсқа Сан-Францисколық заңгер Уильям В. Аллен жүгінді. Аллен тергеушіге: "Менде Реавис пен оның әйелі және куәгер арасында жасалған түпнұсқа келісім-шарт бар, онда куәгер егер Реавис дайындаған белгілі бір мәлімдемеге куәлік берсе, елу мың доллар төлейтін болады" деді. Аллен кейіннен Реавис Мигель Ноеге өзінің жақын досы деп саналатын Дон Хосе Масо туралы ақпаратты қалай бергенін айтты, Ное оны жадына сақтасын. Келісімнің бір бөлігі ретінде Ное басқа оқиғаларды жаттап алуға және куәлік беруге дайын басқа адамдарды табуы керек еді. 1894 жылдың 6 қыркүйегінде үкімет куәлік алу үшін судья тағайындалуын сұрады. Реавис адвокатының наразылығына қарамастан, судья Томас С. Фуллер тағайындалды. 1894 жылдың 16-26 қазанында Гвадалахарада куәліктер алынды. Іс-шара туралы хабардар болғанмен, Реавистің өкілі іс-шараға қатыспады. Бұған ең мүмкін себеп - Реавис енді адвокаттарына ақы төлей алмауы. Куәліктер 1748 жылдың 20 желтоқсанындағы, вице-корольге Пералта грантын беруді ұсынған cedula-ға негізделген. Бұл құжат туралы сұрағанда, мұрағатшы Эмитиро Роблес Джайлс: "Мен мұндай cedula табылған барлық мұрағаттарды іздедім, бірақ оны таппадым; алайда, мен осыған қатысты жазба таптым; Мен Notory Diego de la Sierra y Dueñas хаттамасында осы мәселеге қатысты кейбір құжаттарды таптым, олар шындыққа сай емес" деді. 1895 жылдың 5 қаңтарында судья Уилбур Ф. Стоун Нью-Йорктан Испанияға куәлік алу үшін кетті. Испания үкіметінен ынтымақтастық алудағы кешігулерге байланысты бұл процесс 1895 жылдың 3 наурызына дейін аяқталмады. Ол оралғаннан кейін сот күні 1895 жылдың 30 мамырына белгіленді. Үкіметтің дәлелдемелерінің егжей-тегжейі белгілі болған кезде, Реависке өкілдік ететін адвокаттар істен бас тарта бастады. Адвокат Фил Б. Томпсон жеке меншік жер талаптары сотына өзінің бас тартуы туралы хатпен хабарлады. Джеймс Броудхед Швейцарияға министр болып тағайындалғандықтан Реависке өкілдік етуді жалғастыра алмады. Осы уақыт аралығында Реавистің ақшасы таусылып, сот басталған кезде ол мүсірленді.

Mathew Given Reynolds, a special attorney for the United States Court of Private Land Claims, was assigned to represent the government in Reavis' suit. Sevaro Mallet Prevost, a Mexican born New York lawyer familiar with Spanish and Mexican law, and William M. Tipton, an expert on document analysis, were assigned to assist. Mallet Prevost and Tipton were dispatched to Tucson in January 1894 to make an examination of Reavis' original claim. From there, Mallet Prevost continued on to the archives in Mexico. As the archives in Guadalajara were in the process of being moved, Mallet Prevost began his search in Mexico City. A search of the National Archives found no record of the Peralta grant, but did produce copies of signatures and 18th century documents for use in later comparisons. From Mexico City, he went to Guadalajara, arriving just after the move of the archive was completed. Upon his return to Santa Fe in April 1894, Mallet Prevost stated he was "entirely convinced of the spurious character of every paper there filed". Mallet Prevost was then sent to Spain, arriving in Madrid on June 12, 1894. The first place the Mexican born lawyer checked was the Archives de Indias in Seville. There, he found that Reavis had arrived as a tourist and after several days had applied for and was granted permission to search the archives. Reavis searched bundles for several days without success, the archivist assigned to assist him believing the documents he was searching for did not exist. Reavis then requested access to case 77, drawer 3, legajo (file) 31. The assisting archivist was surprised to see a document he had previously never seen in the bundle. This incident was reported to the chief archivist, who ordered that Reavis be carefully watched and that all records be carefully numbered before he was allowed to examine them in the future. When Reavis later returned to the archive, the prescribed measures had been put into place. At the end of one day, Reavis discovered a document in a bundle he was searching and requested a certified copy of it. The document was in an envelope and the paper folded. No other documents in the bundle were folded, and the document Reavis had found was not numbered as other pages in the bundle had been. Based upon this evidence and testimony from other clerks in the archive that the questioned document had not originally been part of the bundle, an arrest warrant was issued for Reavis. Reavis, however, left Seville before an arrest could be made, and influential friends in Madrid had suppressed any further investigation. While Mallet Prevost was at the archives in Spain, Reynolds went to California to perform background investigations on the witnesses Reavis had located. During this process, Reynolds was approached by San Francisco lawyer William W. Allen. Allen informed the investigator, "I have an original contract made by and between Reavis and his wife, and a witness, in which the witness is to receive a contingency fee of fifty thousand dollars if he testifies to a certain statement prepared by Reavis." Allen later told how Reavis had given Miguel Noe information about Don José Maso, his supposed close friend, for Noe to commit to memory. As part of the agreement, Noe was expected to locate other persons willing to memorize and testify to other events. On September 6, 1894, the government requested a judge be commissioned to take testimony. Despite protests from Reavis' attorney, Judge Thomas C. Fuller was appointed. Testimony was taken in Guadalajara between October 16 and 26, 1894. Despite being informed of the proceedings, no one representing Reavis attended the proceedings. The most likely explanation for this is that Reavis could no longer pay his attorneys. The testimony centered on the December 20, 1748, cedula recommending the viceroy make the Peralta grant. When asked about this document, archivist Emitiro Robles Giles testified, "I have searched all those archives in which such a cedula should be found and I do not find it; I have found, however, a record to that effect; I have found in the protocol of the Notory Diego de la Sierra y Dueñas certain documents in relation to the matter, which are notoriously not genuine." On January 5, 1895, Judge Wilbur F. Stone left New York to take evidence in Spain. Due to delays in obtaining cooperation from the Spanish government, this process was not completed till March 3, 1895. Following his return, a trial date was set for May 30, 1895. As details of the government's evidence became known, the lawyers representing Reavis began withdrawing from the case. Attorney Phil B. Thompson notified the Court of Private Land Claims of his withdrawal in a letter. James Broadhead was unable to continue to represent Reavis due to his appointment as Minister to Switzerland. In the meantime, Reavis' money had run out and he was destitute by the time the trial began.

Азаматтық іс

Реавис азаматтық ісі бойынша сот отырысы 1895 жылғы 3 маусымда сағат 10:00-де басталды. Ревис пен оның өкілдерінің ешқайсысы қатыспағандықтан, сот оның қатысуынсыз басталу алдында сағат 14:00-ге дейін кешіктірілді. Бірінші өтінішті Мигель Пералтаның туысы болып табылатын 106 адамның атынан адвокат ұсынды. Бұл Пералта отбасының нағыз мүшелері жағдай туралы естіп, кез келген келісімнің бір бөлігін алуды үміттенеді. Адвокат сот алдындағы мәлімдемесінде былай деді:

«Кеше Мемлекеттік прокурор маған басылған құжаттарды тапсырды, және менің ойымша, Ревис сүйенетін бұл грант – менің алдын ала тексеруімнен, ойластырылған құжат сияқты көрінеді. Егер осылай болса, сот пен Мемлекеттік прокурорға біздің бұған қатысымыз жоқ екенін нақты түсіндіргім келеді. Біз бұның бәрінен қол жуып алармыз». Үкімет тарапынан іс бойынша баяндама сейсенбі күні таңертең басталды, Ревис пен оның адвокаты әлі де қатыспады. Алғашқы болып сотқа Малет Превост келді, ол Пералта құжаттарындағы тіл және грамматикалық қателер туралы куәлік берді. Ол мәселенің мысалын келтіріп, испан тілінде жоқ «tanacion» сөзін қамтитын бір құжатты көрсетті. Тағы бір мысал – «descrubudo» сөзі, «descrito» сөзінің дұрыс емес өткен шақ түрі. 1748 жылғы «Седюла» туралы талқылау үшін үкімет құжаттарын талдау жөніндегі сарапшы Типтон сөз сөйледі. Оның зерттеуінен көрініс тапқандай, құжаттың сыртқы жағы шынайы болғанымен, Дон Мигель де Пералта туралы ақпарат тек сары түсті қағазға жабыстырылған бір парақта ғана кездеседі. Ол құжаттың ішіндегі бес парақ қағазды жалған деп жариялады, себебі олардың жазу стилі сол кездегі қолжазбаға сәйкес келмейді, ал мөрлер металл мөрмен басылғаннан гөрі қағазға жабыстырылған. Осыдан кейін Типтон Гвадалахара мұрағаттарын іздеу кезінде табылған басқа да түпнұсқа құжаттармен байланысты мәселелерге тап болды. Бір топ құжаттар нотариус Диего де ла Сьерраның 1697 және 1698 жылдар аралығында жасаған жұмысына байланысты құжаттар жиынтығында табылды. Пералта құжаттары 178 және 179 нөмірленген, кітаптың басқа беттерінен қысқа және тар қағазға басылған, кітаптың басқа беттерінен айырмашылығы, бүктелгендігі және кітаптың қалған бөлігі сияқты байланған емес, жабысқақ екендігі анықталды. Сәрсенбі күні Малет Превост Испанияға сапары барысында алған зерттеулерін баяндады. Ол Мигель де Пералтаның өсиетінен бастады, онда оның есімі тек өшірілген жерлерде ғана айтылған. Сонымен қатар, өсиеттің Ипотекалық несиелер тізілімінде, 23-том, 2-бет, 216-бет, 122-бөлімде тіркелгені айтылған. Тіркелімнің осы бөлігін тексергенде, оған қатысы жоқ құжат табылды. Типтон мен Маллер Провест сол күні кешке дейін басқа да құжаттарды және куәліктерді зерттеуді жалғастырды. Сол кезде Ревис қаласынан 1895 жылдың 10 маусымына дейін кешіктіруді сұрайтын телеграмма келді. Өтініш қанағаттандырылды. Ревис алғаш рет 1895 жылдың 10 маусымында сотқа келді. Оның алғашқы әрекеті – жаңа заңгерді табу үшін уақытша кешіктіруді сұрау болды. Бұл ұсынысқа қарсылық танылғанда, Ревис істі қараудан бас тартуды ұсынды. Ақыры Ревиске бір күндік мерзім берілді, осылайша ол өзін-өзі қорғау үшін дайындалды. Сейсенбі күні сот отырысы Ревис куәгерлердің алдына шығып сөйледі. Ол өзінің алғашқы еңбек жолы туралы айтып, доктор Уиллингпен кездесуін және Прескоттқа барып Пералта құжаттарын алуын баяндады. Куәлік беру кезінде Ревис өзінің танысқан көптеген заңгерлер мен бизнесмендердің есімдерін атады. Рейнольдспен сауалнама кезінде Ревис жауаптарында шамадан тыс және маңызды емес мәліметтерді беру тактикасын қолданды. Сол күні кейін Ревис Сан-Ксавье жазба кітаптарында құжаттарын табуы, 1883 жылы Мексикадағы архивтерге сапары және Испанияға сапары туралы жауап алды. Сәрсенбі күні таңертеңгі сессия Ревиске әйелімен неке шарты туралы сұрақ қоюмен басталды, «Бастапқы монумент» туралы оның ашылуы туралы мәліметтерге көшті, содан кейін оның Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы мен Silver King шахтасымен қаржылық операциялары туралы сұрақтар болды. Грант шекарасы туралы сұралғанда, Ревис Мексика қаласының архивтерінде картаның көшірмесін тапқанын, бірақ архивші оған көшірме жасаудан бас тартқанын, өйткені картаны архивші күмәнді деп санайтын құжаттармен қоршап алған. Мексика қаласынан келген құжаттар жоқ екенін түсіндіру үшін Ревис инквизицияның мұрағаттары жабық екендігін және ешкімге кіруге рұқсат берілмейтінін айтты. Түстен кейін сұрақтар Ревистің Сан-Бернардинодағы шіркеу жазбаларындағы құжаттарды табуы, 1883 жылы Мексикадағы архивтерге сапары және Испанияға сапары туралы болды. Сәрсенбі күні таңертеңгі сессия Ревиске әйелімен неке шарты туралы сұрақ қоюмен басталды, «Бастапқы монументтің» ашылуы туралы мәліметтерге көшті, содан кейін Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы және Silver King шахтасымен қаржылық операциялары туралы сұрақтар қойылды. Грант шекарасы туралы сұралғанда, Ревис Мексика қаласының мұрағаттарында картаның көшірмесін тапқанын, бірақ мұрағатшы картаны архивші күмәнді деп санайтын құжаттармен қоршағандықтан оған көшірме жасаудан бас тартқанын айтты. Мексика қаласынан құжаттардың жетіспеуін түсіндіру үшін Ревис инквизиция мұрағаттары жабық екенін және ешкімге кіруге рұқсат берілмейтінін мәлімдеді. Түстен кейін сұрақтар Ревистің Сан-Бернардинодағы шіркеу жазбаларындағы шолуларына, 1883 жылы Мексикадағы мұрағаттарға сапарына және Испанияға сапарына қатысты болды. Сәрсенбі күні таңертеңгі сессия Ревиске әйелімен жасалған неке шарты туралы сұрақтармен басталды, содан кейін «Бастапқы монументтің» ашылуына қатысты мәліметтерге көшті, одан кейін Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы және Silver King кенімен жасалған қаржылық мәмілелер туралы сұрақтар қойылды. Гранттың шекарасы туралы сұралғанда, Ревис Мексика қаласының мұрағаттарында картаның көшірмесін тапқанын, бірақ мұрағатшы картаны архивші күмәнді деп санайтын құжаттармен қоршағандықтан оған көшірме жасаудан бас тартқанын айтты. Мексика қаласынан құжаттардың жетіспеуін түсіндіру үшін Ревис инквизиция мұрағаттары жабық екенін және ешкімге кіруге рұқсат берілмейтінін мәлімдеді. Кешке қарай сұрақтар Ревистің Сан-Бернардинодағы крещение және жерлеу жазбаларын табуына, 1883 жылы Мексикадағы мұрағаттарға сапарына және Испанияға сапарына қатысты болды. Сәрсенбі күні таңертеңгі сессия Ревиске әйелімен жасалған неке шарты туралы сұрақтармен басталды, содан кейін «Бастапқы монументтің» ашылуына қатысты мәліметтерге көшті, одан кейін Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы және Silver King кенімен жасалған қаржылық мәмілелер туралы сұрақтар қойылды. Гранттың шекарасы туралы сұралғанда, Ревис Мексика қаласының мұрағаттарында картаның көшірмесін тапқанын, бірақ мұрағатшы картаны архивші күмәнді деп санайтын құжаттармен қоршағандықтан оған көшірме жасаудан бас тартқанын айтты. Мексика қаласынан құжаттардың жетіспеуін түсіндіру үшін Ревис инквизиция мұрағаттары жабық екенін және ешкімге кіруге рұқсат берілмейтінін мәлімдеді. Кешке қарай сұрақтар Ревистің Сан-Бернардинодағы крещение және жерлеу жазбаларын табуына, 1883 жылы Мексикадағы мұрағаттарға сапарына және Испанияға сапарына қатысты болды. Алфред Шервудтың 1887 жылғы Софияның асыл тегіне қатысты куәлігі де талқыланды. Бұл сұрақтар барысында Ревис 1885 жылдан бері Мигель Ноэ және Софияның ерте өмірін білетін басқа адамдарды білгенімен, 1892 жылға дейін оларды іздемегеніне қатысты айқын қайшылық пайда болды. 13 маусым күні таңертең Ревис 1883 жылғы өтінішіндегі кейбір құжаттардың шынайылығына күмән келтіргенін мойндауға мәжбүр болды, бірақ әйелінің нағыз мұрагері екеніне сенгендіктен, кеңесшілерінің кеңесімен оларды бәрібір тіркегенін айтты. Сонымен қатар, ол сол кезде әйелімен үйленгенін заңгерлеріне айтпағанын мойндады. Бес сенбі күні түстен кейін Сан-Бернардино шіркеуінің пасторы П.Дж.Стокман Ревистің әйелі мен оның егіз бауырының крещениесі және баланың және анасының қайтысы туралы жазбалар жалған екенін куәландырды. Парохиядан кеткен кезде Стокман жас және тәжірибесіз дін қызметкері, Жозеф О'Рейллиді шіркеуді басқаруға қалдырған. Жас дін қызметкері Ревиске туған және қайтыс болғандардың тізімін беруге көндірілген, бірақ шіркеу әр жылды жаңартатын және тегі бойынша ұйымдастырылған жекелеген тізімнің бар екенін Ревиске хабарламаған. П.Стокманның куәлігі кезінде ол Ревиске қатысты жазбалар мен тізімнің қалған бөлігі арасындағы бояудың айырмашылықтарына назар салды. Тізімде Донья София Лаураның немесе оның ұлының есімі жоқ, сонымен қатар шіркеу мақбарасында олардың қабірлерінің іздері де табылмады. Осы куәліктен кейін О'Рейлли дін қызметкері Ревистің өзіне жазба кітаптарын екі аптадан бір айға дейін бергенін растады. Дің қызметкерінің куәлігінен кейін сот құжаттық дәлелдерді қарауға қайта оралды. Ревис соттан осы кезеңде босатылу туралы өтініш білдірді, ол қабылданды. Жұма күні таңертеңгі отырыста Типтон Пералта отбасының генеалогиялық құжатын, алғашқы баронның өсиетінен қарастырды. Оның куәлігі құжаттың алғашқы және соңғы парақтарының көрсетілген кезеңге сәйкес келетін шынайы құжаттар екенін көрсетті, бірақ арадағы беттердің барлығы жалған екенін көрсетті. Содан кейін 1742 жылы Дон Мигель Пералтаның патшалық инспектор болып тағайындалуы қарастырылды. Құжаттың төменгі жағында «Гвадалахара қаласына хабарлаңыз, Сіздің [Ұлылықтарыңыз] Жаңа Испанияның барон Аризонаканың инспекторын таңдады» деген жол бар екені анықталды. Бұл жолда жаттықтырылмаған адамға «Инспектор» және «Барон де Аризонака» сөздерінің қалған жолдан қараңғырақ бояумен және басқа қолмен жазылғанын көруге болады. Типтонның құжатты тағы да зерттеуі құжаттың бастапқыда Педро Себрианды, 5-ші Фуэнклара графының Жаңа Испанияның вице-королі болып тағайындалғанын жариялағанын көрсетті. Басқа да дәлелдер Пералта есімінің әскери тәртіптің тізімінде ешқашан болмағанын көрсетті. Монтеса немесе Алтын қой рыцарлары. Күндің қалған уақыты Роял Джонсонға берілді, ол...

The Government Attorney yesterday afternoon placed in my hands the printed evidence and to my mind it did seem as though that grant, upon which Reavis relies—it seems to me, from a cursory examination that it is a fabrication, and as such, if such it turns out to be I want it distinctly understood by the Court and by the Government Attorney, that we have had nothing to do with it. We wash our hands from all of it. Presentation of the government case began in earnest on Tuesday morning, Reavis and his counsel still not present. First on the stand was Mallet Prevost, who testified about language and grammar problems present in some of the Peralta documents. As an example of the problem, he identified one document containing the word tanacion, a word not in the Spanish language. Another example was the word descrubudo, an incorrect past tense of the verb describir, being used instead of the correct descrito. Tipton, the government's document analysis expert, next took the stand to discuss the 1748 cedula. His examination had found that while the coversheet appeared to be authentic, the only mention of Don Miguel de Peralta was located on a piece of yellowed tissue paper pasted to the paper. He declared the five sheets of paper contained inside the cover to be forgeries due to their style of writing not being consistent with the handwriting in use at the time and the seals being glued to the paper instead of impressed by a metal seal as was the custom at the time of the document. Following this, Tipton went on to problems with other original papers that had been located during the search of the Guadalajara archives. One group of papers was located in a set of papers related to work done by the notary Diego de la Sierra between 1697 and 1698; the Peralta papers had been inserted between two pages of a bound volume numbered 178 and 179, respectively, printed on paper that was shorter and narrower than the other pages of the book, showed evidence of being folded unlike the book's other pages, and were glued in place instead of being bound as was the rest of the volume. Wednesday began with Mallet Prevost testifying on his findings during his trip to Spain. He began with the will of Miguel de Peralta, where the only mentions of the name occurred over erasures. Additionally the will indicated it had been recorded in the Registry of Mortgages, volume 23, page 2, leaf 216, in section 122. An examination of that part of the registry found an unrelated document. Tipton and Maller Provest continued to examine other documents and depositions until later that afternoon. At that time, a telegraph arrived from Reavis asking for a continuance till June 10, 1895. The request was granted. Reavis first appeared in court on Monday June 10, 1895. His first act was to ask for a continuance so that he could locate new legal representation. When this motion met resistance, Reavis moved to dismiss. Reavis was finally granted a one day continuance so he could prepare to represent himself. Tuesday's court session began with Reavis taking the stand. Beginning with an account of his early career, he described his meeting Dr. Willing and his trip to Prescott to obtain the Peralta documents. During the testimony, Reavis listed the names of the many influential legal and business figures with whom he had associated. When cross examined by Reynolds, Reavis employed a tactic of providing excessive and irrelevant details within his answers. Later in the day, Reavis was questioned about his discovery of documents within the San Xavier record books, his 1883 trip to the archives in Mexico, and his trip to Spain. Wednesday morning's session began with Reavis being questioned about his marriage contract to his wife, moved to details on his discovery of the "Inicial Monument", and was followed by questions about his financial transactions with the Southern Pacific Railroad and Silver King mine. When questioned about the boundaries of the grant, Reavis testified that he had found a copy of a map in the Mexico City archives, but the archivist had refused to make him a copy, as the map was surrounded by papers the archivist considered to be of a questionable nature. To explain the lack of documents from Mexico City, Reavis stated that the archives of the Inquisition had been sealed and no one was allowed access. In the afternoon, questioning turned to Reavis' discovery of the baptismal and burial records in San Bernardino. The subject then turned to Alfred Sherwood's 1887 affidavit regarding Sophia's noble birth. During this line of questioning, an apparent contradiction appeared where Reavis had known of Miguel Noe and others with knowledge of Sophia's early life as early as 1885, but he did not look for any of these people till 1892. On the morning of June 13, Reavis was forced to admit he had doubted some of the documents in his 1883 filing were genuine, but he had still filed them on advice of counsel, while believing his wife was the true heir. At the same time, he admitted that he had at that time not told his lawyers of his marriage. Thursday afternoon, Father P. J. Stockman, rector of the church of San Bernardino, testified the records of the baptismal of Mrs. Reavis and her twin brother and deaths of the boy and his mother were forged. During a trip away from the parish, Stockman had left a young and inexperienced priest, Father Joseph O'Reilly, in charge of the church. The young priest had been convinced to lend the birth and death registers to Reavis, but had failed to inform Reavis that the church kept a separate index that was organized by last name and updated annually. During Father Stockman's testimony, he pointed out differences in the inks between the pages related to Mrs. Reavis and the rest of the ledger. The index made no mention of Doña Sophia Laura or her son, with no evidence of either of their graves in the parish graveyard. This testimony was followed by Father O'Reilly, who identified Reavis as the person he had given possession of the record books for a period between two weeks and a month. Following the priest's testimony, the trial returned to an examination of the documentary evidence. Reavis was granted a request to be excused from the court during this phase of the trial. Testimony on Friday began with Tipton examining the genealogical document for the Peralta family from the first baron's will. His testimony showed the first and last leaves of the document to be genuine documents from the indicated period, but that the pages in between were all forgeries. This was followed by an examination of the 1742 appointment of Don Miguel Peralta as royal inspector. It was pointed out the bottom of the document contained the line "A la ciudad de Guadalajara avisandola la eleccion que V[uestra] M[agastad] ha hecho de Visitador de la Nueva Espana de la persona del Baron Arizonaca ". Within this line, an untrained person could see the words Visitador and Baron de Arizonaca had been written in a darker ink and by a different hand than the rest of the line. Further investigation of the document by Tipton had revealed the document had originally announced the appointment of Pedro Cebrián, 5th Count of Fuenclara as Viceroy of New Spain. Other evidence showed that the name Peralta had never appeared on lists of members of the Military Order of Montesa or the Knights of the Golden Fleece. The rest of the day was taken by Royal Johnson, who testified to the steps he had taken during his investigation of the Peralta claim and how he came to his conclusions. Rufus C. Hopkins testified on Saturday morning about his part in the Peralta claim investigation. During the examination, he admitted to having a limited knowledge of Spanish and having to make educated guesses as to a document's true meaning during his translations into English. After adjourning for the weekend, the trial resumed on Monday, June 17. Local newspapers had reported that Mrs. Reavis had arrived from Denver on Friday afternoon and the courtroom was packed with spectators looking to see the third baroness. Upon taking the stand, she told of her childhood memories and then confirmed her husband's claim that an archivist in Seville had demanded a bribe before allowing documents related to the Peralta grant to be copied. She was, however, unable to provide any details about the claim papers. Throughout the proceedings, Mrs. Reavis maintained she was the granddaughter of the second baron despite intense questioning about his existence. Monday's testimony ended with Bishop Salpointe stating he was familiar with the San Xavier record book from his historical studies, and the documents related to Miguel de Peralta in the record book had not been present before the book had been sent to Philadelphia for the Centennial Exposition. The final day of testimony came on June 18. In an attempt to bolster his case, Reavis attempted to show that a portrait of Don Miguel Nemecio de Peralta de la Córdoba bore a strong resemblance to his twins. Other portraits, photographs, and documents were introduced in an attempt to prove the existence of Don Miguel and his family. Closing arguments were presented the next day. The government waived the right to a closing statement, feeling the presented evidence was strong enough to prove their case. Reavis used the opportunity to introduce a bill of 52 objections. The Court of Private Land Claims presented its findings on June 28, 1895. The decision rejected the claim, finding "that the claim is wholly fictitious and fraudulent" and deeming the various Peralta documents had been forged and "surreptitiously introduced" into the various archives and record books where they were discovered.

Қылмыстық сот

Кейбір Reavis серіктестері сот шешіміне сенбеді. Грантты иеленуге әрекеттенген доктор А.Т. Шервуд журналистерге: "Бұл жағдайда бір адамның барлық қолтаңбаларды жасауы мүмкін емес. Reavis 200-ден астам испан құжатын және қолтаңбаны жалғандауы тиіс еді. Ешбір адам мұны істей алмас еді. Бұл ең қиын нәрсе болар еді." Осы қолдауға қарамастан, Reavis 42 баптан тұратын айыптама бойынша ұсталды және АҚШ үкіметін алдау мақсатында жалған құжаттар ұсынды және жеке меншік жер талаптары сотына жалған мәлімдемелер жасады деген айып тағылды. Reavis өзін кінәлі емес деп жариялады және кепілдікпен босатуды сұрады. Сот кепілдік мөлшерін белгілеп, оған бұрынғы серіктестеріне көмек сұрап телеграмма жіберуге рұқсат берді. Бірақ 500 АҚШ долларын кепілдік ретінде төлеуге ниет білдірген ешкім табылған жоқ. Reavis сот процесі күтіп тұрып шамамен бір жыл түрмеде отырды. Осы уақыт ішінде оның азаматтық іс бойынша шағымы қабылданбады, ал әйелі Денверге көшіп кетті. Осы кезеңде Рейнольдс Калифорнияға барып, Reavis үшін куәлік берген куәгерлерді тексерді. Ол Джон Тредуэйдің қабір тасында 1861 жылдың 21 қарашасы көрсетілгенін анықтады, бұл Reavis әйелінің тууына алты ай бұрынғы уақыт еді. Қылмыстық сот отырысы 1896 жылдың 27 маусымында басталды. Сот процесі азаматтық сотта ұсынылған дәлелдердің қайталануынан тұрды. Үкімет тарапынан ұсынылған дәлелдерге қарсы тұрған Хосе Рамон Валенсия мен Андрес Сандовал жалған куәлік бергендерін мойындап, Reavis-ке қарсы куәлік берді. Куәлігі барысында Валенсия Мигель Ноэден нақты деректер алғанын және талап расталғаннан кейін осы деректерді 20 000 АҚШ долларына айырбастауға уәде бергенін мәлімдеді. Ноэ Жер талаптары сотының шешімінен кейін Мексикаға кетіп, қайтып оралуы күтілмеді. 1896 жылдың 30 маусымында Reavis кінәлі деп танылды. 1896 жылдың 17 шілдесінде ол екі жылға сотталды және 5000 АҚШ доллары айыппұл төледі. Үкімді естіген соң Reavis адвокатына Жоғарғы Соттың шешімді өзгертетініне сенімді екенін айтты.

Кейінгі өмірі

Ревис 1896 жылдың 18 шілдесінен 1898 жылдың 18 сәуіріне дейін түрмеде отырды, жақсы мінез-құлқы үшін үш айға мерзімі қысқартылды. Ол бостандыққа шыққан кезде София Денверде күйеуімен және балаларымен бірге тұрып, шляпник болып жұмыс істеді. Ревис өмірі 1950 жылы түсірілген «Аризона бароны» фильмінің негізі болды, онда басты рөлді Винсент Прайс ойнады. «Өлім аңғарының күндері» атты ұзақ жылдар бойы көрсетілген телесериалда Ескі Батыстың тарихынан алынған танымал оқиғалар баяндалды. 1956 жылғы «Аризона бароны» эпизодында Джеймс Ревис рөлін Бритт Ломонд сомдады. 1968 жылғы «Жұмбақтың бөліктері» эпизодында Ревис рөлін тәжірибелі актер Роберт Тейлор ойнады, ол сол кезде «Өлім аңғарының күндері» бағдарламасын жүргізіп тұрған еді. Ревис Аризолада салған сарай 1953 жылы Ұлттық саябақтар қызметінің қызметкерлерімен қайта табылды, бұрын ол жергілікті шаруаның қорасы ретінде көп жылдар бойы пайдаланылған болатын. 1963 жылғы сәуірдегі саябақтар қызметінің бағалауынша, ғимаратты қалпына келтіру экономикалық тұрғыдан тиімді емес еді.

Түсініктемелер

Джеймс Ривистің бірнеше туыстары Лексингтон және Миссури штатының Канзас-Сити қаласында тұрады.